Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Η Ευρώπη της Μέρκελ καταρρέει

Η Γηραιά Ήπειρος του αποκλεισμού: Οι «νεόπτωχοι» της Ευρώπης αριθμούν πλέον 115 εκατομμύρια πολίτες.

Mε τίτλο «Η φτώχεια παγιδεύει τη μεσαία τάξη της Ευρώπης», η ισπανική εφημερίδα El Pais κάνει ένα ρεπορτάζ για τους Ευρωπαίους που ζουν δύσκολα με χαμηλούς μισθούς ή είναι μακροχρόνια άνεργοι.

Το ρεπορτάζ ξεκινά με έναν 75χρονο Έλληνα, τον Δημήτρη Παυλόπουλο, ο οποίος παίρνει σύνταξη 550 ευρώ, από τα οποία τα 150 ευρώ δαπανώνται στα φάρμακα. Γράφει χαρακτηριστικά, πως πρέπει ο εν λόγω συνταξιούχος να κάνει την επιλογή ανάμεσα σε ένα λίτρο γάλα (1,5 Ευρώ) και στην καταβολή της αναλογίας του για την συνταγή των φαρμάκων, διότι δεν μπορεί να τα καλύψει και τα δύο.

Ακολουθεί ο Ισπανός Μανουέλ Χ. -μακροχρόνια άνεργος- που δεν δικαιούται πλέον επίδομα και ζει σε νοικιασμένο σπίτι. Τροφή και ρούχα εξασφαλίζει από ΜΚΟ.

Υπάρχουν επίσης ο Ρομπέρτο και η Μαριλίσα Μαδέρα από τον Ισημερινό, οι οποίοι έχασαν το διαμέρισμα που είχαν αγοράσει στη Μαδρίτη. Με τέσσερα παιδιά και ένα χρέος 100.000 ευρώ, αδυνατούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Πρόκειται για μερικά ενδεικτικά παραδείγματα των νεόπτωχων: άλλοτε ήταν η μεσαία τάξη της Ευρώπης, άνθρωποι που πρέπει να διαλέξουν αν θα φάνε ή θα πληρώσουν το δάνειό τους.

Σύμφωνα με την ΕΕ, το 2009 υπήρχαν στις 27 χώρες 115 εκατομμύρια άνθρωποι κάτω από το όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (23,1% του πληθυσμού).

Επιπλέον 100 με 150 εκατομμύρια Ευρωπαίοι κινδυνεύουν επίσης, καθώς δύο μήνες ανεργίας και ένα δάνειο που δεν μπορεί να πληρωθεί μπορούν να βυθίσουν οποιονδήποτε στα χρέη και τον αποκλεισμό.

Το 2007, πριν ξεσπάσει η χρηματοπιστωτική κρίση, κάτω από το όριο της φτώχειας βρίσκονταν 85 εκατομμύρια άνθρωποι (17% του πληθυσμού). Στην κατάλογο περιλαμβάνονται χώρες όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα, αλλά και η Γαλλία, η Γερμανία και η Αυστρία.

Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα στη Βρετανία, όπου η φτώχεια των παιδιών είναι τόσο μεγάλη, ώστε η χώρα κατατάσσεται 22η μεταξύ των 27, σύμφωνα με στοιχεία του Ιδρύματος John Rowntree.

Το Λονδίνο είναι η πόλη με το μεγαλύτερο ποσοστό ανηλίκων κάτω από το όριο της φτώχειας στη Βρετανία.

«Σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ελλάδα, η Πορτογαλία ή η Ιταλία, δεν έχει αυξηθεί τόσο η έκταση της φτώχειας όσο η δριμύτητά της και η συγκέντρωσή της σε συγκεκριμένες ομάδες» επισημαίνει ο κοινωνιολόγος Πολ Μαρί-Κλόσε.

«Από την κρίση έχουν πληγεί ιδιαίτερα οι νέοι. Στην Ισλανδία το φαινόμενο είναι δραματικό».

Τα στατιστικά στοιχεία της φτώχειας διαφέρουν πολύ από χώρα σε χώρα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, στη Βουλγαρία (46,2%) και στη Ρουμανία (43,1%) τα ποσοστά της φτώχειας είναι διπλάσια από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Στο άλλο άκρο βρίσκονται η Τσεχία (14%), η Ολλανδία (15,1%) και η Σουηδία (15,9%).

