Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Ο αγώνας δρόμου για την παγκόσμια κυριαρχία φτάνει στο αποκορύφωμά του!

Τα γεγονότα έρχονται να ανατρέψουν την εικονική πραγματικότητα.

Όσοι πιστεύουν πως η Γερμανίδα Καγκελάριος καθώς και ο «πολύς» κύριος  Schäuble, εξυπηρετούν καθαρά γερμανικά συμφέροντα, είναι γελασμένοι. Για τα συγκεκριμένα άτομα μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε, πως δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από απλά υποχείρια της ΝΤΠ και πως η «περίεργη» στάση τους είναι προσχεδιασμένη, για να οδηγήσει σε έναν στόχο: την απαξίωση των εθνικών συνόρων και την κατάργηση των εθνών/κρατών. Αυτό πρέπει να γίνει άμεσα και να δεσμευτούν μόνιμα όλα τα κράτη/μέλη της Ε.Ε. προτού εμφανιστούν οι διεκδικητές των δικαιωμάτων του Γερμανικού Ράιχ (βλέπε εδώ), οι οποίοι δρουν προς στιγμή ακόμα παρασκηνιακά.

Η οικονομική κρίση, η οποία έχει αγγίξει μοιραία και τους πειθαρχημένους Γερμανούς -όσο και να προσπαθούν αυτό να το καλύψουν με την φούσκα της δήθεν ανάπτυξης- έχει κάνει τον γερμανικό λαό να «ψάχνεται» και αυτό είναι για την ΝΤΠ πολύ επικίνδυνο, διότι δεν είναι δύσκολο να ανακαλυφτεί η απάτη του εικονικού (και στην ουσία ανύπαρκτου) Γερμανικού κράτους (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία). Μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει στο μεταξύ ξυπνήσει, πράγμα το οποίο επιβάλει άμεση αντίδραση από αυτούς οι οποίοι θέλουν να τους κρατούν σε «χειμερία νάρκη». Δεν είναι λίγοι αυτοί στη Γερμανία που ζητούν σήμερα έξοδο από το Ευρώ και επιστροφή στο Μάρκο, αυτό προσπαθούν τα ελεγχόμενα ΜΜΕ να το αποσιωπήσουν, αλλά το internet είναι ακόμα ανεξέλεγκτο και κοντεύει να τους χαλάσει την δουλειά, γι αυτό βιάζονται επίσης να περάσουν δια της πλαγίας οδού το περιβόητο ACTA.

Σχετικά τώρα με την Ελλάδα, ο στόχος είναι να λειτουργήσει ως «μοντέλο εθελούσιας παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας», για να υπάρξει έτσι ένα προηγούμενο, το οποίο θα εφαρμοστεί έτσι και σε όλα τα υπόλοιπα κράτη/μέλη. Μια ομοσπονδοποίηση δηλαδή, σύμφωνα με το μοντέλο της Ομοσπονδιακής Γερμανίας (βλέπε εδώ).

Αυτό εξηγεί και το πολύ άκομψο παιχνίδι που παίχτηκε από τον άλλο φανατικό νεοταξίτη, τον πρώην πρωθυπουργό ΓΑΠ και την φουτουριστική ομάδα του, που φρόντισαν με τον πλέον άγαρμπο τρόπο να ισοπεδώσουν την χώρα μας και να την οδηγήσουν με συνοπτικές διαδικασίες στην αγκαλιά των αφεντικών τους. Ο μόνος τρόπος για να πετύχουν αυτόν τον στόχο, την εθελούσια παράδοση της εθνικής κυριαρχίας, ήταν μόνο ένας: Η πλήρης οικονομική κατάρρευση. Μια μέθοδος τόσο αποτελεσματική, όσο ήταν σε άλλες εποχές η πολιορκία.

Τι σημαίνει άρα αυτό;

Σημαίνει απλά, ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου.

Το ερώτημα όμως είναι: Ποιος έχει κηρύξει αυτόν τον Πόλεμο;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Το πόλεμο κήρυξαν, αυτοί που επιδιώκουν να διασφαλίσουν τον παγκόσμιο έλεγχο. Οι ενορχηστρωτές της Νέα Τάξης Πραγμάτων.

Τα πράγματα έχουν κάπως περιπλεχθεί όμως, λόγω της Γερμανίας, διότι η προπαγάνδα των τελευταίων χρόνων έχει καταφέρει να περάσει το μήνυμα της δήθεν αναβίωσης ενός 4ου Ράιχ, παρουσιάζοντας την Ομοσπονδιακή Γερμανία, ως τον «κακό» της παρέας. Αυτό αποδεικνύεται όμως ως μέρος του σχεδίου, διότι αυτό που εμφανίζεται σήμερα ως Γερμανία, είναι στην πραγματικότητα ΜΙΑ ΑΠΑΤΉ. Είναι ακριβώς αυτό το οποίο επιδιώκουν να κάνουν με όλη την Ευρώπη: Μια συνομοσπονδία κρατών, με κράτη αποκομμένα από το παρελθόν τους, χωρίς εθνικά  σύνορα, για αυτό εμφανίζουν αυτό το γερμανικό μόρφωμα ως το πλέον ισχυρό, διότι επιδιώκουν να την παρουσιάσουν -παρά τον αρνητικό τρόπο με τον οποίο εμφανίζεται- ως ιδανικό πρότυπο ευημερίας. Αυτό είναι ένα πρώτο σκαλοπάτι προς την τελική Παγκόσμια Διακυβέρνηση.

