Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Το γερμανικό φαινόμενο

 

Ο χειρότερος εφιάλτης της ανθρωπότητας αναβιώνει φορώντας αυτή τη φορά όχι μπότες αλλά λευκά κολάρα.

Deutsche BierstiefelΈχω γράψει πολλές φορές και ίσως είμαι ένας από τους λίγους που τόλμησαν στη σύγχρονη εποχή να αντιπαρατεθούν δημόσια με τη μάστιγα αυτή που ονομάζεται «γερμανικό φαινόμενο». Ο όρος αυτός ίσως να μην έχει ξανακουστεί αλλά εγώ πιστεύω πως είναι κατάλληλος για να διακριθεί πραγματικά ως τέτοιο, δηλαδή ως «φαινόμενο», διότι αποτελεί πράγματι μια παγκόσμια πρωτοτυπία, ένα αρνητικό μοντέλο το οποίο θα πρέπει να εντοπιστεί, να εξεταστεί ως τέτοιο και να αντιμετωπιστεί παραδειγματικά.

Όταν κάποιος τοποθετείται αρνητικά για μια χώρα, για έναν ολόκληρο λαό, θα μπορούσαν εύκολα να του αποδοθούν διάφορα …κοσμητικά επίθετα, όπως  σοβινιστής, ρατσιστής, εθνικιστής κ.ά., και γι αυτό επέλεξα αυτόν τον όρο. Συνέχεια

13/10/2018 Posted by | Γεωπολιτικά | , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Γερμανός ιστορικός «χρεώνει» το ελληνικό πρόβλημα στον Όθωνα!

Αποτέλεσε η βασιλεία του Όθωνα την απαρχή της σημερινής κακοδαιμονίας των Ελλήνων;

Ο ιστορικός και δημοσιογράφος Joachim Käppner, από τα κορυφαία στελέχη της Süddeutsche Zeitung του Μονάχου δημοσίευσε ολοσέλιδο άρθρο, με το οποίο ανατρέχει στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η μοίρα θα ήταν ευνοϊκότερη, αν δεν είχε βρει πρόωρο θάνατο ο πρώτος κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας και αν δεν είχε ανέβει στο νεοσύστατο θρόνο ο Όθων των Βίτελσμπαχ από το Μόναχο!

«Η δημοσιονομική κρίση» , σημειώνει, «και μάλιστα όλα σχεδόν τα δομικά σφάλματα του ελληνικού κράτους σήμερα ανάγονται στη βασιλεία του Όθωνα.» Και ο Joachim Käppner εξηγείται. Ο οίκος των Βίτελσμπαχ που βρισκόταν στον θρόνο της Βαυαρίας, δηλαδή μιας ήσυχης και μέτριας γερμανικής δύναμης εκείνης της εποχής, έρρεπε σε υψιπετείς φιλοδοξίες και υποτίμηση των αντικειμενικών δυνατοτήτων. Έτσι και ο νεαρός Όθων ονειρευόταν τον εαυτό του αυτοκράτορα του Βυζαντίου με έδρα στο Βόσπορο (βλέπε εδώ), μια εντελώς μετέωρη φαντασίωση που αργότερα υπό τη μορφή της Μεγάλης ιδέας είχε για την Ελλάδα τεράστιο πολιτικό και οικονομικό κόστος.

Το 1833 ο Όθων βρήκε στον ελληνικό κορβανά 60 όλες κι όλες βρετανικές λίρες, αλλά τα χρέη έφθαναν τις 80.000 λίρες. Και όμως, ο Όθων έστησε μια δημόσια διοίκηση με χιλιάδες υπαλλήλους, που κανένας δεν χρειαζόταν, μια τακτική δημιουργίας οπαδών δηλαδή, αλλά ταυτόχρονα και χρεών, που κληροδότησε στους μεταγενεστέρους και που αναδείχθηκε σε μάστιγα της Ελλάδας, ως τις μέρες μας. Και τέλος, αν και φιλέλληνας, ο Όθων μόνο για δημοκρατία δεν ήθελε να ακούσει και αναγκάστηκε τρίζοντας τα δόντια να δεχθεί τη συνταγματική μοναρχία με αποτέλεσμα οι υπήκοοί του να εκλαμβάνουν τους Βαυαρούς ως ξένη δύναμη και όχι ως τη δική τους κυβέρνηση.

Εννοείται ότι ούτε λόγος να γίνεται για καταβολή φόρων σε μια ξένη δύναμη, κι ας ήταν καλύτερη από τους Οθωμανούς. Αυτά γράφει χονδρικά ο Joachim Käppner για τη βαυαροκρατία στην Ελλάδα και τα γράφει σε μια εφημερίδα που κυκλοφορεί στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας, το Μόναχο.

Αναδρομές και διαλογισμοί για ιστορικές ευθύνες και των Γερμανών στο σημερινό ελληνικό δράμα.

Deutsche welle
Σχόλιο:
.
Ήμουν βέβαιος πως αργά ή γρήγορα θα ακουγόταν και η άποψη των υγειά σκεπτόμενων Γερμανών, αν και πιστεύω ότι ακόμη δεν έχουμε δει και δεν έχουμε ακούσει σχεδόν τίποτα απ’ αυτήν την κατεύθυνση. Είμαι βέβαιος πως θα ακολουθήσουν κι άλλα, διότι η ευθύνη των Γερμανών για την ελληνική κατάντια είναι αδιαμφισβήτητη. Αυτό βέβαια δεν μας «καθαρίζει» από τις δικές μας ευθύνες, ως λαό. Καλή όμως η αυτοκριτική αλλά και η αλήθεια πρέπει να λέγεται.
.
Αυτό που περιμένω να αποκαλυφτεί ακόμα, είναι και η ευθύνη του θρησκευτικού κλήρου σε όλο αυτό το «πανηγύρι», διότι και αυτοί δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Το αντίθετο μάλιστα. Πάντα ήταν με το μέρος του ισχυρού… Είτε αυτός λεγόταν «Σουλεϊμάν πασάς» είτε «Όθωνας», είτε ακόμη και …Χίτλερ (βλέπε εδώ).
.
Έχουν καταφέρει έντεχνα όμως να περάσουν στην συνείδηση του λαού ως δήθεν «εκπρόσωποι του Θεού», ενώ οι πάντες γνωρίζουν πως οι περισσότεροι απ’ αυτούς μόνο τα συμφέροντα του Θεού δεν εξυπηρετούν. Ας όψεται όμως το «θρησκευτικό συναίσθημα» του λαού που τους κρατάει ακόμη στη θέση τους, αλλιώς θα είχε ήδη αποκαλυφτεί ο διπλός τους ρόλος. Σε τίποτα δεν διαφέρουν από τους «συναδέλφους» τους στο Βατικανό ή οπουδήποτε αλλού.
.
Βρισκόμαστε όμως σε καιρό ανακατατάξεων και λογικά τίποτα δεν μπορεί να παραμείνει ακόμη «κάτω από το χαλί», κι αυτό, διότι όπως πάμε, ούτε τα χαλιά δεν θα μας αφήσουν…
.
Κανείς δεν αμφισβητεί βέβαια την ακεραιότητα κάποιων επαρχιακών ιερέων, οι οποίοι με πραγματικό θρησκευτικό ζήλο προσπαθούν να κάνουν αυτό που τους επιβάλει η συνείδησή τους. Πόσοι είναι όμως αυτοί πραγματικά σήμερα;

