Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Αναζητώντας διέξοδο μέσα από τις σύγχρονες Πλαγκτές Πέτρες

Ως ποιο βαθμό έχουμε πλησιάσει στο σημείο επιρροής της σύγχρονης Σκύλας και της Χάρυβδης; Υπάρχει ρεαλιστική διέξοδος;

Η Σκύλλα και η Χάρυβδη ήταν σύμφωνα με την μυθολογία δυο φοβερά τέρατα της θάλασσας. Οι ναυτικοί που κινδύνευαν στα ταξίδια τους από τα απειλητικά κύματα και τις θύελλες, έπλαθαν με τη φαντασία τους μυθικές μορφές, που λυσσομανούσαν και προσπαθούσαν αγριεμένες να τους καταστρέψουν. Έτσι γεννήθηκαν τα δυο τρομακτικά αυτά τέρατα. Οι θαλασσινοί έβαζαν με το νου τους πως δεν επρόκειτο απλά για δυνατό άνεμο και για θεόρατα κύματα. Πίστευαν ότι κάτι περισσότερο κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά, κάποιο πλάσμα κακό στην ψυχή και τρομερό στην όψη που γύρευε το χαμό τους· αυτό προκαλούσε όλη τη φοβερή αναταραχή και η κακοκαιρία δεν ήταν τυχαία.

Έλεγαν πως η Σκύλλα και η Χάρυβδη βρίσκονταν η μια απέναντι από την άλλη, σ’ ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα που, σύμφωνα με τον Όμηρο, ονομαζόταν Πλαγκτές Πέτρες (οι μετέπειτα Συμπληγάδες). Το πέρασμα αυτό ήταν εντελώς αδύνατο να το διασχίσει κάποιος, λόγω της φοβερής κατάστασης που επικρατούσε εκεί από την παρουσία των δυο τεράτων· ούτε πουλί πετούμενο δε γλίτωνε, αν τολμούσε να το περάσει. Εκεί υπήρχαν πολλά απότομα βράχια, πολύ ψηλά, και το κύμα έσκαγε πάνω τους με φοβερό θόρυβο. Το στενό αυτό το τοποθετούσαν σε διάφορα σημεία. Άλλοι έλεγαν πως ήταν ο Βόσπορος, άλλοι στο ακρωτήριο Ταίναρο κι άλλοι κοντά στα Κανάρια νησιά, εκτός Μεσογείου δηλαδή. Οι πιο πολλοί πίστευαν πως η Σκύλλα και η Χάρυβδη κατοικούσαν στο στενό της Μεσσήνης, ανάμεσα στην Ιταλία και τη Σικελία.

Σήμερα, τα πράγματα έχουν κάπως αλλάξει, τα στοιχεία της φύσης έχουν εν μέρει τιθασευτεί, και κάποιοι ισχυρίζονται πως μπορεί μάλιστα και να ελέγχονται από τον άνθρωπο (H.A.R.R.P.). Αυτό όμως που δεν έχει ακόμη τιθασευτεί είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος, που κατάφερε να τιθασεύσει τα θηρία για να γίνει ο ίδιος θεριό και να απειλεί τώρα άλλους ανθρώπους.  Συνέχεια

Advertisements

01/02/2012 Posted by | Νέα Τάξη, Politic | , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Μια νηφάλια φωνή, μέσα από τον αλαλαγμό της παραφροσύνης!

Ο Δάσκαλος Χρήστος Γιανναράς* μας δείχνει θαρραλέα αυτά που «δεν πρέπει να ξεχαστούν».

Το πολιτικό μας σύστημα παράγει από μόνο του, σωρηδόν, τις αποδείξεις της ανήκεστης φθοράς του, της αχρηστίας του. Είναι πια αδύνατο να ανταποκριθεί στον ρόλο του, στις ανάγκες μας. Βυθίζει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στην υπανάπτυξη, ατιμάζει το ελληνικό όνομα, μας πνίγει στην ντροπή.

Οι δανειστές μας απαίτησαν τη συνεννόηση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων για να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας – να διασφαλίσουν τα συμφέροντα και τις βλέψεις τους στη χώρα μας. Το κωμικοτραγικό χρονικό της πολυήμερης αμηχανίας και ανικανότητας των κομματικών ηγεσιών να ανταποκριθούν στην απαίτηση, θα κριθεί, θα σχολιαστεί, με μέτρα ιστορικής αντικειμενικότητας. Αλλά στη συλλογική μνήμη πρέπει να διασωθεί και η εικόνα: η σημειωτική των αντανακλαστικών και της συμπεριφοράς των αρχόντων της χώρας το πρώτο εκείνο βράδυ, της Κυριακής 6.11.2011.

