Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Αναζητώντας διέξοδο μέσα από τις σύγχρονες Πλαγκτές Πέτρες

Ως ποιο βαθμό έχουμε πλησιάσει στο σημείο επιρροής της σύγχρονης Σκύλας και της Χάρυβδης; Υπάρχει ρεαλιστική διέξοδος;

Η Σκύλλα και η Χάρυβδη ήταν σύμφωνα με την μυθολογία δυο φοβερά τέρατα της θάλασσας. Οι ναυτικοί που κινδύνευαν στα ταξίδια τους από τα απειλητικά κύματα και τις θύελλες, έπλαθαν με τη φαντασία τους μυθικές μορφές, που λυσσομανούσαν και προσπαθούσαν αγριεμένες να τους καταστρέψουν. Έτσι γεννήθηκαν τα δυο τρομακτικά αυτά τέρατα. Οι θαλασσινοί έβαζαν με το νου τους πως δεν επρόκειτο απλά για δυνατό άνεμο και για θεόρατα κύματα. Πίστευαν ότι κάτι περισσότερο κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά, κάποιο πλάσμα κακό στην ψυχή και τρομερό στην όψη που γύρευε το χαμό τους· αυτό προκαλούσε όλη τη φοβερή αναταραχή και η κακοκαιρία δεν ήταν τυχαία.

Έλεγαν πως η Σκύλλα και η Χάρυβδη βρίσκονταν η μια απέναντι από την άλλη, σ’ ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα που, σύμφωνα με τον Όμηρο, ονομαζόταν Πλαγκτές Πέτρες (οι μετέπειτα Συμπληγάδες). Το πέρασμα αυτό ήταν εντελώς αδύνατο να το διασχίσει κάποιος, λόγω της φοβερής κατάστασης που επικρατούσε εκεί από την παρουσία των δυο τεράτων· ούτε πουλί πετούμενο δε γλίτωνε, αν τολμούσε να το περάσει. Εκεί υπήρχαν πολλά απότομα βράχια, πολύ ψηλά, και το κύμα έσκαγε πάνω τους με φοβερό θόρυβο. Το στενό αυτό το τοποθετούσαν σε διάφορα σημεία. Άλλοι έλεγαν πως ήταν ο Βόσπορος, άλλοι στο ακρωτήριο Ταίναρο κι άλλοι κοντά στα Κανάρια νησιά, εκτός Μεσογείου δηλαδή. Οι πιο πολλοί πίστευαν πως η Σκύλλα και η Χάρυβδη κατοικούσαν στο στενό της Μεσσήνης, ανάμεσα στην Ιταλία και τη Σικελία.

Σήμερα, τα πράγματα έχουν κάπως αλλάξει, τα στοιχεία της φύσης έχουν εν μέρει τιθασευτεί, και κάποιοι ισχυρίζονται πως μπορεί μάλιστα και να ελέγχονται από τον άνθρωπο (H.A.R.R.P.). Αυτό όμως που δεν έχει ακόμη τιθασευτεί είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος, που κατάφερε να τιθασεύσει τα θηρία για να γίνει ο ίδιος θεριό και να απειλεί τώρα άλλους ανθρώπους.  Συνέχεια

Advertisements

01/02/2012 Posted by | Νέα Τάξη, Politic | , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Δύο εικόνες – χίλιες λέξεις

ΕΛΛΑΣ 2009

.

ΕΛΛΑΣ 2012

.

…ας όψονται οι «Εφιάλτες»!

***

04/01/2012 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , | Σχολιάστε

Μια νηφάλια φωνή, μέσα από τον αλαλαγμό της παραφροσύνης!

Ο Δάσκαλος Χρήστος Γιανναράς* μας δείχνει θαρραλέα αυτά που «δεν πρέπει να ξεχαστούν».

