Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Οι δυσοίωνες προβλέψεις του Τζόζεφ Ε. Στίγκλιτζ για το 2012

«Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την χειρότερη οικονομική καταστροφή που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος».

Κάποιος είπε πρόσφατα πως το καλύτερο πράγμα στο 2011 είναι ότι ήταν πιθανόν καλύτερο από ό,τι θα είναι το2012. Με την ίδια λογική, ενώ υπήρξε μεγάλη ανησυχία για το πολιτιστικό αδιέξοδο της Αμερικής, θα μπορούσε να είχε συμβεί κάτι χειρότερο για την Αμερική και τον κόσμο: θα μπορούσαν να είχαν επικρατήσει οι Ρεπουμπλικάνοι με το πρόγραμμά τους για λιτότητα σε συνδυασμό με αναδιανομή υπέρ των πλουσίων. Αυτόματες περικοπές δεν θα υπάρξουν έως το 2013, κάτι που σημαίνει ότι η οικονομία το 2012 θα τη γλιτώσει, έστω και παραλίγο.

Δύο θετικότερες ενδείξεις για το2011: η Αμερική φαίνεται τελικά να έχει αφυπνιστεί όσον αφορά το διάπλατο χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους υπόλοιπους – ανάμεσα στο κορυφαίο 1% και όλους τους άλλους. Και κινήματα διαμαρτυρίας με επικεφαλής τους νέους, από την Αραβική Άνοιξη μέχρι τους ισπανούς «Αγανακτισμένους» και τους ακτιβιστές του κινήματος «Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ», έχουν κάνει σαφές ότι κάτι στο καπιταλιστικό σύστημα είναι πολύ λάθος. Το πιθανότερο όμως είναι ότι τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που ήταν τόσο φανερά το 2011 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη – η διαχείριση των οποίων ήταν έως τώρα τρομερά εσφαλμένη – θα επιδεινωθούν το 2012. Οποιαδήποτε πρόβλεψη για τα ερχόμενα χρόνια εξαρτάται, περισσότερο από ό,τι συνήθως, από την πολιτική – από την έκβαση που θα έχει η κωλυσιεργία των Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ και από την ικανότητα των ευρωπαίων ηγετών να απαντήσουν στην κρίση του ευρώ. Οικονομικές προβλέψεις είναι, έτσι κι αλλιώς, αρκετά δύσκολες· όταν όμως πρόκειται για πολιτικές προβλέψεις, οι κρυστάλλινες σφαίρες μας θολώνουν ακόμη περισσότερο. Τούτου λεχθέντος, να η καλύτερη πρόβλεψή μου:

Οι ευρωπαίοι ηγέτες διακηρύσσουν επανειλημμένως τη δέσμευσή τους στη σωτηρία του ευρώ, αυτοί όμως που θα μπορούσαν να το σώσουν έχουν δηλώσει επανειλημμένως ότι είναι δεσμευμένοι να μην κάνουν αυτό που χρειάζεται. Έχουν αναγνωρίσει ότι η λιτότητα θα σημάνει βραδύτερη ανάπτυξη – πράγματι, μια ύφεση είναι ολοένα και πιο πιθανή – και ότι χωρίς ανάπτυξη οι χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα δεν θα είναι ικανές να διαχειριστούν τα χρέη τους. Ωστόσο, δεν έχουν κάνει τίποτε για να προωθήσουν την ανάπτυξη. Ακολουθούν μια σπειροειδή πορεία θανάτου. Το μοναδικό πράγμα που σώζει βραχυπρόθεσμα το ευρώ είναι οι αγορές κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι οποίες εμπόδισαν τα επιτόκια να αυξηθούν. Είτε αρέσει είτε όχι, η ΕΚΤ ουσιαστικά χρηματοδοτεί τα κρατικά ομόλογα. Γερμανοί ηγέτες συνοφρυώθηκαν εξαιτίας αυτού και η ΕΚΤ ένιωσε αμήχανα, περιορίζοντας τις αγορές της και λέγοντας ότι το ευρώ πρέπει να το σώσουν οι πολιτικοί ηγέτες, όχι οι κεντρικοί τραπεζίτες. Η πολιτική απάντηση όμως ήταν τουλάχιστον πολύ λίγη και πολύ καθυστερημένη. Το πιθανότερο σενάριο είναι πιο πολύ από τα ίδια: λιτότητα, ασθενέστερες οικονομίες, περισσότερη ανεργία και συνεχιζόμενα ελλείμματα, με τους ευρωπαίους ηγέτες να κάνουν τα ελάχιστα για να περιορίσουν προς στιγμήν την κρίση. Με λίγα λόγια, περισσότερη αναταραχή.