***

21/10/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , , | 8 Σχόλια

Η «Νέα Τάξη Πραγμάτων» ξεπροβάλλει – Θα διαρκέσει; (Μέρος Α’)

Μια καλά σχεδιασμένη πορεία η οποία δείχνει να φτάνει στην ολοκλήρωσή της.

Αν κάνει κάποιος μια σχετικά γρήγορη έρευνα –πράγμα πολύ εύκολο σήμερα- θα διαπιστώσει, πως από άκρο σε άκρο στον πλανήτη όλοι μιλούν για την Νέα Τάξη Πραγμάτων, που είναι ίσως πιο γνωστή με τους αγγλικούς όρους: New Order.

Πως γίνεται αυτό που κάποτε προκαλούσε το ειρωνικό μειδίαμα σε ορισμένους να αποτελεί σήμερα κεντρικό θέμα συζητήσεων σε όλους σχεδόν τους κύκλους, παγκόσμια;

Η εξήγηση είναι απλή: Διότι αποτελεί μια πραγματικότητα!

Μια εφιαλτική πραγματικότητα που συλλήφθηκε σαν ιδέα σε κάποια αρρωστημένα μυαλά μεταξύ των ναζιστών του Γ’ Ράιχ,  και κατέληξε να γίνει στόχος της σημερινής ελίτ.

Έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τόσα πολλά γύρω από αυτό το θέμα, που θα ήταν σίγουρα βαρετό να επαναλάβω εδώ κάποιο σχετικό ιστορικό και τις λεπτομέρειες που σχετίζονται με την γέννηση και την εξάπλωση αυτής της ιδέας. Αυτό που σίγουρα θα ενδιαφέρει τους αναγνώστες θα είναι μάλλον το δια ταύτα. Το τι περιλαμβάνει δηλαδή αυτή η Νέα Τάξη και σε ποιο βαθμό μπορεί να μας αφορά.

Θα μπορούσα να περιγράψω αυτό το δια ταύτα ως εξής:

Εγκαθίδρυση μιας Διεθνούς Διακυβέρνησης, δηλαδή συγκέντρωση Εξουσίας στα χέρια μιας μικρής ολιγαρχίας που θα κυβερνάει όλο τον Κόσμο. Αυτό σημαίνει:

  • Κατάργηση της Εθνικής Κυριαρχίας Λαών, Εθνών και Κρατών και τη μεταβίβαση της στη «Διεθνή Διακυβέρνηση» (World Government). Αυτό σημαίνει την κατάργηση της Δημοκρατίας μέσα από την κατάργηση της ουσιαστικής έννοιας του Κυρίαρχου Λαού.
  • Κατάργηση της οντολογικής υπόστασης του ανθρώπου που προσδιορίζεται από την ελευθερία βούλησης και την μετατροπή του σε άτομο που προσδιορίζεται από «πολιτική ορθότητα», από στερεότυπα που κατασκευάζει και προωθεί δηλαδή η Διεθνής ολιγαρχική Εξουσία.

Επειδή κανένας λαός και κανένας άνθρωπος δεν θα αυτοχειριαζόταν, επιλέχτηκε για την επιτυχή εφαρμογή αυτού του σχεδίου η παλιά μέθοδος της Δημαγωγίας και της Σοφιστίας, με εφαρμογές που επιτρέπει η σύγχρονη τεχνολογία.

Τελικός στόχος: Η μεταφορά του Κρατικού Πλούτου και η Δήμευση μέρους του Ιδιωτικού, για μεταφορά του σε ξένα κέντρα αποφάσεων (γιατί άραγε αυτή η ξαφνική στροφή προς τον χρυσό;).

Τα μέσα:

  1. Κατάργηση του κυριαρχικού δικαιώματος των Κρατών να Δημιουργούν (τυπώνουν) Χρήμα, με συνέπεια τα κράτη να δανείζονται και να χρωστούν αυτά που θα τύπωναν τσάμπα χωρίς να τα χρωστούν σε κανένα. Για τον σκοπό αυτό απαιτούνται οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Αν αυτό δεν μπορεί να γίνει με ειρηνικά μέσα, τότε ενεργοποιείται το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ και επιβάλλεται δια της βίας.
  2. ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΑ, ΜΕ ΥΦΟΣ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑΣ που δήθεν δεν επιδέχεται αντιρρήσεις,  προς ένα Λαό που δεν μπορεί να έχει –στο σύνολο- ως γνωστικό αντικείμενο την Γεωπολιτική και την Οικονομία, που θα αναγγέλλουν, ότι αυτά που γίνονται είναι …η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ. Για τον σκοπό αυτό έχουν ενεργοποιηθεί τα ΜΜΕ, το Χόλιγουντ, καθώς και διάφοροι …«στοχαστές».

Μήπως όλα αυτά ακούγονται κάπως γνωστά σ’ εμάς που ζούμε σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη; Μήπως περιγράφουν λίγο πολύ αυτά που βιώνουμε τα τελευταία –τουλάχιστον- δύο χρόνια; Είναι μήπως σύμπτωση; (Βλέπε εδώ)

Αν κάποιοι εξακολουθούν να έχουν ερωτηματικά και αμφιβολίες, ας ρίξουν μια ματιά σε αυτά που έγραφε ο ΔΟΛ στο «έγκριτο» ΒΗΜΑ τον Απρίλιο του 2009:

« Οι ΗΠΑ του Ομπάμα, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ του Μπους, αλλάζουν πολιτική: αντιμετωπίζουν ήδη πρακτικές παγκόσμιας διακυβέρνησης. Με τους άλλους. Σίγουρα, τόσο για το περιβάλλον όσο και για τις φυσικές καταστροφές, την αντιμετώπιση πάντα πιθανών πανδημιών, καθώς και για μια αποδεκτή ανάπτυξη, σαφές είναι ότι επιβάλλεται η ατομική συμβολή κάθε πολίτη και κάθε χώρας. Αλλά χωρίς παγκόσμιες λύσεις δεν θα υπάρξει σωτηρία.