Το πολιτικό μας σύστημα παράγει από μόνο του, σωρηδόν, τις αποδείξεις της ανήκεστης φθοράς του, της αχρηστίας του. Είναι πια αδύνατο να ανταποκριθεί στον ρόλο του, στις ανάγκες μας. Βυθίζει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στην υπανάπτυξη, ατιμάζει το ελληνικό όνομα, μας πνίγει στην ντροπή.

Οι δανειστές μας απαίτησαν τη συνεννόηση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων για να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας – να διασφαλίσουν τα συμφέροντα και τις βλέψεις τους στη χώρα μας. Το κωμικοτραγικό χρονικό της πολυήμερης αμηχανίας και ανικανότητας των κομματικών ηγεσιών να ανταποκριθούν στην απαίτηση, θα κριθεί, θα σχολιαστεί, με μέτρα ιστορικής αντικειμενικότητας. Αλλά στη συλλογική μνήμη πρέπει να διασωθεί και η εικόνα: η σημειωτική των αντανακλαστικών και της συμπεριφοράς των αρχόντων της χώρας το πρώτο εκείνο βράδυ, της Κυριακής 6.11.2011.

Εικόνα απίστευτης μικροπρέπειας, ανωριμότητας, παιδαριωδίας, επαρχιώτικης αναγωγίας: Απέφευγαν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον οι δυο αρχηγοί, ωσάν η συνάντηση των βλεμμάτων και μόνο να μπορούσε να γίνει το έναυσμα για να πιαστούν στα χέρια. Έμοιαζαν κακιωμένες καβγατζούδες μικρογειτονιάς έτοιμες («στα νύχια») για σουρομάλλιασμα. Σαν να μην τους δίδαξε ποτέ κανείς, πως οι διαφωνίες και αντιπαλότητες δεν συνεπάγονται υποχρεωτικά και ρήξη στις ανθρώπινες σχέσεις. Oτι το να χαμογελάσεις στον αντίπαλο, να του σφίξεις ειλικρινά το χέρι, να ανταλλάξεις δυο λόγια άσχετα με τις διαφωνίες σας, είναι η αυτονόητη διαφορά συμπεριφοράς του καλλιεργημένου ανθρώπου από τον αγροίκο.

Βέβαια, οι κακιωμένες πόζες μπροστά στον φακό κραύγαζαν αμηχανία και ντροπή – είχαν εκτεθεί και οι δυο τις προηγούμενες μέρες χρησιμοποιώντας εκφράσεις, ο ένας για τον άλλον, ευτελισμένης εμπάθειας. Στερημένοι και οι δυο το ηγετικό χάρισμα δεν καταλαβαίνουν ότι η στιβαρότητα της ηγετικής παρουσίας δεν κερδίζεται με ακατάσχετη (γραμμένη από άλλους) λεκτική επιθετικότητα ούτε με χιλιοφθαρμένες κορώνες του τύπου «οι μάσκες έπεσαν». Προαπαιτούμενο του ηγετικού χαρίσματος είναι η αυτοκριτική εγρήγορση που γεννάει την αρχοντιά της μετριοπάθειας, αλλά και την τόλμη της αμεροληψίας. Καθόλου τυχαία οι ελλαδίτες κομματάρχες αντιγράφουν σαν ηγετικό πρότυπο τον Μουσολίνι, όχι τον Γκάντι.