Η ημέρα του λογαριασμού – όταν το ευρώ διαλυθεί ή η Ευρώπη αναλάβει το είδος εκείνο της οριστικής δράσης που θα κάνει το ενιαίο νόμισμα να λειτουργήσει – μπορεί να έρθει το 2012, αλλά το πιθανότερο είναι ότι οι ηγέτες της Ευρώπης θα κάνουν ό,τι μπορούν για να την αναβάλουν. Η Ευρώπη θα υποφέρει, το ίδιο και ο υπόλοιπος κόσμος.

Οι ΗΠΑ ήλπισαν σε μια ανάκαμψη χάρη στις εξαγωγές, αλλά με την οικονομική ανάπτυξη να επιβραδύνεται στην Ευρώπη, τον μεγαλύτερο πελάτη τους (και να εμποδίζει την ανάπτυξη σε μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου), κάτι τέτοιο είναι απίθανο. Και, με τις χειρότερες επιπτώσεις από τις μειώσεις των δαπανών να βρίσκονται πιθανόν μπροστά μας, το αδιέξοδο – και το πείσμα των Ρεπουμπλικανών – μπορεί να σημάνει ότι η μείωση των φόρων των μισθωτών στην οποία προέβη η κυβέρνηση Ομπάμα δεν θα παραταθεί, με αποτέλεσμα να εξασθενήσει η κατανάλωση των νοικοκυριών.

Αυτό, σε συνδυασμό με περικοπές σε επίπεδο Πολιτειών καθώς και σε τοπικό επίπεδο, σημαίνει ότι οι πρώτες πραγματικές εκδηλώσεις των συνεπειών της λιτότητας θα εμφανιστούν το 2012. (Ήδη, η απασχόληση στο Δημόσιο βρίσκεται κατά περίπου 700.000 άτομα κάτω από τα επίπεδα προ της κρίσης· η κυβέρνηση, αντί να αντισταθμίσει την ασθενή ιδιωτική ζήτηση, όξυνε τα προβλήματα της οικονομίας.) Στο μεταξύ, οι συνέπειες της αποτυχίας να αντιμετωπιστεί η κρίση των ακινήτων – που προκάλεσε το 2008 την κατάρρευση, σχεδόν, των χρηματοπιστωτικών αγορών – συνεχίζουν να γίνονται αισθητές: περαιτέρω μείωση των τιμών των ακινήτων, περισσότερες κατασχέσεις και έτσι ακόμη μεγαλύτερο άγχος στα αμερικανικά νοικοκυριά. Ουδείς σε αμφότερα τα πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ μοιάζει διατεθειμένος να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η διόρθωση του τραπεζικού συστήματος, μολονότι ήταν απαραίτητη, δεν ήταν επαρκής για να αποκαταστήσει την υγεία της οικονομίας (ή ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα ουδέποτε διορθώθηκε πραγματικά). Η αμερικανική οικονομία πριν από την κρίση διατηρούνταν στη ζωή από τη φούσκα των ακινήτων, που οδήγησε σε μη βιώσιμη κατανάλωση. Δεν υπάρχει δρόμος για να πάμε πίσω στο 2007. Ωστόσο, κανένα από τα δύο κόμματα δεν φάνηκε πρόθυμο να παραδεχθεί αυτό που είναι πράγματι λάθος ή να προωθήσει μια ατζέντα που θα αντιμετώπιζε τα υποβόσκοντα κακά. Κοινοτοπίες και ψευτοφάρμακα – μονότονες εκκλήσεις για δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας, δημοσιονομική συγκράτηση και πάει λέγοντας – θα χαρακτηρίσουν την εκλογική χρονιά των ΗΠΑ.

