Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Η «Νέα Τάξη Πραγμάτων» ξεπροβάλλει – Θα διαρκέσει; (Μέρος Α’)

Μια καλά σχεδιασμένη πορεία η οποία δείχνει να φτάνει στην ολοκλήρωσή της.

Αν κάνει κάποιος μια σχετικά γρήγορη έρευνα –πράγμα πολύ εύκολο σήμερα- θα διαπιστώσει, πως από άκρο σε άκρο στον πλανήτη όλοι μιλούν για την Νέα Τάξη Πραγμάτων, που είναι ίσως πιο γνωστή με τους αγγλικούς όρους: New Order.

Πως γίνεται αυτό που κάποτε προκαλούσε το ειρωνικό μειδίαμα σε ορισμένους να αποτελεί σήμερα κεντρικό θέμα συζητήσεων σε όλους σχεδόν τους κύκλους, παγκόσμια;

Η εξήγηση είναι απλή: Διότι αποτελεί μια πραγματικότητα!

Μια εφιαλτική πραγματικότητα που συλλήφθηκε σαν ιδέα σε κάποια αρρωστημένα μυαλά μεταξύ των ναζιστών του Γ’ Ράιχ,  και κατέληξε να γίνει στόχος της σημερινής ελίτ.

Έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τόσα πολλά γύρω από αυτό το θέμα, που θα ήταν σίγουρα βαρετό να επαναλάβω εδώ κάποιο σχετικό ιστορικό και τις λεπτομέρειες που σχετίζονται με την γέννηση και την εξάπλωση αυτής της ιδέας. Αυτό που σίγουρα θα ενδιαφέρει τους αναγνώστες θα είναι μάλλον το δια ταύτα. Το τι περιλαμβάνει δηλαδή αυτή η Νέα Τάξη και σε ποιο βαθμό μπορεί να μας αφορά.

Θα μπορούσα να περιγράψω αυτό το δια ταύτα ως εξής:

Εγκαθίδρυση μιας Διεθνούς Διακυβέρνησης, δηλαδή συγκέντρωση Εξουσίας στα χέρια μιας μικρής ολιγαρχίας που θα κυβερνάει όλο τον Κόσμο. Αυτό σημαίνει:

  • Κατάργηση της Εθνικής Κυριαρχίας Λαών, Εθνών και Κρατών και τη μεταβίβαση της στη «Διεθνή Διακυβέρνηση» (World Government). Αυτό σημαίνει την κατάργηση της Δημοκρατίας μέσα από την κατάργηση της ουσιαστικής έννοιας του Κυρίαρχου Λαού.
  • Κατάργηση της οντολογικής υπόστασης του ανθρώπου που προσδιορίζεται από την ελευθερία βούλησης και την μετατροπή του σε άτομο που προσδιορίζεται από «πολιτική ορθότητα», από στερεότυπα που κατασκευάζει και προωθεί δηλαδή η Διεθνής ολιγαρχική Εξουσία.

Επειδή κανένας λαός και κανένας άνθρωπος δεν θα αυτοχειριαζόταν, επιλέχτηκε για την επιτυχή εφαρμογή αυτού του σχεδίου η παλιά μέθοδος της Δημαγωγίας και της Σοφιστίας, με εφαρμογές που επιτρέπει η σύγχρονη τεχνολογία.

Τελικός στόχος: Η μεταφορά του Κρατικού Πλούτου και η Δήμευση μέρους του Ιδιωτικού, για μεταφορά του σε ξένα κέντρα αποφάσεων (γιατί άραγε αυτή η ξαφνική στροφή προς τον χρυσό;).

Τα μέσα:

  1. Κατάργηση του κυριαρχικού δικαιώματος των Κρατών να Δημιουργούν (τυπώνουν) Χρήμα, με συνέπεια τα κράτη να δανείζονται και να χρωστούν αυτά που θα τύπωναν τσάμπα χωρίς να τα χρωστούν σε κανένα. Για τον σκοπό αυτό απαιτούνται οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Αν αυτό δεν μπορεί να γίνει με ειρηνικά μέσα, τότε ενεργοποιείται το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ και επιβάλλεται δια της βίας.
  2. ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΑ, ΜΕ ΥΦΟΣ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑΣ που δήθεν δεν επιδέχεται αντιρρήσεις,  προς ένα Λαό που δεν μπορεί να έχει –στο σύνολο- ως γνωστικό αντικείμενο την Γεωπολιτική και την Οικονομία, που θα αναγγέλλουν, ότι αυτά που γίνονται είναι …η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ. Για τον σκοπό αυτό έχουν ενεργοποιηθεί τα ΜΜΕ, το Χόλιγουντ, καθώς και διάφοροι …«στοχαστές».

Μήπως όλα αυτά ακούγονται κάπως γνωστά σ’ εμάς που ζούμε σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη; Μήπως περιγράφουν λίγο πολύ αυτά που βιώνουμε τα τελευταία –τουλάχιστον- δύο χρόνια; Είναι μήπως σύμπτωση; (Βλέπε εδώ)

Αν κάποιοι εξακολουθούν να έχουν ερωτηματικά και αμφιβολίες, ας ρίξουν μια ματιά σε αυτά που έγραφε ο ΔΟΛ στο «έγκριτο» ΒΗΜΑ τον Απρίλιο του 2009:

« Οι ΗΠΑ του Ομπάμα, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ του Μπους, αλλάζουν πολιτική: αντιμετωπίζουν ήδη πρακτικές παγκόσμιας διακυβέρνησης. Με τους άλλους. Σίγουρα, τόσο για το περιβάλλον όσο και για τις φυσικές καταστροφές, την αντιμετώπιση πάντα πιθανών πανδημιών, καθώς και για μια αποδεκτή ανάπτυξη, σαφές είναι ότι επιβάλλεται η ατομική συμβολή κάθε πολίτη και κάθε χώρας. Αλλά χωρίς παγκόσμιες λύσεις δεν θα υπάρξει σωτηρία.

Η παγκοσμιοποίηση έχει συντελεστεί.

Δεν είναι μόνο κάτι το απαράδεκτο, κι ας περιλαμβάνει και τα απαράδεκτα που ζούμε με την κρίση. Γιατί είναι συνάμα ο μονόδρομος (μάλιστα!) της επιβίωσης όλων. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μία, δεξιά και καταδικαστέα. Μπορεί, αν το θελήσουμε, να είναι πολυπολιτισμική, προοδευτική και συνεπώς θετική και σωτήρια με τους όρους μιας δημοκρατικής παγκόσμιας συλλογικής διακυβέρνησης για ό,τι είναι αναγκαίο.