Απέναντι στο δίδυμο της παρακμιακής ολιγότητας, τρίτη τραγική φιγούρα ο πρώτος πολίτης της χώρας – συμβολική και αυτός κατάδειξη της χρεοκοπίας του συστήματος. Λίγες μέρες πριν, ψέλλιζε αγανάκτηση για τις αποδοκιμασίες τραμπούκων ξεχνώντας προφανώς ότι στο ύπατο αξίωμα δεν συμπεριφέρεται κανείς ως άτομο αγανακτώντας ή επικαλούμενος τίτλους αντιστασιακούς της εφηβείας του. Διότι είναι ο κορυφαίος της συλλογικότητας και ο αμύντορας της συνοχής της, η αντίσταση γι’ αυτόν είναι χρέος σημερινό: Nα ανήκει σε όλους τους Έλληνες, ακόμα και σε αυτούς που τον προπηλακίζουν, να μένει επομένως όρθιος στο βάθρο, να μην φεύγει ό, τι κι αν συμβαίνει. Φυγή ήταν και το άδειο του βλέμμα εκείνο το βράδυ που κάλεσε τους κοκορομάχους για να τους αναγκάσει να «πράξουν» απάντηση στο τελεσίγραφο των δανειστών, φυγή η σιωπή του, η απίστευτη ατολμία του ισοδύναμη με ανυπαρξία. Στα δέκα χρόνια της προεδρίας του είχε για λίγες στιγμές, εκείνο το βράδυ της 6ης του Nοέμβρη, τη δυνατότητα να αναδείξει το αξίωμά του συνάρτηση της προσωπικότητάς του και της τόλμης του, όχι των νομικών δεσμών που χάλκευσε για τον πρόεδρο η κομματοκρατία. Και δεν τόλμησε.

H βραδιά κάρπισε μόνο κούφιες υποσχέσεις για καινούργιο πρωθυπουργό και κυβέρνηση μέσα στην ίδια νύχτα – ποιον κορόιδευαν, αλήθεια; Πίστευαν σοβαρά πως, αν αλλάξουν τέσσερις ή πέντε υπουργούς στον πασιφανώς ανίκανο κυβερνητικό θίασο και προσθέσουν μια φιγουράτη πρωθυπουργία, θα αποσπάσουν από τους δανειστές την έκτη δόση της ελεημοσύνης; Και ποιος σοβαρός και υπεύθυνος άνθρωπος θα δεχόταν ποτέ να πρωθυπουργεύσει σε δεδομένα υπουργικά «στελέχη» του πολιτικού επιπέδου της κυρίας Φώφης και της κυρίας Mαριλίζας, του κ. Παντελή Οικονόμου ή του κ. Ρέππα, του κ. Παπουτσή ή του κ. Πεταλωτή;

Oι γραμμές αυτές γράφονται ογδόντα ώρες περίπου μετά τις κούφιες διαβεβαιώσεις της πρώτης βραδιάς και η παρατεινόμενη δυστοκία έχει μάλλον εξόφθαλμη την αιτία της: Oι σπιθαμιαίοι κοκορομάχοι και τα «επιτελεία» της κομματικής του καθενός καμαρίλας μάχονται, με νύχια και με δόντια, για να αποτραπεί η σύγκριση, να περισώσουν, έστω και με τη χώρα κατεστραμμένη, την ασύδοτη εξουσία τους. Κυβέρνηση με πρωθυπουργό μια προσωπικότητα όπως αυτή του Λουκά Παπαδήμου, στελεχωμένη με υπουργούς της δικής του ποιοτικής αξιολόγησης και επιλογής, θα έδινε στην ελληνική κοινωνία απτό μέτρο σύγκρισης με τα καραγκιοζιλίκια της ιδιοτέλειας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK. Πέντε μήνες διαχείρισης της εξουσίας από ανθρώπους σοβαρούς, τίμιους και ευφυείς θα αρκούσαν για να εξαφανίσουν από το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο τα σημερινά κόμματα, να τα απωθήσουν ολοκληρωτικά στην ανυποληψία και στην περιφρόνηση.

Μιλούσαν προσχηματικά για Παπαδήμο, ενώ ψάχνανε για τον αχυράνθρωπο που χρειάζονταν. O κ. Σαμαράς δήλωνε ότι δεν του κάνει διαφορά ο Παπαδήμος από τον Πετσάλνικο, η επιλογή είναι «εσωτερικό θέμα» του ΠAΣOK (!), δεν τον ενοχλούσε να εμφανιστεί στο Συμβούλιο Kορυφής εκπρόσωπος των Eλλήνων ο Πετσάλνικος. Oύτε είχαν τη στοιχειώδη ηθική ευαισθησία να αντιδράσουν στην πρωτοσέλιδη καταγγελία της «K» (9.11.2011) για συμφωνημένη μοιρασιά της λείας από τα προβλεπόμενα ποσά ενίσχυσης του τραπεζικού συστήματος και από τις ιδιωτικοποιήσεις.