Καμιά από τις δύο πλευρές δεν θα βγει μπροστά με ένα πρόγραμμα για την αναδιάρθρωση της οικονομίας και τη μείωση της ανισότητας που υπονομεύει την ισχύ της χώρας. Υπήρξα μεγάλος επικριτής των αγορών, ακόμη όμως και αυτοί που δρουν στην αγορά της Αμερικής αισθάνονται τώρα ότι οι πολιτικοί ηγέτες δεν βρίσκονται στο ύψος των περιστάσεων. Αν οι επενδυτές έπασχαν τη δεκαετία του 1990 από μη ορθολογικό ενθουσιασμό, την ερχόμενη χρονιά είναι πιθανό να εμφανίσουν έναν ορθολογικό πεσιμισμό. Στο κάτω κάτω, οι Αμερικανοί θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε έναν ηγέτη που έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να οδηγήσει τις ΗΠΑ για να βγουν από το οικονομικό τέλμα και σε έναν που δεν έχει αποδείξει ακόμη την ανικανότητά του να το κάνει – αλλά ο οποίος θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα μέσω πολιτικών που αυξάνουν την ανισότητα και επιβραδύνουν την ανάπτυξη.

Ελπίζω ότι τα γεγονότα θα με βγάλουν ψεύτη και ο πεσιμισμός μου θα αποδειχθεί πως ήταν υπερβολικός. Φοβάμαι όμως ότι ο κίνδυνος να πάρουμε την κάτω βόλτα είναι μεγαλύτερος.

Πράγματι, το 2012 μπορεί να αποδειχθεί η χρονιά κατά την οποία το πείραμα με το ευρώ, το αποκορύφωμα μιας 50ετούς διαδικασίας οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης στην Ευρώπη, θα φτάσει σε ένα τέλος.

Στην περίπτωση αυτή, αντί να φέρει το προσδοκώμενο τέλος της Μεγάλης Ύφεσης του 2008, που διήρκεσε υπερβολικά πολύ και προκάλεσε υπερβολικά πολλές ταλαιπωρίες, το 2012 μπορεί να σημάνει την αρχή μιας νέας και πιο τρομακτικής φάσης της χειρότερης οικονομικής καταστροφής που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος μέσα σε τρία τέταρτα του αιώνα.

.
.
Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ (ένθετο: ‘Πως βλέπουν το 2012’) – 14,15/01/12
 
.
Βλέπε από τον ίδιο: «Η μόνη λύση, ένα παγκόσμιο οικονομικό συντονιστικό συμβούλιο μέσα στα Ηνωμένα Έθνη».
.
Στο ακόλουθο link η άποψη του Πούτιν για την Παγκόσμια Κρίση: «Η παγκόσμια κρίση είναι συστημική«
.
Και εδώ οι προβλέψεις της Goldman Sachs: antinews
.

***

18/01/2012 Posted by | Οικονομία | , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Το τέλος του Φιλελευθερισμού και η Νέα Εποχή!

Όλα δείχνουν ότι έχουμε φτάσει στο «σημείο μηδέν» και ότι είμαστε πλέον έτοιμοι να περάσουμε σε …άλλη διάσταση, στη διάσταση που λέγεται: New Age!

Στις αρχές της δεκαετίας του 90 με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, η ευφορία και η αίσθηση της νίκης από τη φιλελεύθερη δύση εκφράστηκε και σε θεωρητικό επίπεδο. Το πιο πολυσυζητημένο έργο της εποχής ήταν το βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα με τίτλο: «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος». Το κλίμα της περιόδου επέτρεπε στον Φουκουγιάμα να θριαμβολογεί υποστηρίζοντας πως η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι το ακροτελεύτιο σημείο ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας καθώς είναι απαλλαγμένη από τις θεμελιακές εσωτερικές αντιφάσεις που αντιμετώπισαν όλα τα άλλα πολιτικά συστήματα. Επίσης υποστήριζε πως οι αρχές της αγοράς έχουν εξαπλωθεί έχοντας κατορθώσει να επιτύχουν πρωτόγνωρα επίπεδα υλικής ευημερίας ακόμα και στον τρίτο κόσμο, αποφεύγοντας ωστόσο να δώσει κάποια χειροπιαστά παραδείγματα! Ο ενθουσιασμός με τον οποίο χαιρέτιζε το παράδειγμα της Λατινικής Αμερικής στις αρχές της δεκαετίας του 90, για την υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών μάλλον θα πρέπει να έχει εξανεμιστεί στο μεταξύ, καθώς η ίδια περιοχή μετά από δύο δεκαετίες είναι καζάνι που βράζει, με την Αργεντινή να έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου, ενώ είδαμε τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις να ανατρέπονται (Βενεζουέλα, Βραζιλία, Βολιβία κ.λ.π.).