Οι εθνικές λύσεις είναι κίνδυνος. Τις προπαγανδίζουν οι εξίσου καθυστερημένες αριστερά και δεξιά. Όμως, οδηγούν στα χειρότερα. Κυρίως όλους εμάς τους μικρούς που δεν έχουμε καν πειστικούς “συνοριοφύλακες”!»

Και για τους ποιο δύσπιστους, ας δούμε κάποιες σκέψεις από την προεκλογική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ:

«Αποβλέπουμε στη διαμόρφωση ενός πολυμερούς συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, δημοκρατικά νομιμοποιημένου, με κέντρο έναν αναβαθμισμένο Ο.Η.Ε. Οι μονομερείς επεμβάσεις διαιωνίζουν το πρόβλημα, τροφοδοτούν τη βία, υπονομεύουν την ειρηνική συνύπαρξη των πολιτισμών.» (Βλέπε εδώ περίπου στη μέση, κάτω από τον υπότιτλο: «Η Ελλάδα στο διεθνές στερέωμα»)

Ήταν αυτή μια πρόσφατη στροφή στους πολιτικούς στόχους του ΠΑΣΟΚ; Τα πράγματα δείχνουν πως όχι.

Ένας από τους τομείς του Κινήματος από το 2005, ήταν Η «Επιτροπή Παγκόσμιας Προοδευτικής Διακυβέρνησης & Διεθνούς Αλληλεγγύης», με συντονιστή τον επίτιμο διδάκτορα του ΑΠΘ Σωτήρη Μουσούρη, ο οποίος είχε διατελέσει επίσης αναπληρωτής Γ.Γ. του ΟΗΕ (βλέπε εδώ).

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μήπως δεν φανερώνουν μια καλά σχεδιασμένη πορεία η οποία δείχνει να φτάνει στην ολοκλήρωσή της;

Υπάρχει κάποιος που εξακολουθεί να έχει αμφιβολίες;

Τότε ας παρακολουθήσει με προσοχή τα όσα έχει να μας πει ένας από τους κορυφαίους παράγοντες της παγκόσμιας ελίτ:

.

.

(…συνεχίζεται )

***

23/09/2011 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 19 Σχόλια

Πως είδαν οι Ρώσοι την «δολοφονία» Μπιν Λάντεν

Από τη «Φωνή της Ρωσίας» – 03.05.2011

«Η εξόντωση του Μπιν Λάντεν σημαίνει μεταμόρφωση της παγκόσμιας κατάστασης.»

Αυτό που συνέβηκε στην πακιστανική πόλη Αμποταμπάτ στάθηκε ιδιόμορφο δώρο για τον Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος πριν έναν μήνα είχε δηλώσει πως είναι διατεθειμένος να υποβάλει την υποψηφιότητά του για δεύτερη προεδρική θητεία. Η εξολόθρευση του αρχηγού της Αλ Κάιντα θα ανεβάσει, οπωσδήποτε, το επίπεδο δημοτικότητας του Ομπάμα ανάμεσα στους Αμερικανούς.

Μερικοί εμπειρογνώμονες, αλήθεια, εξακολουθούν να αμφιβάλλουν αν σκοτώθηκε ακριβώς ο Μπιν Λάντεν. «Αν αποδειχτεί ακόμα μια φορά ότι δεν είναι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν που σκοτώθηκε, τότε μπορεί να ξεσπάσει μεγάλο σκάνδαλο», παρατήρησε ο Ρώσος επιστήμονας-αμερικανολόγος Αλεξέι Αρμπάτοφ.

 «Ας δώσει ο Θεός να μην γίνει έτσι! Τότε η απογοήτευση θα είναι, βέβαια, τεράστια. Τότε θα ήταν καλύτερα να μην γινόταν αυτή η επιχείρηση γιατί τέτοια είδηση θα σταθεί μεγάλο χτύπημα για όλους. Ελπίζω, ωστόσο ότι δεν θα συμβεί αυτό. Θέλω ώστε να ανεβαστεί το επίπεδο δημοτικότητας του Ομπάμα», πρόσθεσε ο Αλεξέι Αρμπάτοφ.

Εν τω μεταξύ, διαδίδεται ακόμα μια άλλη εκδοχή, ότι ορισμένοι κύκλοι στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν το ριζοσπαστικό Ισλάμ για την επίτευξη των σκοπών τους και ότι ο Ομπάμα είναι μόνο φορέας των ιδεών τους. Σε σχέση με αυτό ο στρατηγός Βλαντίμιρ Οβτσίνσκι, πρώην διευθυντής της Ρωσικής Εθνικής Υπηρεσίας της Ιντερπόλ, είπε:  «Η εξόντωση του Μπιν Λάντεν σημαίνει μεταμόρφωση της παγκόσμιας κατάστασης.»

«Προηγούμενα είχε θέση ο πόλεμος των πολιτισμών και εφαρμοζόταν ακριβώς τέτοια αντίληψη των ΗΠΑ, ενώ τώρα η αντίληψη αυτή έχει αφαιρεθεί. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας έχει τελειώσει πια. Ακόμα και στον λόγο του στο Κάιρο ο Ομπάμα είπε ότι από τώρα δεν διεξάγουν πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Από τώρα βοηθούν τα εθνικο-απελευθερωτικά κινήματα, που ανατρέπουν τους τυράννους. Αυτό εκδηλώθηκε ανάγλυφα στις λεγόμενες αραβικές επαναστάσεις και η εξόντωση του Μπιν Λάντεν τους χρειαζόταν για να οδηγήσουν αυτή την αντίληψη ως το τέλος και να στρίψουν την ενέργεια του ριζοσπαστικού ισλάμ προς την χρειαζούμενη για την Αμερική κατεύθυνση. Ο Μπιν Λάντεν τους εμπόδιζε να το κάνουν αυτό», παρατήρησε ο Βλαντίμιρ Οβτσίνσκι.

Ό,τι κι αν ήταν όμως, η εξολόθρευση του Μπιν Λάντεν είναι σημαδιακό γεγονός. Το κύριο τώρα είναι να κατευθυνθούν οι προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας προς την συνέχιση του αγώνα κατά της Αλ Κάιντα και των άλλων τρομοκρατικών δικτύων γιατί η εξόντωση του αρχηγού δεν δίνει ακόμα αφορμή για ευφορία,- θεωρεί ο Γκεόργκι Μίρσκι.

– «Όσον αφορά την πρακτική πλευρά της υπόθεσης, η Αλ Κάιντα δεν είναι κάποια συγκεντροποιημένη οργάνωση. Οι ξεχωριστοί πυρήνες της επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω του ΄Ιντερνετ. Είναι αυτόνομοι και δεν έπαιρναν οποιεσδήποτε εντολές από τον Μπιν Λάντεν. Ο Μπιν Λάντεν για αυτούς ήταν μόνο εμπνευστής. Υπάρχουν εξάλλου, και οργανώσεις που δεν είχαν καμιά σχέση με τον Μπιν Λάντεν»,- είπε ο Γκεόργκι Μίρσκι.