Όποιες συνέπειες κι αν έχουν τα όσα διαδραματίστηκαν αυτή την εβδομάδα, έστω και τις ευτυχέστερες (παρά πάσαν ελπίδα) συνέπειες, πρέπει κάποιους επιπλέον πολίτες από τις μάζες των πολιτικά απερίσκεπτων να τους σημάδεψε ανεξίτηλα η αηδιαστική εικόνα αυτεξευτελισμού των δυο κοκορομάχων, η πλήρης εξομοίωση αμοραλισμού και αφιλοπατρίας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK.

Mόνη ελπίδα μας, να καθολικευτεί η επίγνωση της απάτης και ατιμίας.

(*) kathimerini.gr -13.11.11
.
.
Σχόλιο: Ουδέν σχόλιο!

***

15/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , | Σχολιάστε

Φτάσαμε στο τέλος του δικομματισμού;

Η γενιά του Πολυτεχνείου και η δεξιά της Μεταπολίτευσης οδεύουν μάλλον προς την έξοδο.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι από το ΒΗΜΑ και δηλώνει σήμερα κατηγορηματικά, πως «ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς πρέπει να αποχωρήσουν». Είναι όμως αυτό μια ακραία σκέψη του αρθρογράφου ή μήπως θα αποτελέσει το γενικό σύνθημα στην περίοδο που μόλις μπαίνουμε; Τα δύο αυτά πρόσωπα, είναι γεγονός πως αντιπροσωπεύουν τον δικομματισμό που κυριάρχησε στον τόπο τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια και που έχει δίχως άλλο «χρεοκοπήσει» πλέον στη συνείδηση του λαού. Τα όσα αναφέρονται στο άρθρο του καθηγητή Γρηγόρη Καλφέλη, πιστεύω πως αντιπροσωπεύουν τις σκέψεις της πλειονότητας των Ελλήνων σήμερα:

*

Η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει ένα βασικό καθήκον: να εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας. Αυτό, βέβαια, δεν θα είναι εύκολο, γιατί υπάρχει μια κοινωνία η οποία δεν «ρωτήθηκε» ποτέ αν θέλει αυτό τον δρόμο – με τα ανυπόφορα μέτρα λιτότητας – τα οποία επιβλήθηκαν από την ίδιο τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης (Μέρκελ και Σαρκοζί).

Και, επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη εκρηκτική παράμετρος, η οποία θα αναφανεί πιο έντονα μετά το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης συνασπισμού.

Επειδή, λοιπόν, οι επιλογές που έχει μπροστά της η Ελλάδα είναι όλες κακές και θα χειροτερεύσει προσωρινά το επίπεδο ζωής του μέσου Έλληνα με την εφαρμογή της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, είναι πολύ πιθανό να συμβεί το εξής πράγμα.

Δηλαδή, να λειτουργήσουν τα τμήματα της αντιευρωπαϊκής αριστεράς που μας προτείνουν το ολέθριο άλμα προς το κενό και τη δραχμή, όπως λειτούργησε ακριβώς η υπερσυντηρητική δεξιά στην Αυστρία πριν από μερικά χρόνια.

Με άλλα λόγια, να πλειοδοτούν εναντίον της Ευρώπης και να καρπώνονται την τεράστια δυσαρέσκεια του κόσμου από την υλοποίηση της παραπάνω συμφωνίας (όταν μάλιστα η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει απομυζήσει απαράδεκτα τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους).

Η ταυτότητα αυτής της πολιτικής θα είναι προφανής: «εμείς» και το υπόλοιπο ευρωπαϊκό (κομματικό) κατεστημένο που καταστρέφει τη ζωή του λαού.