Πως βλέπει τις εξελίξεις σήμερα ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών Πολ Νίτσε του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς;

O Φράνσις Φουκουγιάμα (τρίτης γενιάς Ιαπωνοαμερικανός, γεννημένος στο Σικάγο στις 27 Οκτωβρίου 1952) υπήρξε από τους ιδρυτές του νεοσυντηρητικού κινήματος στις ΗΠΑ, ωστόσο αποκήρυξε τον μιλιταρισμό του Μπους και των συντρόφων του και σήμερα ομολογεί δημοσίως ότι ψήφισε Ομπάμα, αν και δηλώνει ήδη απογοητευμένος. «Δεν μετανιώνω που ψήφισα Ομπάμα. Πιστεύω ότι η αποτυχία του έχει να κάνει με το γεγονός ότι ανακάτεψε πολλούς ετερόκλητους ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις [την ίδια αποτυχημένη συνταγή ακολούθησε και ο συμπατριώτης του στο Μέγαρο Μαξίμου] και τώρα καλείται να κάνει τις επιλογές του απέναντι στις ομάδες που τον στήριξαν», λέει. Και συνεχίζει: «Είμαι περισσότερο απαισιόδοξος από ποτέ για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη μέση μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης το σύστημα αποδείχθηκε ανίκανο[sic] να λάβει σημαντικές αποφάσεις, όπως απέδειξε και η ενίσχυση της δύναμης των Ρεπουμπλικανών τον Νοέμβριο. Οι εποχές όμως απαιτούν συναίνεση [να πάλι τα κοινά με το Μέγαρο Μαξίμου]».

Τι απέγινε η αισιοδοξία του Φουκουγιάμα; Μήπως βιάστηκε να προσδιορίσει το τέλος της Ιστορίας με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης; Μήπως τότε ήταν απλά η αρχή του τέλους; Ας δούμε πως βλέπει ο ίδιος τα πράγματα σήμερα:

«Η κρίση έδειξε ότι υπάρχει πρόβλημα στις αρρύθμιστες αγορές κεφαλαίου και στο αγγλοσαξονικό μοντέλο που προωθούν οι ΗΠΑ και η Βρετανία. Στη δεκαετία του ΄80 οδήγησε σε μεγάλη ανάπτυξη, αλλά η σημερινή κρίση δείχνει ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας είναι πολύ επικίνδυνος. Και αυτό, διότι οι τράπεζες μπορούν να επιβάλουν ρίσκα στην υπόλοιπη οικονομία, κάτι που δεν συμβαίνει με τον τομέα των υπηρεσιών, για παράδειγμα. Αποτύχαμε να ρυθμίσουμε το σύστημα και υπάρχει πρόβλημα με αυτό το καπιταλιστικό μοντέλο. Εναλλακτική δεν έχουμε, αλλά πρέπει να βρούμε ένα νέο μείγμα, τη σωστή αναλογία ανάμεσα στην αγορά και το κράτος, πάντα βέβαια μέσα στο πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς κι ενός δημοκρατικού συστήματος».

