Η “ηθική” αυτών που μας κυβερνούν

«Είναι ιδιαίτερα ψυχροί, υπολογιστές, άσπλαχνοι και, με λίγα λόγια, συνιστούν απειλή».

Το θετικό που προέκυψε από την τελευταία οικονομική κρίση, είναι, το ότι έβγαλε στη φόρα τα άπλυτα των τραπεζιτών, αυτών που κυβερνούν δηλαδή τον σύγχρονο κόσμο. Τα μεγαθήρια που αυτοί διοικούν, όπως η περιβόητη Goldman Sachs, ακολουθούμενη από τις Deutsche Bank, Chase Manhattan,  JPMorgan κλπ., βρίσκονται εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια στις πρώτες στήλες των εφημερίδων και αποτελούν συχνά το πρώτο θέμα των ειδήσεων στα ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης, όχι για τίποτα άλλο, αλλά για τα συνεχή σκάνδαλα που αποκαλύπτονται.

Ποιο είναι το ποιόν αυτών των ανθρώπων, όμως, που έχουν καταφέρει να φορέσουν ζουρλομανδύα σε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου, και που έχουν καταφέρει να φέρουν τα πάνω κάτω στην οικονομία;

Ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο τους περιγράφει η Μαρία Δεναξά, στην aixmi.gr:

“Ο Κλάιβ Μπόντι, έως πρόσφατα καθηγητής στο Nottingham Business School του Nottingham Trent University υποστηρίζει ότι υπεύθυνοι για την πιο σοβαρή χρηματοοικονομική κρίση, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι μερικοί ψυχοπαθείς που κατάφεραν να πάρουν τα ηνία του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος .

Σε άρθρο του στην Journal of Business Ethics, με τίτλο «Εταιρικοί Ψυχοπαθείς – H θεωρία της ψυχοπάθειας στην παγκόσμια οικονομική κρίση», ο Clive R. Boddy περιγράφει τους ψυχοπαθείς οι οποίοι ανήκουν μόλις στο 1% του πληθυσμού, ως άτομα που εξαιτίας ίσως ανώμαλης δραστηριότητας των νευρώνων του εγκεφάλου έχουν έλλειψη συνείδησης, ελάχιστα συναισθήματα ενώ εμφανίζουν ανικανότητα για συμπάθεια ή αντιπάθεια για άλλους ανθρώπους. Μια χαρά, δηλαδή…αλλά υπάρχει και συνέχεια!

Είναι ιδιαίτερα ψυχροί, υπολογιστές, άσπλαχνοι και, με λίγα λόγια, συνιστούν απειλή για τις εταιρίες στις οποίες κατάφεραν να εργάζονται σε θέσεις «κλειδί» και, βεβαίως, αποτελούν μεγάλη απειλή για την κοινωνία.[…]

O William Cohan, συγγραφέας του βιβλίου «Χρήμα και Ισχύς: Πώς η Goldman Sachs κατάφερε να κυβερνά τον κόσμο», υπογραμμίζει ότι τα βαθύτερα αίτια της κρίσης θα πρέπει να αναζητηθούν στην εποχή που άτομα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά αναρριχήθηκαν στα ανώτατα κλιμάκια του Χρηματοπιστωτικού Τομέα .[…]

Πριν από κάποιους μήνες, μια έρευνα Ελβετών που δημοσιεύθηκε στο Der Spiegel, υπογράμμιζε ότι οι traders συμπεριφέρονται με τρόπο πολύ πιο εγωιστικό απ’ ό,τι ένας μεγάλος αριθμός ψυχοπαθών. Μια άλλη έρευνα που δημοσιεύθηκε στην Gardian αναφέρει ότι η επιμονή των ανθρώπων αυτών για προσωπικό πλουτισμό προκάλεσε απώλεια ευγένειας, ισότητας, δικαιοσύνης ή οποιασδήποτε συγκεκριμένης αίσθησης κοινωνικής ευθύνης. Γι’αυτό φαίνονται σαν να κοροϊδεύουν για την καταστροφή που προκαλούν στη ζωή χιλιάδων ανθρώπων.

«Λένε ψέματα με χαμόγελο, αγνοούν την ανάμειξη ή τη συμμετοχή τους σε γεγονότα, επιρρίπτουν τυχόν λάθη τους σε άλλους με τρόπο πολύ πειστικό, και δεν έχουν καμία αμφιβολία για τη δική τους αξία που, φυσικά, δεν έχουν. Από την άλλη με απερίγραπτη ικανοποίηση απομακρύνονται από τον Αρμαγεδώνα που προκάλεσαν και τους απέφερε τεράστια κέρδη έχοντας, όμως, πρώτα βρει έναν καινούργιο ρόλο : του συμβούλου κυβερνήσεων- και όχι μόνο- με αποστολή να σώσουν, να περισώσουν ή να αποφύγουν μια νέα καταστροφή», αναφέρει το Βρετανικό έντυπο.

Οι συγγραφείς, αλλά και οι δημοσιογράφοι του Der Spiegel και Gardian, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, εκτός από τις περγαμηνές που θα πρέπει να έχουν χρηματιστές, τραπεζίτες και traders που προορίζονται να λάβουν σημαντικές αποφάσεις και να διαχειριστούν τις τύχες χιλιάδων ανθρώπων, θα πρέπει να ελέγχονται και για το κατά πόσο είναι προικισμένοι με συναισθήματα! Για το κατά πόσο νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους !” […]

*

Πιστεύω ότι θα συμφωνήσουν οι αναγνώστες, πως δεν διαφέρει πολύ η πραγματικότητα από την παραπάνω περιγραφή. Το εξοργιστικό όμως βρίσκεται, στο ότι αυτή η «ηθική» έχει περάσει και στα υποχείριά τους, αυτούς δηλαδή, που τους έχουν τοποθετήσει σε ηγετικές θέσεις στα διάφορα κράτη και που τους έχουν βαφτίσει «πολιτικούς». Τα χαρακτηριστικά αυτά ταιριάζουν  απόλυτα και στα δικά μας ξεφτέρια, όπως η προηγούμενη κυβέρνηση «παιδική χαρά», καθώς και η τωρινή «πολύχρωμη».