Η ειρωνεία του πράγματος: το  2010 ήταν το Ευρωπαϊκό Έτος κατά της Φτώχειας και του Κοινωνικού Αποκλεισμού. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο «έκλεινε» η Στρατηγική της Λισαβόνας: πρέπει να δοθεί ένα τελειωτικό χτύπημα εν όψει και της νέας Στρατηγικής με ορίζοντα το 2020.

Όμως η κρίση διέλυσε τις καλές προθέσεις. Και ο βασικός στόχος της Στρατηγικής 2020, να περιοριστεί αυτή τη δεκαετία ο αριθμός των φτωχών σε 20 εκατομμύρια μοιάζει πλέον με κενό γράμμα…

.

Σχόλιο:
.
Όταν καταφέρουμε εμείς οι Έλληνες να αντιληφθούμε ότι αποτελούμε μέρος ενός πιο ευρύτερου πλαισίου, ίσως τότε να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με πιο πρακτικά πράγματα από το να μεμψιμοιρούμε για τους κακούς ευρωπαίους, τους  διεφθαρμένους πολιτικούς μας, και την κακομοιριά του τόπου μας. Τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα είναι συμπτώματα μιας γενικευμένης κατάστασης, η οποία ή είναι αποτέλεσμα αποτυχίας του Συστήματος (το πιο πιθανό) ή αποτελούν μέτρα σχεδίων ολοκληρωτισμού.
.
Για το τελευταίο γίνεται βέβαια πολύς λόγος, αλλά προσωπικά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως μάλλον υπερεκτιμάμε τις ικανότητες του Συστήματος να ελέγχει τα πράγματα. Το πιο πιθανό είναι, πως αντί να προηγείται των γεγονότων μάλλον ακολουθεί… Κάνει προσαρμογές δηλαδή και αλλάζει συνεχώς τα σχέδια προσπαθώντας ταυτόχρονα να θολώσει τα νερά μέσω της προπαγάνδας των ΜΜΕ, ώστε να μη αντιλαμβάνεται ο κόσμος το χάος το οποίο στην πραγματικότητα επικρατεί. Δημιουργεί δηλαδή ένα τεχνητό χάος παραπληροφόρησης, για να μη μπορεί ο απλός κόσμος να αντιδράσει, να ξεσηκωθεί, όπως θα ήταν φυσικό αν αποδεικνυόταν ότι έχουν χάσει στην πραγματικότητα τον έλεγχο.
.
Το τεχνητό αυτό χάος τους βολεύει, διότι τους δίνει έτσι τη δυνατότητα να ανασυνταχθούν.
.
Όλα δείχνουν, πως μέχρι στιγμής τα έχουν καταφέρει, διότι ο κόσμος εξακολουθεί να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, χάρη των πολιτικών/μαριονέτες, των ΜΜΕ, αλλά και των κληρικών ακόμη, διότι αποδεικνύεται πως και αυτοί είναι στο …κόλπο.  Στο «κόλπο» της αποκοίμισης της λαϊκής μάζας, διότι γνωρίζουν, πως αν αυτή η λαϊκή μάζα ξυπνήσει θα τους πάρει όλους …παραμάζωμα.  
.

***

Advertisements

01/02/2012 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , , , | 11 Σχόλια

Ας τελειώνουμε με την παραφιλολογία…

…και ας πούμε επιτέλους τα πράγματα με τ’ όνομά τους!

Έχουμε κάπου χαθεί εμείς οι Έλληνες μέσα στον λαβύρινθο της παραπληροφόρησης (βλέπε εδώ) και δίνουμε υπερβολική έμφαση σε στερεότυπα, ενώ η αλήθεια είναι ολοφάνερη μπροστά μας, σε μια πιο γενικευμένη όμως εικόνα. Μας συμβαίνει αυτό που λέμε «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος». Και ένας αφελής ακόμα θα αναρωτιέται σήμερα, «πως είναι δυνατόν, αφού υποτίθεται πως έχουμε …φουντάρει, οικονομικά, να συνεχίζουν οι ‘εταίροι’ μας να μας δανείζουν;». Δεν είναι φυσικό να τίθεται αυτό το ερώτημα; Δεν είναι από την άλλη αφελές να εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είμαστε το «κέντρο του κόσμου» και πως κάποιες σκοτεινές δυνάμεις συνωμοτούν εναντίον μας;

Γιατί δεν κάνουμε το αυτονόητο, να προχωρήσουμε δηλαδή σε μια αξιολόγηση της κατάστασης εφαρμόζοντας τη μέθοδο του συσχετισμού; Τι είναι αυτό, που κάνει την Ελλάδα του 2% της Ευρωπαϊκής Οικονομίας, να έχει ταράξει τόσο τα νερά, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και διεθνώς;