Η διεθνής τρομοκρατία είναι κακό που διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο και η καταπολέμηση της τρομοκρατίας είναι κοινό έργο όλων των κρατών. Μάλλον για αυτό τον λόγο ακριβώς η είδηση για την εξολόθρευση του Μπιν Λάντεν έγινε δεκτή με ανακούφιση σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου.

.

03/05/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , , | 9 Σχόλια

Η επανάσταση του «γιασεμιού» ως προάγγελος της επανάστασης της …λεμονόκουπας!

Οι συνθήκες έχουν μάλλον ωριμάσει για να παρουσιάσει ο κυρίαρχος λαός τη δική του εκδοχή…

Οι απανταχού επιτήδειοι, που είχαν καταφέρει να καθίσουν στον σβέρκο του αδαούς πληθυσμού, χρησιμοποιώντας ως μέσο είτε τον αυταρχισμό (μουσουλμανικά κράτη) είτε την υπερκατανάλωση (τα μπιχλιμπίδια της δυτικής καπιταλιστικής κοινωνίας, αντίστοιχα με τις χάντρες και τα καθρεφτάκια των κονκισταδόρος, του Κορτέζ), έχουν αρχίσει να ανησυχούν. Και δεν έχουν άδικο!

Ο «πολύς» Μπεν Αλί, της Υεμένης, μετά της πολυμήχανου συζύγου του (τυπικά το Νο 2 της χώρας, ως αντιπρόεδρος, αλλά ουσιαστικά “the bosh” που κινούσε όλα τα νήματα), δείχνει να έχουν σπάσει το νήμα και σύντομα θα δούμε μάλλον να τους ακολουθούν ασθμαίνοντας και πολύ άλλοι συνάδερφοι…

Η παράδοξη σιωπή που επικρατεί στις περισσότερες αραβικές πρωτεύουσες, ύστερα από αυτή την ανατροπή του Τυνήσιου προέδρου, είναι ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί στον αραβικό κόσμο: τα περισσότερα από τα καθεστώτα του έχουν ουκ ολίγα κοινά σημεία με τον ανατραπέντα… Με άλλα λόγια ο φόβος για διάδοση της εξέγερσης, της «επανάστασης του γιασεμιού», όπως ονομάστηκε, είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτός και στις δικές τους χώρες…

Πράγματι η είδηση είναι βέβαιο ότι προκάλεσε ρίγη στις αραβικές πρωτεύουσες (Κάιρο, Τρίπολη, Αμμάν κ.ά.) καθώς οι ηγέτες τους έχουν συνηθίσει είτε να πεθαίνουν στην εξουσία είτε να δολοφονούνται ή να ανατρέπονται από πραξικοπήματα. Ανατροπή και αναγκαστική φυγή ως αποτέλεσμα διαδηλώσεων ήταν μέχρι τις 14 Ιανουαρίου κάτι το αδιανόητο στον αραβικό κόσμο.

Η περίπτωση λοιπόν της Τυνησίας είναι υποδειγματική και…..συνιστά αναμφισβήτητα μια… πρωτιά… Και όχι μόνο για τον αραβικό κόσμο.

Ένας από τους τρομοκρατημένους, είναι ο αφρικανικής καταγωγής «πλανητάρχης», και αυτό φάνηκε από την σπουδή που έδειξε να ταχθεί υπέρ των επαναστατών, μια ημέρα πριν την εκδίωξη του Μπεν Αλι από την χώρα. Ο αμέσως επόμενος, είναι ο άλλος κατεργάρης, ο Σαρκοζί, ο οποίος όμως δεν τολμάει να πάρει παρόμοια θέση διότι ξέρει τι τον περιμένει στη χώρα του, μιας και εκεί το καζάνι βράζει.

Και για την Ιστορία, ας μην ξεχνάμε, ότι οι κινητοποιήσεις στην Τυνησία ξεκίνησαν από την αυτοπυρπόληση ενός νεαρού μικροπωλητή, που η αστυνομία είχε κατασχέσει το εμπόρευμά του… Η αυτοπυρπόληση ενός άνδρα έξω από την (κατ’ όνομα μόνο) Βουλή στο Κάιρο, που ακολούθησε, αλλά και οι τέσσερις παρεμφερείς περιπτώσεις αυτοπυρπολήσεων στην Αλγερία δεν μπορούν παρά να προκαλέσουν ρίγη ανησυχίας.

Ας πάρουμε πολύ σοβαρά υπόψη την παράδοξη εισροή λαθρομεταναστών στη χώρα μας, και ας τολμήσουμε να κάνουμε έγκαιρα συνειρμούς (βλέπε: Άγιος Παντελεήμονας, συγκέντρωση Μουσουλμάνων στα προπύλαια, και τώρα κατάληψη της Νομικής) πριν βρεθούμε προ οδυνηρών απροόπτων. Τι σηματοδοτούν όλα αυτά (και πολλά άλλα χειρότερα); Μήπως ετοιμάζουν οι διεθνιστές την συμπλήρωση του «μπουκέτου» των επαναστάσεων στη χώρα μας; Τι θα ακολουθήσει τις επαναστάσεις του «πορτοκαλιού» και του «γιασεμιού»; Μήπως η επανάσταση της …λεμονόκουπας;

Γεγονός είναι, πως γι αυτούς που κινούν τα νήματα, μια ελεγχόμενη εξέγερση είναι προτιμότερη από τις ανεξέλεγκτες αναταραχές. Και στη χώρα μας η προβοκάτσια ανήκει στις συνήθης πλέον μεθόδους καταστολής, ανεξάρτητα ποιο κόμμα (από τα δυο) βρίσκεται στην εξουσία. Θα τα καταφέρουν οι ΜΚΟ να ενεργοποιήσουν τη δική τους επανάσταση (ίσως τώρα του …μαϊντανού), ή θα τους προλάβουν οι λεμονόκουπες του λαού;

Η «Le Monde» αποκάλυψε, ότι το προεδρικό ζεύγος στην Τυνησία σήκωσε πριν φύγει από τη χώρα τις «οικονομίες» του, δηλαδή 1,5 τόνο χρυσού, που αντιστοιχεί σε 45 εκατ. Δολάρια. Ας το έχουμε αυτό υπόψη και ας μπει καλού κακού καραούλι έξω από τα σπίτια των πολιτικών και των τραπεζιτών…

Η …βελούδινη εξέλιξη στην υπόθεση SIEMENS βοά!

