Η Ιστορία επαναλαμβάνεται (συνέχεια)

Ο «λαβωμένος» πολίτης και όχι η οικονομία, είναι το ποιό σημαντικό ζήτημα σήμερα.

Δεν είμαι μηδενιστής και για το λόγο αυτό δεν μπορώ να παραβλέψω τις καλές προθέσεις ορισμένων στελεχών της τωρινής κυβέρνησης, που αγωνίζονται να κάνουν καλά τη δουλειά τους, αλλά δεν είμαι όμως και ουτοπιστής ώστε να κυνηγάω χίμαιρες και να βλέπω μόνο αυτά που μου σερβίρουν τα χειραγωγημένα ΜΜΕ. Ο σύγχρονος (πάλι) αέρας της πολιτικής του «ανανεωμένου» ΠΑΣΟΚ μπορεί να δείχνει ότι διαθέτει όραμα και υγιείς στόχους, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί.

Όσο και να «συμμαζέψει» κάποιος τον περίγυρο μετά από ένα σεισμό, η καταστροφή δεν μπορεί να αναστραφεί και τα θύματα χρειάζονται κάτι περισσότερο από ένα απλό…«συμμάζεμα». Χρειάζονται πρόνοια, χρειάζονται περίθαλψη, υποδομές. Η ανάληψη εργασίας σε έναν υγιή χώρο διαφέρει, από την ανάληψη δράσης μετά από μια καταστροφή. Οι απαιτήσεις, οι ανάγκες και οι στόχοι είναι τότε διαφορετικοί καθώς και τα μέσα τα οποία θα χρησιμοποιηθούν.

Αν κάποιος απορήσει για το ότι χρησιμοποιώ όρους «καταστροφής», στην περιγραφή μου για την ελληνική πραγματικότητα, θα ήθελα να συστήσω αφύπνιση, διότι όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης», τότε αυτό σημαίνει ότι υπνοβατεί, ότι κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Οι περισσότεροι, παρασυρμένοι από τη βιομηχανία της (παρα)πληροφόρησης, κάνουν το λάθος να εστιάζουν στην οικονομία και να παρακολουθούν την πορεία της χιονοστιβάδας της διεθνούς κρίσης, έντρομοι, ενώ αυτό που έχει προσβληθεί βάναυσα στη χώρα μας είναι κάτι πολύ ποιο σημαντικό. Κάτι το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για την κοινωνικοπολιτική ισορροπία ενός έθνους. Αυτό το κάτι, είναι: το φιλότιμο, η νοημοσύνη και η αξιοπρέπεια του πολίτη.

 Στη χώρα αυτή, ορισμένοι επιτήδειοι καιροσκόποι έχουν καταφέρει να θέσουν την ελληνική ψυχή «εκτός μάχης». Έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους όλον τον κρατικό μηχανισμό και έχουν κάνει τον Έλληνα να βλέπει τον εαυτό του, στην καλύτερη περίπτωση, κάτι μεταξύ Μέγα Αλέξανδρου και…Εξωγήινου, και στη χειρότερη, σαν λαμόγιο ή ακόμα ως σύντροφο του Παλαιοκώστα και του Ρωχάμη. Οι έλληνες πολίτες -συμπεριλαμβανομένων και πολλών από τα ακόμα τίμια θεσμικά όργανα- βρίσκονται σε «ομηρία», είναι «υπό διωγμό»!

Η εκπαίδευση, η τέχνη και η διανόηση έχουν επίσης απαλλοτριωθεί, από τα κοράκια που λυμαίνονται τον τόπο, και ο απλός κόσμος έχει γίνει πια έρμαιο των επιτήδειων, θύμα μιας νέας μορφής …πανούκλας!

Είμαι ένας από αυτούς που εξακολουθούν να πιστεύουν πως τα blog είναι η ΝΕΑ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, η φωτιά που θα κάψει τα τρωκτικά και για το λόγο αυτό εξακολουθώ να χτυπάω τον κώδωνα του κινδύνου, και να φωνάζω, πως «το παρελθόν είναι ο καθρέπτης για το παρών και ο χάρτης για το μέλλον». Ο Έλληνας πολίτης πρέπει να σηκωθεί από τον ύπνο, να απαλλαχθεί από τον ζουρλομανδύα που επιχειρούν να του φορέσουν, να διαβάσει ιστορία και να καταλάβει ποιος είναι και που πάει …ή…καλύτερα…που τον πάνε.

Το κυρίως άρθρο, στην συνέχεια της σειράς «Η Ιστορία επαναλαμβάνεται», με θέμα: «Το σημερινό πολιτικό βάλτωμα παραπέμπει στη προβενιζελική περίοδο», θα το βρείτε στο αρχείο.

Προηγούμενο άρθρο.

.

Τεχνητή μαύρη τρύπα “τσέπης”

Δημιουργήθηκε η πρώτη “φορητή” μίνι-μαύρη τρύπα πάνω στη Γη.

Για πρώτη φορά στον κόσμο, κινέζοι επιστήμονες δημιούργησαν πάνω στη Γη(*) μια ηλεκτρομαγνητική “μαύρη τρύπα τσέπης”, διαμέτρου μόλις 22 εκατοστών, η οποία ρουφά το γύρω της φως και το μετατρέπει σε θερμότητα.

Η συσκευή, που προς το παρόν λειτουργεί σε συχνότητες μικροκυμάτων, δηλαδή μόνο με αόρατο φως, μπορεί σύντομα να επεκταθεί έτσι ώστε να παγιδεύει και το ορατό φως, κάτι που θα οδηγούσε πιθανώς σε ένα νέο τρόπο αξιοποίησης της ηλιακής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρισμού.

Οι “μαύρες τρύπες” στο σύμπαν είναι ασφαλώς γιγάντιες. Αυτή που βρίσκεται στο κέντρο του δικού μας γαλαξία έχει υπολογιστεί ότι έχει μάζα περίπου 3,6 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του ήλιου μας.

Η τεχνητή μαύρη τρύπα “τσέπης” μιμείται τις ιδιότητες της κοσμολογικής μαύρης τρύπας, η έντονη βαρύτητα της οποίας κάμπτει τον περιβάλλοντα χωροχρόνο “ρουφώντας” την πέριξ ύλη. Η αρχική ιδέα προτάθηκε φέτος από τους Εβγκένι Ναριμάνοφ και Αλεξάντερ Κιλντίσεφ του πανεπιστημίου Περντιού των ΗΠΑ. Οι δύο επιστήμονες υποστήριξαν ότι είναι δυνατό να κατασκευαστεί μια συσκευή που να καμπυλώνει το φως προς το κέντρο της, “ρουφώντας” το με παρόμοιο τρόπο.