Η παγκοσμιοποίηση έχει συντελεστεί.

Δεν είναι μόνο κάτι το απαράδεκτο, κι ας περιλαμβάνει και τα απαράδεκτα που ζούμε με την κρίση. Γιατί είναι συνάμα ο μονόδρομος (μάλιστα!) της επιβίωσης όλων. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μία, δεξιά και καταδικαστέα. Μπορεί, αν το θελήσουμε, να είναι πολυπολιτισμική, προοδευτική και συνεπώς θετική και σωτήρια με τους όρους μιας δημοκρατικής παγκόσμιας συλλογικής διακυβέρνησης για ό,τι είναι αναγκαίο.

Οι εθνικές λύσεις είναι κίνδυνος. Τις προπαγανδίζουν οι εξίσου καθυστερημένες αριστερά και δεξιά. Όμως, οδηγούν στα χειρότερα. Κυρίως όλους εμάς τους μικρούς που δεν έχουμε καν πειστικούς “συνοριοφύλακες”!»

Και για τους ποιο δύσπιστους, ας δούμε κάποιες σκέψεις από την προεκλογική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ:

«Αποβλέπουμε στη διαμόρφωση ενός πολυμερούς συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, δημοκρατικά νομιμοποιημένου, με κέντρο έναν αναβαθμισμένο Ο.Η.Ε. Οι μονομερείς επεμβάσεις διαιωνίζουν το πρόβλημα, τροφοδοτούν τη βία, υπονομεύουν την ειρηνική συνύπαρξη των πολιτισμών.» (Βλέπε εδώ περίπου στη μέση, κάτω από τον υπότιτλο: «Η Ελλάδα στο διεθνές στερέωμα»)

Ήταν αυτή μια πρόσφατη στροφή στους πολιτικούς στόχους του ΠΑΣΟΚ; Τα πράγματα δείχνουν πως όχι.

Ένας από τους τομείς του Κινήματος από το 2005, ήταν Η «Επιτροπή Παγκόσμιας Προοδευτικής Διακυβέρνησης & Διεθνούς Αλληλεγγύης», με συντονιστή τον επίτιμο διδάκτορα του ΑΠΘ Σωτήρη Μουσούρη, ο οποίος είχε διατελέσει επίσης αναπληρωτής Γ.Γ. του ΟΗΕ (βλέπε εδώ).

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μήπως δεν φανερώνουν μια καλά σχεδιασμένη πορεία η οποία δείχνει να φτάνει στην ολοκλήρωσή της;

Υπάρχει κάποιος που εξακολουθεί να έχει αμφιβολίες;

Τότε ας παρακολουθήσει με προσοχή τα όσα έχει να μας πει ένας από τους κορυφαίους παράγοντες της παγκόσμιας ελίτ:

.

.

(…συνεχίζεται )

***

23/09/2011 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 19 Σχόλια

Ανοιχτή επιστολή προς τον παραπλανημένο γερμανικό λαό!

 

Αγαπητοί συνάνθρωποι,

Απευθύνομαι σε όλους εσάς, στη Γερμανία, οι οποίοι εξακολουθείτε να έχετε ακόμη φυσιολογικά ανθρώπινα αντανακλαστικά και που αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας ως τμήμα ενός συνόλου και όχι ως κάποια ελίτ η οποία δικαιούται «μεγαλύτερη μερίδα» απ’ό,τι οι υπόλοιποι άνθρωποι στον πλανήτη.

Σε όλους εσάς, οι οποίοι συναισθάνεστε πως «κάτι δεν πάει καλά» με αυτά που μας σερβίρουν διεθνώς τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί μας.

Σε εσάς, που αποβλέπετε όπως και όλοι οι υπόλοιποι, «φυσιολογικοί», άνθρωποι σε ένα καλύτερο μέλλον για τις γενιές που έρχονται.

Σε εσάς, από τον γερμανικό πληθυσμό, που έχετε αναγνωρίσει την ζημιά που έχουν προκαλέσει οι αποφάσεις των πολιτικών της χώρας σας στην ανθρωπότητα, ως σύνολο, τα τελευταία εκατό χρόνια.

Σε εσάς, που ακούτε ακόμα τις φωνές των θυμάτων από του δύο Μεγάλους Πολέμους καθώς αυτοί απαιτούν ακόμη, μέσα από τους τάφους τους, ΑΠΟΔΩΣΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ. Που πονέσατε μαζί με την υπόλοιπη ανθρωπότητα και υποσχεθήκατε να αγωνιστείτε ώστε να μην επαναληφτούν ποτέ ποια τα ίδια λάθη. Που ενώσατε τις φωνές σας με όλους τους ανθρώπους της Γης, φωνάζοντας κι εσείς: «Nie wieder Krieg» (ποτέ ποια πόλεμος).

Από έναν λαό, που κατάφερε να καταστρέψει με δυο πολέμους ό,τι όμορφο είχε καταφέρει να κτίσει σύσσωμη η ανθρωπότητα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, που κατάφερε να αμαυρώσει τον πολιτισμό που ανάπτυξαν άξιοι συμπατριώτες -άνθρωποι σαν τον Σίλερ, τον Γκαίτε, τον Φόιερμπαχ και τόσοι άλλοι… Από έναν τέτοιο λαό, θα περίμενε κανείς σήμερα χαμηλούς τόνους, μετριοφροσύνη και δράση που θα φανέρωνε μεταμέλεια.

Γνωρίζω, πως υπάρχουν ανάμεσα στους σημερινούς Γερμανούς πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι, με βαριά συναίσθηση ευθύνης, με συνείδηση και με αισθήματα αλληλεγγύης. Άνθρωποι αυτοθυσιαστικοί, που είναι ενεργοποιημένοι δραστήρια σε έργα μεγάλης κοινωφελούς αξίας.