Ποιόν εξυπηρετεί όμως αυτό;

Εξυπηρετεί πρώτα το Διεθνές Κεφάλαιο (τις Τράπεζες) και αμέσως μετά τους συνοδοιπόρους τους που είναι ο αγγλοαμερικανικός ιμπεριαλιστικός συνασπισμός.

Το άλλο ερώτημα που προκύπτει, είναι: Ποιους φοβούνται;

Φοβούνται την συσπείρωση του εχθρού, που είναι, αυτό που λέω εγώ «συνασπισμό της αρκούδας». Δηλαδή την αναβίωση του Γερμανικού Ράιχ (που δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το Γ’ Ράιχ ή το Σιωνιστικό μόρφωμα της Ομοσπονδιακής Γερμανίας) , που ετοιμάζεται παρασκηνιακά για την τελική επίθεση και που έχει στο μεταξύ πάρει με το μέρος του την ομάδα κρατών που είναι γνωστά ως BRIC. Αυτός είναι ο εχθρός, και είναι όχι μόνο τρομερός αλλά και ανήλεος. Και το κυριότερο είναι, πως εξαιτίας της ασύστολης κατάχρησης εξουσίας, στην οποία επιδόθηκε η αυτοκρατορία όλα αυτά τα χρόνια που μονοπώλησε την παγκόσμια κυριαρχία μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, έχει ο συνασπισμός αυτός τώρα και το ηθικό πλεονέκτημα, γι αυτό πρόκειται σύντομα να εμφανιστεί ως ο «απελευθερωτής των σκλάβων», ως ο νέος Σπάρτακος!

Αυτά είναι κάποια από τα γεγονότα που «παίζονται» στο παρασκήνιο και δεν αποτελούν δικές μου «ανακαλύψεις», αλλά είναι πράγματα γνωστά σε όλους αυτούς που τολμούν να κοιτάξουν την αλήθεια κατάματα.

Συμβαίνει όμως -ακόμα και μέσα στους χώρους του διαδικτύου- να υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι έχουν «κουμπώσει» με τα συμφέροντα κάποιων επιτήδειων, οι οποίοι ελπίζουν να επωφεληθούν από τις εξελίξεις και να καταφέρουν να αρπάξουν κάποιο κομμάτι από την «πίτα» της εξουσίας. Αυτοί είναι οι χειρότεροι στον χώρο της παραπληροφόρησης, διότι έχουν απόλυτη άγνοια σε ότι αφορά τα γεγονότα, και χωρίς να ξέρουν στην πραγματικότητα τι κάνουν, διασπείρουν παραπλανητικές πληροφορίες και είναι και οι ποιο φλογεροί πολέμιοι της αλήθειας. Αυτό κάνει την έρευνα του αντικειμενικού ερευνητή ακόμα ποιο δύσκολη και κρατά τους επιφανειακούς «περιηγητές», που είναι δυστυχώς οι περισσότεροι, στο σκοτάδι.

Έτσι γινόταν πάντα και έτσι γίνεται και σήμερα…

Γι αυτό τα γεγονότα θα έρθουν αιφνιδιαστικά και θα πιάσουν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου στον …ύπνο.

Το τελικό ερώτημα που εύλογα τίθεται όμως τώρα, είναι: Υπάρχει διέξοδος;

Η απάντηση είναι: Ναι! Πάντα υπάρχει διέξοδος…

Το ζήτημα είναι, όμως, αν είμαστε αρκετά θαρραλέοι και άγρυπνοι ώστε να την εντοπίσουμε και να την ακολουθήσουμε.

***

Advertisements

01/02/2012 Posted by | Γεωπολιτικά | , , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Χαμένοι στην αναζήτηση της ουτοπίας!

Μια άποψη, που εξηγεί ίσως το γιατί καταλήγουν όλες οι αναλύσεις σε αδιέξοδο.

Η ουτοπία…

Πανικός έχει πιάσει τους πάντες στην Ελλάδα, και δικαιολογημένα, διότι δεν είναι λίγα αυτά που μας έχουν βρει μετά την επέλαση των …παιδιών της Μαργαρίτας. Και λέω των «παιδιών», διότι δεν νομίζω να υπάρχει σήμερα κάποιος που να μην έχει καταλάβει πως η διακυβέρνηση GAP δεν ήταν προσωπική αλλά οικογενειακή υπόθεση…

Ναι! Η φιλόδοξη Μαργαρίτα κατάφερε να αναλάβει να τελειώσει το έργο που άφησε στα μισά η Φρειδερίκη και να τώρα, που κατάφερε να μας κάνει να βρισκόμαστε, ως λαός, στα πρόθυρα του παραληρήματος και της απόγνωσης.