Επομένως, είναι ανάγκη να «διαλυθεί» ή να αποσαθρωθεί το υφιστάμενο κομματικό σκηνικό και να αναφανούν καινούργιες πολιτικές κινήσεις, ιδιαίτερα στο χώρο της κεντροαριστεράς, ώστε να μη συμβεί το παραπάνω ενδεχόμενο.

Και για αυτό είναι απαραίτητο να αποσυρθούν άμεσα οι δύο προσωπικότητες (Σαμαράς και Παπανδρέου) η σχέση των οποίων μπορεί να κατανοηθεί μόνο με όρους «λακανικής ψυχολογίας» και ιδίως μετά τα άθλια γεγονότα του τελευταίου πενθήμερου – για τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνασπισμού- που μας κάνουν να νιώθουμε μόνο εθνική ντροπή.

Και, καταρχήν, θα εξηγήσω γιατί είναι απαραίτητο να αποχωρήσει ο Παπανδρέου, με όρους αξιοπρέπειας. Γιατί σε αντίθεση με αυτό που υποστηρίζεται από το μιντιακό κατεστημένο της χώρας μας (και βασικά από τα αξιοθρήνητα δελτία των «οκτώ»), ο απερχόμενος πρωθυπουργός με την πρότασή του για το περίφημο δημοψήφισμα προσέφερε μια σημαντική ιδεολογική υπηρεσία σε ολόκληρη την Ευρώπη!

Δηλαδή, αν και έπεσε η ιδέα του δημοψηφίσματος εντελώς άκαιρα, και ίσως τυχοδιωκτικά, η κεντρική σύγκρουση στην Ευρώπη-έστω και για τέσσερις μέρες τρόμου- μετατοπίστηκε από τις σκοτεινές διαπραγματεύσεις μεταξύ ευρω-κρατών και τραπεζιτών στις ίδιες τις πλάτες του ελληνικού λαού, γιατί δεν είναι δυνατό τέτοια σκληρά μέτρα να λαμβάνονται χωρίς τη συνειδητή απόφαση ενός δημοκρατικού πληθυσμού.

Και αυτό το αποδέχονται τόσο ο μεγάλος γερμανός φιλόσοφος Χάμπερμας (Frankfurter Allgemeine Feuilleton, Rettet die Wuerde der Demokratie), όσο και το συντηρητικό αγγλικό περιοδικό Economist (A euro referendum).

Όμως ο Παπανδρέου θέλησε να διατηρήσει τη δύναμή του μέσα στο ΠαΣοΚ και προσπάθησε, στις μακιαβελικές διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, να επιβάλλει ως πρωθυπουργό ένα φίλο του , θυμίζοντας ότι η εξουσία είναι για κάποιους ανθρώπους αφροδισιακό (Enzensberger, «Πολιτική και πολιτισμός»).

Εξάλλου, ο Παπανδρέου δεν έχει σήμερα καμία νομιμοποίηση, αφού έχει ταυτιστεί -καλώς ή κακώς- με τα μονοδιάστατα μέτρα λιτότητας και άρα πρέπει να αποκαλυφθούν κάποιες καινούργιες προσωπικότητες που θα αντιπροσωπεύσουν αυτό το χώρο.

Όμως και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να αποχωρήσει, γιατί έχει αναδειχθεί σε μια μοιραία προσωπικότητα!

Επί δύο χρόνια δυναμίτισε θανάσιμα κάθε ευρωπαϊκή προσπάθεια διάσωσης αυτής της χώρας (διαπαιδαγωγώντας ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού με την αντίστοιχη λογική) και σήμερα μιλάει κιόλας για άμεσες εκλογές, υπονομεύοντας εμφανώς την δυναμική της καινούργιας κυβέρνησης, ώστε ο ίδιος να γίνει γρήγορα πρωθυπουργός.

Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι σε αυτό τον τόπο, δεν πρέπει πια να επιβραβεύουμε ανθρώπους που βάζουν την προσωπική τους άμετρη φιλοδοξία πάνω από την πατρίδα!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ας ελπίσουμε ότι με την κυβέρνηση συνασπισμού θα αρχίσει μια νέα εποχή. Σε αυτή την εποχή δεν έχουν θέση ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς!

***

11/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , | 2 Σχόλια

Το ριφιφί παραμένει…

Μέχρι την τελευταία στιγμή οι αδερφοί Ντάλτον (Παπανδρέου) χρησιμοποίησαν ανερυθρίαστα την χώρα μας για τα κερδοσκοπικά τους παιχνίδια, κάτω από την κατεύθυνση της μαμάς και του «μάγου των αγορών» George Soros.

Ας όψονται όλοι αυτοί που τους «έκαναν πλάτες», αυτοί που είχαν προσδεθεί στο άρμα του «Σοσιαλιστικού Κινήματος» ακολουθώντας πιστά το όραμα της «αλλαγής». Της αλλαγής από την πραγματικότητα στην «εκσυγχρονιστική» ουτοπία, που έφτασε το λαό στο όριο της εξαθλίωσης και τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Τα αγόρια της μαμάς έκαναν την πλάκα τους, κυβέρνησαν, τα οικονόμησαν, και ετοιμάζονται τώρα να κλείσουν κερδοφόρα αυτό το κεφάλαιο, εξακολουθώντας να παίζουν παιχνίδια εις βάρος ενός ολόκληρου λαού.

Ένα επικίνδυνο παιχνίδι όμως, που ποτέ δεν βγήκε σε καλό γι’ αυτούς που το έπαιξαν. Το παράδειγμα της οικογένειας του «σοσιαλιστή» Καντάφι είναι ακόμη φρέσκο…

Έστω κι αν αύριο «αλλάξει ο Μανωλιός και βάλει τα ρούχα του αλλιώς», το ριφιφί παραμένει, και αργά ή γρήγορα οι ένοχοι θα πιαστούν και θα κληθούν να δώσουν λόγο.

***

10/11/2011 Posted by | Πρόσωπα | , , , , , , , | Σχολιάστε

Όλα τα βλέμματα του πλανήτη ήταν χθες στραμμένα στη Βουλή

Όλη η υφήλιος έζησε χθες το φινάλε της ελληνικής δόξας.

Η ψήφος εμπιστοσύνης που πήρε χθες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τα χειροκροτήματα των βουλευτών στην ομιλία, παρωδία, του πρωθυπουργού, φανερώνουν, πως ο τόπος αυτός έχει τελειώσει. Αν 153 –τουλάχιστον- από τους 300 κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους δεν μπόρεσαν να διακρίνουν χθες το βράδυ την αλήθεια πίσω από τα όσα εκφωνήθηκαν από τον Γιώργο Παπανδρέου, τότε μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τι συμβαίνει με τον άμοιρο λαό. Μπορεί εύκολα να αντιληφθεί, πως ο τόπος αυτός είναι παραδομένος στα χέρια ανθρώπων, που δεν διαθέτουν ούτε ίχνος  συνείδησης.

Χθες το βράδυ, ο πρωθυπουργός του καταστροφικού μνημονίου, με όσα τόλμησε αδιάντροπα να εκφωνήσει εκθειάζοντας τον εαυτό του και εμφανιζόμενος ως σωτήρας, καθώς και οι χειροκροτητές του, πρόσβαλαν κατάφωρα τον Ελληνικό λαό, διότι φανέρωσαν το χαμηλό ηθικό και νοητικό τους επίπεδο. Η προσβολή έγινε, διότι αυτοί οι άνθρωποι είναι εκλεγμένοι από τον λαό, πράγμα το οποίο σημαίνει, πως οι άνθρωποι που έστειλαν αυτούς τους «απατεώνες» στη Βουλή για να τους εκπροσωπήσουν, πρέπει να είναι ή διανοητικά καθυστερημένοι ή τουλάχιστον ίδιοι με αυτούς!