«Φύλαγε τα ρούχα σου να ‘χεις τα μισά», λέει ο λαός. Ας μην την πάθουμε σαν του Τυνήσιους, που χάσανε το «μάρμαρο» και τους έμεινε μόνο το …άρωμα του γιασεμιού!

.

Και κάτι σημειολογικό:
.
.Τον Νοέμβριο του 2008, στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε με αφορμή την παρασημοφόρηση του από τον Μπεν Αλί στην Τυνησία, ο κ. Στρος Καν δήλωσε (βλέπε εδώ), ότι η άποψη που έχει το ΔΝΤ για την πολιτική που ακολουθείται στην Τυνησία είναι πολύ θετική: «Είμαι σίγουρος ότι την επόμενη χρονιά, ακόμα κι αν σε παγκόσμιο επίπεδο η κατάσταση αποδειχθεί δύσκολη στην Τυνησία τα πράγματα θα συνεχίσουν να λειτουργούν σωστά». Έπεσε όμως έξω… και ο «σύντροφος» από την Σοσιαλιστική Διεθνή βρίσκετε σήμερα σε εξορία.
 
.
Τα ακούει αυτά ο πρόεδρος Jeffrey;

.

.

26/01/2011 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , , , , | 8 Σχόλια

Η «διεθνής διακυβέρνηση» το στοίχημα της G20 για το 2011

Η σύνοδος κορυφής της G20 στη σκιά ενός επικείμενου νομισματικού πολέμου.

«Η σύνοδος της G20, των είκοσι ισχυρότερων οικονομιών του Κόσμου, που θα διεξαχθεί αυτή την εβδομάδα στη Σεούλ της Ν. Κορέας (Πέμπτη 11/11), πρέπει να εργαστεί για μια μεταρρύθμιση στο διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα με αυστηρότερη επιτήρηση των αγορών», δήλωσε ο πρόεδρος της Κίνας Χου Ζιντάο σε συνέντευξη του που δημοσιοποιήθηκε σήμερα.

Ο Χου ζητά επίσης την κατάργηση όλων των μορφών προστατευτισμού και πρόσθεσε ότι η Κίνα θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να βρεθεί μια κοινά αποδεκτή λύση στη σύνοδο κορυφής.

Στο μεταξύ ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, σε επιστολή του προς τους ηγέτες των χωρών της G-20, λέει, μεταξύ άλλων: «Μία ισχυρή οικονομία είναι η σημαντικότερη συνεισφορά που μπορούν να κάνουν οι ΗΠΑ για την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας» και κάλεσε  τους ομολόγους του να «πράξουν αυτό που τους αναλογεί», ώστε να μειώσουν τις ανισότητες ανάμεσα στις εξαγωγικές δυνάμεις και τις «βαριά» χρεωμένες χώρες που κάνουν εισαγωγές.  Πρόσθεσε επίσης: «Καμία χώρα δεν μπορεί να πετύχει από μόνη της τον κοινό μας στόχο για μια ισχυρή βιώσιμη και ισορροπημένη ανάκαμψη».(*)

Οι αρχηγοί κρατών των 20 πιο ανεπτυγμένων και αναδυομένων οικονομιών, που εκπροσωπούν το 90% της παγκόσμιας οικονομίας, συναντώνται στη Σεούλ, σε μία συγκυρία κατά την οποία οι φόβοι για έναν νομισματικό «πόλεμο» είναι εντονότεροι από ποτέ.

Εν τω μεταξύ, την εκτίμηση ότι ο «πόλεμος των νομισμάτων» δεν πρόκειται να λυθεί στο πλαίσιο της Συνόδου, εξέφρασε η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ, καθώς θεωρεί ότι πρόκειται για «ένα ζήτημα υπερβολικά περίπλοκο» για να επιλυθεί στη διάρκεια μίας και μόνης Συνόδου.

Μιλώντας στο γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό Radio Classique, η υπουργός υπενθύμισε ότι η μεταρρύθμιση του διεθνούς νομισματικού συστήματος αποτελεί μία από τις προτεραιότητες της Γαλλίας, η οποία αναλαμβάνει το Σάββατο την προεδρία της G-20 για ένα χρόνο.

Η Κρ. Λαγκάρντ τόνισε επίσης ότι ένας από τους στόχους της γαλλικής προεδρίας είναι το ζήτημα της διεθνούς διακυβέρνησης: «Αυτό θα είναι το στοίχημα για το 2011, να αποδείξουμε ότι η G-20 είναι αξιόπιστη και αποτελεσματική, ότι έχει διάρκεια».

.
.
Σχετικό άρθρο: Οι G20 προετοιμάζονται για τις προκλήσεις τους μέλλοντος
.
.
————
(*) (Δείτε εδώ την καυστική απάντηση της Άγκελα Μέρκελ, στην έκκληση Ομπάμα)

.

10/11/2010 Posted by | Οικονομία | , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Ο Αόρατος Εχθρός (μέρος Α’)

Ποιος είναι ο «κρυφός» ρυθμιστής των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο; Μια ανάλυση που ίσως μας βοηθήσει να πάψουμε να …κυνηγάμε την ουρά μας.

Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας σε γεωπολιτικό επίπεδο καθώς και για την ανάπτυξη του λεγόμενου Νέο-Οθωμανισμού, που άρχισε να κάνει την εμφάνισή του από τον καιρό που ήρθε στα πράγματα ο μειλίχιος Αχμέτ Νταβούτογλου.

Από την άλλη έχουμε τις συνεχείς τουρκικές προκλήσεις σε Αιγαίο, Θράκη κ.λ.π. συνοδευόμενες από πολιτικές επαφές μεταξύ Παπανδρέου-Ερντογάν, οι οποίες χαρακτηρίζονται «χρήσιμες, ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερα φιλικές».

Όλα αυτά δεν ταιριάζουν καθόλου μεταξύ τους και εύλογα ο κάθε σκεπτόμενος πολίτης στην Ελλάδα αρχίζει να αισθάνεται σαν την …«Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».

Κάποτε ξέραμε πως ένα και ένα κάνουν δυο, και σταδιακά προχωρήσαμε στα σύνολα και στις εξισώσεις, μέχρι και στα ανώτερα μαθηματικά, αλλά διατηρήσαμε εντούτοις μια συνοχή. Αυτά που συμβαίνουν όμως σήμερα γύρω μας δεν μπορούν να εξηγηθούν ούτε με τα μαθηματικά, ούτε με την Λογική γενικά, και κάποιοι ίσως φτάσουν να αναζητήσουν εξηγήσεις στη …μεταφυσική. Και όντως αυτό έχει συμβεί, γι αυτό εξάλλου έχει πουλήσει τρελά ο Νταν Μπράουν, και κάποιοι έχουν «αναστήσει» ακόμη και τον γέροντα Παΐσιο!