Είναι φυσικά γεγονός, πως παίζει κάποιο ρόλο η στρατηγική μας θέση. Η Μεσόγειος, όπου βρισκόμαστε, και ιδιαίτερα η Ανατολική, δεν είναι οποιαδήποτε θάλασσα. Έχει μοναδική, παγκόσμια στρατηγική σημασία. Διακυβεύονται σ’ αυτήν τεράστια διεθνή στρατηγικά συμφέροντα. Τα τελευταία συνδέονται, προφανώς, με τα μεγάλα ενεργειακά αποθέματα στην περιοχή, τη θέση της Ανατολικής Μεσογείου ως σημείου συναντήσεως και επικοινωνίας μεταξύ τριών ηπείρων και τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων. Όχι μόνο στη μεγάλη Μέση Ανατολή, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας. Σημειώνεται επίσης η ειδικότερη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Ρωσία και την επικοινωνία της με ανοικτές θάλασσες και για το Ισραήλ, η ασφάλεια του οποίου καθορίζεται ως ένας από τους πρωταρχικούς στόχους της αμερικανικής πολιτικής. Αλλά… Είναι όμως αμιγώς γεωστρατηγικοί οι λόγοι που μας έχουν φέρει αυτή την φορά στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος;

Ίσως θα βοηθούσε λίγο να δώσουμε απάντηση σε αυτό το ερώτημα, αν αναρωτηθούμε, τι ήταν αυτό που οδήγησε στην «εκκαθάριση» του Καντάφι με τόσο «συνοπτικές διαδικασίες». Η απάντηση είναι: Η ανεξέλεγκτη οικονομική δύναμη που σχεδίαζε!

Τι σχέση μπορεί να έχει αυτό με την Ελλάδα;

Θα περιοριστώ σε αυτό το post σε μια απλή επισήμανση:

Η Ελλάδα έγινε στόχος, διότι λόγω των πλουτοπαραγωγικών πώρων που έχουν ανακαλυφτεί (βλέπε εδώ), καθώς και της τεράστιας δημόσιας περιουσίας που βρίσκεται υπό την διαχείριση του κρατικού μηχανισμού, θα μπορούσε να αποτελέσει σοβαρό κίνδυνο στα γεωπολιτικά σχέδια των μεγάλων δυνάμεων. Αν η κυβερνητική εξουσία περνούσε στα χέρια μιας πατριωτικής κυβέρνησης -ένα ενδεχόμενο αρκετά σοβαρό λαμβάνοντας υπόψη την απρόβλεπτη συμπεριφορά του Έλληνα- τότε η κυβέρνηση αυτή θα ήταν από τις πιο ισχυρές, όχι μόνο στην ευρύτερη  Νοτιοανατολική Μεσόγειο αλλά και πανευρωπαϊκά. Η μόνη γρήγορη λύση άρα, ήταν, να αξιοποιηθεί η διεθνής οικονομική κρίση για να τεθεί υπό έλεγχο ο υπάρχων, καθώς και ο μελλοντικός δημόσιος πλούτος της χώρας. Ποιο συμπέρασμα βγαίνει άρα; Βγαίνει το συμπέρασμα, πως ο στόχος δεν ήταν η χώρα, ούτε ο λαός της, αλλά μάλλον η αποδυνάμωση της κυβερνητικής εξουσίας.

Το σενάριο που βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι, η διεθνοποίηση και η κατάργηση των Εθνικών Κρατών, και αυτό δεν θα μπορούσε να πετύχει με την Ελλάδα, αν η χώρα δεν έμπαινε σε έναν σφιχτό οικονομικό κλοιό.

Το ερώτημα τώρα είναι: «Πέτυχε το σχέδιο αποδυνάμωσης του κράτους ή μήπως βρίσκεται η ‘επιχείρηση’ ακόμα σε εξέλιξη;»

Προσωπικά βλέπω πως αν δεν υπάρξει άμεσα ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού, τότε αυτό θα οδηγήσει μοιραία σε μια ταπεινωτική «συνθηκολόγηση»…

Επειδή όμως είναι διεθνώς γνωστή η φύση του Έλληνα, πιστεύω, πως είναι πιθανό να ανάψει μελλοντικά από εδώ μια φλόγα, που θα μπορούσε να προκαλέσει κοσμογονικές ανατροπές, παγκόσμια!