Τι περιλαμβάνει όμως αυτό το «έργο»; Τι είχαν εναντίον του ελληνικού λαού αυτές οι δύο γυναίκες και τι αντιπροσωπεύουν τέλος πάντων; Διότι ένα είναι σίγουρο, ότι είχαν πίσω τους πολύ ισχυρές πλάτες.

Για να καταλάβουμε ποιο είναι αυτό το «έργο», θα πρέπει να εντοπίσουμε πρώτα το κίνητρο, δηλαδή την υποκινούσα δύναμη. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι πρόκειται απλά για τα λεφτά, τότε είναι το λιγότερο αφελείς, διότι πέραν αυτών -που είναι πάντα ένα σοβαρό κίνητρο- εδώ έχουμε και κάτι πολύ περισσότερο και πιο επικίνδυνο, και αυτό είναι η ΟΥΤΟΠΙΑ!!!

Ένα όνειρο κυνηγούσαν αυτές οι γυναίκες, όπως κάνουν και χιλιάδες άλλες όμοιές τους σε όλη τη Γή. Η αλήθεια είναι όμως, πως το κυνήγι αυτού του ονείρου βρίσκεται πίσω από τα μεγαλύτερα έργα που έχουν γίνει στο διάβα της ανθρώπινης Ιστορίας, και η προσπάθεια υλοποίησης αυτών ήταν, που κόστισε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές και διαμόρφωσε την εξέλιξη του Συστήματος. Οι «Μαργαρίτες» και οι φιλοδοξίες τους, τα ουτοπικά όνειρά τους για έναν διαφορετικό κόσμο, είναι, που ενεργοποίησαν τα αντανακλαστικά των εραστών τους (ή των παιδιών τους) και τους έκαναν να γίνουν έτσι είτε ήρωες είτε να διαπρέψουν στην πολιτική, στις τέχνες ή στις επιστήμες. Τι να πιάσουμε και τι να αφήσουμε από την Ιστορία που το αποδεικνύουν αυτό… Να μιλήσουμε για τον Ναβουχοδονόσωρ και τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας ή για τον έρωτα του Περικλή για την Ασπασία που οδήγησε στον λεγόμενο «Χρυσό Αιώνα»; Να περάσουμε μήπως μετά στην Ολυμπιάδα και τον Αλέξανδρο για να καταλήξουμε στο γαλλικό cherchez la femme (αναζητήστε τη γυναίκα);

Ο καθένας πιστεύω θα μπορέσει να αναλογιστεί περιπτώσεις, ακόμη και σύγχρονες, που φανερώνουν το πόσο μεγάλη επίδραση ασκεί η φιλοδοξία (η επιθυμία) του ατόμου που λατρεύεται… Διότι ναι! Οι γυναίκες αυτές καταφέρνουν να γίνονται αντικείμενο λατρείας, χρησιμοποιώντας ως μέσο, την ανάγκη του υποκειμένου για αναγνώριση. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι κακό οπωσδήποτε το όραμα(*), αντίθετα μάλιστα… Αυτό που τονίζω εδώ είναι, η αρρωστημένη φαντασία ορισμένων, που δεν διστάζουν να πατήσουν ακόμη και επί πτωμάτων προκειμένου να την κάνουν πραγματικότητα.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σε αυτό, διότι αυτή είναι δουλειά των Κοινωνιολόγων και των Ψυχολόγων και πολλά έχουν γραφτεί σχετικά με αυτό το κοινωνικό φαινόμενο. Θα ήθελα μόνο να εστιάσω σε αυτά που μας αφορούν και που έχουν όμως σχέση με αυτό.

Δεν αμφισβητώ το γεγονός πως υπήρξαν και υπάρχουν ακόμη άνδρες με φιλοδοξίες, με όραμα, και με μεγάλη δύναμη θέλησης, που ενεργοποιούνται αυτόβουλα σε ορισμένες υγιείς δράσεις, μέσα από τις οποίες έχουν καταφέρει τελικά να διαπρέψουν. Θα ήταν όμως αστείο, να ισχυριζόταν κάποιος πως υπάρχουν τέτοιοι άνδρες ανάμεσα στους σημερινούς πολιτικούς, δηλαδή άνδρες με υγιές όραμα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς… Αναμφισβήτητα ο ρόλος αυτός έχει περάσει σήμερα στα χέρια των διάφορων αδίστακτων «Μαργαριτών», οι οποίες, όπως στην περίπτωση της Γερμανίας (Μέρκελ), δεν υποκινούν πλέον απλά, αλλά έχουν πάρει ακόμη και το τιμόνι οι ίδιες στα χέρια τους.

Σε τι μας βοηθάει αυτή η διαπίστωση; Μας βοηθάει να καταλάβουμε, ότι δεν αρκούν οι ευφυείς αναλύσεις, αν δεν καταφέρει κάποιος να διακρίνει τις υποκινούσες δυνάμεις που κρύβονται πίσω από τις εξελίξεις.