Το ερώτημα όμως είναι: Πόσοι είναι αυτοί; Μπορεί ο αριθμός τους να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικός ώστε η δική τους υγιής δράση να θεωρηθεί ως δράση ενός ολόκληρου λαού; Ποιο είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει σήμερα τους Γερμανούς παγκόσμια, χωρίς να ληφθεί καν υπόψη το παρελθόν; Είναι η αλληλεγγύη, είναι ο αλτρουισμός, είναι η φιλανθρωπία; Ή μήπως, αντίθετα, φανερώνονται πάλι στοιχεία ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ;

Ποια ήταν για παράδειγμα η στάση της Γερμανίας απέναντι στο πρόσφατο «ελληνικό πρόβλημα;

Και στο εσωτερικό της χώρας σας αλλά και στο εξωτερικό, έχουν υψωθεί στο μεταξύ φωνές διαμαρτυρίας, που φωνάζουν: «ΈΛΕΟΣ! Αυτό είναι ανήκουστο… Η Γερμανία επιδιώκει να εξοντώσει την Ελλάδα και να την καταστήσει προτεκτοράτο της».

Έχετε μήπως ακούσει αυτές τις φωνές εσείς οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας; Ή μήπως έχετε γίνει επιλεκτικοί στις πληροφορίες που λαμβάνεται; Ε, λοιπόν σας πληροφορώ, πως οι φωνές αυτές όλο και πληθαίνουν και αν δεν αναλάβετε εσείς γρήγορα δράση, θα ενωθούν με τις άλλες φωνές, αυτές που ακούγονται μέσα από τους τάφους, και θα σας κατακλύσουν σαν τσουνάμι.

Ένα τσουνάμι, πολύ χειρότερο από αυτό που κατέκλυσε πρόσφατα την Ιαπωνία!

Σας πληροφορώ επίσης, πως αν δεν αντιληφθείτε έγκαιρα την νέα περιπέτεια στην οποία ετοιμάζονται οι πολιτικοί σας να εμπλέξουν σήμερα εσάς καθώς και όλη την ανθρωπότητα, με ένα νέο είδος πολέμου, τον «οικονομικό πόλεμο», τότε οι ενοχές του παρελθόντος θα έρθουν να ενωθούν με τις σημερινές ενοχές και να είστε βέβαιοι, πως από αυτές τις νέες ενοχές δεν θα καταφέρουν να σας απαλλάξουν τώρα τα όποια «αγγλοαμερικανικά συμφέροντα».

Οι καιροί έχουν αλλάξει.

Αυτοί που σήμερα θα σας δικάσουν, είναι οι λαοί!

Και όσο και αν υποτιμάτε τη δύναμή τους, μη ξεχνάτε, πως αυτοί είναι τελικά οι διεκδικητές αποζημιώσεων για τα παλιά σας  εγκλήματα, και οι φωνές τους έχουν αρχίσει να πληθαίνουν και αν δεν αντιδράσετε γρήγορα, σε λίγο θα τους βρείτε έξω από την πόρτα σας, ακολουθούμενους από τις εκατομμύρια σκιές, αυτών που εξοντώθηκαν από τους παππούδες σας.

Εύχομαι, εσείς, η νέα γενιά των Γερμανών, να μη κάνετε τα ίδια λάθη που έκαναν οι παππούδες σας!

Σας συμβουλεύω, να ανοίξετε κάποιο λεξικό και να μελετήσετε προσεκτικά αυτήν την λέξη: Αλληλεγγύη.

Είναι επείγον!

Ένας Έλληνας

.
.
(Η επιστολή αυτή [στα γερμανικά] πρόκειται να σταλεί σε όλα τα γνωστά ΜΜΕ στη Γερμανία, Αυστρία και Ελβετία, καθώς και σε επιλεγμένα γερμανικά μπλοκ, με μεγάλη επισκεψιμότητα).
.

25/06/2011 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , | 9 Σχόλια

Φωτιά στο Ευρωπαϊκό «Ράιχσταγκ» ετοιμάζεται να βάλει η Γερμανία

Τι απέγιναν οι ευρωπαϊκές ιδέες της ελευθερίας, της ειρήνης και της αλληλεγγύης;

Ο «εμπρησμός του Ράιχσταγκ», τη νύχτα της 27ης Φλεβάρη του 1933, θεωρείται από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις των μηχανισμών δρασης κατά του εργατικού κινήματος, που αντιπροσώπευε την εποχή εκείνη την λαϊκή αντίδραση στην καταπίεση και την εκμετάλλευση. Στην υπόθεση αυτή επιστρατεύτηκαν από το ναζιστικό κόμμα όλα τα μέσα: H πλαστογραφία, η παραχάραξη, η προβοκάτσια, το έγκλημα. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για την ανάληψη της εξουσίας από τον Χίτλερ, ο οποίος βρήκε έτσι την ευκαιρία να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να αναστείλει τα πολιτικά δικαιώματα. Στόχος ήταν, η ενοχοποίηση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος για να δικαιολογηθούν οι διώξεις εναντίον του και να προετοιμαστεί το έδαφος για το ξέσπασμα του Β` Παγκοσμίου Πολέμου.

Το σημερινό αντίστοιχο του τότε κομμουνιστικού κινήματος, για τους Γερμανούς, μετά από τη νέα κατάσταση που διαμόρφωσαν οι διεθνής οικονομικές εξελίξεις, φαίνεται να είναι η Ενωμένη Ευρώπη. Η «ένωση» αυτή έχει πάψει να αποτελεί πλέον για την Γερμανία την πλατφόρμα εξόρμησης και έχει αρχίσει να γίνεται μάλλον ο «Τιτανικός» που θα την συμπαρασύρει στον βυθό.

