Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Περιβαλλοντική ευαισθησία και πολιτισμός (Μέρος Β’)

Το μεγάλο πρόβλημα για το οποίο θα άξιζε να βγει κάποιος στους δρόμους, να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει.

top-environmental-problems

(Προηγούμενο)

Στο δεύτερο μέρος αυτής της σειράς θα ήθελα να διευκρινίσουμε αρχικά τι εννοούμε όταν λέμε «περιβαλλοντική ευαισθησία».

Στη διευκρίνηση αυτή θα μας βοηθήσει πιστεύω η διαπίστωση κάποιων ειδικών (R. Sharpley, T. Mihalic), οι οποίοι έγραψαν το 2001: “Οι μισοί από όσους ισχυρίζονται ότι υιοθετούν τις περιβαλλοντικές αξίες, δεν τις μετατρέπουν σε αντίστοιχη συμπεριφορά λόγω της απουσίας της περιβαλλοντικής ηθικής.”

Συνέχεια

02/09/2019 Posted by | Culture, Κοινωνικά | , , | 2 Σχόλια

Περιβαλλοντική ευαισθησία και πολιτισμός (Μέρος Α’)

Αλλάζουμε τον κόσμο προς το καλύτερο ξεκινώντας να σμιλεύουμε πρώτα τον εαυτό μας.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Πολλοί ισχυρίζονται ότι ενδιαφέρονται για τα κοινά, μιλούν ή γράφουν για τα κακώς κείμενα στην πολιτική ή στη δημόσια διοίκηση προχωρώντας ακόμα και έξω από τα σύνορα κατακεραυνώνοντας τους θεωρούμενους ως εχθρούς της πατρίδας. Ρίχνοντας όμως μια ματιά στην προσωπική τους ζωή και συμπεριφορά βλέπουμε τις περισσότερες φορές την προσωποποίηση του χάους.

Και αναρωτιέται τότε κανείς: Πως είναι δυνατό να μιλάει κάποιος για ευταξία όταν ο ίδιος είναι πρεσβευτής της ατασθαλίας;

Είναι σαν να συμμετέχει ένας τρόφιμος των φυλακών σε διαδήλωση υπέρ της νομιμότητας.

Κάτι το οποίο έχει δυστυχώς παραβλεφθεί είναι, ότι η περιβαλλοντική ευαισθησία περιλαμβάνεται στην κοινωνική συνείδηση όπως και η νομιμότητα. Δεν μπορεί να θεωρηθεί κάποιος νομοταγής όταν καθώς φεύγει αφήνει τα σκουπίδια του στην παραλία ή ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου και πετάει τα αποτσίγαρα στο πεζοδρόμιο. Πως μπορεί ένα τέτοιο άτομο να τολμά να μιλά κατόπιν για τα κακώς κείμενα άλλων; Δεν γίνεται λόγος εδώ για το αν έχει δίκιο σχετικά με αυτά ή όχι, γίνεται λόγος μάλλον για το αν έχει «δικαίωμα» να τα καταγγέλλει όταν ο ίδιος είναι παραβάτης ανάλογων αδικημάτων στον μικρόκοσμό του.

Συνέχεια

01/09/2019 Posted by | Culture, Κοινωνικά | , , | 5 Σχόλια

«Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη

Το «Θέατρο της Ημέρας» παρουσιάζει το έργο του Ν. Καζαντζάκη, «Ασκητική – Salvatores Dei»

Θεατρική προσαρμογή και σκηνοθεσία από τον Πάνο Αγγελόπουλο με την συνεργασία στη σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Μοντζολή και μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Η παράσταση ανεβαίνει στα πλαίσια αφιερώματος στη ζωή και το έργο του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη με διεθνή ακτινοβολία Νίκου Καζαντζάκη, και έχει προγραμματιστεί να παρουσιαστεί σε Γαλλία, Γερμανία και Βέλγιο, καθώς και σε Πανεπιστήμια των Η.Π.Α.

Περισσότερα στο:

.

***

02/05/2011 Posted by | Culture | , | 4 Σχόλια

2.500 χρόνια από τη Μάχη του Μαραθώνα

Πολιτιστικές εκδηλώσεις για τον εορτασμό από τα 2.500 χρόνια της Μάχης του Μαραθώνα.

Σε λίγες μέρες (στις 31 Οκτωβρίου), o κλασσικὸς μαραθώνιος δρόμος θα είναι μια σπουδαία τελετή τιμής, από ολόκληρη την ανθρωπότητα, στους άνδρες εκείνους που με το αίμα τους θεμελίωσαν τον δυτικό πολιτισμό. Ένα πολιτιστικό γεγονός μεγάλης σημασίας για τον ελληνισμό, που δεν βλέπω όμως να του έχει δοθεί η ανάλογη δημοσιότητα που του αρμόζει.

Διεθνείς προσωπικότητες που «τρέχουν» σε εικαστικό διάλογο, το ντεμπούτο μιας μαρμάρινης Νίκης ηλικίας 2.500 ετών, έκθεση για τη δημοκρατία και µία όπερα συνθέτουν τις εκδηλώσεις για τον εορτασμό από τα 2.500 χρόνια της Μάχης του Μαραθώνα.