Εικόνα απίστευτης μικροπρέπειας, ανωριμότητας, παιδαριωδίας, επαρχιώτικης αναγωγίας: Απέφευγαν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον οι δυο αρχηγοί, ωσάν η συνάντηση των βλεμμάτων και μόνο να μπορούσε να γίνει το έναυσμα για να πιαστούν στα χέρια. Έμοιαζαν κακιωμένες καβγατζούδες μικρογειτονιάς έτοιμες («στα νύχια») για σουρομάλλιασμα. Σαν να μην τους δίδαξε ποτέ κανείς, πως οι διαφωνίες και αντιπαλότητες δεν συνεπάγονται υποχρεωτικά και ρήξη στις ανθρώπινες σχέσεις. Oτι το να χαμογελάσεις στον αντίπαλο, να του σφίξεις ειλικρινά το χέρι, να ανταλλάξεις δυο λόγια άσχετα με τις διαφωνίες σας, είναι η αυτονόητη διαφορά συμπεριφοράς του καλλιεργημένου ανθρώπου από τον αγροίκο.

Βέβαια, οι κακιωμένες πόζες μπροστά στον φακό κραύγαζαν αμηχανία και ντροπή – είχαν εκτεθεί και οι δυο τις προηγούμενες μέρες χρησιμοποιώντας εκφράσεις, ο ένας για τον άλλον, ευτελισμένης εμπάθειας. Στερημένοι και οι δυο το ηγετικό χάρισμα δεν καταλαβαίνουν ότι η στιβαρότητα της ηγετικής παρουσίας δεν κερδίζεται με ακατάσχετη (γραμμένη από άλλους) λεκτική επιθετικότητα ούτε με χιλιοφθαρμένες κορώνες του τύπου «οι μάσκες έπεσαν». Προαπαιτούμενο του ηγετικού χαρίσματος είναι η αυτοκριτική εγρήγορση που γεννάει την αρχοντιά της μετριοπάθειας, αλλά και την τόλμη της αμεροληψίας. Καθόλου τυχαία οι ελλαδίτες κομματάρχες αντιγράφουν σαν ηγετικό πρότυπο τον Μουσολίνι, όχι τον Γκάντι.

Απέναντι στο δίδυμο της παρακμιακής ολιγότητας, τρίτη τραγική φιγούρα ο πρώτος πολίτης της χώρας – συμβολική και αυτός κατάδειξη της χρεοκοπίας του συστήματος. Λίγες μέρες πριν, ψέλλιζε αγανάκτηση για τις αποδοκιμασίες τραμπούκων ξεχνώντας προφανώς ότι στο ύπατο αξίωμα δεν συμπεριφέρεται κανείς ως άτομο αγανακτώντας ή επικαλούμενος τίτλους αντιστασιακούς της εφηβείας του. Διότι είναι ο κορυφαίος της συλλογικότητας και ο αμύντορας της συνοχής της, η αντίσταση γι’ αυτόν είναι χρέος σημερινό: Nα ανήκει σε όλους τους Έλληνες, ακόμα και σε αυτούς που τον προπηλακίζουν, να μένει επομένως όρθιος στο βάθρο, να μην φεύγει ό, τι κι αν συμβαίνει. Φυγή ήταν και το άδειο του βλέμμα εκείνο το βράδυ που κάλεσε τους κοκορομάχους για να τους αναγκάσει να «πράξουν» απάντηση στο τελεσίγραφο των δανειστών, φυγή η σιωπή του, η απίστευτη ατολμία του ισοδύναμη με ανυπαρξία. Στα δέκα χρόνια της προεδρίας του είχε για λίγες στιγμές, εκείνο το βράδυ της 6ης του Nοέμβρη, τη δυνατότητα να αναδείξει το αξίωμά του συνάρτηση της προσωπικότητάς του και της τόλμης του, όχι των νομικών δεσμών που χάλκευσε για τον πρόεδρο η κομματοκρατία. Και δεν τόλμησε.

H βραδιά κάρπισε μόνο κούφιες υποσχέσεις για καινούργιο πρωθυπουργό και κυβέρνηση μέσα στην ίδια νύχτα – ποιον κορόιδευαν, αλήθεια; Πίστευαν σοβαρά πως, αν αλλάξουν τέσσερις ή πέντε υπουργούς στον πασιφανώς ανίκανο κυβερνητικό θίασο και προσθέσουν μια φιγουράτη πρωθυπουργία, θα αποσπάσουν από τους δανειστές την έκτη δόση της ελεημοσύνης; Και ποιος σοβαρός και υπεύθυνος άνθρωπος θα δεχόταν ποτέ να πρωθυπουργεύσει σε δεδομένα υπουργικά «στελέχη» του πολιτικού επιπέδου της κυρίας Φώφης και της κυρίας Mαριλίζας, του κ. Παντελή Οικονόμου ή του κ. Ρέππα, του κ. Παπουτσή ή του κ. Πεταλωτή;