Την ιδέα ανέλαβαν πολύ γρήγορα να υλοποιήσουν οι Τιε Τζουν Κούι και Τσιανγκ Τσινγκ του Νοτιοανατολικού Πανεπιστημίου του Ναντζίνγκ στην Κίνα. Η συσκευή που έφτιαξαν, αποτελεί μια “μαύρη τρύπα” για τις συχνότητες των μικροκυμάτων. Αποτελείται από 60 ομόκεντρες δακτυλιοειδείς λωρίδες “μετα-υλικών” (τα οποία έχουν στο παρελθόν χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθούν οι λεγόμενοι “μανδύες αορατότητας“) που αποτελούν ένα είδος μεταλλικών “ηλεκτρομαγνητικών αντηχείων”.

Όταν ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα πέφτει στη συσκευή, παγιδεύεται, όχι από τη βαρύτητά της, όπως συμβαίνει στις κοσμολογικές μαύρες τρύπες, αλλά από τα ηλεκτρομαγνητικά αντηχεία που επηρεάζουν τα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία του κύματος. Έτσι το κύμα καθοδηγείται προς τον πυρήνα της “μαύρης τρύπας”, απ’ όπου και απορροφάται. Το κύμα δεν ξαναβγαίνει ποτέ από τη “μαύρη τρύπα”, καθώς το αόρατο φως που απορροφάται, μετατρέπεται σε θερμότητα. “Εντυπωσιασμένος” δήλωσε ο διάσημος φυσικός Τζον Πέντρι του Ιμπίριαλ Κόλετζ (Imperial College) του Λονδίνου, ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος στη χρήση μετα-υλικών ως μανδυών αορατότητας.

Η επέκταση της συσκευής, ώστε να απορροφά και το ορατό φως, θα είναι πιο δύσκολη, καθώς τα μήκη κύματος του ορατού φωτός είναι πολύ μικρότερα απ’ αυτά των μικροκυμάτων, με συνέπεια να πρέπει και η συσκευή να γίνει πολύ πιο μικρή. Οι κινέζοι επιστήμονες πάντως, δήλωσαν αισιόδοξοι ότι μπορούν να το κάνουν, ίσως μάλιστα μέχρι το τέλος του 2009.

Μια τέτοια συσκευή, αν όντως κατασκευαστεί, μεταξύ άλλων, θα μπορούσε να συλλέγει την ηλιακή ενέργεια σε μέρη όπου η ηλιακή ακτινοβολία είναι πολύ διάχυτη για να εστιαστεί σε μια ηλιακή κυψέλη. Μια οπτική “μαύρη τρύπα” θα ρουφούσε τις ηλιακές ακτίνες και θα τις κατεύθυνε σε μια ηλιακή κυψέλη εγκατεστημένη στον πυρήνα της “μαύρης τρύπας”.

Η ανακάλυψη παρουσιάστηκε στο περιοδικό εφαρμοσμένης φυσικής “Applied Physics Letters”, σύμφωνα με τo “New Scientist” και το “Nature”.

———

(*) Πηγή:“Express.gr” / Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία, βλέπε εδώ: http://arxiv.org/abs/0910.2159v1

***

Σχόλιο:

Η ενέργεια είναι ένα ουσιαστικό μέρος της καθημερινής μας ζωής. Τίποτα δεν θα γινόταν αναμφίβολα χωρίς ενέργεια. Εξαρτόμαστε, καθημερινά, από τις εκατοντάδες των διαφορετικών τρόπων με τους οποίους κάνει αισθητή την παρουσία της. Ταυτόχρονα, πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σχετίζονται με την εξασφάλιση, διατήρηση και έλεγχο της ενέργειας. Το παράδοξο όμως είναι, πως μολονότι υπάρχει διάχυτη στο σύμπαν, εντούτοις, η επιστήμη δεν έχει καταφέρει ακόμα να βρει τον τρόπο να απορροφήσει, ή αλλιώς αξιοποιήσει, τα αποθέματα αυτής της τεράστιας δεξαμενής, σε έναν ικανοποιητικό βαθμό. Ο άνθρωπος, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, στρέφεται για τις ανάγκες του αποκλειστικά στα αποθέματα της γης. Οι κάποιες προσπάθειες αξιοποίησης του ηλιακού φωτός, δεν δίνουν, παρά μόνο ένα σχετικά ελάχιστο ποσοστό από αυτό που συνολικά απαιτείται για να καλυφτούν οι ανάγκες μας. «Στρέψου στον ήλιο και θα αφήσεις τις σκιές πίσω σου», λέει εντούτοις μια κινέζικη (και όχι γερμανική όπως εσφαλμένα διατυπώνεται από μερικούς) παροιμία. Μήπως η παραπάνω εφαρμογή σπάει επιτέλους το φράγμα για μια δυναμική στροφή προς τα ανεξάντλητα αυτά αποθέματα; Είναι γνωστό, πως αν η επιστημονική έρευνα γινόταν με σκοπό το κοινό όφελος και όχι από ιδιοτέλεια ή τις όποιες σκοπιμότητες, η ζωή μας θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετική.

.

Ο «μπούλης» και ο Καραμανλισμός – Η επαλήθευση μιας πρόβλεψης

Το άρθρο αυτό είναι ένα από αυτά που είχαν διαγραφεί από την Google, στο αρχικό Alkimos archive. Είχε δημοσιευθεί πέρυσι των Σεπτέμβριο, λίγο μετά την Έκθεση της Θεσσαλονίκης.

Στη Θεσσαλονίκη (πέρυσι) έγινε η αποκαθήλωση του ονόματος Καραμανλή.

Η ΔΕΘ απέδειξε αυτό πού όλοι λίγο πολύ υποψιαζόμασταν: Το Μαξίμου έχει «καταληφθεί» από μια παρέα σοβαροφανών κακομαθημένων «μπούληδων», που η απόσταση που τους χωρίζει από την κοινωνία και την πραγματικότητα, είναι μεγαλύτερη από την απόσταση που χωρίζει τη γη απ’ τη σελήνη. Εφαρμόζουν την πολιτική λες και παίζουν “play station”, και έχουν πλαισιωθεί από όλους τους λιγούρηδες εξουσιομανής, που διέθετε το κόμμα της ΝΔ.

Δεν υπάρχει ουσιαστικά πρωθυπουργός!
(Με την έννοια που είχε μέχρι πρόσφατα ο όρος τουλάχιστον ).

Διάλεξαν μόνο, οι εν λόγω (τότε) «νεαρούληδες», το ποιο βαρύγδουπο όνομα ανάμεσά τους και τον «βάπτισαν» πρόεδρο του κόμματος, για να ελκύσουν όλους τους ταλαιπωρημένους, που άφησε πίσω της η λεηλασία του ΠΑΣΟΚ.

Τα πράγματα όμως δείχνουν τώρα, ότι το όνειρο της εξουσίας για την «παρέα» όλο και ξεθωριάζει, γιατί ο «μπούλης» με το …«όνομα» κοντεύει να το βουλιάξει το «σκάφος». Εκεί που τους χάλασε το γλυκό είναι στην κοινωνία, η οποία δεν κοιμάται όπως αυτοί νομίζουν, αλλά τους έχει πάρει στο μεταξύ χαμπάρι και βλέπω σύντομα να γίνεται το …«ντου»

Ας όψονται όμως οι σοβαροί και ικανοί άνθρωποι σ’ αυτό το τόπο, που κάθονται δυστυχώς ανενεργοί και αμέριμνοι στους καναπέδες τους και αφήνουν τους «νταβατζήδες» και τους «αεριτζήδες» να λυμαίνονται τον τόπο!