Είναι όμως όντως τόσο ανεξήγητα τα όσα συμβαίνουν γύρω μας;

Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό, πως τα γεωπολιτικά «παιχνίδια» εμπεριέχουν στους κόλπους τους σαφώς τον στρατιωτικό παράγοντα, και μια βασική στρατιωτική μέθοδος είναι το καμουφλάζ.

Το καμουφλάζ είναι μια τεχνική την οποία συναντάμε και στο ζωικό βασίλειο, και ίσως από εκεί να πήραν τα πρώτα μαθήματα οι στρατηγικοί σχεδιαστές.

Πολλά είναι τα ζώα που χρησιμοποιούν την τεχνική του καμουφλάζ. Με το να προσαρμόζουν την εμφάνισή τους στον περιβάλλοντα χώρο ξεγελούν το μάτι και περνούν απαρατήρητα τόσο από τους φυσικούς εχθρούς όσο κι από τα υποψήφια θύματά τους. Κάποια έντομα, όπως επίσης οι χαμαιλέοντες και τα χταπόδια, είναι μερικά από τα πλάσματα που χρησιμοποιούν αυτή την τεχνική ώστε να ενσωματώνονται στο φυσικό τους περιβάλλον, να  περνούν απαρατήρητα και να επιβιώνουν αλλάζοντας χρώμα.

Στην αρχαιότητα, ο Άμμων Ρα, θεός της αρχαίας Αιγύπτου, μπορούσε να εξαφανίζεται όποτε το επιθυμούσε. Και ο σύγχρονος άνθρωπος δημιούργησε δικούς του ήρωες προικισμένους με το χάρισμα να γίνονται αόρατοι: από τον αόρατο άνθρωπο στο ομώνυμο βιβλίο του Χέρμπερτ Τζ. Ουέλς το 1897, ο οποίος αναδείχθηκε σε χολιγουντιανό σταρ το 1933, μέχρι τους ήρωες στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν (1954-1955), οι οποίοι διεκδικούν το πανίσχυρο δαχτυλίδι που χαρίζει στον κάτοχό του όχι μόνο τη δύναμη να εξουσιάζει τον κόσμο αλλά και να εξαφανίζεται ο ίδιος όταν το φορά.

Ποιο πρόσφατα, ο Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ γίνεται αόρατος χάρη στη μαγική κάπα που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Και ο Τζέιμς Μποντ κατάφερε με τη βοήθεια των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών να βρει έναν τρόπο να εξαφανίζεται χάρη στο υπερεξοπλισμένο αυτοκίνητό του.

Τις ίδιες μαγικές ικανότητες διαθέτουν και οι πρωταγωνιστές των ταινιών Οι Περιπέτειες Ενός Αόρατου Ανθρώπου του Τζον Κάρπεντερ, Ο Άνθρωπος Χωρίς Σκιά του Πολ Βερχόφεν και ο ήρωας του Μίλο Μανάρα στο κόμικ Το Άρωμα του Αόρατου, ο οποίος πραγματοποιεί τις ερωτικές του φαντασιώσεις φορώντας ένα ειδικό άρωμα… εξαφάνισης.

Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Όλα δείχνουν τον πόθο του ανθρώπου να αποκτήσει μια ιδιότητα που μέχρι σήμερα μόνο στις υπερφυσικές δυνάμεις μυθικών ηρώων και θεών μπορούσε να αποδώσει. Η δύναμη του αόρατου αποτελεί ένα μέσο θέωσης, γι’ αυτό και ο άνθρωπος δε σταμάτησε ποτέ να το αναζητά.

Στη σύγχρονη εποχή έχουν αναπτυχθεί πολύ εξελιγμένες τεχνικές «αορασίας» και θα ήταν άρα αστείο να πιστεύουμε πως θα παραμείνουν ανεφάρμοστες σε περιπτώσεις εχθροπραξιών, όπως αυτές που υποτίθεται ότι συμβαίνουν -τουλάχιστον από πλευράς της Τουρκίας- προς την χώρα μας. Οι «εχθροπραξίες» όμως αυτές της Τουρκίας, είναι μόνο για γέλια!

Δείχνουν να είναι μάλλον …παιχνίδια ή ίσως και ασκήσεις, για να μη «σκουριάζουν» τα πανάκριβα μαχητικά καθώς και οι επιδέξιοι χειριστές στα στρατόπεδα. Είναι από την άλλη ένας τρόπος για να δικαιολογούνται οι τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες των δυο χωρών, από τις οποίες επωφελούνται ορισμένοι επιτήδειοι, ίσως τα …αφεντικά!

Ποιοι κάνουν όμως πραγματικά κουμάντο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη;

Το ερώτημα αυτό θα επιχειρήσω να απαντήσω, κάνοντας λογικούς συνειρμούς, και εξετάζοντας ένα ένα τα κομμάτια του πάζλ που έχουμε στη διάθεσή μας.

Μια πρώτη έρευνα που έχω κάνει πάντως, φανερώνει, πως ο «αόρατος εχθρός» δεν είναι και …τόσο αόρατος!

(…συνεχίζεται)

.

04/11/2010 Posted by | Σειρά | , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Ένα φάντασμα από το παρελθόν

G20 – Λονδίνο 2009: «Μια παγκόσμια κρίση απαιτεί μια παγκόσμια λύση»

Πολλά έχουν ακουστεί τις τελευταίες ημέρες και ιδίως μετά την τελευταία συνεδρίασης του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, για το ενδεχόμενο ενός παγκόσμιου νομισματικού πολέμου. Λαμβάνοντας όμως υπόψη το γεγονός πως αυτοί που υποτίθεται πως μπορεί να εμπλακούν είναι όλοι μέλη του G20, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια «λέσχη κοινών συμφερόντων και στόχων», τότε αρχίζω να ανησυχώ, διότι μου δίνει όλη αυτή η παραφιλολογία την αίσθηση …μπλόφας!