***

28/01/2012 Posted by | Γεωπολιτικά | , , , , , , , | 18 Σχόλια

Η «έξοδος από το Ευρώ» δεν είναι μόνο ελληνική υπόθεση

«Λέγεται διαρκώς ότι αν αφήσουμε μια χώρα να φύγει, θα καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα. Αλλά αυτό, απλούστατα, δεν είναι αλήθεια». 

Κάτι ασυνήθιστο συνέβη τον περασμένο Οκτώβριο στην Αγγλία, που έχει όμως πιστεύω αξία να το λάβουμε υπόψη μας. Επιχειρηματίας, υποστηρικτής του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον, ο λόρδος Γούλφσον προκάλεσε δημοσιογραφικό θόρυβο με μια κάπως παράξενη χειρονομία: Προκήρυξε διεθνή διαγωνισμό (βλέπε εδώ) για το καλύτερο σχέδιο «ευθανασίας της Ευρωζώνης», αναζητώντας μελέτες αποτελεσματικής διαχείρισης της κατάστασης που θα δημιουργηθεί αν μία ή περισσότερες χώρες αποχωρήσουν από το ευρώ. Ο νικητής θα έπαιρνε 250.000 λίρες – το μεγαλύτερο ποσό που προορίζεται για οικονομολόγο, ύστερα από το Βραβείο Νομπέλ. 

Στις 31 Ιανουαρίου, οι Times δήλωσαν συμμετοχή με πρόταση του συντάκτη τους Ολιβερ Καμ (βλέπε εδώ) για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Η ιστορική εφημερίδα εισηγείται μια «νέα δραχμή», συνδεδεμένη τόσο με το ευρώ όσο και με το δολάριο και υποστηρίζει ότι η εξέλιξη αυτή θα είναι προς όφελος τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρωζώνης, ενώ η αγκίστρωση στο ευρώ θα οδηγήσει τη χώρα μας στη χρεοκοπία. 

Δικαιούται να είναι κανείς επιφυλακτικός ως προς τις σκοπιμότητες του ομίλου Μέρντοχ και γενικά των αγγλοσαξωνικών κέντρων που ποντάρουν στη διάλυση του κοινού νομίσματος, αλλά ένα είναι το βέβαιο: αν μέχρι χθες η έξοδος από το ευρώ αντιμετωπιζόταν ως θέμα – ταμπού (στην Αθήνα, συνώνυμη της επιστροφής στη Λίθινη Εποχή και στις Βρυξέλλες οιωνός «φαινόμενου ντόμινο», που θα παρέσυρε ολόκληρη την Ευρωζώνη) σήμερα θεωρείται από πολλούς ως πιθανό, διαχειρίσιμο ενδεχόμενο. 

«Με το ένα πόδι έξω από την Ευρωζώνη στέκεται η Ελλάδα», δήλωσε στο Νταβός ο πολύς Τζορτζ Σόρος, υποστηρίζοντας ότι τα σκληρά μέτρα λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία ωθούν τις περιφερειακές χώρες σε «τριτοκοσμικά» επίπεδα. Σε 80% εκτίμησε την πιθανότητα εξόδου ο Κένεθ Ρογκόφ, καθηγητής του Χάρβαρντ και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ. Μέσα στους επόμενους 12 μήνες θα φύγει η Ελλάδα και θα ακολουθήσουν, ενδεχομένως, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Κύπρος και Ιταλία, ήταν η νέα προφητεία του διάσημου καθηγητή …καταστροφολογίας και αμφιλεγόμενου, κατά πολλούς, οικονομολόγου Νουριέλ Ρουμπινί, ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα για να μας πει και από κοντά πως πρέπει να «κηρύξουμε στάση πληρωμών και να φύγουμε από το ευρώ»! Στις 21 Φεβρουαρίου ο Ρουμπινί, θα βρίσκεται στην Αθήνα για να μιλήσει σε εκδήλωση με θέμα την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ. Αλλά η αντιπρόεδρος της Κομισιόν Νέλι Κρους δεν έδειξε να ανησυχεί, καθώς δήλωσε την περασμένη Τρίτη ότι η Ευρωζώνη θα επιβιώσει και χωρίς την Ελλάδα. «Λέγεται διαρκώς ότι αν αφήσουμε μια χώρα να φύγει, θα καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα. Αλλά αυτό, απλούστατα, δεν είναι αλήθεια», ήταν τα λόγια της όπως τα μετέφερε η ολλανδική Volksrant. 