Oι γραμμές αυτές γράφονται ογδόντα ώρες περίπου μετά τις κούφιες διαβεβαιώσεις της πρώτης βραδιάς και η παρατεινόμενη δυστοκία έχει μάλλον εξόφθαλμη την αιτία της: Oι σπιθαμιαίοι κοκορομάχοι και τα «επιτελεία» της κομματικής του καθενός καμαρίλας μάχονται, με νύχια και με δόντια, για να αποτραπεί η σύγκριση, να περισώσουν, έστω και με τη χώρα κατεστραμμένη, την ασύδοτη εξουσία τους. Κυβέρνηση με πρωθυπουργό μια προσωπικότητα όπως αυτή του Λουκά Παπαδήμου, στελεχωμένη με υπουργούς της δικής του ποιοτικής αξιολόγησης και επιλογής, θα έδινε στην ελληνική κοινωνία απτό μέτρο σύγκρισης με τα καραγκιοζιλίκια της ιδιοτέλειας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK. Πέντε μήνες διαχείρισης της εξουσίας από ανθρώπους σοβαρούς, τίμιους και ευφυείς θα αρκούσαν για να εξαφανίσουν από το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο τα σημερινά κόμματα, να τα απωθήσουν ολοκληρωτικά στην ανυποληψία και στην περιφρόνηση.

Μιλούσαν προσχηματικά για Παπαδήμο, ενώ ψάχνανε για τον αχυράνθρωπο που χρειάζονταν. O κ. Σαμαράς δήλωνε ότι δεν του κάνει διαφορά ο Παπαδήμος από τον Πετσάλνικο, η επιλογή είναι «εσωτερικό θέμα» του ΠAΣOK (!), δεν τον ενοχλούσε να εμφανιστεί στο Συμβούλιο Kορυφής εκπρόσωπος των Eλλήνων ο Πετσάλνικος. Oύτε είχαν τη στοιχειώδη ηθική ευαισθησία να αντιδράσουν στην πρωτοσέλιδη καταγγελία της «K» (9.11.2011) για συμφωνημένη μοιρασιά της λείας από τα προβλεπόμενα ποσά ενίσχυσης του τραπεζικού συστήματος και από τις ιδιωτικοποιήσεις.

Όποιες συνέπειες κι αν έχουν τα όσα διαδραματίστηκαν αυτή την εβδομάδα, έστω και τις ευτυχέστερες (παρά πάσαν ελπίδα) συνέπειες, πρέπει κάποιους επιπλέον πολίτες από τις μάζες των πολιτικά απερίσκεπτων να τους σημάδεψε ανεξίτηλα η αηδιαστική εικόνα αυτεξευτελισμού των δυο κοκορομάχων, η πλήρης εξομοίωση αμοραλισμού και αφιλοπατρίας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK.

Mόνη ελπίδα μας, να καθολικευτεί η επίγνωση της απάτης και ατιμίας.

(*) kathimerini.gr -13.11.11
.
.
Σχόλιο: Ουδέν σχόλιο!

***

15/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , | Σχολιάστε

Φτάσαμε στο τέλος του δικομματισμού;

Η γενιά του Πολυτεχνείου και η δεξιά της Μεταπολίτευσης οδεύουν μάλλον προς την έξοδο.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι από το ΒΗΜΑ και δηλώνει σήμερα κατηγορηματικά, πως «ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς πρέπει να αποχωρήσουν». Είναι όμως αυτό μια ακραία σκέψη του αρθρογράφου ή μήπως θα αποτελέσει το γενικό σύνθημα στην περίοδο που μόλις μπαίνουμε; Τα δύο αυτά πρόσωπα, είναι γεγονός πως αντιπροσωπεύουν τον δικομματισμό που κυριάρχησε στον τόπο τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια και που έχει δίχως άλλο «χρεοκοπήσει» πλέον στη συνείδηση του λαού. Τα όσα αναφέρονται στο άρθρο του καθηγητή Γρηγόρη Καλφέλη, πιστεύω πως αντιπροσωπεύουν τις σκέψεις της πλειονότητας των Ελλήνων σήμερα:

*

Η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει ένα βασικό καθήκον: να εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας. Αυτό, βέβαια, δεν θα είναι εύκολο, γιατί υπάρχει μια κοινωνία η οποία δεν «ρωτήθηκε» ποτέ αν θέλει αυτό τον δρόμο – με τα ανυπόφορα μέτρα λιτότητας – τα οποία επιβλήθηκαν από την ίδιο τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης (Μέρκελ και Σαρκοζί).

Και, επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη εκρηκτική παράμετρος, η οποία θα αναφανεί πιο έντονα μετά το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης συνασπισμού.

Επειδή, λοιπόν, οι επιλογές που έχει μπροστά της η Ελλάδα είναι όλες κακές και θα χειροτερεύσει προσωρινά το επίπεδο ζωής του μέσου Έλληνα με την εφαρμογή της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, είναι πολύ πιθανό να συμβεί το εξής πράγμα.