«Και τι σχέση έχει τώρα η Μαργαρίτα με αυτές τις υποκινούσες δυνάμεις;», μπορεί να ρωτήσει τώρα κάποιος. Η απάντηση είναι, πως οι φιλοδοξίες της Μαργαρίτας και κατ’ επέκταση των παιδιών της και πολλών άλλων παρατρεχάμενων, καθώς και του «εναλλακτικού» πρωθυπουργού που έχουμε σήμερα, συμπτωματικά συγκλίνουν. Το κοινό τους όραμα είναι: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!!

Αν αυτό το ενδεχόμενο δεν ληφθεί σοβαρά υπόψη και αν δεν καταφέρει κάποιος να δει μέχρι ποιόν βαθμό έχει αυτό εδραιωθεί διεθνώς, αλλά και στον τόπο μας, τότε θα βρίσκετε συνεχώς σε αδιέξοδο με τις σκέψεις και τις αναλύσεις του.

Αν θέλουμε λοιπόν να βγάλουμε σήμερα άκρη, θα πρέπει εκτός από το cherchez la femme να πούμε και Cherchez la rêve, διότι υπάρχει όντως το κυνήγι ενός ονείρου πίσω από αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας και που έχουν στο μεταξύ αγγίξει δραματικά και τη χώρα μας, και το όνειρο αυτό, λέγετε: ΝΕΑ ΤΑΞΗ (NEW ORDER)!!!

 .

…η αναλλοίωτη πραγματικότητα!

.
Σχετικά άρθρα:
.
.
____________
(*) Το πρόβλημα με την ουτοπία, που την κάνει να διαφέρει από το υγιές όραμα, είναι, ότι στηρίζεται επάνω σε εξωπραγματικές βάσεις και επιδιώκει να αλλάξει τα δεδομένα. Όχι να βελτιώσει οπωσδήποτε κάποιες καταστάσεις, αλλά να επιβάλει ένα ριζοσπαστικό μοντέλο λειτουργίας, παρακάμπτοντας τα καθιερωμένα και αγνοώντας τις διάφορες σταθερές αξίες, οι οποίες καθορίζουν όμως την ισορροπία του σύμπαντος. Οι άνθρωποι που τρέχουν πίσω από αυτό το όραμα, επιδιώκουν, να αναλάβουν τον ρόλο του κοσμοκράτορα, δηλαδή του Θεού!
.

***

19/01/2012 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , | 4 Σχόλια

Δύο εικόνες – χίλιες λέξεις

ΕΛΛΑΣ 2009

.

ΕΛΛΑΣ 2012

.

…ας όψονται οι «Εφιάλτες»!

***

04/01/2012 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , | Σχολιάστε

Μια νηφάλια φωνή, μέσα από τον αλαλαγμό της παραφροσύνης!

Ο Δάσκαλος Χρήστος Γιανναράς* μας δείχνει θαρραλέα αυτά που «δεν πρέπει να ξεχαστούν».

Το πολιτικό μας σύστημα παράγει από μόνο του, σωρηδόν, τις αποδείξεις της ανήκεστης φθοράς του, της αχρηστίας του. Είναι πια αδύνατο να ανταποκριθεί στον ρόλο του, στις ανάγκες μας. Βυθίζει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στην υπανάπτυξη, ατιμάζει το ελληνικό όνομα, μας πνίγει στην ντροπή.

Οι δανειστές μας απαίτησαν τη συνεννόηση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων για να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας – να διασφαλίσουν τα συμφέροντα και τις βλέψεις τους στη χώρα μας. Το κωμικοτραγικό χρονικό της πολυήμερης αμηχανίας και ανικανότητας των κομματικών ηγεσιών να ανταποκριθούν στην απαίτηση, θα κριθεί, θα σχολιαστεί, με μέτρα ιστορικής αντικειμενικότητας. Αλλά στη συλλογική μνήμη πρέπει να διασωθεί και η εικόνα: η σημειωτική των αντανακλαστικών και της συμπεριφοράς των αρχόντων της χώρας το πρώτο εκείνο βράδυ, της Κυριακής 6.11.2011.

Εικόνα απίστευτης μικροπρέπειας, ανωριμότητας, παιδαριωδίας, επαρχιώτικης αναγωγίας: Απέφευγαν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον οι δυο αρχηγοί, ωσάν η συνάντηση των βλεμμάτων και μόνο να μπορούσε να γίνει το έναυσμα για να πιαστούν στα χέρια. Έμοιαζαν κακιωμένες καβγατζούδες μικρογειτονιάς έτοιμες («στα νύχια») για σουρομάλλιασμα. Σαν να μην τους δίδαξε ποτέ κανείς, πως οι διαφωνίες και αντιπαλότητες δεν συνεπάγονται υποχρεωτικά και ρήξη στις ανθρώπινες σχέσεις. Oτι το να χαμογελάσεις στον αντίπαλο, να του σφίξεις ειλικρινά το χέρι, να ανταλλάξεις δυο λόγια άσχετα με τις διαφωνίες σας, είναι η αυτονόητη διαφορά συμπεριφοράς του καλλιεργημένου ανθρώπου από τον αγροίκο.