***

Σημερινό σχόλιο:

Στο ίδιο «έργο» γινόμαστε πάλι θεατές, με διαφορετικούς όμως τώρα πρωταγωνιστές. Ο καιρός της αποκαθήλωσης της οικογενειοκρατίας έχει έρθει.

Ο δεύτερος «μπούλης», ο Γιωργάκης, με την «παρέα» του, θα το παίξουν και αυτοί εξουσία, μέχρι «να φάνε τα μούτρα τους» μπροστά στον πρώτο «σκόπελο» και θα έρθει κατόπιν η σειρά της …«μπούλας». Τα καραγκιοζιλίκια των τριών οικογενειών που πίστεψαν ότι θα διαδεχθούν τους Γκλύξμπουργκ στο «θρόνο»,  θα ολοκληρωθούν, μάλλον, με την …«Κλεοπάτρα» εκ Χανίων (όπως είχε γίνει και με τον οίκο των …Πτολεμαίων).

Η Ελλάδα θα αναγκαστεί τελικά (οικιοθελώς ή με κάποια εξωτερική …βοήθεια) να προσαρμοστεί στη διεθνή πραγματικότητα. Ο καιρός της ανεμελιάς και της αφέλειας έχει τελειώσει οριστικά.

Η σκληρή πραγματικότητα ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

.

Τι πήγε στραβά με την παγκόσμια οικονομία;

Από άρθρο του Paul Krugman(*)

“Οι οικονομολόγοι σαν σύνολο μπέρδεψαν την ομορφιά των φαινομενικά εντυπωσιακών μαθηματικών με την αλήθεια.”

Είναι δύσκολο να το πιστέψουμε σήμερα, αλλά δεν πάει πολύς καιρός που οι οικονομολόγοι έδιναν συγχαρητήρια ο ένας τον άλλον για τις επιτυχίες του κλάδου. Οι επιτυχίες αυτές – ή έτσι νόμιζαν – αφορούσαν τόσο τη θεωρία όσο και την πρακτική και είχαν ανοίξει μια χρυσή εποχή για το επάγγελμα. Σε ό,τι αφορούσε τη θεωρία, πίστευαν ότι είχαν επιλύσει τις εσωτερικές τους διαμάχες.
.
Έτσι, σε άρθρο του 2008, με τίτλο “Η κατάσταση των Μάκρο” (δηλαδή των μακροοικονομικών, της μελέτης των ζητημάτων που έχουν να κάνουν με τις γενικές εικόνες της οικονομίας, όπως είναι οι υφέσεις), ο Olivier Blanchard του ΜΙΤ, σήμερα επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δήλωνε ότι “η κατάσταση των μακροοικονομικών είναι καλή”. Οι διαμάχες του χτες, προσέθετε, έχουν πάρει τέλος και υπάρχει “ευρεία σύγκλιση οπτικών”.

Και σε ό,τι αφορούσε τον πραγματικό κόσμο, οι οικονομολόγοι πίστευαν ότι είχαν τον έλεγχο των πραγμάτων: το “κεντρικό πρόβλημα της αποτροπής των υφέσεων έχει επιλυθεί”, διακήρυσσε ο Robert Lucas του Πανεπιστημίου του Σικάγο στην ομιλία του ως πρόεδρος της Αμερικανικής Οικονομικής Ένωσης στο συνέδριο του 2003. Ενώ το 2004, ο Μπεν Μπερνάνκι, πρώην καθηγητής του Πρίνστον, και σήμερα πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας πανηγύριζε για τη ‘Μεγάλη Μετριοπάθεια’ σε ό,τι αφορούσε την εξέλιξη της οικονομίας κατά τις δύο προηγούμενες δεκαετίες, την οποία και απέδιδε εν μέρει σε βελτιώσεις της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής.

(Το πλήρες άρθρο του Paul Krugman, μεταφρασμένο

από τους New York Times, στο αρχείο)

.

Τι οδήγησε στη συντριπτική ήττα του Κώστα Καραμανλή;

Η υπόθεση Καραμανλή φανερώνει τα τρωτά σημεία του «συστήματος».

Τα είκοσι χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ οδήγησαν την χώρα στην απόλυτη διαφθορά καθώς ανοίχτηκε ο ασκός του Αιόλου, που είναι, τα κατώτερα ένστικτα του νεοέλληνα. Η σήψη είχε φτάσει να είναι ορατή σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας. Ο δήθεν «εκσυγχρονισμός» αποδείχθηκε τελικά μάστιγα για την κοινωνική, πολιτισμική και εθνική συνοχή. Ο φιλότιμος και υπερήφανος Έλληνας έφτασε να αποτελεί  ένα κακέκτυπο της δυτικής υποκουλτούρας, ανακατεμένο με  ανατολίτικα κατάλοιπα  και οι όμορφες μελαχρινές Ελληνίδες μάνες άρχισαν να εξαφανίζονται, δίνοντας τη θέση τους σε κάποιες …ξανθιές καρικατούρες (τίποτα ενάντια στις γνήσιες ξανθιές, αλλά πιστεύω, πως ό,τι είναι πλασματικό αποτελεί καρικατούρα και όταν γίνεται μάλιστα μαζικά τότε φανερώνει ψύχωση).  Ο χώρος της επιστήμης και της τέχνης ισοπεδώθηκε από τον οδοστρωτήρα της αισχροκέρδειας και της μετριότητας. Η Ελλάδα, από κοιτίδα αξιοπρέπειας, πολιτισμού και λεβεντιάς, έφτασε να αποτελεί το χαμαιτυπείο της Ευρώπης, αφού οι περισσότεροι στο εξωτερικό έχουν ξεχάσει την Ακρόπολη και την Ολυμπία και έχουν κάνει προορισμό τους την Μύκονο και τα …Μάλια της Κρήτης. Η λεβεντομάνα Κρήτη έφτασε να γίνει μάλιστα γνωστή στην Ευρώπη και για έναν άλλο λόγο, για την εξαγωγή μυρωδάτης …φούντας!

Ποιος εχθρός θα κατάφερνε να φέρει μια ποιο αποτελεσματική παρακμή, άρα πτώση του ηθικού φρονήματος, που ήταν πάντα το ποιο ισχυρό οχυρό του Ελληνισμού;

Τα «παλικάρια», που οικειοποιήθηκαν την Εθνική Αντίσταση και την υπόθεση του Πολυτεχνείου, αντί να συμβάλουν στην βελτίωση της Ευρώπης, άνοιξαν αντίθετα την κερκόπορτα στο οχυρό του Ελληνισμού, αφήνοντας τη χώρα εκτεθειμένη στην εισβολή της μολυσματικής παρακμής της Δύσης.