Δηλαδή, να λειτουργήσουν τα τμήματα της αντιευρωπαϊκής αριστεράς που μας προτείνουν το ολέθριο άλμα προς το κενό και τη δραχμή, όπως λειτούργησε ακριβώς η υπερσυντηρητική δεξιά στην Αυστρία πριν από μερικά χρόνια.

Με άλλα λόγια, να πλειοδοτούν εναντίον της Ευρώπης και να καρπώνονται την τεράστια δυσαρέσκεια του κόσμου από την υλοποίηση της παραπάνω συμφωνίας (όταν μάλιστα η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει απομυζήσει απαράδεκτα τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους).

Η ταυτότητα αυτής της πολιτικής θα είναι προφανής: «εμείς» και το υπόλοιπο ευρωπαϊκό (κομματικό) κατεστημένο που καταστρέφει τη ζωή του λαού.

Επομένως, είναι ανάγκη να «διαλυθεί» ή να αποσαθρωθεί το υφιστάμενο κομματικό σκηνικό και να αναφανούν καινούργιες πολιτικές κινήσεις, ιδιαίτερα στο χώρο της κεντροαριστεράς, ώστε να μη συμβεί το παραπάνω ενδεχόμενο.

Και για αυτό είναι απαραίτητο να αποσυρθούν άμεσα οι δύο προσωπικότητες (Σαμαράς και Παπανδρέου) η σχέση των οποίων μπορεί να κατανοηθεί μόνο με όρους «λακανικής ψυχολογίας» και ιδίως μετά τα άθλια γεγονότα του τελευταίου πενθήμερου – για τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνασπισμού- που μας κάνουν να νιώθουμε μόνο εθνική ντροπή.

Και, καταρχήν, θα εξηγήσω γιατί είναι απαραίτητο να αποχωρήσει ο Παπανδρέου, με όρους αξιοπρέπειας. Γιατί σε αντίθεση με αυτό που υποστηρίζεται από το μιντιακό κατεστημένο της χώρας μας (και βασικά από τα αξιοθρήνητα δελτία των «οκτώ»), ο απερχόμενος πρωθυπουργός με την πρότασή του για το περίφημο δημοψήφισμα προσέφερε μια σημαντική ιδεολογική υπηρεσία σε ολόκληρη την Ευρώπη!

Δηλαδή, αν και έπεσε η ιδέα του δημοψηφίσματος εντελώς άκαιρα, και ίσως τυχοδιωκτικά, η κεντρική σύγκρουση στην Ευρώπη-έστω και για τέσσερις μέρες τρόμου- μετατοπίστηκε από τις σκοτεινές διαπραγματεύσεις μεταξύ ευρω-κρατών και τραπεζιτών στις ίδιες τις πλάτες του ελληνικού λαού, γιατί δεν είναι δυνατό τέτοια σκληρά μέτρα να λαμβάνονται χωρίς τη συνειδητή απόφαση ενός δημοκρατικού πληθυσμού.

Και αυτό το αποδέχονται τόσο ο μεγάλος γερμανός φιλόσοφος Χάμπερμας (Frankfurter Allgemeine Feuilleton, Rettet die Wuerde der Demokratie), όσο και το συντηρητικό αγγλικό περιοδικό Economist (A euro referendum).

Όμως ο Παπανδρέου θέλησε να διατηρήσει τη δύναμή του μέσα στο ΠαΣοΚ και προσπάθησε, στις μακιαβελικές διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, να επιβάλλει ως πρωθυπουργό ένα φίλο του , θυμίζοντας ότι η εξουσία είναι για κάποιους ανθρώπους αφροδισιακό (Enzensberger, «Πολιτική και πολιτισμός»).

Εξάλλου, ο Παπανδρέου δεν έχει σήμερα καμία νομιμοποίηση, αφού έχει ταυτιστεί -καλώς ή κακώς- με τα μονοδιάστατα μέτρα λιτότητας και άρα πρέπει να αποκαλυφθούν κάποιες καινούργιες προσωπικότητες που θα αντιπροσωπεύσουν αυτό το χώρο.

Όμως και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να αποχωρήσει, γιατί έχει αναδειχθεί σε μια μοιραία προσωπικότητα!

Επί δύο χρόνια δυναμίτισε θανάσιμα κάθε ευρωπαϊκή προσπάθεια διάσωσης αυτής της χώρας (διαπαιδαγωγώντας ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού με την αντίστοιχη λογική) και σήμερα μιλάει κιόλας για άμεσες εκλογές, υπονομεύοντας εμφανώς την δυναμική της καινούργιας κυβέρνησης, ώστε ο ίδιος να γίνει γρήγορα πρωθυπουργός.

Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι σε αυτό τον τόπο, δεν πρέπει πια να επιβραβεύουμε ανθρώπους που βάζουν την προσωπική τους άμετρη φιλοδοξία πάνω από την πατρίδα!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ας ελπίσουμε ότι με την κυβέρνηση συνασπισμού θα αρχίσει μια νέα εποχή. Σε αυτή την εποχή δεν έχουν θέση ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς!

***

11/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , | 2 Σχόλια

Πρoστατευμένο: Η «Νέα Τάξη Πραγμάτων» ξεπροβάλλει – Θα διαρκέσει; – (Μέρος Δ’)

Αυτό το περιεχόμενο είναι προστατευμένο με κωδικό. Για να το δείτε εισάγετε τον κωδικό σας παρακάτω:

04/10/2011 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , , , , | Πληκτρολογήστε το συνθηματικό σας για να δείτε τα σχόλια.

Είναι μονόδρομος η κοινωνική έκρηξη;

Είναι η Ελλάδα σε θέση να αντέξει ακόμη τις αντιπαραθέσεις των διάφορων πολιτικών ρευμάτων;

Σε περιόδους ανάπτυξης και σχετικής δημοσιονομικής ισορροπίας, ήταν εύλογο να υπάρχουν ιδεολογικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στον πληθυσμό μιας χώρας. Αυτές ήταν οι ζυμώσεις, οι οποίες παρήγαγαν τις διάφορες πολιτικές ιδεολογίες. Τα τελευταία 30 –τουλάχιστον- χρόνια, οι διαφοροποιήσεις αυτές κατέληξαν να αντιπροσωπεύονται από τον «φιλελευθερισμό» της δεξιάς, τον «σοσιαλισμό», που αντιπροσώπευε υποτίθεται το μη προνομιούχο τμήμα της μεσαίας τάξης και τρίτον, τα κόμματα της «αριστεράς» που εκπροσωπούν την λαϊκή τάξη των εργατών και των αγροτών.

Επειδή λίγο πολύ οι ίδιες αυτές ζυμώσεις είχαν αναπτυχθεί στον ευρύτερο Δυτικό κόσμο, τα διάφορα κόμματα στη χώρα μας είχαν τα αντίστοιχά τους στο εξωτερικό και αυτό που βλέπαμε να αναπτύσσεται, ήταν η χάραξη κοινής πολιτικής. Τα τελευταία χρόνια όμως, ειδικά μετά το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, άρχισαν τα πράγματα στη χώρα μας να παίρνουν μια πολύ συγκεχυμένη μορφή.

Πρώτα, το σοσιαλιστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, άρχισε να εμφανίζει χαρακτηριστικά νεοφιλελευθερισμού. Η παραδοσιακή Δεξιά, μετά από μια περίοδο αναζήτησης νέας ταυτότητας στον υποτιθέμενο «μεσαίο χώρο», να διασπάται σε τρία μέτωπα: της «άκρας δεξιάς» (ΛΑ.Ο.Σ), του «κοινωνικού φιλελευθερισμού» της Ντόρας Μπακογιάννη, και του αντίστοιχου –λίγο ποιο συντηρητικού- του Αντώνη Σαμαρά. Στην αριστερή πτέρυγα τέλος, ένα ΚΚΕ με αραχνιασμένες πολιτικές θέσεις, ένα άλλο κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) με ποικίλες αποχρώσεις («συνιστώσες» τις ονομάσανε) και ένα νέο φυντάνι, τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, που αρχίζει να παίρνει την μορφή «μπαλαντέρ». Ποια ήταν η θέση των ψηφοφόρων σε αυτή την εξέλιξη; Αυτό που έβγαινε προς τα έξω, στα μάτια και στη συνείδηση του κόσμου, ήταν ένας πολιτικός «αχταρμάς» και αυτό αποτυπώθηκε στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, όπου αναδείχτηκε ως πλειοψηφικό πολιτικό κίνημα, το κίνημα του «κανένα». Η συνολική αποχή στις Περιφερειακές εκλογές έφτασε το 54% και στις δημοτικές το 51%.

Τα τεκταινόμενα εχθές στη Βουλή ήταν άκρως θλιβερά, διότι φανέρωσαν, πως το σύνολο των σημερινών πολιτικών της χώρας είναι πολύ κατώτερο των περιστάσεων. Ο λαός, ο οποίος έχει αρχίσει στο μεταξύ να εκδηλώνει έντονα την δυσαρέσκειά του, παρατήρησε εχθές αστείες φιγούρες να παρελαύνουν από το βήμα της Βουλής και με έντονη την ανησυχία και την ανασφάλεια στη στάση τους αλλά και στην εκφορά του λόγου, να προσπαθούν να …απολογηθούν. Έπεισαν μήπως κάποιον; Είναι αμφίβολο το αν έπεισαν ακόμη και τον εαυτό τους.