Ας μη ξεχνάμε, πως και ο Χίτλερ από την εργατική –άρα καταπιεζόμενη- μάζα είχε ξεκινήσει την «καριέρα» του, που σημαίνει πως είχε ταχθεί αρχικά υπέρ της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ισότητας. Είχε αναπτύξει μια ιδεολογία συγγενή του κομμουνισμού, γι’ αυτό και το αρχικό κόμμα που ίδρυσε εξάλλου ονομάστηκε  Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (Deutschen Arbeiter Partei – DAP) για να μετεξελιχθεί αργότερα σε Εθνικό Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (Nationalsozialistischen Deutschen Arbeiterpartei – NSDAP). Η διαφορά βρίσκεται, στο ότι έκλεισε αργότερα τα σύνορα και περιόρισε τα ιδανικά της αλληλεγγύης και της κοινωνικής ισότητας μέσα σε αμιγώς εθνικά και φυλετικά πλαίσια.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο υπήρχε οικονομική ανάπτυξη, δηλαδή «ούριος άνεμος» μεταφορικά,  παρουσίαζε ένα πρόσωπο πολυπολιτισμικότητας. Ο κύκλος των 12 αστεριών στην σημαία της, συμβολίζει τα ιδανικά της τελειότητας, της πληρότητας και της ενότητας. Ο δε ύμνος που επιλέχτηκε, προέρχεται από την «Ενάτη Συμφωνία» του Μπετόβεν. Για το τελευταίο μέρος της συμφωνίας αυτής, ο Μπετόβεν μελοποίησε την «ωδή στη χαρά» που έγραψε το 1785 ο Φρίντριχ Φον Σίλερ. Το ποίημα αυτό εκφράζει το ιδεαλιστικό όραμα του Σίλερ για τη συναδέλφωση των ανθρώπων – όραμα που συμμεριζόταν και ο Μπετόβεν. Το 1972, το Συμβούλιο της Ευρώπης (που επινόησε και την ευρωπαϊκή σημαία) υιοθέτησε την «ωδή στη χαρά» του Μπετόβεν σαν δικό του ύμνο και ζητήθηκε από τον γνωστό (ελληνικής καταγωγής) διευθυντή ορχήστρας Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, να γράψει τρεις μουσικές διασκευές – για σόλο πιάνο, για πνευστά και για συμφωνική ορχήστρα. Χωρίς λόγια, στην παγκόσμια γλώσσα της μουσικής, ο ύμνος αυτός εκφράζει τις ιδέες της ελευθερίας, της ειρήνης και της αλληλεγγύης που ενσαρκώνει η Ευρώπη.

Αυτή όμως ήταν η Ευρώπη πριν ξεσπάσει ο «τυφώνας» της οικονομικής κρίσης. Ήταν η Ευρώπη της ευημερίας και της ανάπτυξης. Τώρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει και αυτοί που εγκαταλείπουν πάντα πρώτοι το πλοίο, ως γνωστό, είναι τα …τρωκτικά, και οι Λατίνοι έλεγαν, «mus uni non fidit antro», δηλαδή: «το ποντίκι δεν βασίζεται σε μια τρύπα μόνο». Τα «τρωκτικά», στην προκειμένη περίπτωση, αποδεικνύεται ότι είναι για μια ακόμη φορά: ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ.

Οι Γερμανοί του SPIEGEL, του FOCUS και της BILD…

Επειδή όμως ενεργούν πάντα μεθοδικά, ακόμα και στην διάπραξη ακραίων εγκλημάτων -όπως για παράδειγμα στο Άουσβιτς- έτσι και σήμερα, φαίνεται να επιδιώκουν την αποδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσιάζοντας όμως ως υπαίτιους γι αυτό, τα ποιο αδύναμα κράτη μέλη, τα επονομαζόμενα PIIGS – κάτι δηλαδή σαν τους Χριστιανούς του Νέρωνα και τους Κομμουνιστές του Χίτλερ. Και όλο αυτό το σχέδιο άρχισε να εφαρμόζεται από τον ποιο αδύναμο κρίκο της Ευρώπης, την Ελλάδα. Την Ελλάδα, που την είχαν δεμένη χειροπόδαρα, μέσω της διαφθοράς που είχαν καταφέρει να επιφέρουν στους πολιτικούς της τα τελευταία τουλάχιστον 50 χρόνια.

Οι Γερμανοί ΕΧΟΥΝ ΦΥΓΕΙ ΗΔΗ από την Ε.Ε., βάζοντας πλώρη προς ανατολάς, και το μόνο που κάνουν αυτή τη στιγμή, είναι να ροκανίζουν αργά αλλά σταθερά τα θεμέλια του «παλαιού ευρωπαϊκού οικοδομήματος», καθώς και την «παλιά» αγγλοαμερικανική ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Αυτό που μένει να δούμε σε λίγο, είναι η αντίδραση της συμμαχίας, που ίσως αυτό να σημάνει όμως και την ανατροπή του χρηματοοικονομικού συστήματος όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα.

Προσωπικά πιστεύω πως θα ακούσουμε σύντομα -αλλά και θα δούμε να εφαρμόζεται εκ νέου- το παλιό γνωστό μας ρητό: Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΛΥΕΤΑΙ ΚΟΠΤΕΤΑΙ!

.

09/05/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Η 28η Οκτωβρίου θύμα των πολιτικών παθών

Από άρθρο του Ιωάννη Κολιόπουλου(*)

“Ο Μεταξάς ήταν ο τελευταίος Έλλην που αναμενόταν να πει το «όχι».” Κι όμως το είπε…

«Ποιος είπε το “όχι”;» Μα φυσικά ο ελληνικός λαός πολεμώντας με ηρωισμό και αυτοθυσία. Είπε το δικό του «όχι» ο κάθε Ελληνας και Ελληνίδα. Το «όχι» όμως προς τον Γκράτσι το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς όταν ο Ιταλός πρέσβης τον επισκέφθηκε στο σπίτι του στις τρεις παρά δέκα τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου. Το είπε με την ηρωική φράση: «Alors c’ est la guerre» –«Επομένως έχουμε πόλεμο»– που ήταν το αποτέλεσμα και το αποκορύφωμα τεσσάρων ετών προετοιμασίας, του στρατού και των οπλισμών, του λαού και της ηθικής προπαρασκευής του, των διπλωματικών ενεργειών και συμφώνων, που ο Ιωάννης Μεταξάς είχε χειρισθεί μόνος του ως υπουργός των Εξωτερικών καθ’ όλη την τετραετία. Υπέγραψε σύμφωνα με τα βαλκανικά κράτη και την Τουρκία. Και με την Αγγλία, ήταν μεν σύμμαχος αλλά υπό τους όρους που ο ίδιος ο Μεταξάς της έθετε, για την καλύτερη ασφάλεια της Ελλάδος.

Στο ημερολόγιό του ο Ιωάννης Μεταξάς περιγράφει και όλες τις άλλες διπλωματικές ενέργειες και συνομιλίες του με τον Ιταλό πρέσβη (παράλληλα και στο βιβλίο του Γκράτσι) που μεσολάβησαν μέχρι την πρωινή επίσκεψη της 28ης, προκειμένου να διατηρήσει ένα ήπιο κλίμα με τους Ιταλούς και να μην τους προκαλέσει, ακόμα και να τους παραπλανήσει, ενώ συγχρόνως πυρετωδώς προετοίμαζε το έθνος.