Σ’ αυτή την κατάσταση παρέλαβε την χώρα ο …ρομαντικός πατριώτης Κώστας Καραμανλής. Την ώρα που η κοινωνική εξέγερση ήταν προ των πυλών. Ναι, κοινωνική εξέγερση, διότι η επίδραση από  το «μεθυστικό ποτό» του εκσυγχρονισμού είχε αρχίσει να περνάει στους ποιο σοβαρούς Έλληνες, οι οποίοι είχαν αρχίσει να αντιλαμβάνονται το πλιάτσικο και ήταν έτοιμοι τώρα να λυντσάρουν τους κλέφτες του Χρηματιστηρίου. Είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά με τα Δημόσια Έργα και τις επιδοτήσεις της Ε.Ε. και κάπου είχαν κουραστεί με τα …τσιφτετέλια  στην παραλιακή, καθώς διαπίστωναν ότι η «ευημερία» τους ήταν μάλλον εικονική, ενώ κάποιοι πρώην ξυπόλυτοι έγιναν πολιτικοί και τώρα τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Αυτή ήταν μια έκρυθμη και επικίνδυνη κατάσταση, και οι σειρήνες του συστήματος είχαν πάρει φωτιά… κάτι έπρεπε να γίνει και μάλιστα ΑΜΕΣΑ!

Την λύση έδωσε ο φρέσκος αέρας του «σεμνά και ταπεινά», του ρομαντικού Κώστα Καραμανλή, ο οποίος εξάγγειλε τότε «μηδενική ανοχή και πάταξη της διαφθοράς». Το «σύστημα» είδε σ’ αυτόν, τον «πυροσβεστήρα», με τον οποίο θα έσβηνε –προσωρινά- την φωτιά της ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ.

Ποτέ δεν παραδίδεται όμως το σκήπτρο της εξουσίας εν λευκώ. Οι απαραίτητες συμφωνίες είχαν κλειστεί στο παρασκήνιο, οι εκατέρωθεν υποσχέσεις και δεσμεύσεις είχαν επίσης δοθεί και τα ανάλογα άτομα έπρεπε να καταλάβουν θέσεις κλειδιά, όπως και έγινε. Τα μέτρα ασφαλείας όμως του «συστήματος» επιβάλουν πέραν των θεμιτών και κάποια αθέμιτα μέτρα και αυτά είναι η μυστική παρακολούθηση των «οργάνων», ώστε να υπάρχει έλεγχος. ‘Όλα είχαν μελετηθεί και εφαρμοστεί …καλά. Τίποτα δεν φανέρωνε τότε αυτό που θα επακολουθούσε.

Ο έλεγχος της «εύρυθμης» κατάστασης του νέου κυβερνητικού σχήματος φράκαρε, έναν χρόνο περίπου μετά τις εκλογές του 2004, σε κάποιο πρόσωπο που λεγόταν Γιώργος Κορωνιάς.

Σας προκαλεί έκπληξη, έτσι δεν είναι;

Είναι γεγονός πως το όνομα του συγκεκριμένου ανθρώπου είχε συνδεθεί από τα ΜΜΕ και την αντιπολίτευση, με τον αντίστροφο ακριβώς ρόλο, και εντούτοις. Ο άνθρωπος αυτός –χωρίς να επιχειρώ εδώ να τον ηρωοποιήσω- τολμά να εμφανιστεί τον Φεβρουάριο του 2005 στο Μέγαρο Μαξίμου (ίσως από υπέρμετρη ματαιοδοξία, διότι πίστευε πως είχε πέσει ένας άσσος στα χέρια του) και φανερώνει στον Γιάννη Αγγέλου και τον Γιώργο Βουλγαράκη την «ανακάλυψή» του, που αφορούσε την υπόθεση των υποκλοπών…

Αυτή η συνάντηση απέβη μοιραία για τον τόπο, για τον Κώστα Καραμανλή και για την Νέα Δημοκρατία, και έφερε στην επιφάνεια την πραγματικότητα, που όλοι λίγο πολύ υποψιαζόμασταν: την χειραγώγηση της πολιτικής.

Το τι συνέβη μετά, είναι σε όλους γνωστό. Τα τσακάλια στο περιβάλλον του Κώστα Καραμανλή «ξεσάλωσαν», μιας και είχαν απαλλαχτεί τώρα από την παρακολούθηση του Μεγάλου Αδερφού. Τα μυαλά του ίδιου του Κώστα Καραμανλή πήραν αέρα και άρχισε να βλέπει τον εαυτό του κάτι μεταξύ …Μέγα Αλέξανδρου και Ελευθέριου Βενιζέλου, ενώ οι επιτήδειοι που ήταν κοντά του, άρχισαν να φτιάχνουν …κομπόδεμα. Η ανικανότητα, η μετριότητα και η διαφθορά των λεγόμενων πολιτικών, έγινε τότε φανερή σε όλο της το μεγαλείο.

Στο παρασκήνιο όμως, τα «γεράκια», πέραν του Ατλαντικού, που είχαν χάσει στο μεταξύ τον έλεγχο, δεν άφησαν τα πράγματα έτσι, δεν παραιτήθηκαν. Ξεκίνησαν συστηματικά την αποδόμηση του «σωτήρα».

Όλα σχεδιάστηκαν καλά και …αποτελεσματικά. Τα έντεχνα σχεδιασμένα σκάνδαλα διαδέχτηκαν το ένα το άλλο, το Σκοπιανό πρόβλημα φούντωσε,  οι «παρενοχλήσεις» των Τούρκων στο Αιγαίο εντάθηκαν, ο Ομπάμα αναβαθμίζει τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή και η Ελλάδα περιθωριοποιείται διεθνώς. Στην κυβέρνηση Καραμανλή επικρατεί ξαφνικά πανωλεθρία και ο ίδιος αρχίζει να βλέπει με λαχτάρα την πόρτα εξόδου. Από την άλλη, η εσωτερική προπαγάνδα των ΜΜΕ δίνει και παίρνει, ώστε να πειστεί ο λαός ότι …κινδυνεύει. Σε τέτοιο σημείο είναι μάλιστα αποτελεσματικοί, που κάνουν το 44% περίπου των Ελλήνων να ζητωκραυγάζει  σήμερα, ως νέο «σωτήρα», τον χθεσινό …Γιωργάκη.

Ίσως τα ανωτέρω να φαίνονται σε κάποιους ως παρατραβηγμένο «σενάριο», αλλά σας πληροφορώ, ότι δεν απέχουν  πολύ από την αλήθεια. Το μόνο που χρειάζεται για να το διαπιστώσει κανείς αυτό, είναι να αντιμετωπίσει την «πληροφόρηση» με σκεπτικισμό και να διασταυρώνει τις πληροφορίες, χωρίς να διστάζει να έρθει αντιμέτωπος ακόμα και με αυτά που κάποιοι χαρακτηρίζουν …συνομωσιολογίες. Ας μη ξεχνάμε, πως είναι δυνατόν να ανακαλύψει κάποιος θησαυρούς, ακόμα και ανάμεσα στα …σκουπίδια.