Η ανωτέρω περιγραφή, που έλεγε: «Λένε ψέματα με χαμόγελο, αγνοούν την ανάμειξη ή τη συμμετοχή τους σε γεγονότα, επιρρίπτουν τυχόν λάθη τους σε άλλους με τρόπο πολύ πειστικό» ταίριαζε γάντι στον Γ. Παπακωνσταντίνου και στον Π. Μπεγλίτη, όπως τους είδαμε χθές να τοποθετούνται για την απόφαση του Εισαγγελέα κ. Γ. Πεπόνη να διαβιβάσει τη δικογραφία, σχετικά με τις καταγγελίες περί τεχνητής διόγκωσης του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009, στη Βουλή. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα δήλωσε συγκεκριμένα ο Π. Μπεγλίτης: «Εάν δεν πρόκειται για μια ακόμη επίδειξη επικίνδυνης αφέλειας από τον κ. Πεπόνη, τότε έχουμε να κάνουμε με μια καλά οργανωμένη παρέμβαση στην πολιτική και οικονομική ζωή, που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα». Όσο για τον Γ. Παπακωνσταντίνου, αρκούσε το ειρωνικό του χαμόγελο, που τα έλεγε όλα, όταν ερωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφους. Όσο για τον ΓΑΠ… ε, εκεί έχει αποκλειστικά τον λόγο η…επιστήμη!

Συμπέρασμα: Ο Θεός να φυλάξει την ανθρωπότητα, διότι κάποιοι ψυχοπαθείς έχουν καταλάβει την γέφυρα και οδηγούν το σκάφος απευθείας στα βράχια!

.

__________

(*)Όσοι επιθυμούν να βλέπουν με τα μάτια και να σκέπτονται με το μυαλό και όχι με το …στομάχι (θυμικό), καλό είναι να ρίξουν μια ματιά στο πολύ αποκαλυπτικό άρθρο του Jack Mullen στο GoldSeek.com:  “ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΑΝΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ”. Ένα άρθρο καταπέλτης!

Και ας προσέξει ο αναγνώστης πως το άρθρο αυτό μπορεί να αναφέρετε στην Αμερική και στους Αμερικανούς, αλλά ταιριάζει μέχρι κεραίας και με την ελληνική πραγματικότητα.

.

***

Χαμένοι στην αναζήτηση της ουτοπίας!

Μια άποψη, που εξηγεί ίσως το γιατί καταλήγουν όλες οι αναλύσεις σε αδιέξοδο.

Η ουτοπία...

Πανικός έχει πιάσει τους πάντες στην Ελλάδα, και δικαιολογημένα, διότι δεν είναι λίγα αυτά που μας έχουν βρει μετά την επέλαση των …παιδιών της Μαργαρίτας. Και λέω των «παιδιών», διότι δεν νομίζω να υπάρχει σήμερα κανείς που να μην έχει καταλάβει πως η διακυβέρνηση GAP δεν ήταν προσωπική αλλά οικογενειακή υπόθεση…

Ναι! Η φιλόδοξη Μαργαρίτα κατάφερε να αναλάβει να τελειώσει το έργο που άφησε στα μισά η Φρειδερίκη και να τώρα, που κατάφερε να μας κάνει να βρισκόμαστε, ως λαός, στα πρόθυρα του παραληρήματος και της απόγνωσης.

Τι περιλαμβάνει όμως αυτό το «έργο»; Τι είχαν εναντίον του ελληνικού λαού αυτές οι δύο γυναίκες και τι αντιπροσωπεύουν τέλος πάντων; Διότι ένα είναι σίγουρο, ότι είχαν πίσω τους πολύ ισχυρές πλάτες.

Για να καταλάβουμε ποιο είναι αυτό το «έργο», θα πρέπει να εντοπίσουμε πρώτα το κίνητρο, δηλαδή την υποκινούσα δύναμη. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι πρόκειται απλά για τα λεφτά, τότε είναι το λιγότερο αφελείς, διότι πέραν αυτών -που είναι πάντα ένα σοβαρό κίνητρο- εδώ έχουμε και κάτι πολύ περισσότερο και ποιο επικίνδυνο, και αυτό είναι η ΟΥΤΟΠΙΑ!!!

Ένα όνειρο κυνηγούσαν αυτές οι γυναίκες, όπως κάνουν και χιλιάδες άλλες όμοιές τους σε όλη τη Γή. Η αλήθεια είναι όμως, πως το κυνήγι αυτού του ονείρου βρίσκεται πίσω από τα μεγαλύτερα έργα που έχουν γίνει στο διάβα της ανθρώπινης Ιστορίας, και η προσπάθεια υλοποίησης αυτών ήταν, που κόστισε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές και διαμόρφωσε την εξέλιξη του Συστήματος. Οι «Μαργαρίτες» και οι φιλοδοξίες τους, τα ουτοπικά όνειρά τους για έναν διαφορετικό κόσμο, είναι, που ενεργοποίησαν τα αντανακλαστικά των εραστών τους (ή των παιδιών τους) και τους έκαναν να γίνουν έτσι είτε ήρωες είτε να διαπρέψουν στην πολιτική, στις τέχνες ή στις επιστήμες. Τι να πιάσουμε και τι να αφήσουμε από την Ιστορία που το αποδεικνύουν αυτό… Να μιλήσουμε για τον Ναβουχοδονόσωρ και τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας ή για τον έρωτα του Περικλή για την Ασπασία που οδήγησε στον λεγόμενο «Χρυσό Αιώνα»; Να περάσουμε μήπως μετά στην Ολυμπιάδα και τον Αλέξανδρο για να καταλήξουμε στο γαλλικό cherchez la femme (αναζητήστε τη γυναίκα);

Ο καθένας πιστεύω θα μπορέσει να αναλογιστεί περιπτώσεις, ακόμη και σύγχρονες, που φανερώνουν το πόσο μεγάλη επίδραση ασκεί η φιλοδοξία (η επιθυμία) του ατόμου που λατρεύεται… Διότι ναι! Οι γυναίκες αυτές καταφέρνουν να γίνονται αντικείμενο λατρείας, χρησιμοποιώντας ως μέσο, την ανάγκη του υποκειμένου για αναγνώριση. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι κακό οπωσδήποτε το όραμα(*), αντίθετα μάλιστα… Αυτό που τονίζω εδώ είναι, η αρρωστημένη φαντασία ορισμένων, που δεν διστάζουν να πατήσουν ακόμη και επί πτωμάτων προκειμένου να την κάνουν πραγματικότητα.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σε αυτό, διότι αυτή είναι δουλειά των Κοινωνιολόγων και των Ψυχολόγων και πολλά έχουν γραφτεί σχετικά με αυτό το κοινωνικό φαινόμενο. Θα ήθελα μόνο να εστιάσω σε αυτά που μας αφορούν και που έχουν όμως σχέση με αυτό.