Πολλές είναι οι προσωπικότητες της τέχνης (κυρίως) και των γραμμάτων που έχουν ήδη κλείσει εισιτήριο για την 31η Οκτωβρίου για να διασταυρώσουν τα ξίφη τους στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, στο πλαίσιο του μαραθώνιου λόγου, μεταξύ αυτών είναι οι Ντέιβιντ Έϊντιν, Νικολάους Χιρς, Χουάνγκ Γιονγκ Πινγκ, ενώ το «παρών» θα δώσουν Έλληνες από διαφορετικά πεδία και γενιές, όπως οι Βλάσης Κανιάρης, Ανδρέας Αγγελιδάκης, Ζυράνα Ζατέλλη, Αντώνης Λιάκος, Κωστής Βελώνης, Αθανάσιος Αργιανάς, Νίκος Αλεξίου, Λήδα Παπακωνσταντίνου, ενώ ανοιχτό είναι μέχρι την τελευταία στιγμή το ενδεχόμενο να συμμετέχουν ο Κώστας Γαβράς και η Λίντα Μπένκλις.

Οι πολιτιστικές δράσεις όμως για τις ημέρες που το μεγάλο αθλητικό γεγονός θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα δεν περιορίζονται στο Μarathon Ρroject. Το Σάββατο (23/10) εγκαινιάζεται στο Ζάππειο η έκθεση του Σπύρου Μερκούρη «Δημοκρατία και Μάχη του Μαραθώνα», όπου θα παρουσιαστούν οι δύο πολιτισμοί: ελληνικός και περσικός, που αναμετρήθηκαν στη μάχη. Οι λόγοι της νίκης των Αθηναίων, οι ιστορικές και πολιτικές εξελίξεις μετά τη μάχη, αλλά και οι αναφορές της στη σύγχρονη τέχνη, όπως παρουσιάζονται μέσα από αντίγραφα αρχαιοτήτων και οπτικοακουστικό υλικό, συνθέτουν την έκθεση για την οποία έχει συνεργαστεί και η αρχαιολόγος Έρση Σπαθάρη.

Περισσότερα για τις εκδηλώσεις εδώ:

.

20/10/2010 Posted by | Culture | , , , , | 1 σχόλιο

Η Τέχνη είναι δρόμος!

Απ’ όσα συμβαίνουν στο χώρο της Τέχνης.

 

 

Μια νέα σελίδα δημιουργήθηκε, για να ανοίξει στους φίλους αναγνώστες ένα νέο μονοπάτι προς την ποιοτική ψυχαγωγία και τον πολιτισμό, πράγματα που τα έχουμε σήμερα τόσο ανάγκη, όσο ποτέ!

Η Τέχνη είναι δρόμος!

Αυτή είναι έκφραση ενός Έλληνα καλλιτέχνη που ζει στην Νέα Υόρκη, του Στήβεν Αντωνάκου, την οποία υιοθέτησα γιατί μου άρεσε…

Ο Στήβεν Αντωνάκος γεννήθηκε το 1926. Από το 1930 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου ζει και εργάζεται ως τις μέρες μας. Αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Πρώτος χρησιμοποίησε το φως νέον και τις ράβδους των διαφημίσεων για να δημιουργήσει το χρώμα, το φως και τη μαγεία των αφαιρετικών έργων του. Με περισσότερες από τριάντα ατομικές εκθέσεις σε αίθουσες τέχνης παγκοσμίως και έργα που κοσμούν δημόσιους χώρους σε όλο τον κόσμο, ο Antonakos συγκαταλέγεται στους πρωτοπόρους Έλληνες καλλιτέχνες της Αμερικής…

Η αρκετά μεγάλη καλλιτεχνική του πορεία τον έκανε να καταλήξει στη διαπίστωση, πως η τέχνη μπορεί να είναι όντως ένα μονοπάτι.

Ένα μονοπάτι όμως με πολλές διακλαδώσεις, που μπορεί να οδηγήσει στην αλήθεια, στο φώς, ή να σε κατεβάσει στα τάρταρα… Γι αυτό πιστεύω πως είναι σημαντικό να αναζητήσει κάποιος κι εδώ, το καλό, το όμορφο, το αληθινό!

Περιμένω απόψεις, ιδέες, κριτικές:

***

18/10/2010 Posted by | Culture | , , , | 4 Σχόλια

Τα πρώτα βήματα της ελληνίδας γυναίκας στην ελληνική …showbiz

Η πρώτη ελληνίδα επαγγελματίας ηθοποιός στην Αθήνα.

«…Τρέξατε, τρέξατε, απόψε στο θέατρο το ρόλο της γυναίκας θα παίξει αληθινή γυναίκα…», αυτή η άκρως «σοκαριστική» είδηση ακουγόταν από τον ντελάλη στους δρόμους της Αθήνας του 1840. Οι Νοικοκυραίοι σταυροκοπιόνταν και οι καθώς πρέπει κυρίες και δεσποινίδες έκλειναν τα αυτιά τους για να μην το ακούσουν. Την ίδια εποχή, περίπου, η Ιταλιδούλα ηθοποιός του μελοδράματος, Ρίτα Μπάσο, ξεσήκωνε το ανδρικό κοινό της Αθήνας.