Βέβαια, οι κακιωμένες πόζες μπροστά στον φακό κραύγαζαν αμηχανία και ντροπή – είχαν εκτεθεί και οι δυο τις προηγούμενες μέρες χρησιμοποιώντας εκφράσεις, ο ένας για τον άλλον, ευτελισμένης εμπάθειας. Στερημένοι και οι δυο το ηγετικό χάρισμα δεν καταλαβαίνουν ότι η στιβαρότητα της ηγετικής παρουσίας δεν κερδίζεται με ακατάσχετη (γραμμένη από άλλους) λεκτική επιθετικότητα ούτε με χιλιοφθαρμένες κορώνες του τύπου «οι μάσκες έπεσαν». Προαπαιτούμενο του ηγετικού χαρίσματος είναι η αυτοκριτική εγρήγορση που γεννάει την αρχοντιά της μετριοπάθειας, αλλά και την τόλμη της αμεροληψίας. Καθόλου τυχαία οι ελλαδίτες κομματάρχες αντιγράφουν σαν ηγετικό πρότυπο τον Μουσολίνι, όχι τον Γκάντι.

Απέναντι στο δίδυμο της παρακμιακής ολιγότητας, τρίτη τραγική φιγούρα ο πρώτος πολίτης της χώρας – συμβολική και αυτός κατάδειξη της χρεοκοπίας του συστήματος. Λίγες μέρες πριν, ψέλλιζε αγανάκτηση για τις αποδοκιμασίες τραμπούκων ξεχνώντας προφανώς ότι στο ύπατο αξίωμα δεν συμπεριφέρεται κανείς ως άτομο αγανακτώντας ή επικαλούμενος τίτλους αντιστασιακούς της εφηβείας του. Διότι είναι ο κορυφαίος της συλλογικότητας και ο αμύντορας της συνοχής της, η αντίσταση γι’ αυτόν είναι χρέος σημερινό: Nα ανήκει σε όλους τους Έλληνες, ακόμα και σε αυτούς που τον προπηλακίζουν, να μένει επομένως όρθιος στο βάθρο, να μην φεύγει ό, τι κι αν συμβαίνει. Φυγή ήταν και το άδειο του βλέμμα εκείνο το βράδυ που κάλεσε τους κοκορομάχους για να τους αναγκάσει να «πράξουν» απάντηση στο τελεσίγραφο των δανειστών, φυγή η σιωπή του, η απίστευτη ατολμία του ισοδύναμη με ανυπαρξία. Στα δέκα χρόνια της προεδρίας του είχε για λίγες στιγμές, εκείνο το βράδυ της 6ης του Nοέμβρη, τη δυνατότητα να αναδείξει το αξίωμά του συνάρτηση της προσωπικότητάς του και της τόλμης του, όχι των νομικών δεσμών που χάλκευσε για τον πρόεδρο η κομματοκρατία. Και δεν τόλμησε.

H βραδιά κάρπισε μόνο κούφιες υποσχέσεις για καινούργιο πρωθυπουργό και κυβέρνηση μέσα στην ίδια νύχτα – ποιον κορόιδευαν, αλήθεια; Πίστευαν σοβαρά πως, αν αλλάξουν τέσσερις ή πέντε υπουργούς στον πασιφανώς ανίκανο κυβερνητικό θίασο και προσθέσουν μια φιγουράτη πρωθυπουργία, θα αποσπάσουν από τους δανειστές την έκτη δόση της ελεημοσύνης; Και ποιος σοβαρός και υπεύθυνος άνθρωπος θα δεχόταν ποτέ να πρωθυπουργεύσει σε δεδομένα υπουργικά «στελέχη» του πολιτικού επιπέδου της κυρίας Φώφης και της κυρίας Mαριλίζας, του κ. Παντελή Οικονόμου ή του κ. Ρέππα, του κ. Παπουτσή ή του κ. Πεταλωτή;

Oι γραμμές αυτές γράφονται ογδόντα ώρες περίπου μετά τις κούφιες διαβεβαιώσεις της πρώτης βραδιάς και η παρατεινόμενη δυστοκία έχει μάλλον εξόφθαλμη την αιτία της: Oι σπιθαμιαίοι κοκορομάχοι και τα «επιτελεία» της κομματικής του καθενός καμαρίλας μάχονται, με νύχια και με δόντια, για να αποτραπεί η σύγκριση, να περισώσουν, έστω και με τη χώρα κατεστραμμένη, την ασύδοτη εξουσία τους. Κυβέρνηση με πρωθυπουργό μια προσωπικότητα όπως αυτή του Λουκά Παπαδήμου, στελεχωμένη με υπουργούς της δικής του ποιοτικής αξιολόγησης και επιλογής, θα έδινε στην ελληνική κοινωνία απτό μέτρο σύγκρισης με τα καραγκιοζιλίκια της ιδιοτέλειας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK. Πέντε μήνες διαχείρισης της εξουσίας από ανθρώπους σοβαρούς, τίμιους και ευφυείς θα αρκούσαν για να εξαφανίσουν από το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο τα σημερινά κόμματα, να τα απωθήσουν ολοκληρωτικά στην ανυποληψία και στην περιφρόνηση.