Δεν αμφισβητώ το γεγονός πως υπήρξαν και υπάρχουν ακόμη άνδρες με φιλοδοξίες, με όραμα, και με μεγάλη δύναμη θέλησης, που ενεργοποιούνται αυτόβουλα σε ορισμένες υγιείς δράσεις, μέσα από τις οποίες έχουν καταφέρει τελικά να διαπρέψουν. Θα ήταν όμως αστείο, να ισχυριζόταν κάποιος πως υπάρχουν τέτοιοι άνδρες ανάμεσα στους σημερινούς πολιτικούς, δηλαδή άνδρες με υγιές όραμα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς… Αναμφισβήτητα ο ρόλος αυτός έχει περάσει σήμερα στα χέρια των διάφορων αδίστακτων «Μαργαριτών», οι οποίες, όπως στην περίπτωση της Γερμανίας (Μέρκελ), δεν υποκινούν πλέον απλά, αλλά έχουν πάρει ακόμη και το τιμόνι οι ίδιες στα χέρια τους.

Σε τι μας βοηθάει αυτή η διαπίστωση; Μας βοηθάει να καταλάβουμε, ότι δεν αρκούν οι ευφυείς αναλύσεις, αν δεν καταφέρει κάποιος να διακρίνει τις υποκινούσες δυνάμεις που κρύβονται πίσω από τις εξελίξεις.

«Και τι σχέση έχει τώρα η Μαργαρίτα με αυτές τις υποκινούσες δυνάμεις;», μπορεί να ρωτήσει τώρα κάποιος. Η απάντηση είναι, πως οι φιλοδοξίες της Μαργαρίτας και κατ’ επέκταση των παιδιών της και πολλών άλλων παρατρεχάμενων, καθώς και του «εναλλακτικού» πρωθυπουργού που έχουμε σήμερα, συμπτωματικά συγκλίνουν. Το κοινό τους όραμα είναι: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!!

Αν αυτό το ενδεχόμενο δεν ληφθεί σοβαρά υπόψη και αν δεν καταφέρει κάποιος να δει μέχρι ποιόν βαθμό έχει αυτό εδραιωθεί διεθνώς, αλλά και στον τόπο μας, τότε θα βρίσκετε συνεχώς σε αδιέξοδο με τις σκέψεις και τις αναλύσεις του.

Αν θέλουμε λοιπόν να βγάλουμε σήμερα άκρη, θα πρέπει εκτός από το cherchez la femme να πούμε και Cherchez la rêve, διότι υπάρχει όντως το κυνήγι ενός ονείρου πίσω από αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας και που έχουν στο μεταξύ αγγίξει δραματικά και τη χώρα μας, και το όνειρο αυτό, λέγετε: ΝΕΑ ΤΑΞΗ (NEW ORDER)!!!

 .

...η αναλλοίωτη πραγματικότητα!

.

Σχετικά άρθρα:

.

• «Μια παγκόσμια οργάνωση με «κοινωνικό» πρόσωπο»
• Η οικονομική κρίση στην υπηρεσία της παγκόσμιας ελίτ

.

____________

(*) Το πρόβλημα με την ουτοπία, που την κάνει να διαφέρει από το υγιές όραμα, είναι, ότι στηρίζεται επάνω σε εξωπραγματικές βάσεις και επιδιώκει να αλλάξει τα δεδομένα. Όχι να βελτιώσει οπωσδήποτε κάποιες καταστάσεις, αλλά να επιβάλει ένα ριζοσπαστικό μοντέλο λειτουργίας, παρακάμπτοντας τα καθιερωμένα και αγνοώντας τις διάφορες σταθερές αξίες, οι οποίες καθορίζουν όμως την ισορροπία του σύμπαντος. Οι άνθρωποι που τρέχουν πίσω από αυτό το όραμα, επιδιώκουν, να αναλάβουν τον ρόλο του κοσμοκράτορα, δηλαδή του Θεού!

.

***

Οι δυσοίωνες προβλέψεις του Τζόζεφ Ε. Στίγκλιτζ για το 2012

«Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την χειρότερη οικονομική καταστροφή που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος».

Κάποιος είπε πρόσφατα πως το καλύτερο πράγμα στο 2011 είναι ότι ήταν πιθανόν καλύτερο από ό,τι θα είναι το2012. Με την ίδια λογική, ενώ υπήρξε μεγάλη ανησυχία για το πολιτιστικό αδιέξοδο της Αμερικής, θα μπορούσε να είχε συμβεί κάτι χειρότερο για την Αμερική και τον κόσμο: θα μπορούσαν να είχαν επικρατήσει οι Ρεπουμπλικάνοι με το πρόγραμμά τους για λιτότητα σε συνδυασμό με αναδιανομή υπέρ των πλουσίων. Αυτόματες περικοπές δεν θα υπάρξουν έως το 2013, κάτι που σημαίνει ότι η οικονομία το 2012 θα τη γλιτώσει, έστω και παραλίγο.

Δύο θετικότερες ενδείξεις για το2011: η Αμερική φαίνεται τελικά να έχει αφυπνιστεί όσον αφορά το διάπλατο χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους υπόλοιπους – ανάμεσα στο κορυφαίο 1% και όλους τους άλλους. Και κινήματα διαμαρτυρίας με επικεφαλής τους νέους, από την Αραβική Άνοιξη μέχρι τους ισπανούς «Αγανακτισμένους» και τους ακτιβιστές του κινήματος «Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ», έχουν κάνει σαφές ότι κάτι στο καπιταλιστικό σύστημα είναι πολύ λάθος. Το πιθανότερο όμως είναι ότι τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που ήταν τόσο φανερά το 2011 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη – η διαχείριση των οποίων ήταν έως τώρα τρομερά εσφαλμένη – θα επιδεινωθούν το 2012. Οποιαδήποτε πρόβλεψη για τα ερχόμενα χρόνια εξαρτάται, περισσότερο από ό,τι συνήθως, από την πολιτική – από την έκβαση που θα έχει η κωλυσιεργία των Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ και από την ικανότητα των ευρωπαίων ηγετών να απαντήσουν στην κρίση του ευρώ. Οικονομικές προβλέψεις είναι, έτσι κι αλλιώς, αρκετά δύσκολες· όταν όμως πρόκειται για πολιτικές προβλέψεις, οι κρυστάλλινες σφαίρες μας θολώνουν ακόμη περισσότερο. Τούτου λεχθέντος, να η καλύτερη πρόβλεψή μου:

Οι ευρωπαίοι ηγέτες διακηρύσσουν επανειλημμένως τη δέσμευσή τους στη σωτηρία του ευρώ, αυτοί όμως που θα μπορούσαν να το σώσουν έχουν δηλώσει επανειλημμένως ότι είναι δεσμευμένοι να μην κάνουν αυτό που χρειάζεται. Έχουν αναγνωρίσει ότι η λιτότητα θα σημάνει βραδύτερη ανάπτυξη – πράγματι, μια ύφεση είναι ολοένα και πιο πιθανή – και ότι χωρίς ανάπτυξη οι χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα δεν θα είναι ικανές να διαχειριστούν τα χρέη τους. Ωστόσο, δεν έχουν κάνει τίποτε για να προωθήσουν την ανάπτυξη. Ακολουθούν μια σπειροειδή πορεία θανάτου. Το μοναδικό πράγμα που σώζει βραχυπρόθεσμα το ευρώ είναι οι αγορές κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι οποίες εμπόδισαν τα επιτόκια να αυξηθούν. Είτε αρέσει είτε όχι, η ΕΚΤ ουσιαστικά χρηματοδοτεί τα κρατικά ομόλογα. Γερμανοί ηγέτες συνοφρυώθηκαν εξαιτίας αυτού και η ΕΚΤ ένιωσε αμήχανα, περιορίζοντας τις αγορές της και λέγοντας ότι το ευρώ πρέπει να το σώσουν οι πολιτικοί ηγέτες, όχι οι κεντρικοί τραπεζίτες. Η πολιτική απάντηση όμως ήταν τουλάχιστον πολύ λίγη και πολύ καθυστερημένη. Το πιθανότερο σενάριο είναι πιο πολύ από τα ίδια: λιτότητα, ασθενέστερες οικονομίες, περισσότερη ανεργία και συνεχιζόμενα ελλείμματα, με τους ευρωπαίους ηγέτες να κάνουν τα ελάχιστα για να περιορίσουν προς στιγμήν την κρίση. Με λίγα λόγια, περισσότερη αναταραχή.

Η ημέρα του λογαριασμού – όταν το ευρώ διαλυθεί ή η Ευρώπη αναλάβει το είδος εκείνο της οριστικής δράσης που θα κάνει το ενιαίο νόμισμα να λειτουργήσει – μπορεί να έρθει το 2012, αλλά το πιθανότερο είναι ότι οι ηγέτες της Ευρώπης θα κάνουν ό,τι μπορούν για να την αναβάλουν. Η Ευρώπη θα υποφέρει, το ίδιο και ο υπόλοιπος κόσμος.

Οι ΗΠΑ ήλπισαν σε μια ανάκαμψη χάρη στις εξαγωγές, αλλά με την οικονομική ανάπτυξη να επιβραδύνεται στην Ευρώπη, τον μεγαλύτερο πελάτη τους (και να εμποδίζει την ανάπτυξη σε μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου), κάτι τέτοιο είναι απίθανο. Και, με τις χειρότερες επιπτώσεις από τις μειώσεις των δαπανών να βρίσκονται πιθανόν μπροστά μας, το αδιέξοδο – και το πείσμα των Ρεπουμπλικανών – μπορεί να σημάνει ότι η μείωση των φόρων των μισθωτών στην οποία προέβη η κυβέρνηση Ομπάμα δεν θα παραταθεί, με αποτέλεσμα να εξασθενήσει η κατανάλωση των νοικοκυριών.

Αυτό, σε συνδυασμό με περικοπές σε επίπεδο Πολιτειών καθώς και σε τοπικό επίπεδο, σημαίνει ότι οι πρώτες πραγματικές εκδηλώσεις των συνεπειών της λιτότητας θα εμφανιστούν το 2012. (Ήδη, η απασχόληση στο Δημόσιο βρίσκεται κατά περίπου 700.000 άτομα κάτω από τα επίπεδα προ της κρίσης· η κυβέρνηση, αντί να αντισταθμίσει την ασθενή ιδιωτική ζήτηση, όξυνε τα προβλήματα της οικονομίας.) Στο μεταξύ, οι συνέπειες της αποτυχίας να αντιμετωπιστεί η κρίση των ακινήτων – που προκάλεσε το 2008 την κατάρρευση, σχεδόν, των χρηματοπιστωτικών αγορών – συνεχίζουν να γίνονται αισθητές: περαιτέρω μείωση των τιμών των ακινήτων, περισσότερες κατασχέσεις και έτσι ακόμη μεγαλύτερο άγχος στα αμερικανικά νοικοκυριά. Ουδείς σε αμφότερα τα πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ μοιάζει διατεθειμένος να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η διόρθωση του τραπεζικού συστήματος, μολονότι ήταν απαραίτητη, δεν ήταν επαρκής για να αποκαταστήσει την υγεία της οικονομίας (ή ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα ουδέποτε διορθώθηκε πραγματικά). Η αμερικανική οικονομία πριν από την κρίση διατηρούνταν στη ζωή από τη φούσκα των ακινήτων, που οδήγησε σε μη βιώσιμη κατανάλωση. Δεν υπάρχει δρόμος για να πάμε πίσω στο 2007. Ωστόσο, κανένα από τα δύο κόμματα δεν φάνηκε πρόθυμο να παραδεχθεί αυτό που είναι πράγματι λάθος ή να προωθήσει μια ατζέντα που θα αντιμετώπιζε τα υποβόσκοντα κακά. Κοινοτοπίες και ψευτοφάρμακα – μονότονες εκκλήσεις για δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας, δημοσιονομική συγκράτηση και πάει λέγοντας – θα χαρακτηρίσουν την εκλογική χρονιά των ΗΠΑ.

Καμιά από τις δύο πλευρές δεν θα βγει μπροστά με ένα πρόγραμμα για την αναδιάρθρωση της οικονομίας και τη μείωση της ανισότητας που υπονομεύει την ισχύ της χώρας. Υπήρξα μεγάλος επικριτής των αγορών, ακόμη όμως και αυτοί που δρουν στην αγορά της Αμερικής αισθάνονται τώρα ότι οι πολιτικοί ηγέτες δεν βρίσκονται στο ύψος των περιστάσεων. Αν οι επενδυτές έπασχαν τη δεκαετία του 1990 από μη ορθολογικό ενθουσιασμό, την ερχόμενη χρονιά είναι πιθανό να εμφανίσουν έναν ορθολογικό πεσιμισμό. Στο κάτω κάτω, οι Αμερικανοί θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε έναν ηγέτη που έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να οδηγήσει τις ΗΠΑ για να βγουν από το οικονομικό τέλμα και σε έναν που δεν έχει αποδείξει ακόμη την ανικανότητά του να το κάνει – αλλά ο οποίος θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα μέσω πολιτικών που αυξάνουν την ανισότητα και επιβραδύνουν την ανάπτυξη.