Η Μπάσο ήταν πρώτη γυναίκα που αντίκριζαν οι Αθηναίοι και άφηναν περιουσίες στα πόδια της(*). Αυτά είδε και απόειδε η Ηπειρωτοπούλα Αικατερίνη Παναγιώτου και τόλμησε να βγει στο σανίδι παρ όλη τα αυστηρά ήθη της εποχής της. Η Παναγιώτου είναι η πρώτη Ελληνίδα επαγγελματίας ηθοποιός. Πριν βγει στο θέατρο εργαζόταν ως κορδελιάστρα, αλλά το Νοέμβριο του 1840 πείστηκε από τη Φιλοδραματική Εταιρεία που ζητούσε «κοράσια κόσμια και ευειδή» για τις ανάγκες της παράστασης της πεντάπρακτης τραγωδίας «Αριστόδημος» του Ιταλού δραματουργού Μόντι (Vincenzo Monti 1754- 1828).

Ο θεατρικός συγγραφέας και ιστορικός του θεάτρου Ν.Ι.Λάσκαρης (1868- 1945) αναφέρει ότι «…προς μεγάλην έκπληξιν των Αθηναίων, οίτινες μόλις έμαθαν ότι θα εμφανισθεί γυνή ηθοποιός, κατέκλυσαν το θέατρον, το οποίο παρ ολίγον να καταρρεύσει εκ της συρροής».

Η Παναγιώτου εργάστηκε μόνο τέσσερα χρόνια ως ηθοποιός και στη συνέχεια αποχώρησε απογοητευμένη. Πάντως ως πρωταγωνίστρια της «Εταιρείας του εν Αθήναις Θεάτρου» πληρωνόταν με το αστρονομικό ποσό των 50 δραχμών μηνιαίως. Ίσως γι αυτό,  μόλις το 1842 εμφανίστηκε η δεύτερη επαγγελματίας ηθοποιός, η Αθηνά Φαρμάκη και στη συνέχεια ακολούθησαν η Μαριγώ Δευτερίδη και η Μαριγώ Δομεστίνη (το όνομα Μαριγώ ήταν, την εποχή εκείνη,  η πιο μοντέρνα εκδοχή του ονόματος Μαρία).

Πάντως για την Ιστορία είναι καλό να αναφερθεί ότι πριν την Παναγιώτου, καταγράφεται η Αικατερίνη Βιαγκίνη ( 1817) στη Ζάκυνθο και αρκετές κυρίες και δεσποινίδες στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Αυτές, όμως, οι γυναίκες συμμετείχαν σε ερασιτεχνική παράσταση, όταν ακόμα ελληνικό κράτος δεν υπήρχε. Το 1833  αναφέρονται σε ερασιτεχνικό θίασο στη Λευκάδα η Ακριβούλα Σταύρου και η Αικατερίνη Καμπατσίνη.

Πηγή: 24γράμματα
(*)Η Ρίτα Μπάσο ήταν Ιταλίδα πριμαντόνα, μέλος του Ιταλικού μελοδραματικού θιάσου, που είχε προσκληθεί για να εγκαινιάσει το πρώτο θέατρο των Αθηνών (μετέπειτα θέατρο Μπούκουρα), στην οδό Μενάνδρου. Η Ρίτα Μπάσο ήταν η πρώτη θεατρίνα  που αντίκριζαν οι Αθηναίοι (οι γυναίκες ακόμα δεν είχαν εμφανιστεί στο θέατρο). Στην λασπωμένη Αθήνα η Ρίτα, ίσως, να έκανε την καλύτερη «αρπαχτή» της ζωής της. Οι μαθητές πουλούσαν τα βιβλία τους για να την δουν, πολύ γέροντες άφηναν τον κόπο της ζωής τους, ενώ οι εισοδηματίες προσέφεραν τα κτήματα και τα αμπέλια τους για τα νάζια της πριμαντόνας.Για τα μάτια της Ιταλίδας, Ρίτα Μπασο, πρωτοειπώθηκε και η φράση «…ας πάει και το παλιάμπελο». Την είπε ένας κτήματιας της Αττικής για να μπει στο μάτι των «αριστοκρατών» της πρώτης σειράς του θεάτρου που προσέφεραν λουλούδια στην πριμαντόνα. Λουλούδια εσείς;  Ολόκληρο αμπέλι Εγώ!!! σκέφτηκε ο αγαθός κτηματίας και μας χάρισε τη φράση «…ας πάει και το παλιάμπελο». Σήμερα, που τα αμπέλια τελείωσαν, ίσως να έλεγε: «ας πάει και η πιστωτική κάρτα» ή  «ας πάει και το καταναλωτικό δάνειο»…

.

24/09/2010 Posted by | Culture | , , , , | 2 Σχόλια