Δεν είναι απαραίτητος οποιοσδήποτε σχολιασμός για την παρέμβαση του γνωστού δημαγωγού του ΠΑΣΟΚ, ούτε για την γελοία αντίδραση του «πρωθυπουργού της χώρας», όπως και για την παιδαριώδη αποχώρηση των βουλευτών του συντηρητικού κόμματος. Το περιστατικό αυτό φανέρωσε απλά το επίπεδο της σημερινής ελληνικής πολιτικής.

Ποιος είναι δυνατόν να πιστεύει ακόμη πως οι άνθρωποι αυτοί είναι ικανοί να βγάλουν τη χώρα από την κρίση;

Δεν είναι λίγοι σήμερα αυτοί, που έχουν σχηματίσει την άποψη που έχει και ο 26χρονος Δημήτρης, τα λόγια του οποίου παραθέτει το SPIEGEL στη σημερινή του ηλεκτρονική έκδοση: «Νομίζω ότι η κοινωνία θα εκραγεί».

.

22/06/2011 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Η Ελλάδα σε ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων στην Ευρώπη

Οι Γερμανοί μπλόφαραν παίζοντάς το σκληροί με την χώρα μας, ενώ στην πραγματικότητα τρέμουν…

Όσο ο καιρός περνάει και ο Jeffrey δεν μπορεί να εξασφαλίσει την περιβόητη «συναίνεση», που θα σήμαινε την αποδοχή και νομιμοποίηση των νέων επώδυνων μέτρων, τόσο οι Ευρωπαίοι -και ειδικά οι Γερμανοί- αρχίζουν να …αποκαλύπτονται. Αρχίζουν να φανερώνουν τον εκνευρισμό τους και την αμηχανία τους, πράγμα πολύ επικίνδυνο σε μια παρτίδα σκληρού πόκερ, σαν αυτό που έχουν ξεκινήσει να παίζουν με την Ελλάδα. Αρχίζει να βγαίνει στην επιφάνεια η πραγματική κατάσταση, που είναι η δεινή οικονομική θέση της Ευρώπης.

Αρχίζω να πιστεύω πως ο Σαμαράς έχει αντιληφτεί την κατάσταση που διαμορφώνεται και παίζει αρκετά καλά το χαρτί της «άρνησης». Ίσως αυτό να οφείλεται σε απλή σύμπτωση, διότι είχε εγκλωβιστεί από την αρχή στην άρνηση του Μνημονίου και δεν μπορούσε να κάνει πίσω, ίσως όμως να οφείλεται και σε διορατικότητα. Το μέλλον θα δείξει. Σημασία πάντως έχει, πως αν καταφέρει να κρατήσει έως τέλους την σκληρή στάση άρνησης, τότε υπάρχει το ενδεχόμενο να βγει τελικά νικητής, τουλάχιστον στο πεδίο των εντυπώσεων, διότι οι «σκληροί» Γερμανοί αρχίζουν σιγά-σιγά να …υποχωρούν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα έχει μεγάλο δημοσιονομικό πρόβλημα και ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πριν έναν ενδεχόμενο οικονομικό όλεθρο, δεν υπάρχει όμως στο μεταξύ αμφιβολία, πως ο δικός μας όλεθρος θα συμπαρασύρει ολόκληρη την Ευρώπη και θα ανατρέψει τα όποια σχέδια της Γερμανίας για ομαλή διαφυγή!

Οι Γερμανοί μπλόφαραν, παίζοντάς το σκληροί με την χώρα μας, ενώ στην πραγματικότητα τρέμουν… Οι χθεσινές δηλώσεις του προέδρου  της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της συντηρητικής Χριστιανικής Ένωσης, Φόλκερ Κάουντερ, το δείχνει αυτό. Εκτιμά, ότι αν δεν δοθεί νέα βοήθεια στην Ελλάδα ενδέχεται να απειληθεί νέα οικονομική και δημοσιονομική κρίση.

«Μπορώ να κατανοήσω τις αγωνίες των [γερμανών] πολιτών. Αλλά αν δεν δοθεί νέα βοήθεια στην Ελλάδα θα είναι πολύ επικίνδυνο και κατ΄ επέκταση ανεύθυνο», λέει στην κυριακάτικη εφημερίδα «Bild am Sonntag» (12.6.11). Ο κ. Κάουντερ προειδοποιεί ότι αν δεν δοθεί βοήθεια, «η ελληνική οικονομία θα καταρρεύσει, η Αθήνα δεν θα μπορέσει να πληρώσει, θα διασαλευτεί το σύστημα δημοσιονομικών και άλλων χωρών και η συνέπεια θα είναι μία νέα οικονομική και δημοσιονομική κρίση».

Ο Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός σημειώνει ότι «δεν πρέπει να παίζουμε με τη φωτιά», αλλά ταυτόχρονα συνδέει τη χορήγηση νέας βοήθειας στην Ελλάδα με αυστηρές προϋποθέσεις.

Προτείνει άρα τη συνέχιση της παρτίδας, μολονότι έχουμε δει τα χαρτιά τους.