Ελπίζω ότι τα γεγονότα θα με βγάλουν ψεύτη και ο πεσιμισμός μου θα αποδειχθεί πως ήταν υπερβολικός. Φοβάμαι όμως ότι ο κίνδυνος να πάρουμε την κάτω βόλτα είναι μεγαλύτερος.

Πράγματι, το 2012 μπορεί να αποδειχθεί η χρονιά κατά την οποία το πείραμα με το ευρώ, το αποκορύφωμα μιας 50ετούς διαδικασίας οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης στην Ευρώπη, θα φτάσει σε ένα τέλος.

Στην περίπτωση αυτή, αντί να φέρει το προσδοκώμενο τέλος της Μεγάλης Ύφεσης του 2008, που διήρκεσε υπερβολικά πολύ και προκάλεσε υπερβολικά πολλές ταλαιπωρίες, το 2012 μπορεί να σημάνει την αρχή μιας νέας και πιο τρομακτικής φάσης της χειρότερης οικονομικής καταστροφής που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος μέσα σε τρία τέταρτα του αιώνα.

.

.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ (ένθετο: ‘Πως βλέπουν το 2012’) – 14,15/01/12

 

.

Βλέπε από τον ίδιο: «Η μόνη λύση, ένα παγκόσμιο οικονομικό συντονιστικό συμβούλιο μέσα στα Ηνωμένα Έθνη».

.

Στο ακόλουθο link η άποψη του Πούτιν για την Παγκόσμια Κρίση: “Η παγκόσμια κρίση είναι συστημική“

.

Και εδώ οι προβλέψεις της Goldman Sachs: antinews

.

***

Αντίσταση στο μπαράζ παραπληροφόρησης

Εξακολουθεί το διαδίκτυο να αποτελεί τον λαϊκό προμαχώνα αντίστασης ή μήπως έχει καταληφθεί ύπουλα από τον εχθρό;

Οι διεθνής εξελίξεις τρέχουν με τέτοιες ταχύτητες που είναι αδύνατον για τον απλό άνθρωπο να τις παρακολουθήσει. Κάποτε αρκούσε να διαβάσει κάποιος μερικές εφημερίδες για να σχηματίσει γνώμη και να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα. Σήμερα, οι ευκαιρίες  που παρέχει η τεχνολογία και οι τεράστιες δυνατότητες που έχει ανοίξει το διαδίκτυο στον τομέα της πληροφόρησης, αντί να έχουν συμβάλει θετικά στον τομέα αυτό, διαπιστώνει κανείς ότι χειραγωγείται πολύ αποτελεσματικά, ώστε να προκαλείται μάλλον σύγχυση. Είναι τέτοιας έκτασης η ροή των πληροφοριών που είναι αδύνατον σε κάποιο μεμονωμένο άτομο να μπορέσει να τις αξιολογήσει, να εξετάσει την φερεγγυότητα τους και ακολούθως να τις ταξινομήσει. Τι μπορεί άρα να συμπεράνει κανείς; Μπορεί να συμπεράνει, πως έχουμε εδώ ένα νέο σχέδιο παραπλάνησης του απλού λαού, που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε: Σχέδιο μαζικής αποδυνάμωσης μέσω υπερ-πληροφόρησης.

Ένα παράδειγμα που ίσως μας βοηθήσει να καταλάβουμε την αποτελεσματικότητα αυτού του σχεδίου, προέρχεται από την ιατρική, και είναι το εμβόλιο. Το εμβόλιο δίνει την δυνατότητα στον οργανισμό να αναπτύξει αντισώματα, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά κάποιο μολυσματικό παράγοντα. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η πληροφορία, δίνει στο νου την δυνατότητα να κάνει λογικούς συνειρμούς και να καταλήξει ο άνθρωπος σε συμπεράσματα, που θα βοηθήσουν στη συνέχεια στη λήψη των σωστών αποφάσεων. Τι θα συμβεί όμως, αν το εμβόλιο που δίνεται δεν έχει σκοπό τη θωράκιση του οργανισμού αλλά αποσκοπεί, κακόβουλα, στο να φέρει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα;

Διάβασα πρόσφατα σε ένα ιατρικό έντυπο, πως ο κύριος στόχος μερικών εμβολίων είναι το νευρικό σύστημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πιθανή η φλεγμονή του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα επιληπτικές κρίσεις, διανοητική καθυστέρηση, συμπεριφερολογικές διαταραχές, αυτισμός, επιθετικότητα και σεξουαλικές διαστροφές (βλ. σχετικά Coulter, H.L.: “Vaccination, Social Violence & Criminality: The Medical Assault on the American Brain” [Εμβολιασμός, κοινωνική βία, και εγκληματικότητα: η επίθεση στον εγκέφαλο των Αμερικανών] – North Atlantic Books, Berkelley, California, 1990).

Πολλοί από εμάς, που ασχολούμαστε με την ανταλλαγή πληροφοριών στο διαδίκτυο, είχαμε πριν από λίγο καιρό ενθουσιαστεί, διότι είχαμε φτάσει να πιστέψουμε πως είχαμε ανακαλύψει «φλέβα χρυσού» στον τομέα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών… Αλλά τι φανερώνει όμως η σημερινή εξέλιξη; Δεν είναι γεγονός πως έχει προκύψει ένας  …συνωστισμός πληροφόρησης, ένα είδος «πληθωρισμού» στον τομέα αυτό, για να μιλήσουμε με τους συνήθεις οικονομικούς όρους που χρησιμοποιούνται ευρέως αυτό το διάστημα; Ποιος μπορεί να γνωρίζει, ή να διαπιστώσει, αν το πλήθος αυτής της πληροφόρησης δεν εμπεριέχει στοιχεία που αντί  να συμβάλουν στην θωράκιση του νου καταφέρνουν το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή την αποδυνάμωση;

Προσωπικά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως, όπως στην περίπτωση των εμβολίων έτσι και με τις πληροφορίες, πρέπει κάποιος να είναι πολύ προσεκτικός σχετικά με αυτό που επιτρέπει να μπει στον οργανισμό του ή στο νου του. Όπως η υπερβολική δόση εμβολίου μπορεί να αποβεί μοιραία ή να προκαλέσει αποδυνάμωση του οργανισμού ή εθισμό, έτσι και η συσσώρευση πληροφοριών πρέπει να κρατιέται σε μια ισορροπία και να εξετάζει κάποιος πολύ προσεκτικά τις πηγές αυτής της πληροφόρησης, διότι ελλοχεύουν και εδώ οι ίδιοι κίνδυνοι.