Με την ιδιότητα του ερευνητού που ασχολήθηκε σοβαρά με το ίδιο το γεγονός, αλλά και με την ιστορία της επετείου, μπορώ να βεβαιώσω ότι δεν θεωρείται αυτονόητη η σημασία της 28ης Οκτωβρίου 1940. Όπως και τόσα άλλα στον τόπο μας, η 28η Οκτωβρίου υπήρξε θύμα των πολιτικών παθών και της ανερυθρίαστης πολιτικής και ιδεολογικής επεξεργασίας από τους ιδεολογικούς επιγόνους της πολιτικής παρατάξεως που ηττήθηκε στη διάρκεια του Εμφυλίου. Η ίδια παράταξη, συστηματικά, αμφισβήτησε εξαρχής τη συμβολή δύο πρωταγωνιστών της 28ης Οκτωβρίου, του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά και του βασιλέως Γεωργίου Β΄.

Δεν ήταν δύσκολη η επιχείρηση του διασυρμού τους: ο Μεταξάς ήταν δικτάτωρ και ο Γεώργιος Β΄ είχε επιστρέψει στην Ελλάδα ύστερα από ένα νόθο δημοψήφισμα. Κατέληξαν λοιπόν οι Έλληνες να ακούν τους επετειακούς ρήτορες κάθε 28η Οκτωβρίου να στηρίζονται σε ευφυολογήματα και θέσεις που ακολουθούν την πολιτική ορθότητα του συρμού: Ο Μεταξάς ήταν ο τελευταίος Έλλην που αναμενόταν να πει το «όχι»· σύρθηκε άκων από τον ελληνικό λαό και ψέλλισε αυτό που βροντοφώναξε ο λαός. Ο Μεταξάς και ο Γεώργιος αναγκάσθηκαν να αντιταχθούν στους Ιταλούς φασίστες, φοβούμενοι την ανατροπή τους από τον λαό και τους Άγγλους. Αυτά και άλλα ευρήματα ενός ασύστολου λαϊκισμού έπλασαν μια εικονική πραγματικότητα. Με την επανάληψη, μάλιστα δε και από επίσημα χείλη, τα ευρήματα του λαϊκισμού και της πολιτικής ορθότητας απέκτησαν την ισχύ αξιωμάτων.

Η αλήθεια όμως προκύπτει αβίαστα από τις πηγές της εποχής, οι οποίες είναι ευτυχώς προσιτές. Είναι γνωστό, πέραν κάθε αμφιβολίας α) ότι ο Μεταξάς πήρε μόνος του την απόφαση να αντισταθεί η Ελλάς κατά της Ιταλίας χωρίς καν να συμβουλευθεί τον ανώτατο άρχοντα, β) ότι αυτή του η απόφαση ήταν προϊόν ορθολογικής αναλύσεως όλων των αντικειμενικών δεδομένων που είχε στη διάθεσή του, γ) ότι πίστευε πως ο πόλεμος και τα συνακόλουθα δεινά ήταν προτιμότερα, από τη σκοπιά των εθνικών συμφερόντων, από την εθελουσία και ατιμωτική υποταγή και δ) ότι ήταν πεπεισμένος πως η απόφασή του είχε την ομόθυμη απόφαση του πολιτικού κόσμου και του έθνους.

Οι Έλληνες της 28ης Οκτωβρίου, συγχώρησαν στον Μεταξά τις ταπεινώσεις της δικτατορίας και τον τοποθέτησαν στο εθνικό πάνθεον των ηρώων, ο δε Μεταξάς αναθεώρησε πολλές από τις θέσεις του που τον είχαν οδηγήσει στην επιβολή μιας από τις πιο αδικαιολόγητες συνταγματικές εκτροπές της ελληνικής ιστορίας αλλά οι ιδεολογικοί και συναισθηματικοί επίγονοι των ηττημένων της σφοδρής συγκρούσεως για την εξουσία στην Ελλάδα, στα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατο του Μεταξά, δεν συγχώρησαν τον μπάρμπα-Γιάννη, για την τιμή που του έλαχε να αποφασίσει αυτός για τα ύψιστα συμφέροντα και την τιμή του έθνους.

.

Σχόλιο: Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους…
.
_____
.
(*) Από άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ – 27,28/10/2007, Ο Ιωάννης Κολιόπουλος είναι καθηγητής Ιστορίας Νεότερων Χρόνων στο ΑΠΘ
.

28/10/2010 Posted by | Politic | , , , , , , , | Σχολιάστε

Σκιαγραφώντας το νέο πρόσωπο του φασισμού

Οι οριακές ισορροπίες της σύγχρονης πολιτικής και η αναζήτηση του ακροδεξιού χώρου για νέο προφίλ.

Σκιαγραφώντας το προφίλ της μεταπολεμικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η Βασιλική Γεωργιάδου κάνει διάκριση ανάμεσα στο νεοφασιστικό και το μεταφασιστικό ρεύμα. «Το πρώτο ταυτίζεται με τον πολιτικό εξτρεμισμό και το δεύτερο με την ενσωμάτωση στη δημοκρατική τάξη. Εξετάζοντας τον ακροδεξιό χώρο διαπιστώνουμε ότι δεν αποκρυσταλλώνονται καθαρές μορφές του ενός ή του άλλου τύπου. Κόμματα με νεοφασιστικό προφίλ επιδιώκουν και την άσκηση πολιτικής πρόκλησης και την πολιτική ενσωμάτωση. Κόμματα με μεταφασιστικό προφίλ λειτουργούν συχνά ως μετριοπαθές κέλυφος του πολιτικού εξτρεμισμού». (Τι θρέφει την ακροδεξιά;)

Αυτή η ανάγκη να κρύψουν τον εξτρεμισμό τους κάτω από το μανδύα της μετριοπάθειας έχει οδηγήσει τους πολιτικούς επιστήμονες να συμπεράνουν ότι τα ακροδεξιά κόμματα τα χαρακτηρίζει ένα συνοθύλευμα ανόμοιων πολιτικών στοιχείων:

“Η ακροδεξιά σε επίπεδο ιδεολογικού λόγου, θέσεων πολιτικής και προγραμματικών στοχεύσεων όπως και σε επίπεδο εκλογικής απήχησης παρουσιάζεται ως ένα μείγμα ετερόκλητων στοιχείων. Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου και από περίπτωση σε περίπτωση, η ποιότητα του μεταβάλλεται και τροποποιούνται οι ποσοτικές αναλογίες που συναρθρώνεται στον ακροδεξιό κορμό. Έτσι αν τη δεκαετία το 70 η νέα άκρα Δεξιά συνδύαζε οικονομικό φιλελευθερισμό με πολιτικό αυταρχισμό, αυτό σήμερα είναι ξεπερασμένο. Στη δεκαετία του 90 δεσπόζουσα σημασία προβάλλει ο συνδυασμός αριστερόστροφων αιτημάτων με υπερσυντηρητικά δεξιόστροφα πολιτικά και πολιτισμικά πρότυπα.”(B. Γεωργιάδου-2004)

Ναι μεν είναι υπέρ του κοινωνικού προστατευτισμού, ωστόσο δεσπόζουσα θέση κατέχουν  τα «εθνοθρησκευτικά και εθνοπολιτιστικά κριτήρια επιλεκτικής κοινωνικής φροντίδας».