Μέχρι πρόσφατα, παρόμοιες θέσεις εξέφραζε μόνο μικρή μερίδα των γερμανικών, ολλανδικών και αυστριακών ελίτ, που ερωτοτροπούν με την ιδέα ενός «βορείου ευρώ» των δημοσιονομικά πειθαρχημένων και οικονομικά ισχυρών. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα προσχωρούν στη θέση περί εξόδου από το ευρώ πολιτικοί, οικονομολόγοι και δημοσιογράφοι που δεν μπορούν να κατηγορηθούν για εθνικιστική προκατάληψη ή κοινωνική αναλγησία. 

Τον Δεκέμβριο, ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, δήλωσε ότι η Αθήνα οφείλει να εξετάσει το ενδεχόμενο της αποχώρησης, ώστε να κερδίσει σε ανταγωνιστικότητα, καθώς μια εσωτερική υποτίμηση της τάξης του 40%, όπως απαιτείται, «έχει τεράστιο ανθρώπινο, κοινωνικό και πολιτικό κόστος». Υπέρ της στάσης πληρωμών και της εξόδου από την Ευρωζώνη τάχθηκε, λίγες μέρες αργότερα, ο προβεβλημένος Αμερικανός οικονομολόγος Μαρκ Ουάισμπροτ με συνέντευξή του στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται το ενδιαφέρον βιβλίο του Βέλγου οικονομολόγου και δημοσιογράφου Γιόχαν βαν Οβερτβελντ «Το τέλος του ευρώ» (Μεταίχμιο, 2012). 

Ως το λιγότερο κακό 

Κανείς σοβαρός αναλυτής διανοείται, βέβαια, να περιγράψει την προοπτική της αποδέσμευσης ως δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα – λόγος γίνεται, εδώ που έχουμε φτάσει, για το λιγότερο κακό. Το ενδιαφέρον, πάντως, είναι ότι η αμφισβήτηση αρχίζει να εκδηλώνεται όχι μόνο στις περιφερειακές χώρες, αλλά και σε ορισμένες από τις ισχυρότερες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας. 

«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, η έξοδος από το ευρώ», έγραφε πρόσφατα ο Ζακ Νικονόφ, συγγραφέας του βιβλίου «Να φύγουμε από το ευρώ, γρήγορα». «Να φύγουμε από το ευρώ ή να πεθάνουμε σε σιγανή φωτιά» είναι ο εύγλωττος τίτλος ενός άλλου βιβλίου που έκανε αίσθηση, γραμμένο από τον οικονομολόγο Αλέν Κοτά. Από την πλευρά του, ο Ζακ Σαπίρ προτείνει να αξιώσει η Γαλλία από την ΕΚΤ να δανείζει τα κράτη με χαμηλά επιτόκια, της τάξης του 1%, όπως κάνει και με τις τράπεζες, υπό την απειλή ότι αν η αξίωση αυτή δεν γίνει αποδεκτή (από το Βερολίνο), θα επιστρέψει στο φράγκο και θα το υποτιμήσει 20 – 25%. Το περιοδικό Marianne επικαλείται δημοσκοπήσεις που φέρουν το 29% έως 39% των Γάλλων να τάσσονται υπέρ του «διαζυγίου». 

Δεν λείπουν κι εκείνοι που πιθανολογούν να εγκαταλείψει πρώτη το ευρώ η ίδια η… Γερμανία, ώστε να μην επωμίζεται τα βάρη των προγραμμάτων διάσωσης. Ωστόσο, πιο κοντά στην αλήθεια φαίνεται να είναι όσοι πιστεύουν, μαζί με τον Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, ότι το Βερολίνο επωφελείται από το ευρώ περισσότερο από όλους. «Η Γερμανία σήμερα ζει σε βάρος των άλλων χωρών της Ευρωζώνης», γράφει ο Τέοντορ Βάιμερ, διοικητής της γερμανικής HypoVereinsbank, ενώ το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών της Κολωνίας εκτιμά ότι η πτώση των επιτοκίων δανεισμού της Γερμανίας, λόγω της φυγής κεφαλαίων από τις πιο ευάλωτες χώρες, μεταφράζονται σε καθαρά κέρδη 45 δισ. ευρώ. «Είναι πολλά τα λεφτά» για να επιτρέπουν την υποτίμηση των επιπτώσεων μιας ενδεχόμενης διάλυσης της Ευρωζώνης. 