Μιλούσαν προσχηματικά για Παπαδήμο, ενώ ψάχνανε για τον αχυράνθρωπο που χρειάζονταν. O κ. Σαμαράς δήλωνε ότι δεν του κάνει διαφορά ο Παπαδήμος από τον Πετσάλνικο, η επιλογή είναι «εσωτερικό θέμα» του ΠAΣOK (!), δεν τον ενοχλούσε να εμφανιστεί στο Συμβούλιο Kορυφής εκπρόσωπος των Eλλήνων ο Πετσάλνικος. Oύτε είχαν τη στοιχειώδη ηθική ευαισθησία να αντιδράσουν στην πρωτοσέλιδη καταγγελία της «K» (9.11.2011) για συμφωνημένη μοιρασιά της λείας από τα προβλεπόμενα ποσά ενίσχυσης του τραπεζικού συστήματος και από τις ιδιωτικοποιήσεις.

Όποιες συνέπειες κι αν έχουν τα όσα διαδραματίστηκαν αυτή την εβδομάδα, έστω και τις ευτυχέστερες (παρά πάσαν ελπίδα) συνέπειες, πρέπει κάποιους επιπλέον πολίτες από τις μάζες των πολιτικά απερίσκεπτων να τους σημάδεψε ανεξίτηλα η αηδιαστική εικόνα αυτεξευτελισμού των δυο κοκορομάχων, η πλήρης εξομοίωση αμοραλισμού και αφιλοπατρίας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK.

Mόνη ελπίδα μας, να καθολικευτεί η επίγνωση της απάτης και ατιμίας.

(*) kathimerini.gr -13.11.11
.
.
Σχόλιο: Ουδέν σχόλιο!

***

15/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , | Σχολιάστε

Φτάσαμε στο τέλος του δικομματισμού;

Η γενιά του Πολυτεχνείου και η δεξιά της Μεταπολίτευσης οδεύουν μάλλον προς την έξοδο.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι από το ΒΗΜΑ και δηλώνει σήμερα κατηγορηματικά, πως «ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς πρέπει να αποχωρήσουν». Είναι όμως αυτό μια ακραία σκέψη του αρθρογράφου ή μήπως θα αποτελέσει το γενικό σύνθημα στην περίοδο που μόλις μπαίνουμε; Τα δύο αυτά πρόσωπα, είναι γεγονός πως αντιπροσωπεύουν τον δικομματισμό που κυριάρχησε στον τόπο τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια και που έχει δίχως άλλο «χρεοκοπήσει» πλέον στη συνείδηση του λαού. Τα όσα αναφέρονται στο άρθρο του καθηγητή Γρηγόρη Καλφέλη, πιστεύω πως αντιπροσωπεύουν τις σκέψεις της πλειονότητας των Ελλήνων σήμερα:

*

Η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει ένα βασικό καθήκον: να εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας. Αυτό, βέβαια, δεν θα είναι εύκολο, γιατί υπάρχει μια κοινωνία η οποία δεν «ρωτήθηκε» ποτέ αν θέλει αυτό τον δρόμο – με τα ανυπόφορα μέτρα λιτότητας – τα οποία επιβλήθηκαν από την ίδιο τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης (Μέρκελ και Σαρκοζί).

Και, επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη εκρηκτική παράμετρος, η οποία θα αναφανεί πιο έντονα μετά το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης συνασπισμού.

Επειδή, λοιπόν, οι επιλογές που έχει μπροστά της η Ελλάδα είναι όλες κακές και θα χειροτερεύσει προσωρινά το επίπεδο ζωής του μέσου Έλληνα με την εφαρμογή της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, είναι πολύ πιθανό να συμβεί το εξής πράγμα.

Δηλαδή, να λειτουργήσουν τα τμήματα της αντιευρωπαϊκής αριστεράς που μας προτείνουν το ολέθριο άλμα προς το κενό και τη δραχμή, όπως λειτούργησε ακριβώς η υπερσυντηρητική δεξιά στην Αυστρία πριν από μερικά χρόνια.

Με άλλα λόγια, να πλειοδοτούν εναντίον της Ευρώπης και να καρπώνονται την τεράστια δυσαρέσκεια του κόσμου από την υλοποίηση της παραπάνω συμφωνίας (όταν μάλιστα η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει απομυζήσει απαράδεκτα τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους).

Η ταυτότητα αυτής της πολιτικής θα είναι προφανής: «εμείς» και το υπόλοιπο ευρωπαϊκό (κομματικό) κατεστημένο που καταστρέφει τη ζωή του λαού.