 Η σημερινή πραγματικότητα όμως δεν μπορεί να παραβλεφθεί: Οι χθεσινοί διαφθορείς της ελληνικής κοινωνίας είναι πάλι εδώ, με «νωπή λαϊκή εντολή», ώστε να λεηλατήσουν ό,τι απέμεινε.

Οι πιθανότητες να δει η χώρα αυτή «άσπρη μέρα», είναι τώρα ποιο ελάχιστες απ΄ότι ποτέ.

Αν η ελπίδα που έκανε ο Ομπάμα να αναδυθεί στις καρδιές των ανθρώπων -όλου του πλανήτη- φτάνει να εξανεμίζεται πριν περάσει καν ένας χρόνος, η ελπίδα αυτών που πίστεψαν στον νέο «σωτήρα», στον τόπο μας, πολύ φοβάμαι, ότι θα εξανεμιστεί πριν ολοκληρωθούν καν οι περιβόητες «εκατό ημέρες».

Συμπέρασμα: Η πολιτική πνέει τα λοίσθια! Έχει αποτύχει παταγωδώς σε διεθνές επίπεδο και τα σχέδια της «Νέας Τάξης» έχουν πλέον ξεσκεπαστεί. Μολονότι όμως οι λαοί σήμερα λογικά ξέρουν, η διαφθορά έχει γίνει τρόπος ζωής, καθώς προσπαθούν με νύχια και με δόντια να ικανοποιήσουν τα όνειρα που τους ενέπνευσε το δυτικό μοντέλο «ευημερίας», μιας και βλέπουν να απομακρύνεται με βήμα ταχύ η πραγμάτωσή τους… Ο Έλληνας, στη μεγαλύτερη πλειοψηφία του, με κυρίαρχη τάση την επιδίωξη του εφήμερου κέρδους, δεν διστάζει να δώσει «ψήφο εμπιστοσύνης» στον πρώτο τυχόντα που θα του υποσχεθεί έναν -ουτοπικό- παράδεισο. Το «Τέλος της Ιστορίας» του Φράνσις Φουκουγιάμα είναι εδώ, όχι όμως με τον τρόπο που αυτός το είδε μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, αλλά λόγω φθοράς της κάθε υγιούς ιδεολογίας και μετάλλαξής τους σε…κυνήγι του ανέμου!

***

Σχετικά άρθρα:

- Ακμή και παρακμή του εκσυγχρονισμού

- Στις υπηρεσίες των ΗΠΑ

- Κύκλωμα υποκλοπών σε κινητά πολιτικών

- Ο πόλεμος των υποκλοπών και το ελληνικό ECHELON

- Από τον Μπερλινγκουέρ στον Γκίντενς

.

Γιατί διευκολύνει ο Καραμανλής τον Παπανδρέου;

“Στρώνουν χαλί;”

Με όλες τις «διαψεύσεις» και «εξηγήσεις» που δίνονται από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αναφορικά με το ύψος του (επίσημου και «κρυφού») δανεισμού, τη διαμόρφωση μέχρι το τέλος του έτους του χρέους, αλλά και το ολοένα… «ανεπαισθήτως» αυξανόμενο έλλειμμα, ως ποσοστό του ΑΕΠ (μέχρι και 8% δεν αποκλείει να φτάσει τον Δεκέμβρη ο κ. Παπαθανασίου, ίσως και πάνω από 10% εκτιμούν άλλοι…), αυτό που καταλαβαίνει σε γενικές γραμμές ο ψηφοφόρος της ερχόμενης Κυριακής είναι πως τα πράγματα είναι χειρότερα από όσο άσχημα τα περιέγραψε και τα περιγράφει ο κ. Καραμανλής.

Το… περίεργο είναι πως όταν η αντιπολίτευση περιέγραφε πριν από μήνες κάπως έτσι (αλλά… καλύτερα από ό,τι το κάνει τώρα η κυβέρνηση!) τα πράγματα, είδε στην προεκλογική εκστρατεία για τις ευρωεκλογές να λοιδορείται ως «πράσινα παπαγαλάκια»! Ολοι θυμούνται την όχι και τόσο πειστική και εύστοχη διαφημιστική εκείνη εκστρατεία της Ν.Δ. και δεν μπορεί παρά να απορούν πώς εκείνα που καταγγέλλονταν ως «ψεύδη» που διέδιδαν τα «πράσινα παπαγαλάκια», μετατρέπονται τώρα σε λόγο δικαιολόγησης της απόφασης του πρωθυπουργού να πάμε σε πρόωρες εκλογές. Από τον… γαλάζιο πρωθυπουργό…

Είναι δυνατόν μέσα σε τρεις μήνες η κατάσταση να άλλαξε τόσο δραματικά – για να μην πούμε πώς μπορεί να άλλαξε σε λιγότερο από ένα εξάμηνο απ’ όταν ο υπουργός Οικονομίας «προέβλεπε» το έλλειμμα να φθάσει «το πολύ» το 3,5% του ΑΕΠ; Από τότε που εκτινάσσοντας τον φετινό δανεισμό από το αρχικώς προϋπολογισθέν κοντά στα 40 δισ., πάνω από τα 50 και αργότερα τα 55 («για να ’χουμε ένα μαξιλάρι ασφαλείας…»), πώς στην ευχή μέχρι να πεις κύμινο φθάσαμε κοντά στα 60 δισ.; Και αυτά δεν τα λένε τίποτε «πράσινα παπαγαλάκια», τα λένε και τα παραδέχονται (με διάφορες «ερμηνείες») οι ίδιοι και αποδεικνύονται από τα επίσημα στοιχεία…

Θα ’λεγε κανείς πως προεκλογικά η Ν.Δ. διά των προεκλογικών θέσεών της κάνει… ό,τι της περνάει από το χέρι για να «διευκολύνει» τον πιθανό αυριανό πρωθυπουργό Παπανδρέου στο να καταφύγει στο πασίγνωστό μας «παραλάβαμε καμένη γη» και μάλιστα να το πράξει με την ασφάλεια πως αυτό δεν το λέει ο ίδιος, το… ομολογούσε η απερχόμενη κυβέρνηση από την προεκλογική ακόμη περίοδο! Λες και θέλει να του στρώσει το χαλί, για να… υπαναχωρήσει από τις προεκλογικές σχετικά αισιόδοξες προοπτικές που ήθελε να δημιουργήσει!

Περίεργα πράγματα.

(…περισσότερα επ’αυτού στο “news time”)

.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται – Η συνέχεια

Πόσο κοντά είμαστε στο νέο  «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»;

Η Εθνική Αναγέννηση, η οποία χαιρετίζεται από λαό και στρατό, θανατώνει τον δράκοντα της Συναλλαγής, δηλαδή του συστήματος της Διαφθοράς που στηρίζεται από τα Ανάκτορα και τον παλιό πολιτικό κόσμο.

Στις αρχές του χρόνου είχα ξεκινήσει να δημοσιεύω μια σειρά άρθρων, με τον γενικό τίτλο «Η ιστορία επαναλαμβάνεται» (*) με σκοπό να φέρω στο προσκήνιο την οδυνηρή πραγματικότητα της στασιμότητας της ελληνικής πολιτικής.