.
Συμπέρασμα: Αν είχαμε αποφασίσει στάση πληρωμών πριν δύο χρόνια και φεύγαμε από το Ευρώ με δική μας πρωτοβουλία, θα είχαμε γίνει για μια ακόμη φορά μπροστάρηδες στην αντίσταση κατά του …Ναζισμού. Ας όψονται όμως οι σύγχρονοι Τσολάκογλου… για τους οποίους όμως ο λαός δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του κουβέντα…

***

28/01/2012 Posted by | Politic | , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Η «ηθική» αυτών που μας κυβερνούν

«Είναι ιδιαίτερα ψυχροί, υπολογιστές, άσπλαχνοι και, με λίγα λόγια, συνιστούν απειλή».

Το θετικό που προέκυψε από την τελευταία οικονομική κρίση, είναι, το ότι έβγαλε στη φόρα τα άπλυτα των τραπεζιτών, αυτών που κυβερνούν δηλαδή τον σύγχρονο κόσμο. Τα μεγαθήρια που αυτοί διοικούν, όπως η περιβόητη Goldman Sachs, ακολουθούμενη από τις Deutsche Bank, Chase Manhattan,  JPMorgan κλπ., βρίσκονται εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια στις πρώτες στήλες των εφημερίδων και αποτελούν συχνά το πρώτο θέμα των ειδήσεων στα ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης, όχι για τίποτα άλλο, αλλά για τα συνεχή σκάνδαλα που αποκαλύπτονται.

Ποιο είναι το ποιόν αυτών των ανθρώπων, όμως, που έχουν καταφέρει να φορέσουν ζουρλομανδύα σε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου, και που έχουν καταφέρει να φέρουν τα πάνω κάτω στην οικονομία;

Ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο τους περιγράφει η Μαρία Δεναξά, στην aixmi.gr:

“Ο Κλάιβ Μπόντι, έως πρόσφατα καθηγητής στο Nottingham Business School του Nottingham Trent University υποστηρίζει ότι υπεύθυνοι για την πιο σοβαρή χρηματοοικονομική κρίση, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι μερικοί ψυχοπαθείς που κατάφεραν να πάρουν τα ηνία του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος .

Σε άρθρο του στην Journal of Business Ethics, με τίτλο «Εταιρικοί Ψυχοπαθείς – H θεωρία της ψυχοπάθειας στην παγκόσμια οικονομική κρίση», ο Clive R. Boddy περιγράφει τους ψυχοπαθείς οι οποίοι ανήκουν μόλις στο 1% του πληθυσμού, ως άτομα που εξαιτίας ίσως ανώμαλης δραστηριότητας των νευρώνων του εγκεφάλου έχουν έλλειψη συνείδησης, ελάχιστα συναισθήματα ενώ εμφανίζουν ανικανότητα για συμπάθεια ή αντιπάθεια για άλλους ανθρώπους. Μια χαρά, δηλαδή…αλλά υπάρχει και συνέχεια!

Είναι ιδιαίτερα ψυχροί, υπολογιστές, άσπλαχνοι και, με λίγα λόγια, συνιστούν απειλή για τις εταιρίες στις οποίες κατάφεραν να εργάζονται σε θέσεις «κλειδί» και, βεβαίως, αποτελούν μεγάλη απειλή για την κοινωνία.[…]

O William Cohan, συγγραφέας του βιβλίου «Χρήμα και Ισχύς: Πώς η Goldman Sachs κατάφερε να κυβερνά τον κόσμο», υπογραμμίζει ότι τα βαθύτερα αίτια της κρίσης θα πρέπει να αναζητηθούν στην εποχή που άτομα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά αναρριχήθηκαν στα ανώτατα κλιμάκια του Χρηματοπιστωτικού Τομέα .[…]

Πριν από κάποιους μήνες, μια έρευνα Ελβετών που δημοσιεύθηκε στο Der Spiegel, υπογράμμιζε ότι οι traders συμπεριφέρονται με τρόπο πολύ πιο εγωιστικό απ’ ό,τι ένας μεγάλος αριθμός ψυχοπαθών. Μια άλλη έρευνα που δημοσιεύθηκε στην Gardian αναφέρει ότι η επιμονή των ανθρώπων αυτών για προσωπικό πλουτισμό προκάλεσε απώλεια ευγένειας, ισότητας, δικαιοσύνης ή οποιασδήποτε συγκεκριμένης αίσθησης κοινωνικής ευθύνης. Γι’αυτό φαίνονται σαν να κοροϊδεύουν για την καταστροφή που προκαλούν στη ζωή χιλιάδων ανθρώπων.