Για να επιστρέψω τώρα στις εξελίξεις, στην επικαιρότητα, πιστεύω πως το κλειδί  βρίσκεται στην ψυχραιμία και στην προσπάθεια αποτελεσματικής θωράκισης του νου, καθώς και στη στροφή προς την οικογένεια, στους δικούς μας ανθρώπους, στους φίλους μας. Πρέπει να ξαναανακαλύψουμε όχι την …Αμερική, αλλά τις ανθρώπινες σχέσεις. Ναι! Πρέπει να επανεκτιμήσουμε την ανθρωπιά και τις διαπροσωπικές σχέσεις, που δεν πρέπει οπωσδήποτε να βασίζονται στις πολιτικές συζητήσεις και στην ανταλλαγή απόψεων γύρω από τα συσσωρευμένα προβλήματα, αλλά στο τι μπορεί να κάνει ο ένας για τον άλλον. Απαιτείται θετική δράση, πρωτοβουλίες.

Η γνώμη μου είναι, πως αν καταφέρουμε να αποσπάσουμε την προσοχή μας από την κατευθυνόμενη δηλητηρίαση που έρχεται μέσα από την παραπληροφόρηση  και εστιάσουμε στις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις, τότε θα έχουμε συμβάλει σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!!!

.

***

Αντιμέτωποι με το δίλημμα του συμβιβασμού!

Αυτοί που φοβούνται την αλήθεια είναι μόνο αυτοί που έχουν προωθήσει το ψέμα.

.

Κάποιοι φίλοι περιμένουν να τοποθετηθώ στις εξελίξεις, κάτι να γράψω, για να δουν και την δική μου άποψη -την «κάπως διαφορετική», όπως έγραψε κάποτε μια αναγνώστρια. Αλλά ομολογώ πως βρίσκομαι σε δίλημμα… Η περίοδος που διερχόμαστε μοιάζει σαν «νηνεμία πριν την επόμενη καταιγίδα». Και η καταιγίδα που έρχεται (γιατί σίγουρα θα έρθει) θα είναι καθοριστική.

Όλα φανερώνουν, πως η περίοδος της ανεμελιάς και τα ψέματα τέλειωσαν. Τώρα μπαίνουμε –κάπως βίαια, αυτό είναι η αλήθεια- στην περίοδο της «ενηλικίωσης». Η περίπτωσή μας μοιάζει σαν το κορίτσι που κανείς δεν το προσέχει, που βρίσκεται κάτω από την προστασία του πατέρα και της μάνας, μέχρι που αρχίζει να σχηματίζεται ως γυναίκα. Τότε τα πράγματα αλλάζουν… Το μέχρι χθες χαριτωμένο κοριτσάκι τώρα αρχίζει να τραβάει περίεργα βλέμματα επάνω του. Άλλα φανερώνουν ζήλια και άλλα είναι λάγνα, επικίνδυνα. Αν σε αυτή την περίοδο οι γονείς ελαττώσουν την επίβλεψη και την προστασία, αντί να την εντείνουν, τότε είναι μοιραίο να βρεθούν ξαφνικά προ οδυνηρών εκπλήξεων.

Αυτό φαίνεται να έχει συμβεί με την Ελλάδα μας.

Από κάποια στιγμή και μετά, στα πρόσφατα χρόνια, κάτι δείχνει να άλλαξε στον τρόπο που μας αντιμετωπίζουν οι επίδοξοι γεωπολιτικοί …lovers. Έπαψαν ξαφνικά να μας βλέπουν σαν μια «χαριτωμένη» χώρα και τα βλέμματά τους έγιναν …λάγνα, και οι κινήσεις τους  άρχισαν να εκλαμβάνονται στο μεταξύ ως …παρενόχληση. Ταυτόχρονα ξεπετάχτηκαν και οι αντίζηλες χώρες (βλέπε Σκόπια, Αλβανία κ.λ.π.), οι οποίες χωρίς δυσκολία παραδόθηκαν στην αγκαλιά των «φλογερών εραστών» τους και δεν βλέπουν με καλό μάτι τα ελληνικά …νάζια. Και όπως συμβαίνει συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις, οι πλούσιοι εραστές εξαγοράζουν ή εξουδετερώνουν τους γονείς (κράτος, εκκλησία), και ρίχνουν το κορίτσι στα χέρια των αντίζηλων ή των νταβατζήδων. Η εκπόρνευση είναι τότε πλέον ζήτημα χρόνου. Μια παλιά, δοκιμασμένη, συνταγή.

Αυτή δεν δείχνει να είναι η κατάσταση που επικρατεί στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα;

Τι είναι αυτό όμως που φανερώνει μια αλλαγή στη χώρα μας, που την κάνει τώρα ποιο «ελκυστική»;

Αυτά που έχει να δώσει. Αυτά που λαχταρούν οι γεωπολιτικοί εραστές: ΕΝΕΡΓΕΙΑ!!!

Ο ορυκτός της πλούτος, που πρόσφατα ανακαλύφτηκε το μέγεθός του.

Αυτή είναι η αλήθεια, και δυστυχώς εμείς όλοι, ο λαός, δεν είμαστε οι προστάτες, αλλά μας βλέπουν δυστυχώς και εμάς ως μέρος αυτού του «πλούτου». Οι προστάτες μας, που θα έπρεπε να είναι κανονικά το Κράτος και η Εκκλησία –καθώς και οι άνθρωποι του πνεύματος βέβαια- έχουν κατά μέρος εξαγοραστεί και κατά μέρος εξουδετερωθεί. Η εξαγορά –διαφθορά- έχει γίνει ευρέως  γνωστή… Πως έχει γίνει όμως η εξουδετέρωση των υπολοίπων; Έγινε μέσω διώξεων, οικονομικών εξαρτήσεων, ακόμα και φόνων.

Τι μέλλει άρα γενέσθαι; Υπάρχει Ελπίς;  Ή μήπως την ψάχνουμε ακόμη, όπως τον καιρό που έγραφε ο αείμνηστος Αντώνης Σαμαράκης;

Πολλοί θέλουν σήμερα να βλέπουν στο πρόσωπο κάποιου άλλου Αντώνη, όχι του Αντώνη Σαμαράκη αλλά, του Αντώνη Σαμαρά, τον σύγχρονο Οδυσσέα, που θα τεντώσει το τόξο του και θα κάνει να περάσει η σαΐτα μέσα από τα δώδεκα τσεκούρια και θα κάνει έτσι τους επίδοξους εραστές να …μουδιάσουν από τον φόβο τους.