Επομένως, είναι ανάγκη να «διαλυθεί» ή να αποσαθρωθεί το υφιστάμενο κομματικό σκηνικό και να αναφανούν καινούργιες πολιτικές κινήσεις, ιδιαίτερα στο χώρο της κεντροαριστεράς, ώστε να μη συμβεί το παραπάνω ενδεχόμενο.

Και για αυτό είναι απαραίτητο να αποσυρθούν άμεσα οι δύο προσωπικότητες (Σαμαράς και Παπανδρέου) η σχέση των οποίων μπορεί να κατανοηθεί μόνο με όρους «λακανικής ψυχολογίας» και ιδίως μετά τα άθλια γεγονότα του τελευταίου πενθήμερου – για τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνασπισμού- που μας κάνουν να νιώθουμε μόνο εθνική ντροπή.

Και, καταρχήν, θα εξηγήσω γιατί είναι απαραίτητο να αποχωρήσει ο Παπανδρέου, με όρους αξιοπρέπειας. Γιατί σε αντίθεση με αυτό που υποστηρίζεται από το μιντιακό κατεστημένο της χώρας μας (και βασικά από τα αξιοθρήνητα δελτία των «οκτώ»), ο απερχόμενος πρωθυπουργός με την πρότασή του για το περίφημο δημοψήφισμα προσέφερε μια σημαντική ιδεολογική υπηρεσία σε ολόκληρη την Ευρώπη!

Δηλαδή, αν και έπεσε η ιδέα του δημοψηφίσματος εντελώς άκαιρα, και ίσως τυχοδιωκτικά, η κεντρική σύγκρουση στην Ευρώπη-έστω και για τέσσερις μέρες τρόμου- μετατοπίστηκε από τις σκοτεινές διαπραγματεύσεις μεταξύ ευρω-κρατών και τραπεζιτών στις ίδιες τις πλάτες του ελληνικού λαού, γιατί δεν είναι δυνατό τέτοια σκληρά μέτρα να λαμβάνονται χωρίς τη συνειδητή απόφαση ενός δημοκρατικού πληθυσμού.

Και αυτό το αποδέχονται τόσο ο μεγάλος γερμανός φιλόσοφος Χάμπερμας (Frankfurter Allgemeine Feuilleton, Rettet die Wuerde der Demokratie), όσο και το συντηρητικό αγγλικό περιοδικό Economist (A euro referendum).

Όμως ο Παπανδρέου θέλησε να διατηρήσει τη δύναμή του μέσα στο ΠαΣοΚ και προσπάθησε, στις μακιαβελικές διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, να επιβάλλει ως πρωθυπουργό ένα φίλο του , θυμίζοντας ότι η εξουσία είναι για κάποιους ανθρώπους αφροδισιακό (Enzensberger, «Πολιτική και πολιτισμός»).

Εξάλλου, ο Παπανδρέου δεν έχει σήμερα καμία νομιμοποίηση, αφού έχει ταυτιστεί -καλώς ή κακώς- με τα μονοδιάστατα μέτρα λιτότητας και άρα πρέπει να αποκαλυφθούν κάποιες καινούργιες προσωπικότητες που θα αντιπροσωπεύσουν αυτό το χώρο.

Όμως και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να αποχωρήσει, γιατί έχει αναδειχθεί σε μια μοιραία προσωπικότητα!

Επί δύο χρόνια δυναμίτισε θανάσιμα κάθε ευρωπαϊκή προσπάθεια διάσωσης αυτής της χώρας (διαπαιδαγωγώντας ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού με την αντίστοιχη λογική) και σήμερα μιλάει κιόλας για άμεσες εκλογές, υπονομεύοντας εμφανώς την δυναμική της καινούργιας κυβέρνησης, ώστε ο ίδιος να γίνει γρήγορα πρωθυπουργός.

Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι σε αυτό τον τόπο, δεν πρέπει πια να επιβραβεύουμε ανθρώπους που βάζουν την προσωπική τους άμετρη φιλοδοξία πάνω από την πατρίδα!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ας ελπίσουμε ότι με την κυβέρνηση συνασπισμού θα αρχίσει μια νέα εποχή. Σε αυτή την εποχή δεν έχουν θέση ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς!

***

11/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , | 2 Σχόλια

Το ριφιφί παραμένει…

Μέχρι την τελευταία στιγμή οι αδερφοί Ντάλτον (Παπανδρέου) χρησιμοποίησαν ανερυθρίαστα την χώρα μας για τα κερδοσκοπικά τους παιχνίδια, κάτω από την κατεύθυνση της μαμάς και του «μάγου των αγορών» George Soros.

Ας όψονται όλοι αυτοί που τους «έκαναν πλάτες», αυτοί που είχαν προσδεθεί στο άρμα του «Σοσιαλιστικού Κινήματος» ακολουθώντας πιστά το όραμα της «αλλαγής». Της αλλαγής από την πραγματικότητα στην «εκσυγχρονιστική» ουτοπία, που έφτασε το λαό στο όριο της εξαθλίωσης και τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Τα αγόρια της μαμάς έκαναν την πλάκα τους, κυβέρνησαν, τα οικονόμησαν, και ετοιμάζονται τώρα να κλείσουν κερδοφόρα αυτό το κεφάλαιο, εξακολουθώντας να παίζουν παιχνίδια εις βάρος ενός ολόκληρου λαού.