Από το στόμα ενός αξιωματούχου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του κ. Γιούργκεν Σταρκ, ακούστηκε για μια ακόμη φορά μια έκφραση η οποία παραπέμπει σε άλλες εποχές και θα πρέπει να μας βάλει λογικά σε σκέψεις. Ο εν λόγω κύριος προειδοποίησε συγκεκριμένα, πως οι συναλλαγματικές διαφορές μεταξύ των χωρών δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να εξελιχθούν σε έναν νομισματικό πόλεμο, υποστηρίζοντας πως χρειάζεται καλύτερος συντονισμός για την εξομάλυνσή τους και ανέφερε:

 «Θα ήταν μοιραίο να μπούμε σε έναν πόλεμο υποτίμησης, που στο τέλος θα προκαλέσει περισσότερο προστατευτισμό. Ο προστατευτισμός είναι αυτό που οδήγησε στην παγκόσμια οικονομική κρίση στην δεκαετία του ’30», δήλωσε ο Σταρκ στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

Ας δούμε τώρα τι ανέφεραν οι Financial Times πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, λίγο μετά την περίφημη συνάντηση των G20 στο ExCel center του Λονδίνου:

«Οι ηγέτες των σημαντικότερων 20 οικονομιών στο Λονδίνο την Πέμπτη λένε ότι μια “παγκόσμια κρίση απαιτεί μια παγκόσμια λύση«. Και υπόσχονται:

«Είμαστε αποφασισμένοι να αποκαταστήσουμε την ανάπτυξη τώρα, να αντισταθούμε στον προστατευτισμό και τη μεταρρύθμιση των αγορών και τους θεσμούς μας για το μέλλον… Είμαστε αποφασισμένοι να διασφαλίσουμε ότι αυτή η κρίση δεν θα επαναληφθεί». «Δεν θα υποχωρήσει στο χρηματοπιστωτικό προστατευτισμό», λένε.

Δηλώνουν την πεποίθησή τους σε «μια ανοικτή παγκόσμια οικονομία που θα βασίζεται στις αρχές της αγοράς, σε αποτελεσματική ρύθμιση, και σε ισχυρά παγκόσμια θεσμικά όργανα που θα εξασφαλίσουν μια βιώσιμη παγκοσμιοποίηση με την αυξανόμενη ευημερία για όλους”.»

Και λίγες μέρες μετά, στην Καθημερινή, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο που περιείχε πληροφορίες πάλι από τους Financial Times και έγραφε:

Απαραίτητη η αποφυγή του προστατευτισμού για την αντιμετώπιση της κρίσης

Σε έναν κόσμο που αγωνίζεται να γλιτώσει από τη μέγγενη της οικονομικής κρίσης και οι ηγέτες όλου του κόσμου προσπαθούν να βρουν λύσεις, ένα φάντασμα από το παρελθόν πλανάται πάνω από το οικοδόμημα της διεθνούς οικονομίας: ο λόγος για τον προστατευτισμό.

Ως η τάση που χαρακτήρισε τη στάση των περισσοτέρων κυβερνήσεων κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1930, ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγήν για τους ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλωστε αποτέλεσε παράγωγο του εθνικισμού (ενός από τους πυλώνες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου).[…]

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι; Σύμφωνα με τους αναλυτές, ένα εξαιρετικά πιθανό ενδεχόμενο εάν επικρατήσει ο προστατευτισμός είναι η έναρξη οικονομικών «πολέμων». Όπως αναφέρθηκε σε άρθρο του καθηγητή Τζαγκβίς Μπαγκβάτι του πανεπιστημίου της Κολούμπια που δημοσιεύτηκε στους Financial Times: «αν οι ΗΠΑ περάσουν στον Οργανισμό Διεθνούς Εμπορίου μέτρα που αποκλείουν την Κίνα και την Ινδία από τη λίστα των χωρών που θα λάβουν αμερικανική βοήθεια…τίποτε δεν πρόκειται να εμποδίσει τις χώρες αυτές από το να προβούν σε αντίποινα, όπως για παράδειγμα να αρχίσουν τις αγορές αεροσκαφών από την Airbus αντί της Boeing και πυρηνικών αντιδραστήρων από τη Γαλλία αντί τις ΗΠΑ. Και φυσικά οι Αμερικανοί θα απαντήσουν ανάλογα».

Μια επιπλέον επίπτωση του προστατευτισμού θα ήταν η αναπόφευκτη επιβάρυνση των πιο λιγότερο ισχυρών οικονομικά χωρών. Έχει υπολογιστεί πως οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης θα χρειαστούν το ποσό των 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσα στο 2009 για να μειώσουν τα χρέη τους, όπως και 150 δισεκατομμύρια για να αναπληρώσουν τις αναμενόμενες απώλειες λόγω της κρίσης των τραπεζών. Τα μέτρα προστατευτισμού που προωθούνται από τις ισχυρές οικονομίες της Ε.Ε. ενθαρρύνουν τον επαναπατρισμό των κεφαλαίων, στερώντας από τους «μικρούς» την οικονομική συνδρομή που είναι απαραίτητη για να βγουν από τη «θύελλα».

Η τελική κατάληξη, σύμφωνα με το Βόλφγκανγκ Μουνχάου, οικονομικό αναλυτή των Financial Times, μπορεί να είναι εξαιρετικά άσχημη: «ως αποτέλεσμα των λανθασμένων αντιλήψεων των Ευρωπαίων ηγετών, αναμένονται σοβαρές ζημιές σε όλες τις αγορές. Όσον αφορά την ευρωζώνη, πάντα θεωρούσα πως η διάλυσή της είναι ένα ενδεχόμενο πρακτικά απίθανο. Πλέον δεν είμαι τόσο σίγουρος».

Αυτά είχαν γραφτεί πέρσι και έχουμε  στο μεταξύ νοιώσει «στο πετσί μας» κάποια από αυτά να πραγματοποιούνται…  

Τι εννοούσαν όμως πέρσι οι G20 όταν μιλούσαν για “παγκόσμια λύση στην παγκόσμια κρίση”; Δεν ακούγεται αυτό σαν κάτι με «Παγκόσμια Οικονομική Διακυβέρνηση;»

Και δεν είναι φανερό, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί πλέον ένα «βαρίδι» σ’ αυτά τα σχέδια;

Συμπέρασμα: Στόχος τους διεθνούς τραπεζικού συνασπισμού φαίνεται να είναι η διάλυση της ΕΕ. Για τον σκοπό αυτό έχουν επιστρατευτεί όλα τα διεθνή μέσα (ΔΝΤ, ΠΟΥ, ΠΟΕ κ.λ.π.), στα οποία συμπεριλαμβάνεται και ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, κύριος Γεώργιος Α. Παπανδρέου, ο οποίος είναι αδιαμφισβήτητα ένα πειθήνιο όργανο της επικείμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Η νέα αυτή κατάσταση δεν αποτελεί απλά μια πολιτική ιδεολογία αλλά μάλλον, μια ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Την θρησκεία που έχει ονομαστεί NEW AGE και στην οποία φαίνεται να είναι ενταγμένη όλη η διεθνής ελίτ καθώς και η «παρέα του νέου ΠΑΣΟΚ».

Μόνο αυτό το συμπέρασμα μπορεί κάποιος να εξάγει από τα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται διεθνώς και τα όσα τραγελαφικά έχουν συμβεί στη χώρα μας τους τελευταίους 11 μήνες.

Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της διεθνούς εκστρατείας είναι, η ΒΙΑΣΥΝΗ.