Θα μπορούσε κάποιος να πει στο σημείο αυτό, πως μολονότι είμαστε θεωρητικά οι χαμένοι, μπορούμε εντούτοις να βγούμε ωφελημένοι από την κατάσταση αυτή, αν παίξουμε σωστά το τελευταίο μας χαρτί, που είναι  ο φόβος των Γερμανών!

Εγώ πάντως τολμώ να τονίσω, πως εμείς δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα πια διότι ό,τι ήταν να πάθουμε το πάθαμε, τώρα οι δανειστές μας φοβούνται πιο πολύ από εμάς, δεν μπορούν να μας αφήσουν να πτωχεύσουμε… Εμείς έχουμε σήμερα το πάνω χέρι… Και τώρα είναι η σειρά μας να παίξουμε!

Το γερό διαπραγματευτικό μας χαρτί, είναι: Η ΜΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ…

…και η αναδιαπραγμάτευση των όρων του πρώτου μνημονίου, ώστε να διασφαλιστούν στο ακέραιο τα εθνικά μας συμφέροντα.

‘Ολα δείχνουν, πως αυτός που παίζει σήμερα το χαρτί της Ελλάδας δεν είναι άλλο ο Jeffrey και ο ΠΑΠΑΚ αλλά ο Σαμαράς!

.

12/06/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

ΖΑΠΠΕΙΟ II

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ!

.

13/05/2011 Posted by | Politic | , , , , , , | 4 Σχόλια

Ιδού τα νεότερα από το …Δυτικό Μέτωπο!

Αποκλειστικό ρεπορτάζ  του Reporter.gr

Η τρόικα απαιτεί από τον Σαμαρά να υπογράψει το Μνημόνιο

Η τρόικα θα απαιτήσει από τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά να υπογράψει το Μνημόνιο. Αυτό αναφέρουν αποκλειστικές πληροφορίες του Reporter.gr σύμφωνα με τις οποίες ο πρώτος και άμεσος όρος που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να μας «διευκολύνει» εκταμιεύοντας αυτή την την δόση του δανείου μας, είναι να υπογράψει ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης το Μνημόνιο (το μεταλλαγμένο παληό Μνημόνιο το οποίο θα τροποποιηθεί επί το ρεαλιστικότερον, θα ενισχυθεί με νέα κεφάλαια και θα επιμηκυνθεί η διάρκεια αποπληρωμής του).

Εκτός αυτού του όρου ο οποίος είναι και απαράβατος για τους ευρωπαίους, οι πιστωτές πιέζουν επίσης για τα εξής:

Πρώτον να ενταχθεί η προς αποκρατικοποίηση περιουσία του Δημοσίου σε ένα σύστημα εγγυήσεων δηλαδή σε μια εταιρία η οποία θα φροντίσει να ξεκαθαρίσει το νομικό καθεστώς και να πουλήσει την περιουσία. Η εταιρία θα διευθύνεται μεν απο έναν Έλληνα, αλλά θα ελέγχεται απο ένα σχήμα διεθνών τραπεζών ή διεθνών οργανισμών.

Δεύτερον, να ψηφισθεί ένας νόμος αντίστοιχος με αυτόν που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση Σημίτη στους Ολυμπιακούς ώστε να προχωρήσει χωρίς εμπλοκές η πώληση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου. Ο νόμος αυτός θα παρακάμπτει όλους τους άλλους και θα στηρίζεται στο οτι βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Έτσι πιστεύει η τρόικα ότι θα μπορέσει να ξεπεράσει τα πάσης φύσεως εμπόδια που υπάρχουν σήμερα στις αποκρατικοποιήσεις με πρώτο και κύριο την ατολμία των Ελλήνων βουλευτών.

Τρίτον η τρόικα πιέζει για την τοποθέτηση Επιτρόπων στα ελληνικά υπουργεία ή εν πάσει περιπτώσει ενός Κεντρικού Επιτρόπου στην κυβέρνηση ο οποίος θα παίζει το ρόλο του τοποτηρητή των κυβερνητικών αποφάσεων ώστε να υλοποιηθούν τα συμφωνημένα τα οποία μέχρις στιγμής δεν έχουν υλοποιηθεί.

Απο ελληνικής πλευράς – πράγμα που δεν έχει και πολύ σημασία υπο αυτές τις συνθήκες – αναμένεται οτι ο Πρωθυπουργός θα προχωρήσει άμεσα σε ανασχηματισμό στον οποίο το βέβαιον είναι οτι θα παραμείνουν στην κυβέρνηση μόνο ο ίδιος και ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Παρόλο που ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν πέτυχε μέχρι στιγμής τίποτα πέραν του να βυθίσει την ελληνική οικονομία σε ύφεση, οι εταίροι «συνεννοούνται» μαζί του και τον θέλουν ώς ενδιάμεσο στην διαχείριση της χώρας.