Προβάλλουν το σοβινισμό της κοινωνικής πρόνοιας, τη κλειστή εθνοπολιτιστική κοινότητα και το ισχυρό κράτος με δεσπόζουσα θέση τη ξενοφοβία και το διαφορικό ρατσισμό μέσα από τον αποκλεισμό των μεταναστών ή τουλάχιστον θέτοντας τους στο περιθώριο. “Σκοπός είναι να διαφυλάξει (το ακροδεξιό κόμμα) αυτό το χαρακτήρα ακόμα κι αν χρειαστεί να περιοριστεί η ατομική αυτονομία στις πολιτισμικές εκφράσεις του πληθυσμού προωθώντας το κοινό καλό της κλειστής εθνοπολιτιστικής κοινότητας και όχι το συλλογικό συμφέρον (περιορισμό και απαξίωση των διαμεσολαβητικών θεσμών) των οργανωμένων αλλά εθνοπολιτιστικά αδιάφορων κοινωνικο-οικονομικών συμφερόντων.”(Kitscel and McGann-1995)

Η ουσία τελικά είναι ότι αν και παρουσιάζονται ως μετριοπαθή, όπως τονίζει ο Minkenberg, «οι οργανώσεις και τα κόμματα της ακροδεξιάς δεν υπερασπίζονται παρά την προσαρμογή της υφιστάμενης δημοκρατικής πραγματικότητας στα πρότυπα ενός επιλεκτικού εθνολαϊκού καθεστώτος (που εφαρμόζει πολιτισμικές ή άλλες διακρίσεις στην εφαρμογή των αρχών του). Ένα τέτοιο καθεστώς, ακόμη κι αν τυπικά συμμερίζεται τη δημοκρατική αρχή και κινείται εντός του πλαισίου της υφιστάμενης τάξης, ακροβατεί στην οριογραμμή των εφαρμοζόμενων αξιών και ιδεωδών της.»(Minkenberg.-2001)

Αν η επανάληψη του κλασικού φασισμού δεν είναι δυνατή, τουλάχιστον στη παρούσα φάση, ωστόσο η άνοδος της ακροδεξιάς στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή ωθεί το πολιτικό σκηνικό στην υιοθέτηση ακραίας πολιτικής ατζέντας (δημόσια ασφάλεια και τάξη, μεταναστευτικό, εγκληματικότητα) και πολώνει τη κοινωνική σύγκρουση με τα τάγματα εφόδου να υποδαυλίζουν ένα κλίμα πολιτικού αυταρχισμού όπως στη περίπτωση του Αγίου Παντελεήμονα. Όσο η κρίση οξύνεται επηρεάζοντας όλο και περισσότερο μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού και όσο η Αριστερά παραμένει παραγκωνισμένη [η εθελούσια] στο περιθώριο χωρίς μια συνεκτική ταξική πολιτική, ικανή να εκφράσει τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, η πολιτική ζωή θα παρεκκλίνει συνεχώς στον πολιτικό αυταρχισμό και σοβινισμό ενώ η κοινωνία θα ρέπει όλο και περισσότερο στη σήψη της δημαγωγίας και του καλυμμένου φασισμού της ακροδεξιάς του ΛΑ.Ο.Σ.

Είναι όλα αυτά η φυσική εξέλιξη της πολιτικής ή μήπως ζούμε στην εποχή μιας γενικευμένης αλλαγής του διεθνούς πολιτικού σκηνικού;

Όπως και να ‘χει, σύντομα θα πρέπει να αποκρυσταλλωθούν τα πράγματα, διότι η κοινωνία δείχνει να μοιάζει όλο και ποιο πολύ με καζάνι που βράζει!

.

Παραπομπές
.
– Η Ακροδεξιά (ιδεολογία, πολιτική, κόμματα), επιμέλεια της Βασιλικής Γεωργιάδου, εκδόσεις Παπαζήση)
– Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης – Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά από το 1945 μέχρι σήμερα, Pierre Milza, εκδόσεις SCRIPTA.
– Η ανατομία του Φασισμού, Ρόμπερτ Πάξτον, εκδόσεις Κέδρος.
– The revival of right wing extremism in the 90s, Minkenberg Michael, 1997
– The radical right in Western Europe. Acomparative analysis, Kitscel H. and McMann A. 1995
Η ΄νέα άνοδος του φασισμού; Της Νατάσσας Μπαστέα
Τι θρέφει την ακροδεξιά; του Γιώργο Κιούση
.

***

19/10/2010 Posted by | Politic | , , , , , , , | 4 Σχόλια

Ποιοι οδηγούν τους παρασιτικούς στην εξουσία; Ποιοι είναι οι στόχοι;

Χωρίς λεφτά δεν γίνεται επανάσταση, χωρίς λεφτά δεν θα υπήρχε ποτέ Χίτλερ. Ποιοι χρηματοδοτούν μέχρι και σήμερα τη μετάλλαξη των λαών;

«Geld ist das Brecheisen der Macht». – Friedrich Nietzsche(*)

Πρόσφατα κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο κάποιο ντοκουμέντο, το οποίο φανερώνει την διασύνδεση της οικογένειας Παπανδρέου με την περιβόητη οικογένεια Ροκφέλερ(**) και υποστηρίχτηκε, πως αυτοί ήταν εκείνοι που χρηματοδότησαν την ίδρυση του κόμματος του ΠΑΣΟΚ, μετά από εισήγηση της αμερικανικής κυβέρνησης. Αν αυτή η είδηση ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αυτό δεν έχω την δυνατότητα να το ελέγξω, αλλά και δεν πρόκειται να το επιδιώξω, διότι όταν τον ρώτησαν τον ΓΑΠ γιατί δεν έκανε δημοψήφισμα για την είσοδο της χώρας στο ΔΝΤ, αυτός απάντησε: «…διότι η απάντηση θα ήταν προφανής». Έτσι και εγώ λοιπόν απαξιώ να ερευνήσω για την επαλήθευση της ανωτέρω είδησης, διότι … η επιβεβαίωση είναι προφανής: Χωρίς λεφτά δεν γίνεται ΑΛΛΑΓΗ!