Εξετάζοντας τα πράγματα νηφάλια, θα πρέπει να παραδεχτούμε, πως αυτό το οποίο στην ουσία έχει αποτύχει παταγωδώς είναι η διεθνής διαπλοκή μεταξύ Κράτους και Αγορών. Το φαινόμενο αυτό που έχουμε ζήσει τόσο έντονα στον τόπο μας έχει αποδειχτεί ότι ήταν μια «πανδημία» διεθνούς έκτασης και απλά εδώ σε εμάς -λόγω νοοτροπίας- τα πράγματα έγιναν πιο γρήγορα φανερά. Η διαπλοκή αυτή είναι που έκανε τα πράγματα να ξεφύγουν από τον έλεγχο και να βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με την κατάρρευση του  παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Τα πράγματα δείχνουν να έχουν μάλιστα ξεφύγει σε τέτοιο σημείο, που η πρόταση Φουκουγιάμα για «αναθεώρηση της σχέσης μεταξύ αγοράς και κράτους» να φαντάζει παρωχημένη και μη εφαρμόσιμη.

Το μόνο που απομένει πλέον στο παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης, είναι: Η κρατικοποίηση των αγορών!

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει απλά το τέλος του φιλελευθερισμού, με τον ίδιο τρόπο που συνέβη και η ανατροπή του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: ΕΝ ΜΙΑ ΝΥΚΤΙ, μέσα από τις εξεγέρσεις του όχλου!

Η πτώση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη πριν δέκα χρόνια αυτό είχε σηματοδοτήσει. Το ερώτημα όμως είναι: ποιοι έδωσαν τότε το μήνυμα και ποιοι το έλαβαν;

Αν κάνουμε ένα play back στα γεγονότα και βάλουμε τα κομματάκια του παζλ στη σωστή τους θέση, τότε θα διακρίνουμε καθαρά την κλιμακούμενη εξέλιξη προς αυτό το σχεδιασμένο τέλος και την αρχή μια Νέας Εποχής.

Όλες οι προγνώσεις και όλα τα σενάρια για έξοδο από την κρίση, καθώς και οι σπασμωδικές κινήσεις της Frau Merkel,  μοιάζουν «κουκλοθέατρο» γι αυτούς που έχουν οργανώσει την ανατροπή.

Τι θα φέρει όμως η «επόμενη μέρα»;

Ας ρωτήσουμε τον αξιότιμο Κύριο Μπαν Κι Μουν… αυτός σίγουρα γνωρίζει.

Αυτό που δεν γνωρίζει όμως… είναι… τι θα φέρει η …μεθεπόμενη!

.

23/08/2011 Posted by | Γεωπολιτικά | , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Η μόνη λύση για τον Τζόζεφ Ε. Στίγκλιτζ η παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση

«Χρειαζόμαστε ένα παγκόσμιο οικονομικό συντονιστικό συμβούλιο μέσα στα Ηνωμένα Έθνη».

Η παγκόσμια οικονομική κρίση υπογραμμίζει τις ανεπάρκειες των υπαρχόντων διεθνών οργανισμών. Όπως σημείωσα, το ΔΝΤ και το Φόρουμ Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας –που δημιουργήθηκαν την επαύριο της οικονομικής κρίσης του 1997-98– δεν αποσόβησαν την κρίση. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις προώθησαν πολιτικές τις οποίες τώρα αναγνωρίζουμε ως αιτίες της κρίσης. Παρόλο που ορισμένες προτάσεις κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, άλλες (όπως η αλλαγή του ονόματος του Φόρουμ Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας σε Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) είναι απίθανο να έχουν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα, και σαν πακέτο δεν θα είναι αρκετό.

Αν θέλουμε να λειτουργήσει καλύτερα το παγκόσμιο οικονομικό μας σύστημα, πρέπει να αποκτήσουμε καλύτερα συστήματα παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης. Είναι σημαντικό να προχωρήσουμε από τις ad hoc διευθετήσεις σε πιο περιεκτικά και αντιπροσωπευτικά πλαίσια λειτουργίας. Χρειαζόμαστε ένα παγκόσμιο οικονομικό συντονιστικό συμβούλιο μέσα στα Ηνωμένα Έθνη, όχι μόνο για να συντονίζει οικονομικές ρυθμίσεις (παραδείγματος χάρη το μέγεθος του κινήτρου και των ρυθμιστικών πλαισίων), αλλά και για να αναγνωρίζει και να διορθώνει κενά στο παγκόσμιο οικονομικό θεσμικό πλαίσιο. Παραδείγματος χάρη, αυτή η κρίση σχεδόν σίγουρα θα σημαδευτεί από κάποιες πτωχεύσεις κρατών. Παρά τις εκτεταμένες συζητήσεις την περίοδο του χρεοκοπίας της Αργεντινής το 2001, δεν υπήρξε πρόοδος σε σχέση με τη δημιουργία ενός μηχανισμού αναδιάρθρωσης εθνικού χρέους. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο –κυριαρχούμενο από τις χώρες-πιστωτές– δεν μπορεί να παίξει κεντρικό ρόλο στη σχεδίαση ενός τέτοιου μηχανισμού (όπως κι εμείς στις ΗΠΑ δεν θα μπορούσαμε να βασιστούμε στις δικές μας τράπεζες για να σχεδιάσουν ένα καλό νόμο περί πτωχεύσεων).