Τι θα κάνει ο Σαμαράς;

Σύμφωνα με τις πληροφορίες απο το πολιτικό ρεπορτάζ ο κ. Σαμαράς στο Ζάππειο πρόκειται να «θέσει όρους» στην τρόικα, τους οποίους η τρόικα «θα αποδεχθεί» προκειμένου ο Σαμαράς να υπογράψει το Μνημόνιο. Παρόλο που ο κ. Σαμαράς αναμένεται να «κάνει τον δύσκολο», δεν μπορεί να αποφασίσει να μην υπογράψει όταν η υπογραφή του συνδέεται με την εκταμίευση αυτής της δόσης του δανείου και με την πτώχευση της χώρας.

Σημειώνεται οτι το Μνημόνιο δεν το έχει υπογράψει ούτε ο Έλληνας Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, αλλά μόνο «τοποτηρητής» υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Γιώργος Προβόπουλος ο οποίος ούτως ή άλλως υπάγεται στη «θυγατρική» της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας, Τράπεζα της Ελλάδος.

Αντίθετα, το μνημόνιο της Πορτογαλίας, το υπέγραψε εκτός απο τον Υπουργό Οικονομικών της και τον Πρέοδρο τηςΚεντρικής της Τράπεζας και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο σκιώδης Υπουργός Οικονομικών της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Με λίγα λόγια, οι ευρωπαίοι αποφάσισαν να επιβάλλουν τη συναίνεση στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, αφού οι πολιτικοί μας δεν είχαν την ωριμότητα να την πετύχουν μόνοι τους.

Όσον αφορά στο νέο μνημόνιο αυτό που τελικά επικρατεί, είναι οτι θα γίνει ένας συνδυασμός νέας χρηματοδότησης και επιμήκυνσης κάποιων ομολόγων μας, ώστε να μπορέσουμε να αποπληρώσουμε τις δόσεις που χρωστάμε, αλλά δεν θα γίνει – τώρα τουλάχιστον το «κούρεμα» των ομολόγων μας.

Η τρόικα έχει διαπιστώσει οτι «η φοροδοτική ικανότητα» των Ελλήνων έχει εξαντληθεί και ήρθε η ώρα περιορισμού του κόστους του δημοσίου τομέα. Αυτό όμως είναι ένα έργο το οποίο αυτή η κυβέρνηση απέδειξε ότι δεν μπορεί να εκτελέσει λόγω του φόβου του πολιτικού κόστους, της διπαλοκής των συμφερόντων του κόμματος και της δημόσιας διοίκησης και λόγω των αντιδράσεων της αντιπολίτευσης. Προκειμένου να ξεπεραστούν αυτές οι δυσκολίες, οι ευρωπαίοι απαιτοιύν την πολιτική συναίνεση στο Μνημόνιο, την ψήφιση του νόμου «έκτακτων συνθηκών» και τις παραχωρήσεις διοικητικών καθηκόντων σε δικούς τους εκπροσώπους.

.

Σχετικό άρθρο:
 
 To Spiegel ανακάλυψε ότι “το Μνημόνιο βούλιαξε τους Έλληνες”
.
.
Σχόλιο:
 
Έχω λόγους να πιστεύω, πως το βεβιασμένο ηλεκτρονικό δημοσίευμα του SPIEGEL σχετικά με την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ λίγο πριν από την μυστική συνάντηση των υπουργών οικονομικών της περασμένης Παρασκευής, ήταν καθαρά κίνηση διαπραγματευτικής τακτικής από μέρους των Γερμανών. Υπάρχουν πληροφορίες που λένε, πως ο Γ. Παπακωνσταντίνου θα πήγαινε σε αυτή τη συνάντηση με «μυστικό» διαπραγματευτικό «χαρτί», την απειλή εξόδου από το Ευρώ. Με την δημοσίευση όμως στο έγκριτο SPIEGEL και τις συνεπακόλουθες αλυσιδωτές αντιδράσεις στη διεθνή αγορά, κατάφεραν οι Γερμανοί (βλέπε Schäuble), αφενός να αποδυναμώσουν την ελληνική «απειλή» και να χαρίσουν αφετέρου στους συμμάχους τους, κερδοσκόπους, κάποια επιπλέον εκατομμύρια. Το αποτέλεσμα για τον …«παίχτη» Παπακωνσταντίνου, ήταν να πάει σαν βρεμένη γάτα στην συνάντηση και να φύγει φορτωμένος με ένα νέο χαράτσι.
.
Πιστεύω πως φεύγοντας μάλλον θα κατάλαβε πως το παιχνίδι δεν ήταν «πόκερ», αλλά «η γάτα και το ποντίκι» και πως το ποντίκι ήταν αυτός!
.
…Με τις υγείες μας!
.

10/05/2011 Posted by | Politic | , , , , , , | 6 Σχόλια