Ας είμαστε όμως σοβαροί. Αν μπορούσαν -τουλάχιστον οι μισοί- από τους θεωρούμενους υποστηρικτές του να μιλήσουν ειλικρινά, θα έλεγαν ότι δεν έχουν καμία πραγματική ελπίδα. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να πιστεύει πραγματικά πως ο «καλός» Αντώνης μπορεί να παλέψει με θηρία. Ο Αντώνης δεν είναι …Πούτιν!

Δεν ήταν σχήμα λόγου φίλοι μου η επιλογή αυτού του ονόματος. Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, τότε πρέπει να λέμε και …ονόματα. Ας σκεφτούμε για λίγο… Αν υποθέσουμε ότι γινόταν σήμερα δημοσκόπηση και ερωτιόταν ο λαός ποιον θα ήθελαν ως κυβερνήτη της χώρας και τους δίνονταν τα ονόματα: Σαμαράς, Παπαδήμου, Ομπάμα, Μέρκελ και Πούτιν, ποιος πιστεύετε ότι θα έπαιρνε τις περισσότερες ψήφους; Δεν νομίζω να χρειάζεται πολύ σκέψη.

Τι μπορεί να σημαίνει όμως αυτό; Μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: «Το μη χείρον βέλτιστον». Αυτό θα απαντούσαν σίγουρα πολλοί συμπατριώτες μας σήμερα, αν βρισκόντουσαν μπροστά στο δίλημμα μιας επιλογής, να γίνουμε δηλαδή προτεκτοράτο της Ρωσίας ή της Αμερικής. Και αυτή είναι η επιλογή που βρίσκεται σήμερα μπροστά μας όσο κι αν εθελοτυφλούμε. Η ανατολική Μεσόγειος γίνεται για ακόμη μια φορά το μεταίχμιο ανάμεσα σε αντίπαλες δυνάμεις, και η χώρα μας θα παίξει και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο. Άρα, αυτό που θα χρειαζόταν σήμερα η χώρα μας θα ήταν τουλάχιστον ένας Θεμιστοκλής και σίγουρα όχι ένας «ολίγιστος» Σαμαράς, όπως τον αποκαλεί ο δάσκαλος Χρήστος Γιανναράς. Υπάρχει όμως; Έχει η Ελλάδα σήμερα τα εφόδια για να γίνει μια παγκόσμια δύναμη, όπως τα είχε τότε που στάθηκε ο Θεμιστοκλής αντιμέτωπος με την γιγαντιαία Περσική πολεμική μηχανή; Είναι καιρός πιστεύω να σοβαρευτούμε.

Οι φίλοι μας, οι οποίοι λοξοκοιτούν προς το «ξανθόν γένος» -μια διαχρονική ουτοπία για μεγάλο μέρος του λαού μας- θα πρέπει να προσέξουν, διότι ο πρίγκιπας επάνω στο λευκό άλογο έρχεται μόνο στα παραμύθια. Ίσως θα έπρεπε άρα, συμπληρωματικά στο παραπάνω ρητό του Θουκυδίδη, να λαμβάναμε υπόψη και κάποιο άλλο ρητό, του Πλάτωνα, αναφερόμενο στην απολογία του Σωκράτη, που έλεγε: «οὔτε τότε ᾠήθην δεῖν ἕνεκα τοῦ κινδύνου πρᾶξαι οὐδὲν ἀνελεύθερον», που θέλει να πει: «δεν πρέπει λόγω [επικείμενου] κινδύνου να κάνει κανείς κάτι ανελεύθερο [να υποκύπτει]». Να συμβιβάζεται θα έλεγα εγώ. Ναι! Διότι είμαστε όλοι σήμερα αντιμέτωποι με το δίλημμα του συμβιβασμού.

Αν ο καθένας από εμάς δεν καταφέρει να δει πίσω από τα καραγκιοζιλίκια της ελληνικής πολιτικής σκηνής, να κοιτάξει δηλαδή το διεθνή παρασκήνιο, που είναι η πραγματικότητα, τότε θα εξακολουθήσει να ζει «στα παραμύθια» και θα βρεθεί ξαφνικά στη μέση της σκληρής πραγματικότητας, απροετοίμαστος.

Θα βρεθεί σε μια κατάσταση ανεπίστρεπτη, σαν αυτή που βρέθηκαν οι Σέρβοι πριν λίγα χρόνια, κατόπιν οι Ιρακινοί και πρόσφατα οι Λίβυοι.

Η κατάσταση που διαμορφώνεται σήμερα, σε διεθνή κλίμακα, δεν μπορεί παρά να έχει επίσης διεθνούς σημασίας εξελίξεις. Δεν είναι δυνατόν άρα, να αναλώνεται ο κάθε νοικοκύρης Έλληνας ή ο κάθε νοικοκύρης πολίτης αυτού του Κόσμου, σε στείρες μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις και σε μυωπικές αντιλήψεις.

Η διαμορφούμενη κατάσταση σήμερα απαιτεί ΑΤΟΜΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ και ψηλά φρούρια γύρω από παραδοσιακές αξίες, όπως είναι η φιλία, η οικογένεια, η συνείδηση. Είναι καλό να θυμόμαστε, πως «όσο αγριότερα λυσσομανάει η καταιγίδα, τόσο βαθύτερα απλώνει τις ρίζες του το δέντρο». Η κερκόπορτα σήμερα βρίσκεται μέσα μας. Είναι η ελεύθερη συνείδηση του ανθρώπου. Και αυτή είναι που έχει μπει στο στόχαστρο. Από εκεί μόνο μπορούν να μπουν οι εχθροί στην Πόλη…

Ας την φυλάξουμε λοιπόν, διότι είναι το τελευταίο κάστρο που μας έχει απομείνει!

.

Σχετικό άρθρο: ”Κάτι σοβαρό συμβαίνει στο Αιγαίο“

.

***

Δύο εικόνες – χίλιες λέξεις

ΕΛΛΑΣ 2009

.

ΕΛΛΑΣ 2012

.

…ας όψονται οι “Εφιάλτες”!

***

Το δικό μου δώρο σε όλους τους φίλους!

Μαθαίνοντας από την φύση!

.

.

Βλέποντάς το αλληγορικά:

.