Η χώρα μας είναι γεγονός πως είχε υπεραρκετές ευκαιρίες ώστε να αναδειχθεί, μέσα από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, σε μια χώρα πρότυπο για όλο τον ελεύθερο κόσμο, και αυτό θα συνέβαινε με την υποστήριξη όλων των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Αυτό που εμπόδισε όμως αυτή την εξέλιξη δεν ήταν η υστεροβουλία κάποιων ξένων παραγόντων, ο «ξένος δάκτυλος», όπως συνηθίζεται να λέγεται. Τα γεγονότα στο διάβα του χρόνου έδειξαν, πως ο «ξένος δάκτυλος» δεν ήταν δυστυχώς καθόλου «ξένος». Ήταν 100% ντόπιος. Ήταν τα σκοτεινά εκείνα στοιχεία του ελληνισμού, τα οποία μας οδήγησαν διαχρονικά σε καταστροφικά λάθη.

Έχω πολύ σοβαρούς λόγους να πιστεύω, πως το ότι κατορθώσαμε να σταθούμε ως έθνος τα τελευταία 100 περίπου χρόνια, το οφείλουμε σε μεγάλο βαθμό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και στη Ρωσική επανάσταση του 1917, η οποία δημιούργησε έναν κοινό αντίπαλο στα δυτικά έθνη και μια κοινή απειλή. Η Ελλάδα άρχισε τότε να αποτελεί ένα στρατηγικής σημασίας γεωγραφικό χώρο, ο οποίος έπρεπε να διατηρηθεί και να προασπισθεί η ακεραιότητα του. Αυτό δείχνει, ότι οι καθαρά γεωπολιτικοί στόχοι των αντιμαχόμενων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ήταν αυτοί που μας κράτησαν στην επιφάνεια. Λόγοι ισορροπίας δυνάμεων.

Με την πτώση όμως του «Σιδηρούν Παραπετάσματος» και την ισοπέδωση της Σοβιετικής Ένωσης, οι γεωπολιτικοί στόχοι των μεγάλων δυνάμεων άλλαξαν, και τα «παλιά τεφτέρια» ξαναβγήκαν από το χρονοντούλαπο της λήθης. Η Ιστορία έπρεπε τώρα να συνεχισθεί, από εκεί όπου διακόπηκε στις αρχές του 20^ου αιώνα, και γι’ αυτό λέμε πως «Η Ιστορία επαναλαμβάνεται».

Τα όσα ζούμε σήμερα στη χώρα μας, από πολιτικής πλευράς, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με όσα συνέβαιναν στις αρχές του περασμένου αιώνα. Οι καιροί βέβαια άλλαξαν, αλλά αυτοί που δυστυχώς δεν άλλαξαν είναι οι Έλληνες. Όλα δείχνουν, ότι βρισκόμαστε σήμερα -λόγω βέβαια διεθνών συγκυριών αλλά πρωτίστως λόγω νοοτροπίας- αντιμέτωποι, με το σοβαρό ενδεχόμενο να ακούσουμε ξανά τη δήλωση: «Δυστυχώς, κύριοι, επτωχεύσαμεν». Τι θα ακολουθήσει όμως μετά από ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Τι θα απαιτήσει σήμερα από την Ελλάδα ένας Διεθνής Οργανισμός Οικονομικού Ελέγχου, όπως στην πρώτη περίπτωση ο ΔΟΕ (1898-1978);

Αν είμαστε αρκετά νηφάλιοι και αν τολμήσουμε να δούμε κάτω από το ποικιλόχρωμο περιτύλιγμα της σύγχρονης πολιτικής, θα διακρίνουμε πολλά κοινά σημεία με όσα συνέβαιναν τότε. Στην ουσία τίποτε δεν άλλαξε, παρά μόνο οι θιασώτες.

Ένα είναι μόνο το πλεονέκτημα που έχουμε σήμερα: Να μάθουμε από το παρελθόν.

Θα συνεχίσω λοιπόν να δημοσιεύω στη σειρά αυτή διάφορα άρθρα, τα οποία αν συναρμολογηθούν σωστά από εσάς τους αναγνώστες, ίσως βοηθήσουν να έχουμε μια ποιο καθαρή εικόνα της πραγματικότητας, διότι επιμένω, πως «το παρελθόν είναι ο καθρέπτης για το παρών και ο χάρτης για το μέλλον.».

Παραπέμπω λοιπόν στο σημείο αυτό, στο άρθρο: «Τι μας οδήγησε στο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη», όπου θα μπορέσουμε να βρούμε αρκετά στοιχεία, που φανερώνουν όχι μόνο το πολιτειακό και το κοινωνικό, αλλά κυρίως το δημοσιονομικό υπόβαθρο, επάνω στο οποίο οικοδομήθηκε το σύγχρονο ελληνικό κράτος.

***

(*) Τα άρθρα αυτά είχαν αναδημοσιευθεί σε αρκετά μπλοκ, σε Ελλάδα και εξωτερικό, αλλά η Google φρόντισε να τα διαγράψει (κρυφά), φτάνοντας  τελικά, ως γνωστό, στο ακραίο σημείο, να κατεβάσει το αρχικό “Alkimos archive” από το διαδίκτυο (βλέπε εδώ).

Θα προσπαθήσω να επαναφέρω σύντομα κάποια από αυτά, ανεβάζοντας τα στο αρχείο.

.

«Απειλή για τη δημοκρατία τα blogs», δηλώνει ο Ομπάμα.

“Πρέπει να ενισχύσουμε τις εφημερίδες, αλλιώς τα blogs θα καταλάβουν τον κόσμο”.

Ο Μπαράκ Ομπάμα εξέφρασε χθες την ανησυχία του για τη δυσάρεστη θέση της βιομηχανίας της ενημέρωσης δηλώνοντας πως θα εξετάσει την ενίσχυση των εφημερίδων. Αλλιώς, συνέχισε ο Ομπάμα, τα blogs θα καταλάβουν τον κόσμο, κάτι που θα αποτελούσε απειλή για τη δημοκρατία, αναφέρει η ιστοσελίδα Hill.

«Εκφράζω την ανησυχία μου διότι αν η κατεύθυνση της ενημέρωσης είναι μόνο η μπλογκόσφαιρα, μόνο απόψεις χωρίς σοβαρή διασταύρωση γεγονότων και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον να τοποθετηθούν οι ιστορίες σε πλαίσιο, τότε θα καταλήξουμε να έχουμε ανθρώπους που φωνάζουν ο ένας στον άλλον στο κενό χωρίς αμοιβαία κατανόηση», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ομπάμα.

Δήλωσε μάλιστα ότι θα ήταν πρόθυμος να ενσκήψει σε νομοσχέδιο το οποίο θα έδινε φοροελαφρύνσεις σε εφημερίδες, ώστε να αναδομηθούν όπως 50 εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ένα από τα νομοσχέδια είναι αυτό του γερουσιαστή Ben Cardin, που είχε εισάγει την «Νομοθεσία περί Ανανέωσης των Εφημερίδων».