Ναι! Παραδόξως βιάζονται… Γιατί όμως;

Πιστεύω πως δεν θα αργήσουμε να ανακαλύψουμε την αιτία, επειδή όλες οι κινήσεις είναι σπασμωδικές, ειδικά του οργάνου αυτής της εκστρατείας που δρα στην χώρα μας, του γνωστού και μη εξαιρετέου, πολυταξιδεμένου, GAP!

.

16/10/2010 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , , , , , , , | 13 Σχόλια

Τα τρωκτικά εγκαταλείπουν πρώτα το βυθιζόμενο σκάφος!

Η υπόθεση της Ελλάδας προκαλεί ρωγμές στο οικοδόμημα της Ενωμένης Ευρώπης.

Όλα δείχνουν, ότι η τελευταία οικονομική κρίση έπιασε πολλούς στον ύπνο, όπως συνέβη και με την πτώση του τοίχους του Βερολίνου πριν 20 περίπου χρόνια. Πολλά από τα σχέδια της Νέας Τάξης Πραγμάτων έπρεπε τώρα να ανασχεδιαστούν και μια νέα Γιάλτα έπρεπε να μοιράσει τον «νέο κόσμο», όπως και έχει γίνει – έτσι δείχνουν τα πράγματα.

Στα τελευταία δυο χρόνια είδαμε μια μακροχρόνια προσπάθεια επικυριαρχίας των Γερμανών στον τόπο μας να ναυαγεί, και σε αυτό συνετέλεσε, σε μεγάλο βαθμό, η αποκάλυψη του βρώμικου παιχνιδιού που έπαιζε ο «Δούρειος Ίππος» του γερμανικού ιμπεριαλισμού, η περιβόητη Siemens. Το ξεσκέπασμα έγινε από την Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (SEC), και σαν χιονοστιβάδα ακολούθησαν οι αποκαλύψεις διεθνώς, φτάνοντας μέχρι και στην Ελλάδα.  Από εκεί και πέρα τα πράγματα στον τόπο μας πήραν αυτήν την εξέλιξη που όλοι μας έχουμε ζήσει, με αποκορύφωμα -και λογική συνέπεια- την παράδοση της χώρας πρώτα στον «καταλληλότερο» πρωθυπουργό, και ακολούθως στους νέους μας κηδεμόνες. Απλή αριθμητική!

Σήμερα είδαμε να πέφτει και το τελευταίο οχυρό των Γερμανών  στον τόπο μας, με την διαγραφή της Ντόρας Μπακογιάννη από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η αιτία ήταν  το ότι δεν μπόρεσε να πάει κόντρα στις «άνωθεν εντολές» και υπερψήφισε την παράδοση της χώρας στου νέους της κηδεμόνες. Η κίνηση αυτή από πλευράς της ήταν αναμενόμενη, διότι η εγκατάλειψη του σκάφους ήταν «στόχος» για να μην αναφέρω τον όρο «εντολή». Ποια θα είναι η νέα της αποστολή; Και για να είμαι ποιο σαφής, ποιος θα είναι ο ρόλος της στο ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΗΜΑ που ετοιμάζουν οι κηδεμόνες στο Λονδίνο;

Ας έρθουμε όμως τώρα στους πρώην …εργοδότες της, τους Γερμανούς. Αμέσως μετά την σχετική ανάκαμψη από το αρχικό σοκ του Οκτώβρη του 2008, οι Γερμανοί άρχισαν να αναθεωρούν τους ιμπεριαλιστικούς τους σχεδιασμούς. ‘Όταν είδαν ότι οι σπασμωδικές προσπάθειες διείσδυσης στα Βαλκάνια, με δορυφόρο το προσχηματικό «μακεδονικό πρόβλημα», δεν τους έβγαινε, τότε άλλαξαν στάση, και φανέρωσαν το αληθινό τους πρόσωπο.

Αυτό που έχουμε τώρα να περιμένουμε, είναι, η αποχώρηση της Γερμανίας ακόμα και από το Ευρώ και επιστροφή στο αγαπημένο τους Μάρκο.

Είναι θέμα χρόνου να συμβεί αυτό, διότι το σκάφος της Ενωμένης Ευρώπης έχει αρχίσει να μπάζει νερά και τα τρωκτικά εγκαταλείπουν πρώτα το σκάφος!

Ποια θα είναι η Νέα Εποχή που ξημερώνει;

.

06/05/2010 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

Ο Μαρκ Μαζάουερ γράφει στους Financial Times για την Ελλάδα

Να καταλάβουν τις βαθύτερες αιτίες του ελληνικού προβλήματος και να επιδείξουν βαθιά αλληλεγγύη καλεί τους Ευρωπαίους ο γνωστός βρετανός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ σε ένα συγκλονιστικό όσο και διδακτικό άρθρο του στους Financial Times.

Ο «ξένος δάκτυλος» επανέρχεται…

Η συμπόνια για τους Έλληνες βρίσκεται σε ανεπάρκεια. Αλλά οι ευρωπαίοι εταίροι τους πρέπει να δείξουν μεγαλύτερη ανταπόκριση κι αυτό απαιτεί να έρθουν σε επαφή με τις βαθύτερες ρίζες της ελληνικής περιπλοκής. Δεν αναφέρομαι στον ευρύτερα διαδεδομένο ισχυρισμό ότι η Ελλάδα είναι κατά συρροήν ασυνεπής. Η δημοσίευση της έρευνας (του Κένεθ Ρογκόφ από το Χάρβαρντ) πάνω στην οποία βασίστηκε αυτή η ιδέα, υπαινίσσεται ότι το ποιόν της Ελλάδας τα τελευταία 100 χρόνια δεν είναι εντυπωσιακό. (Η μόνη περίπτωση που δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στον 20ο αιώνα ήταν το 1931-32, μια εποχή όπου δεν ήταν η μόνη που αντιμετώπισε δυσκολίες).

Η μόνη σταθερά στην σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι ο ακραίος βαθμός της ξένης επέμβασης στα εσωτερικά της. Ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας (ένα Βαυαρός) της είχε επιβληθεί, ενώ τα πρώτα της πολιτικά κόμματα πήραν το όνομα τους απλώς από τις τρεις δυνάμεις που είχαν αναμειχθεί περισσότερο στα θέματα της. Η αγριότητα της ναζιστικής κατοχής -με δεκάδες χιλιάδες να πεθαίνουν από λιμό σε ένα μόνο χειμώνα και εκατοντάδες χωριά καμμένα- ήταν η πιο ακραία του πολέμου.