Ένας από τους ισχυρισμούς που προβάλλονται ως εξήγηση για το ότι δεν ακολουθήθηκαν οι κανόνες του παιχνιδιού και δεν υποχρεώθηκαν οι προβληματικές διεθνείς τράπεζες να υποστούν χρηματοπιστωτική αναδιάρθρωση (αντίθετα, τους παρασχέθηκαν εγγυήσεις) ήταν ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε τεράστιες διακρατικές επιπλοκές. Η Citibank, για παράδειγμα, λειτουργεί διεθνώς, και οι καταθέτες σε πολλές χώρες δεν είναι ασφαλισμένοι. Τι υποχρέωση έχουν οι Αμερικάνοι φορολογούμενοι στους καταθέτες εκτός συνόρων αν η Citibank αποτύχει; Οι τελευταίοι δεν έχουν πληρώσει ασφάλιση για τις καταθέσεις τους, και δεν υπάρχει συμβόλαιο που να μας αναγκάζει να πληρώσουμε τα σπασμένα. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι υποστηρίζουν ότι θα έκανε ανεπανόρθωτο κακό στην εικόνα της Αμερικής αν δεν αναλαμβάναμε την ευθύνη. Τα τραπεζικά προβλήματα της Ισλανδίας δείχνουν την πιθανή σοβαρότητα τέτοιων διασυνοριακών προβλημάτων. Το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της ίσως φθαρεί για δεκαετίες εξαιτίας της χρεοκοπίας των τραπεζών της και της απόφασης της ισλανδικής κυβέρνησης να αναλάβει μέρος της ευθύνης για αυτές τις αποτυχίες. Παρ’ όλα αυτά, για μια ακόμη φορά, τίποτα δεν έγινε για να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα.

Το πιο σημαντικό, η επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών εστιάζει την προσοχή στην ανάγκη για μεταρρύθμιση του παγκόσμιου αποθεματικού συστήματος που βασίζεται στο δολάριο – και υποστηρίζει τη δημιουργία ενός παγκόσμιου αποθεματικού συστήματος. Το υπάρχον σύστημα όχι μόνο φθίνει, αλλά επίσης συμβάλλει σε μια ανεπάρκεια της παγκόσμιας συνολικής ζήτησης και στην παγκόσμια αστάθεια. Κάθε χρόνο οι αναπτυσσόμενες χώρες βάζουν στην άκρη εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να προστατευθούν από το κόστος αυτής της αστάθειας, η οποία έγινε τόσο εμφανής από την κρίση της Ανατολικής Ασίας. Η επιτροπή υποστήριξε πειστικά ότι αυτό το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί, αν θέλουμε μια εύρωστη παγκόσμια ανάκαμψη. Οι πρόσφατες τοποθετήσεις των χωρών της ομάδας BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα), που εξέφρασαν την ανησυχία τους σε σχέση με το σημερινό αποθεματικό σύστημα που βασίζεται στο δολάριο, πρόσθεσαν το στοιχείο της αμεσότητας στη σύσταση της επιτροπής. Αυτή είναι μια παλιά ιδέα –ο Κέινς είχε υποστηρίξει σθεναρά, εδώ και πάνω από εξήντα χρόνια, την ανάγκη για τη δημιουργία διεθνούς αποθεματικού νομίσματος– και η ώρα της έχει φτάσει.

.
* Απόσπασμα, από άρθρο που δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό περιοδικό «The Nation» (13/7/2009)
.

***

13/09/2009 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , | 8 Σχόλια