Σχολιάζοντας τις εξελίξεις αυτές, το Business Insider χαρακτηρίζει τα σχόλια του προέδρου των ΗΠΑ ως τη χειρότερη μορφή προστασίας που θα μπορούσε να επιτευχθεί. «Οι εφημερίδες κερδίζουν χρήματα για 100 και πλέον χρόνια και αν η αγορά βάζει τώρα τέλος σ’ αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε αντίσταση δεν είναι, πιθανόν, η καλύτερη ιδέα», αναφέρουν χαρακτηριστικά οι Υeal Bizouati και John Carney.

Οι δύο αρθρογράφοι είχαν ήδη από τον περασμένο Μάιο καταλήξει σε δέκα σύντομα σημεία «γιατί μια τέτοια οικονομική ενίσχυση είναι κακή ιδέα». Τα σημεία αυτά είναι τα ακόλουθα:

-Είναι λάθος να ανταμείβεις παρωχημένες επιχειρήσεις που βασίζονται σε ξεπερασμένη τεχνολογία.

-Τα φορτηγά διανομής εφημερίδων δεν λειτουργούν με νερό.

-Ως παραδοσιακά και «εγωϊστικά» μονοπώλια, οι εφημερίδες δεν γνωρίζουν πώς να καινοτομούν.

-Το γεγονός ότι οι εφημερίδες αποσύρονται δε σημαίνει το ίδιο και για τις «πηγές».

-Απασχολούν μόνο το 0,2% του εργατικού δυναμικού τη χώρας.

-66% των ανθρώπων ενημερώνονται από την τηλεόραση.

-Οι ιδιοκτήτες των εφημερίδων πιστεύουν ότι η Google είναι παράσιτο.

-Ρωτήστε τους ανθρώπους πότε αγόρασαν για τελευταία φορά εφημερίδα, πολύ περισσότερο πότε πλήρωσαν συνδρομή.

-Μια εφημερίδα «free press» χρηματοδοτούμενη από την κυβέρνηση, δεν είναι καθόλου «free press».

-Καθώς οι εφημερίδες αποσύρονται, η μειούμενη προσφορά διαφημιστικών καταχωρίσεων θα οδηγήσει σε υψηλές τιμές, ανταμείβοντας έτσι τα καινοτόμα, νέα media.

Σχόλιο:

Αν η ύπαρξη και ανάπτυξη των μπλοκ θέτει σε κίνδυνο την δημοκρατία, όπως δηλώνει ο πρόεδρος των ΗΠΑ, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα αναφορικά με την ερμηνεία του όρου. Αν η καταπληκτική ευκαιρία που έχει δώσει η τεχνολογία  στους πολίτες όλου του κόσμου να εκφραστούν ελεύθερα  δεν μπορεί να κατανοηθεί από τον κορυφαίο πολιτικό του πλανήτη σαν επίτευγμα της δημοκρατίας, τότε φαίνεται πως ο όρος “Δημοκρατία” αποτελεί πλέον το προκάλυμμα μιας νέας μορφής  Φασισμού. Αν η δημόσια έκφραση έχει ανάγκη από επιτήρηση, τότε είναι μάταιοι οι αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, και πρέπει να γραφτεί στη «μαύρη λίστα» και ο Βολταίρος, ο οποίος είχε πει την περίφημη φράση (σύμφωνα με την Evelyn Beatrice Hall η οποία κατέγραψε αυτή τη δήλωση στη βιογραφία του 1906 “ The friends of Voltaire”): «Δε συμφωνώ με αυτά που λες, αλλά θα έδινα και τη ζωή μου για να μπορείς να τα λες».

Μήπως βρισκόμαστε τελικά μπροστά στην αναβίωση του Μεσαίωνα; Τότε θα πρόκειται όμως για έναν Μεσαίωνα που δύσκολα θα καταφέρει να οδηγήσει σε μια νέα Αναγέννηση και ένα νέο Διαφωτισμό. Έχω την αίσθηση, πως βρισκόμαστε μάλλον στην εποχή όπου τα «φώτα» τείνουν να σβήσουν…

Ποια θα είναι όμως η επόμενη ημέρα;

.

Ρώσοι και Ελβετοί τίμησαν χθές τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας

Φόρο τιμής απέδωσαν χθές οι Ελβετοί, παρουσία του Ρώσου προέδρου, σ’ αυτόν που οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες δολοφόνησαν.

Στο προηγούμενο άρθρο έγινε αναφορά σε έναν «απόδημο» Έλληνα, τρίτης γενιάς, ο οποίος διαπρέπει στην Αμερική και ο οποίος παίζει καθοριστικό ρόλο στην ισορροπία και ανάπτυξη της αμερικανικής οικονομίας. Καταλήγοντας, στο χθεσινό άρθρο, έγραφα,  πως οι άξιοι Έλληνες βρίσκουν αναγνώριση μόνο εκτός Ελλάδας και έρχομαι σήμερα να επιβεβαιωθώ, καθώς μαθαίνουμε από την ελβετική εφημερίδα «24eures» πως πραγματοποιήθηκαν εχθές στη Λωζάννη, τα αποκαλυπτήρια προτομής του Ιωάννη Καποδίστρια, ημέρα έναρξης της διήμερης επίσημης επίσκεψης του Ρώσου προέδρου Μεντβέντεφ στην Ελβετία, παρουσία της Ελβετίδας υπουργού Εξωτερικών, Μισελίν Καλμί-Ρέι και του Ρώσου ομολόγου της Σεργκέι Λαβρόφ.

Ένα γεγονός που θα έπρεπε κανονικά να μας χαροποιήσει-περισσότερο ίσως από την επιτυχία της …εθνικής μπάσκετ στην Πολωνία-αφήνει στη πραγματικότητα–είμαι βέβαιος-την πλειονότητα των Ελλήνων παγερά αδιάφορους. Όσους από την άλλη έχουν ακόμα συνείδηση, τους φέρνει ένα μούδιασμα καθώς θυμούνται πως ο άνδρας αυτός δολοφονήθηκε από «ελληνικά» χέρια, διότι είχε αποφασίσει να κτυπήσει τα συμφέροντα των μεγαλοτσιφλικάδων (κοτζαμπάσηδων) και να κάνει το λαό να πάψουν να είναι δουλοπάροικοι (κολίγοι), και να γίνουν νοικοκυραίοι στον τόπο τους. Ένα πολιτικό όραμα, που θα ήταν στην ουσία η φυσική ολοκλήρωση του επαναστατικού αγώνα. Κάποιοι όμως είχαν τότε διαφορετικά σχέδια, όπως γίνεται και σήμερα. Τα σχέδιά τους ήταν να μπουν στα τσαρούχια των τούρκων και να κρατήσουν τον ελληνικό πληθυσμό σε κατάσταση υποτέλειας.

Αυτόν τον σπουδαίο πολιτικό τιμούν σήμερα οι Ελβετοί και οι Ρώσοι, αναγνωρίζοντας το αλτρουιστικό, αγωνιστικό του πνεύμα. Από τους Ελβετούς θεωρείται ο Ιωάννης Καποδίστριας πρωταγωνιστής της διατήρησης της συνοχής της χώρας τους  και προστάτης του καντονίου του Vaud, την ανεξαρτησία του οποίου στήριξε, ύστερα από αίτημα του τσάρου.