Ακόμη πιο συνηθισμένη, αλλά λιγότερο γνωστή, είναι η έκταση στην οποία πρώτα οι Βρετανοί και μετά οι Αμερικάνοι προσπάθησαν να ελέγξουν τα ελληνικά υπουργεία, τις υπηρεσίες πληροφοριών, τον στρατό και τη βασιλική αυλή μέσω διπλωματών, αποστολών και συμβούλων. Το άγγιγμα αυτού που οι Έλληνες ονομάζουν «ξένος δάκτυλος» έγινε αισθητό μέχρι και τη δικτατορία του 1967. Ένας τρόπος για να κατανοήσουμε την εδραίωση της δημοκρατίας, όπως συνέβη μετά την κατάρρευση του καθεστώτος το 1974, είναι σαν να προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε την αυτονομία σε μια χώρα που την έχει γνωρίσει ελάχιστα.

Αυτή η διαδικασία απέδωσε καλύτερα απ’ ότι θα μπορούσε κανείς να περιμένει. Για περισσότερα από 20 χρόνια, ένα είδος δικομματικού συστήματος είχε λειτουργήσει ομαλά και ο στρατός είχε περιθωριοποιηθεί ως πολιτικός παράγοντας: οι κινδυνολογίες των τελευταίων εβδομάδων για την επιστροφή των τανκς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με σοβαρότητα.

Η ειρωνεία ωστόσο είναι ότι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ταυτόχρονα βοηθήσει και δημιουργήσει προβλήματα. Ανέβασε το βιοτικό επίπεδο και ομαλοποίησε την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Αλλά η εισροή κεφαλαίων επέτρεψε στους Έλληνες να αγνοήσουν δομικά οικονομικά προβλήματα. Η ξένη βοήθεια δεν ήταν από μόνη πρόβλημα: στα τέλη της δεκαετίας του ’40 η Ελλάδα πήρε το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν μερίδιο από το Σχέδιο Μάρσαλ από κάθε άλλον στην Ευρώπη, η παραγωγικότητά της εκτοξεύθηκε, η παραγωγή επεκτάθηκε και η ανάπτυξη εκτινάχθηκε. Αλλά στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το εργατικό κόστος και τα ξένα χρέη άρχισαν να ανεβαίνουν κατακόρυφα. Μεταξύ 1979 και ’85-το συνολικό χρέος ανέβηκε από 8 σε 42 τοις εκατό του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Το πραγματικό πρόβλημα του χρέους για την Ελλάδα είναι σχετικά πρόσφατο και συνδεδεμένο με την ενσωμάτωση της στην Ευρώπη.

Η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας μετά το 1974 χρησίμευσε για να υπογραμμίσει την αχίλλειο πτέρνα του ελληνικού κράτους -τη χρόνια στενότητα του δημοσιονομικού δυναμικού της. Από τη μακρινή εποχή της ανεξαρτησίας του 1830, τα δημόσια οικονομικά έχουν βασιστεί στην υψηλή έμμεση φορολογία, σε ασύλληπτα αθέατα κέρδη και προσφυγή σε δανεισμό. Θα μπορούσαμε να κατηγορήσουμε τα βουνά γι’ αυτό, ή την εμπειρία της οθωμανικής κυριαρχίας. Αλλά με λίγες αξιέπαινες εξαιρέσεις, οι πολιτικοί εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν τις προσλήψεις στον δημόσιο τομέα σαν δανεικό δίχτυ ευημερίας και μέσο χειραγώγησης. Τα πλουσιοπάροχα ευρωπαϊκά κεφάλαια ενεργοποίησαν έναν διακεκομμένο κύκλο δανείων που έκανε τις ελληνικές κυβερνήσεις να τρέχουν ασθμαίνουσες στην Ευρώπη για έκτακτη βοήθεια, επιβάλλοντας δρακόντεια μέτρα σταθεροποίησης σε αντάλλαγμα και χαλαρώνοντας τα λουριά όταν αυξανόταν η πίεση της εκλογικής αναμέτρησης.

Αυτή τη φορά η κατάσταση γύρισε μπούμερανγκ. Αλλά η πολιτική αμφισβήτηση είναι τεράστια και όσοι διαμαρτύρονται στην Ελλάδα εναντίον των προγραμματισμένων περικοπών έχουν να επικαλεστούν από ιστορική άποψη μια μεγαλειώδη σειρά αναμνήσεων. Για να αναφερθούμε στην πιο λεπτή απ’ αυτές, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θεόδωρος Πάγκαλος αναρωτήθηκε πώς οι Γερμανοί μπορούν να κάνουν ηθικοπλαστικό κήρυγμα στους Έλληνες, ενώ αποφεύγουν την ιστορική ευθύνη να αποζημιώσουν τη χώρα για τις καταστροφές του πολέμου. (Θα μπορούσε εξίσου να αναφέρει ότι η περιορισμένη αποζημίωση που πληρώθηκε πριν 50 χρόνια, ήταν μέρος μιας συμφωνίας με τη Βόννη, μέσω της οποίας διέφυγαν της δικαιοσύνης ναζί εγκληματίες πολέμου που είχαν επικηρυχτεί στην Ελλάδα). Η πικρία είναι πραγματική, ακόμη κι αν το επιχείρημα και η επιλογή της χρονικής στιγμής δεν είναι πειστικά.

Αυτή η κρίση έχει πλήξει άσχημα την εικόνα της Ευρώπης σε αυτή τη χώρα που ήταν παραδοσιακά, ανέκαθεν ταγμένη υπέρ της Ευρώπης. Στην τρέχουσα οικονομική παραζάλη η Ευρώπη έφτασε να εξομοιώνεται όχι με την κοινωνική αγορά, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία ή την ειρήνη, αλλά με την προάσπιση του ενιαίου νομίσματος και το αυστηρό αποπληθωριστικό καθεστώς που το στηρίζει. Οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι μπορεί να πρέπει να συνηθίσουν να πληρώνουν με περικοπές και να έχουν έναν μακρύτερο εργασιακό βίο. Αλλά η κυβέρνηση έχει περισσότερες πιθανότητες να τους κάνει να το δεχτούν, αν η Ευρώπη πάψει να φαίνεται σαν την τελευταία μεγάλη δύναμη που προσπαθεί να ελέγξει τη μοίρα της Ελλάδας. Στο παρελθόν η υπόσχεση της ένταξης στην Ε.Ε. βοήθησε τη δημοκρατία να εμπεδωθεί πρώτη ανάμεσα στο νότιο χείλος της Ευρώπης και μετά στην πρώην κομμουνιστική Ανατολή. Αλλά αν δεν θέλουμε να υποσκάψουμε την πολιτική αυτονομία σ’ αυτές τις χώρες με τους πειθαρχικούς κανόνες του ευρώ, θα πρέπει να βρεθεί μια πιο αλληλέγγυα προσέγγιση για την υπεράσπιση της.

Πηγή

.

11/03/2010 Posted by | Politic | , , , , , , | Σχολιάστε