Όλα τα βλέμματα του πλανήτη ήταν χθες στραμμένα στη Βουλή. Γιατί άραγε; Διότι αυτή η μικρή χώρα, εκτός από την κομβική θέση που κατέχει μέσα στα σπλάχνα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, έχει και μια καίρια θέση στην κοινωνική και πολιτιστική συνείδηση όλου του κόσμου, και όλοι περίμεναν χθες να γίνουν μάρτυρες κάποιας συγκλονιστικής εξέλιξης.

Περίμεναν να δουν την αναβίωση των «ηρώων» που πίστευαν ότι εξακολουθούν να ζουν μέσα στους Έλληνες… Και τι είδαν;

Είδαν το θέατρο του παραλόγου, με ένα παραληρηματικό φινάλε από δυο «μελανοχίτωνες» εκπροσώπους.

Όση αίγλη είχε απομείνει ακόμη σ’ αυτόν τον τόπο χάθηκε χθες οριστικά!

.

.

***

05/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , | 7 Σχόλια

Πολιτικές πιρουέτες και αβεβαιότητα

Τα σχόλια στο βρετανικό Τύπο για την Ελλάδα και το Γιώργο Παπανδρέου.

Ο Εκόνομιστ σχολιάζει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει προκαλέσει ένα τεράστιο χάος μετά την εξαγγελία του δημοψηφίσματος, αλλά δεν ευθύνεται αυτός για το γεγονός ότι η συμφωνία των Βρυξελλών της 26ης Οκτωβρίου δεν ήταν ούτως ή άλλως επαρκής για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στην ευρωζώνη. Η κίνηση Παπανδρέου, αν και τώρα πρέπει να μετανιώνει, έδειξε ότι τα δημόσια οικονομικά μιας χώρας δεν καθορίζονται μόνο από τις πιέσεις των αγορών. Παρόλα αυτά, η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν ένα τεράστιο λάθος, πρωτίστως για τους Έλληνες. Αυτό που πρέπει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση, κατά τον Εκόνομιστ, είναι να αφιερώσει λιγότερη προσπάθεια στην αύξηση των φόρων που καταστρέφουν την ανάπτυξη και να επικεντρωθεί στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που αντίθετα ευνοούν την ανάπτυξη. Μέχρι τώρα η κυβέρνηση Παπανδρέου επέλεγε την εύκολη οδό, σχολιάζει το περιοδικό. Όσο για τους διεθνείς πιστωτές, θα πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν μήπως είναι πολύ αυστηροί με τη λιτότητα, όπως τους έδειξε ο κ. Παπανδρέου.

Σε άλλο δημοσίευμα του περιοδικού σημειώνεται ότι το ρίσκο του κ. Παπανδρέου εκπυρσοκρότησε από τη στιγμή που τέθηκε εν αμφιβόλω η δόση των 8 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ως προς το τι πρόκειται να γίνει στο εξής, ο Εκόνομιστ γράφει ότι είναι πιθανό σε ενδεχόμενες εκλογές η ΝΔ να κερδίσει χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, με αποτέλεσμα η χώρα να χρειαστεί να αποδεχθεί μία κυβέρνηση συνασπισμού που θα στηρίζεται από αξιωματούχους της ΕΕ σε καίρια υπουργεία για την υπερκέραση των γραφειοκρατικών κωλυμάτων στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

Σε δημοσκόπηση στην ιστοσελίδα του Εκόνομιστ εξάλλου, το 62% των αναγνωστών απαντά ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ, έναντι 38% που απαντά «όχι».

Οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς τονίζουν ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός σε μια δραματική και απότομη αλλαγή στάσης απέσυρε το σχέδιό του για δημοψήφισμα προς μεγάλη ικανοποίηση και ανακούφιση του G20 και των αγορών. Η απόφασή του είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή αν σκεφτεί κανείς ότι πρότεινε το δημοψήφισμα μόλις τη Δευτέρα και πέρασε την Τετάρτη προσπαθώντας να πείσει για αυτό τους Σαρκοζί, Μέρκελ. «Ο κ. Παπανδρέου πασχίζει να κρατήσει τον έλεγχο της κυβέρνησής του αντιμετωπίζοντας εξεγερμένους υπουργούς που έχουν βαρεθεί το ιδιοσυγκρασιακό στιλ ηγεσίας τους», σχολιάζει η εφημερίδα.