Και ποια ήταν η αλλαγή; Αλλαγή προς το καλύτερο; Αλλαγή προς την πρόοδο και την ανάπτυξη; Τι φανερώνουν τα γεγονότα; Η μόνη αλλαγή που βλέπω εγώ, είναι η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ του ελληνικού πληθυσμού και της χώρας γενικά, σε σημείο τέτοιο, που αν κάποιος βρισκόταν σε αφασία τα τελευταία τριάντα χρόνια και ξαφνικά επανερχόταν σήμερα, θα νόμιζε ότι βρισκόταν στην ΚΟΛΑΣΗ…

Αυτή είναι η αλλαγή!

Οι ιστορικές μαρτυρίες που έχουν έρθει στο φως, φανερώνουν, πως οι χρηματοδότες κάθε είδους επανάστασης και κάθε είδους πολέμου έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Και τα χαρακτηριστικά αυτά δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας ή παρερμήνευσης για την τελική ετυμηγορία, διότι κανένα καμουφλάζ πράγματι και καμιά δύναμη δεν θα καταφέρει τελικά να τους γλυτώσει από την καταδίκη που θα υποστούν από την ίδια την ζωή, την οποία έχουν τόσο περιφρονήσει και απαξιώσει!

Πολλοί έχουν κάνει διαχρονικά το λάθος να επικεντρώσουν τα πυρά της κρίσης ενάντια στον διεθνή Σιωνισμό, και να θεωρήσουν ότι μόνο αυτοί ευθύνονται για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας. Το λάθος δεν είναι το ότι έχουν εξάρει τον ρόλο τους σ’ αυτό, αλλά μάλλον στο ότι δεν διέκριναν το γεγονός ότι αυτοί πλαισιώνονται από μια τεράστια πλειάδα υποστηρικτών και λακέδων. Ανθρώπους άπληστους, διεφθαρμένους, ποταπούς, επικίνδυνους… που δεν ήταν όμως ούτε Εβραίοι, ούτε είχαν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα σιωνιστικά ιδεώδη. Ήταν απλά άνθρωποι που είχαν ένα μόνο ιδανικό και αυτό ήταν  Ο ΕΑΥΤΟΣ τους. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, οι Σιωνιστές δεν θα ήταν τότε παρά μόνο μια από τις πολλές εθνικιστικές ομάδες που υπάρχουν σε όλους τους λαούς.  Ξεχώρισαν όμως και έφτασαν να γιγαντωθούν γιατί βρήκαν πρόσφορο έδαφος!

Τέτοια «παράσιτα»  υπάρχουν και υπήρξαν παντού, σε όλες τις χώρες, σε όλους τους λαούς, σε όλες τις φυλές. Και τέτοιοι υπάρχουν και σήμερα, ίσως ακόμη και στη …διπλανή μας πόρτα.

Μόνο όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, θα καταλάβουμε, πως το δηλητήριο της απληστίας, της ασυνειδησίας, και της διαφθοράς δεν είναι …προνόμιο κάποιας φυλής, αλλά ότι όλοι είμαστε επιρρεπείς σ’ αυτό και ότι εύκολα μπορεί να χάσουμε τον εαυτό μας και να τον ψάχνουμε μετά μέσα σε κάποια ερείπια!

Κανείς δεν είναι αλώβητος, ούτε κι αυτοί που προέρχονται από τον …Σείριο.

Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν
Με βιολιά και με ζουρνάδες
γύφτοι, οβραίοι, αράπηδες, πασάδες
και τα γόνατά τους θα λυγίσουν,
οι τρανοί σου
και θα γίνουν των ραγιάδων
οι ραγιάδες…

Κωστής Παλαμάς
«Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου»

***

(*) Τα λεφτά είναι ο μοχλός της εξουσίας.

(**)Σχετικά με τους στόχους των Ροκφέλερ: Ο σκηνοθέτης του Χόλυγουντ και παραγωγός ντοκιμαντέρ Ααρών Ρούσσο αποκάλυψε τις κυνικές ομολογίες του Νίκ Ροκφέλερ, που προσωπικά του είπε ότι ο τελικός στόχος της «ελίτ» είναι να δημιουργήσει έναν ελεγχόμενο μέσω μικροτσίπ πληθυσμό ότι ο πόλεμος για την τρομοκρατία είναι μια απάτη, ο Ροκφέλερ επίσης αναφέρθηκε και για «καταλυτικό γεγονός» που θα πυροδοτούσε τις εισβολές σε Ιράκ και Αφγανιστάν 11 μήνες πριν την 11η Σεπτεμβρίου.
Ο Ροκφέλερ είπε επίσης στο Ρούσσο ότι τα ιδρύματα της δυναστείας του δημιούργησαν και χρηματοδότησαν το κίνημα για τη γυναικεία απελευθέρωση με πραγματικό στόχο να διαλύσει την οικογένεια και τα παιδιά να μεγαλώνουν από την κυβέρνηση, καθώς και ότι ο πληθυσμιακός αποδεκατισμός (προγράμματα πληθυσμιακού ελέγχου – ευγονική) ήταν πάντα ένας θεμελιώδης στόχος της παγκόσμιας «ελιτ».
O Ρούσσο είναι πιθανόν περισσότερο γνωστός από την παραγωγή του Trading Places στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Eddie Murphy αλλά μπήκε τελευταία περισσότερο στο προσκήνιο με το ξεσκέπασμα του εγκληματικού -με σκοπό το ιδιωτικό κέρδος- συστήματος της Federal Reserve, στο αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ «Αμερική: Από την Ελευθερία στο Φασισμό».

.

Σχετικά άρθρα:
.
Wer finanzierte Hitler?
Wie westliche Finanzeliten dem Dritten Reich den Weg bereiteten
Η σχέση της οικογένειας Bush με τη χρηματοδότηση του Χίτλερ (Video, γερμ. Υπότιτλοι)
Ο Ροκφέλερ χρηματοδοτούσε το ΠΑΣΟΚ

.

30/09/2010 Posted by | Politic | , , , , , , , , , , , , , , , , | 13 Σχόλια