Ένα επικίνδυνο παιχνίδι όμως, που ποτέ δεν βγήκε σε καλό γι’ αυτούς που το έπαιξαν. Το παράδειγμα της οικογένειας του «σοσιαλιστή» Καντάφι είναι ακόμη φρέσκο…

Έστω κι αν αύριο «αλλάξει ο Μανωλιός και βάλει τα ρούχα του αλλιώς», το ριφιφί παραμένει, και αργά ή γρήγορα οι ένοχοι θα πιαστούν και θα κληθούν να δώσουν λόγο.

***

10/11/2011 Posted by | Πρόσωπα | , , , , , , , | Σχολιάστε

Το κοινό τσιμπούρι και η σχέση του με την πολιτική επικαιρότητα

Το τσιμπούρι είναι κοινή ονομασία του παρασιτικού Αρθρόποδου, που επιστημονικά ονομάζεται κρότων. Ανήκει στην τάξη Ακάρεα. Τρέφεται με αίμα που απορροφά από το δέρμα των θηλαστικών, στα οποία παρασιτεί. Βγαίνει δύσκολα όταν προσκολλάται στο δέρμα. Είναι επιβλαβές για τον άνθρωπο και τα ζώα, επειδή μπορεί να μεταφέρει ασθένειες [όπως την …νεοταξίαση για παράδειγμα].

Το ενήλικο τσιμπούρι που παρασιτεί στα ελάφια, ονομάζεται Ixodes scapularis, το άλλο όμως, το οποίο έχει κολλήσει στην ελληνική κοινωνία, ονομάζεται GAPodes sed non scapularis, διότι ένα είναι σίγουρο, πως …δεν θα προλάβει να την σκαπουλάρει!

***

05/11/2011 Posted by | Politic | , , , | Σχολιάστε

Όλα τα βλέμματα του πλανήτη ήταν χθες στραμμένα στη Βουλή

Όλη η υφήλιος έζησε χθες το φινάλε της ελληνικής δόξας.

Η ψήφος εμπιστοσύνης που πήρε χθες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τα χειροκροτήματα των βουλευτών στην ομιλία, παρωδία, του πρωθυπουργού, φανερώνουν, πως ο τόπος αυτός έχει τελειώσει. Αν 153 –τουλάχιστον- από τους 300 κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους δεν μπόρεσαν να διακρίνουν χθες το βράδυ την αλήθεια πίσω από τα όσα εκφωνήθηκαν από τον Γιώργο Παπανδρέου, τότε μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τι συμβαίνει με τον άμοιρο λαό. Μπορεί εύκολα να αντιληφθεί, πως ο τόπος αυτός είναι παραδομένος στα χέρια ανθρώπων, που δεν διαθέτουν ούτε ίχνος  συνείδησης.

Χθες το βράδυ, ο πρωθυπουργός του καταστροφικού μνημονίου, με όσα τόλμησε αδιάντροπα να εκφωνήσει εκθειάζοντας τον εαυτό του και εμφανιζόμενος ως σωτήρας, καθώς και οι χειροκροτητές του, πρόσβαλαν κατάφωρα τον Ελληνικό λαό, διότι φανέρωσαν το χαμηλό ηθικό και νοητικό τους επίπεδο. Η προσβολή έγινε, διότι αυτοί οι άνθρωποι είναι εκλεγμένοι από τον λαό, πράγμα το οποίο σημαίνει, πως οι άνθρωποι που έστειλαν αυτούς τους «απατεώνες» στη Βουλή για να τους εκπροσωπήσουν, πρέπει να είναι ή διανοητικά καθυστερημένοι ή τουλάχιστον ίδιοι με αυτούς!

Όλα τα βλέμματα του πλανήτη ήταν χθες στραμμένα στη Βουλή. Γιατί άραγε; Διότι αυτή η μικρή χώρα, εκτός από την κομβική θέση που κατέχει μέσα στα σπλάχνα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, έχει και μια καίρια θέση στην κοινωνική και πολιτιστική συνείδηση όλου του κόσμου, και όλοι περίμεναν χθες να γίνουν μάρτυρες κάποιας συγκλονιστικής εξέλιξης.

Περίμεναν να δουν την αναβίωση των «ηρώων» που πίστευαν ότι εξακολουθούν να ζουν μέσα στους Έλληνες… Και τι είδαν;

Είδαν το θέατρο του παραλόγου, με ένα παραληρηματικό φινάλε από δυο «μελανοχίτωνες» εκπροσώπους.

Όση αίγλη είχε απομείνει ακόμη σ’ αυτόν τον τόπο χάθηκε χθες οριστικά!

.

.

***

05/11/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , | 7 Σχόλια