Η ίδια εφημερίδα σχολιάζει ότι το μέλλον του πρωθυπουργού είναι μετέωρο, μετά από μια μέρα πολιτικής που έμοιαζε με τρενάκι λούνα παρκ, με συνεχείς διακυμάνσεις. Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ που δεν κατονομάζεται δηλώνει ότι «η χώρα εξευτελίστηκε στις Κάννες και ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα». Η εφημερίδα εξηγεί επίσης ότι η διαφωνία που προέκυψε μεταξύ Παπανδρέου – Σαμαρά μετά την αρχική ένδειξη συναίνεσης έγκειται στη χρονική σειρά σχηματισμού κυβέρνησης ενότητας και κύρωσης της συμφωνίας των Βρυξελλών.

Ο Ιντιπέντεντ θεωρεί ότι ο Γιώργος Παπανδρέου πρέπει να εισακούσει τις εκκλήσεις για παραίτησή του διότι έχει επιδείξει επιπολαιότητα, ενώ οι Τάιμς τον εγκαλούν για «πολιτικές πιρουέτες» που έχουν αφήσει τον υπόλοιπο κόσμο ζαλισμένο να αναρωτιέται αν είναι ευφυής ή γελωτοποιός.

Ο Γκάρντιαν γράφει ότι οι ηγέτες του G20 παραδέχθηκαν πως η Ελλάδα ίσως χρειαστεί να βγει από την ευρωζώνη. Όσο για τον κ. Παπανδρέου σχολιάζει ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολη η παραμονή του στην εξουσία, καθώς έχει ξεσπάσει πλέον ανοιχτός πόλεμος στο κόμμα του.

Η Ντέιλι Τέλεγκραφ αποφαίνεται ότι βρισκόμαστε τελικά στο σημείο που βρισκόμασταν και προχθές, δηλαδή σε καθεστώς αβεβαιότητας για τον Παπανδρέου, την κυβέρνηση και το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Η εφημερίδα σημειώνει ότι ο ίδιος ο κ Παπανδρέου απέφυγε να αποκλείσει κατηγορηματικά τη διενέργεια δημοψηφίσματος, στο χθεσινό νέο επεισόδιο της «ελληνικής φάρσας».

Η Ντέιλι Μέιλ στρέφεται κατά των «αλαζόνων» ηγετών της ΕΕ που εκφόβισαν τον Έλληνα πρωθυπουργό με αποτέλεσμα να ανακαλέσει το δημοψήφισμα, επιβεβαιώνοντας ότι οι Βρυξέλλες δε σέβονται τη δημοκρατία.

Οι αναλυτές της Μέριλ Λιντς στο Σίτι εκτιμούν σε σημείωμά τους ότι το δημοψήφισμα δε θα διενεργηθεί, ο Παπανδρέου θα χάσει την ψήφο εμπιστοσύνης, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα επιχειρήσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού χωρίς όμως επιτυχία και τελικά η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές στις 4 Δεκεμβρίου.

Μιλώντας στο ραδιόφωνο το BBC εξάλλου ο Ζοσέ Μανουέ Μπαρόσο εκτίμησε ότι η Ελλάδα θα επικυρώσει τελικά τη συμφωνία των Βρυξελλών, ενώ ο υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Τζορτζ Όσμπορν χαρακτήρισε πιθανή έξοδο της χώρας από το ευρώ «τραυματική».

Πηγή: Skai.gr – 04.11.11

***

04/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , | Σχολιάστε

«Ταξιδευτής Και Ονειρευτής»

03/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , | 7 Σχόλια