«Λένε ψέματα με χαμόγελο, αγνοούν την ανάμειξη ή τη συμμετοχή τους σε γεγονότα, επιρρίπτουν τυχόν λάθη τους σε άλλους με τρόπο πολύ πειστικό, και δεν έχουν καμία αμφιβολία για τη δική τους αξία που, φυσικά, δεν έχουν. Από την άλλη με απερίγραπτη ικανοποίηση απομακρύνονται από τον Αρμαγεδώνα που προκάλεσαν και τους απέφερε τεράστια κέρδη έχοντας, όμως, πρώτα βρει έναν καινούργιο ρόλο : του συμβούλου κυβερνήσεων- και όχι μόνο- με αποστολή να σώσουν, να περισώσουν ή να αποφύγουν μια νέα καταστροφή», αναφέρει το Βρετανικό έντυπο.

Οι συγγραφείς, αλλά και οι δημοσιογράφοι του Der Spiegel και Gardian, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, εκτός από τις περγαμηνές που θα πρέπει να έχουν χρηματιστές, τραπεζίτες και traders που προορίζονται να λάβουν σημαντικές αποφάσεις και να διαχειριστούν τις τύχες χιλιάδων ανθρώπων, θα πρέπει να ελέγχονται και για το κατά πόσο είναι προικισμένοι με συναισθήματα! Για το κατά πόσο νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους !” […]

*

Πιστεύω ότι θα συμφωνήσουν οι αναγνώστες, πως δεν διαφέρει πολύ η πραγματικότητα από την παραπάνω περιγραφή. Το εξοργιστικό όμως βρίσκεται, στο ότι αυτή η «ηθική» έχει περάσει και στα υποχείριά τους, αυτούς δηλαδή, που τους έχουν τοποθετήσει σε ηγετικές θέσεις στα διάφορα κράτη και που τους έχουν βαφτίσει «πολιτικούς». Τα χαρακτηριστικά αυτά ταιριάζουν  απόλυτα και στα δικά μας ξεφτέρια, όπως η προηγούμενη κυβέρνηση «παιδική χαρά», καθώς και η τωρινή «πολύχρωμη».

Η ανωτέρω περιγραφή, που έλεγε: «Λένε ψέματα με χαμόγελο, αγνοούν την ανάμειξη ή τη συμμετοχή τους σε γεγονότα, επιρρίπτουν τυχόν λάθη τους σε άλλους με τρόπο πολύ πειστικό» ταίριαζε γάντι στον Γ. Παπακωνσταντίνου και στον Π. Μπεγλίτη, όπως τους είδαμε χθές να τοποθετούνται για την απόφαση του Εισαγγελέα κ. Γ. Πεπόνη να διαβιβάσει τη δικογραφία, σχετικά με τις καταγγελίες περί τεχνητής διόγκωσης του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009, στη Βουλή. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα δήλωσε συγκεκριμένα ο Π. Μπεγλίτης: «Εάν δεν πρόκειται για μια ακόμη επίδειξη επικίνδυνης αφέλειας από τον κ. Πεπόνη, τότε έχουμε να κάνουμε με μια καλά οργανωμένη παρέμβαση στην πολιτική και οικονομική ζωή, που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα». Όσο για τον Γ. Παπακωνσταντίνου, αρκούσε το ειρωνικό του χαμόγελο, που τα έλεγε όλα, όταν ερωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφους. Όσο για τον ΓΑΠ… ε, εκεί έχει αποκλειστικά τον λόγο η…επιστήμη!

Συμπέρασμα: Ο Θεός να φυλάξει την ανθρωπότητα, διότι κάποιοι ψυχοπαθείς έχουν καταλάβει την γέφυρα και οδηγούν το σκάφος απευθείας στα βράχια!

.
__________
(*)Όσοι επιθυμούν να βλέπουν με τα μάτια και να σκέπτονται με το μυαλό και όχι με το …στομάχι (θυμικό), καλό είναι να ρίξουν μια ματιά στο πολύ αποκαλυπτικό άρθρο του Jack Mullen στο GoldSeek.com:  “ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΑΝΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ”. Ένα άρθρο καταπέλτης!
Και ας προσέξει ο αναγνώστης πως το άρθρο αυτό μπορεί να αναφέρετε στην Αμερική και στους Αμερικανούς, αλλά ταιριάζει μέχρι κεραίας και με την ελληνική πραγματικότητα.
.