Το λιοντάρι: Η απληστία και η διαφθορά!

Το αρκουδάκι: Ο λαός! Η μόνη διαχρονική αξία κάτω από τον ουρανό.

Η αρκούδα: Οι ρίζες! Οι δοκιμασμένες στο χρόνο παραδοσιακές αξίες.

.

.

*** ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ***

.

Πόσο χριστιανικά είναι τα «Χριστούγεννα»;

Η δημοφιλής παγανιστική γιορτή που βαπτίστηκε χριστιανική.

.

.

Αν και υπάρχει πληθώρα βιβλιογραφίας (βλέπε εδώ) σχετικά με αυτό το θέμα, εδώ παρουσιάζουμε την εκδοχή ενός Έλληνα δασκάλου, του Γιώργου Δαμιανού, ο οποίος τολμά να απαντήσει στα εξής ερωτήματα:

• Γιατί γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου;
• Ποια είναι η Ιστορία του Χριστουγεννιάτικου δέντρου;
• Πότε στολίστηκε το πρώτο δέντρο στην Ελλάδα;

Σήμερα, θεωρείται δεδομένο και αυτονόητο [από όλα τα δόγματα των λεγόμενων χριστιανών] ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου. Τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, όμως,  τα γενέθλια του Χριστού ήταν θέμα ατελείωτων συζητήσεων. Το ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, αποφασίστηκε, τελικά, το 336 μ.Χ και ο λόγος ήταν ότι έπρεπε να αντικατασταθεί μια σημαντική γιορτή των Ελλήνων και των Λατίνων. Οι πιστοί της προηγούμενης θρησκείας, γιόρταζαν τις ημέρες εκείνες τη μεγάλη γιορτή της γέννησης του Ήλιου (Dies Solis Invectis Natalis). Κατά την αστρονομία, επίσης,  23–25 Δεκεμβρίου είναι οι μέρες του χειμερινού ηλιοστάσιου. Μέχρι τον 7ο – 8ο  αιώνα δεν έβρισκαν ησυχία σχετικά με τέτοια ζητήματα, για παράδειγμα:  ο Επιφάνιος (315-403) είχε προτείνει την 6η  Ιανουαρίου ως ημέρα γέννησης του Χριστού, ενώ ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (ο σημαντικότερος θεολόγος του β΄αιωνα) είχε προτείνει τη 18η Νοεμβρίου. Αξιοσημείωτη λεπτομέρεια είναι ότι πρώτα προσδιορίστηκε η ημερομηνία της γέννησης του Χριστού (25 Δεκεμβρίου) και στη συνέχεια ορίστηκε η ημερομηνία της “γιορτής της σύλληψης του Θεανθρώπου”, ακριβώς εννέα μήνες νωρίτερα (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, 25 Μαρτίου).

Όταν ο χριστιανισμός θα διαδοθεί στους βόρειους λαούς της Ευρώπης, τότε, θα εμπλουτιστεί με νέα ήθη και έθιμα, όπως, για παράδειγμα το χριστουγεννιάτικο έλατο.

Το χριστουγεννιάτικο δένδρο καθιερώθηκε τον 8ο αιώνα από τον Άγιο Βονιφάτιο (672- 754), ο οποίος διαδίδοντας τον Χριστιανισμό στους Γερμανούς, έπρεπε να αντικαταστήσει τις δοξασίες των γηγενών πληθυσμών. Συγκεκριμένα, οι αρχαίοι Γερμανοί λάτρευαν τον ιερό δρυ (βελανιδιά) και ο Βονιφάτιος τους τον αντικατέστησε με το χριστουγεννιάτικο έλατο. Πολλούς αιώνες αργότερα (το 1539) ο Μαρτίνος Λούθηρος θα κρεμάσει πάνω στο έλατο φαγώσιμα ή είδη ρουχισμού. Αυτά τα χρήσιμα δώρα θα αντικατασταθούν, αργότερα, με τα σημερινά άχρηστα στολίδια (μπάλες, λαμπάκια κ.α.)

Το πρώτο Χριστουγεννιάτικο δένδρο στην Ελλάδα στολίστηκε το 1833 στο Ναύπλιο, έξω από το σπίτι του Όθωνα. Στη συνέχεια, όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Αθήνα, η οικία  του Όθωνα (ακόμα δεν υπήρχαν ανάκτορα) ήταν το μοναδικό στολισμένο σπίτι στην Αθήνα. Εμπρός στο σπίτι του βασιλιά, λοιπόν, έκαναν ουρά οι Αθηναίοι για να  θαυμάσουν το πρωτόγνωρο δέντρο. Το στολισμένο καραβάκι δεν το γνώριζαν στην Αθήνα παρά μόνο σε ορισμένα νησιά. Συνεπώς, το χριστουγεννιάτικο έλατο ήταν μία νέα μόδα και δεν περιόρισε κάποια προϋπάρχουσα συνήθεια των Αθηναίων (και των περισσοτέρων Ελλήνων). Τώρα, γιατί πρέπει να το στολίζουμε το δέντρο και τη φάτνη  με ψεύτικο χιόνι, αυτό δεν έχει να κάνει με τη Βηθλεέμ, αλλά με τη Γερμανική προέλευση του εθίμου.

Πάντως και στην Εσπερία το έθιμο με το στόλισμα του δέντρου διαδόθηκε την ίδια, περίπου, εποχή. O Λευκός Οίκος απέκτησε το πρώτο του στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο το 1856, επί προεδρίας Φράνκλιν Πιρς, ενώ το παλάτι του Oυίδσορ στόλισε για πρώτη φορά χριστουγεννιάτικο δέντρο το 1834. Το έφερε στο παλάτι ο Πρίγκιπας Αλβέρτος, σύζυγος της Βασίλισσας Bικτόριας για χάρη της βασιλικής οικογένειας.

.

Βλέπε επίσης: Τα Χριστούγεννα στον ελληνικό παραδοσιακό πολιτισμό

.

.

Σχόλιο: Από τον σκοπό αυτού του ιστολογίου, να συμβάλει δηλαδή στην αποκάλυψη της αλήθειας, δεν είναι δυνατόν να μείνει ανέγγιχτος ο χώρος της θρησκείας. Αντίθετα μάλιστα, ίσως από εκεί θα πρέπει να ξεκινάει η κάθε έρευνα, διότι η ιστορία αποδεικνύει πως ο ρόλος της θρησκείας (γενικά) ήταν καθοριστικός στην επικράτηση της πνευματικής και διανοητικής σύγχυσης.

***