Το δημοσίευμα αναφέρεται, επίσης, στον αγώνα του Καποδίστρια για την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Ως πρώτος Κυβερνήτης της χώρας επεδίωξε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, βασισμένη στις ιδέες του Ρουσσώ, εισήγαγε την καλλιέργεια της πατάτας στην Ελλάδα και απώθησε τον τουρκικό κίνδυνο, επενδύοντας σε αυτόν όλη του την περιουσία, κάτι που ακούγεται σήμερα εξωπραγματικό, όταν σκεπτόμαστε τη «δράση» των σύγχρονων πολιτικών στη χώρα μας. Ωστόσο, ο αγώνας του τού στοίχισε το μίσος πολλών αρχηγών τοπικών φατριών, αναφέρει το δημοσίευμα, που παραθέτει το χρονικό της δολοφονίας του, “μιας μαύρης σελίδας στην ελληνική ιστορία”, σύμφωνα με τον πρόεδρο του ελληνικού συλλόγου “Εστία” της Λωζάννης, Δημήτρη Κυρίτση.

Στην Ελλάδα, ο Καποδίστριας αποτελεί μια από τις προσωπικότητες που «σημάδεψαν τη χώρα», καταλήγει το δημοσίευμα.

«Σημάδεψαν την χώρα» και της κληροδότησαν το σύνδρομο της αλαζονείας, της ασύστολης αισχροκέρδειας και του παράλογου αλληλοσπαραγμού, θα πρόσθετα εγώ.

.

Πως η Wall Street σώθηκε μετά από …ελληνική παρέμβαση

Τραπεζίτης τρίτης γενιάς, ο Τζέιμι Ντάιμον, έμαθε τα μυστικά των χρηματοοικονομικών δίπλα στον μετανάστη παππού του και τον πατέρα του στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.

Η δουλειά του ρέει μαζί με το αίμα του. Την έχει στα γονίδιά του αφού την κληρονόμησε από τον πατέρα του και τον Σμυρνιό παππού του, ο οποίος μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να γίνει ένας εξαιρετικά πετυχημένος χρηματιστής. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο Τζέιμι Ντάιμον -Παπαδημητρίου ήταν το επώνυμο του παππού του, αλλά το έκοψε χάριν συντομίας- όχι μόνο κατάφερε να φθάσει στην κορυφή και να γίνει ίσως ο σημαντικότερος τραπεζίτης των ΗΠΑ αλλά και να γίνει ο άνθρωπος που έσωσε τη Wall Street, όταν οι τράπεζες κατέρρεαν η μία μετά την άλλη.

Το πρωί της 18ης Σεπτεμβρίου του 2008, το τηλέφωνο του προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου της J.P. Morgan, Τζέιμι Ντάιμον, χτύπησε. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Μπους, ο Χανκ Πόλσον, ο οποίος πρότεινε στον δαιμόνιο τραπεζίτη να εξαγοράσει τη Morgan Stanley σχεδόν τσάμπα, για να τη σώσει από τη χρεοκοπία. Αλλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, όπως η Lehman Brothers, είχαν καταρρεύσει, άλλοι, όπως η Merrill Lynch, είχαν συγχωνευτεί, και άλλοι, όπως η AIG, προσπαθούσαν να επιβιώσουν με μεγάλα κρατικά δάνεια. Η κυβέρνηση Μπους αναζητούσε επειγόντως σανίδα σωτηρίας, για να μην καταρρεύσει πλήρως η Wall Street…

Ο Ντάιμον είχε βοηθήσει ξανά την κυβέρνηση εξαγοράζοντας τον όμιλο Bear Stearns λίγους μήνες νωρίτερα. Ο μεγαλοτραπεζίτης πλέον ήταν επιφυλακτικός. Υποσχέθηκε στον υπουργό ότι θα φέρει το θέμα προς συζήτηση στο συμβούλιο της τράπεζας, ωστόσο ξεκαθάρισε πως δεν θα εισηγηθεί θετικά. Άλλωστε, είχε στα σκαριά μία άλλη εξαγορά.

Η συμφωνία δεν έκλεισε, πάντως η πορεία απέδειξε ότι ο δαιμόνιος τραπεζίτης με το σμυρναίικο αίμα που τρέχει στις φλέβες του είχε προετοιμαστεί για την κρίση. Έναν χρόνο πριν, η τράπεζά του είχε αρχίσει να μειώνει τη συμμετοχή της σε υποθήκες και δάνεια, την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοί της συνέχιζαν να επενδύουν στα τοξικά ομόλογα. Ετσι, η J.P. Morgan κατάφερε να συγκρατήσει την κατρακύλα της Wall Street, και αυτό τώρα που η κρίση έχει αρχίσει να περνά έχει θετικό αντίκτυπο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ντάιμον και το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα που διοικεί αποτελούν επιλογή σταθερότητας όχι μόνο για την κυβέρνηση Ομπάμα αλλά και για τους καταθέτες και τους επενδυτές. Η μετοχή της ανεβαίνει συνεχώς στο χρηματιστήριο και η αξία της τράπεζας αποτιμάται στα 160 δισεκατομμύρια δολάρια, πολύ μπροστά από οποιαδήποτε άλλη. Οσο για τον Τζέιμι, δεν είναι τυχαίο που ο Γουόρεν Μπάφετ τον χαρακτηρίζει «τραπεζίτη από την κορυφή ως τα νύχια».

Η επιτυχία του ως τραπεζίτης γρήγορα έγινε αφορμή για να ξεκινήσουν φήμες στον Τύπο και τα blogs πως το αφεντικό της J.P. Morgan μπορεί να μεταπηδήσει στην πολιτική. Ο ίδιος δεν έχει πει κουβέντα, σίγουρα όμως ξέρει πως ανάλογες κινήσεις από συναδέλφους του στο παρελθόν δεν είχαν τα καλύτερα αποτελέσματα, αφού ο ρόλος τους στην πολιτική περιορίστηκε σε τεχνοκρατικές θέσεις και όχι σε πολιτικές. Ωστόσο, πολιτικό ρόλο παίζει, όπως γράφουν οι αμερικανικές εφημερίδες, μιας και είναι ανάμεσα σε εκείνους με τους οποίους ο Μπαράκ Ομπάμα συνομιλεί συχνά για θέματα οικονομικής πολιτικής. Λέγεται πως ο ένοικος του Λευκού Οίκου σέβεται πάρα πολύ τη γνώμη του Τζέιμι, ο οποίος δεν έχει περάσει λίγες φορές μέχρι σήμερα την πόρτα της προεδρικής κατοικίας.

Ο Τζέιμι Ντάιμον είναι μια ακόμα απόδειξη πως οι Έλληνες μπορούν να διαπρέψουν μόνο …εκτός Ελλάδας.

(Εδώ το πλήρες αφιέρωμα στον Τζέιμι Ντάιμον)

.