***

21/01/2012 Posted by | Politic | , , , , , , , | 8 Σχόλια

Οι δυσοίωνες προβλέψεις του Τζόζεφ Ε. Στίγκλιτζ για το 2012

«Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την χειρότερη οικονομική καταστροφή που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος».

Κάποιος είπε πρόσφατα πως το καλύτερο πράγμα στο 2011 είναι ότι ήταν πιθανόν καλύτερο από ό,τι θα είναι το2012. Με την ίδια λογική, ενώ υπήρξε μεγάλη ανησυχία για το πολιτιστικό αδιέξοδο της Αμερικής, θα μπορούσε να είχε συμβεί κάτι χειρότερο για την Αμερική και τον κόσμο: θα μπορούσαν να είχαν επικρατήσει οι Ρεπουμπλικάνοι με το πρόγραμμά τους για λιτότητα σε συνδυασμό με αναδιανομή υπέρ των πλουσίων. Αυτόματες περικοπές δεν θα υπάρξουν έως το 2013, κάτι που σημαίνει ότι η οικονομία το 2012 θα τη γλιτώσει, έστω και παραλίγο.

Δύο θετικότερες ενδείξεις για το2011: η Αμερική φαίνεται τελικά να έχει αφυπνιστεί όσον αφορά το διάπλατο χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους υπόλοιπους – ανάμεσα στο κορυφαίο 1% και όλους τους άλλους. Και κινήματα διαμαρτυρίας με επικεφαλής τους νέους, από την Αραβική Άνοιξη μέχρι τους ισπανούς «Αγανακτισμένους» και τους ακτιβιστές του κινήματος «Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ», έχουν κάνει σαφές ότι κάτι στο καπιταλιστικό σύστημα είναι πολύ λάθος. Το πιθανότερο όμως είναι ότι τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που ήταν τόσο φανερά το 2011 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη – η διαχείριση των οποίων ήταν έως τώρα τρομερά εσφαλμένη – θα επιδεινωθούν το 2012. Οποιαδήποτε πρόβλεψη για τα ερχόμενα χρόνια εξαρτάται, περισσότερο από ό,τι συνήθως, από την πολιτική – από την έκβαση που θα έχει η κωλυσιεργία των Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ και από την ικανότητα των ευρωπαίων ηγετών να απαντήσουν στην κρίση του ευρώ. Οικονομικές προβλέψεις είναι, έτσι κι αλλιώς, αρκετά δύσκολες· όταν όμως πρόκειται για πολιτικές προβλέψεις, οι κρυστάλλινες σφαίρες μας θολώνουν ακόμη περισσότερο. Τούτου λεχθέντος, να η καλύτερη πρόβλεψή μου:

Οι ευρωπαίοι ηγέτες διακηρύσσουν επανειλημμένως τη δέσμευσή τους στη σωτηρία του ευρώ, αυτοί όμως που θα μπορούσαν να το σώσουν έχουν δηλώσει επανειλημμένως ότι είναι δεσμευμένοι να μην κάνουν αυτό που χρειάζεται. Έχουν αναγνωρίσει ότι η λιτότητα θα σημάνει βραδύτερη ανάπτυξη – πράγματι, μια ύφεση είναι ολοένα και πιο πιθανή – και ότι χωρίς ανάπτυξη οι χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα δεν θα είναι ικανές να διαχειριστούν τα χρέη τους. Ωστόσο, δεν έχουν κάνει τίποτε για να προωθήσουν την ανάπτυξη. Ακολουθούν μια σπειροειδή πορεία θανάτου. Το μοναδικό πράγμα που σώζει βραχυπρόθεσμα το ευρώ είναι οι αγορές κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι οποίες εμπόδισαν τα επιτόκια να αυξηθούν. Είτε αρέσει είτε όχι, η ΕΚΤ ουσιαστικά χρηματοδοτεί τα κρατικά ομόλογα. Γερμανοί ηγέτες συνοφρυώθηκαν εξαιτίας αυτού και η ΕΚΤ ένιωσε αμήχανα, περιορίζοντας τις αγορές της και λέγοντας ότι το ευρώ πρέπει να το σώσουν οι πολιτικοί ηγέτες, όχι οι κεντρικοί τραπεζίτες. Η πολιτική απάντηση όμως ήταν τουλάχιστον πολύ λίγη και πολύ καθυστερημένη. Το πιθανότερο σενάριο είναι πιο πολύ από τα ίδια: λιτότητα, ασθενέστερες οικονομίες, περισσότερη ανεργία και συνεχιζόμενα ελλείμματα, με τους ευρωπαίους ηγέτες να κάνουν τα ελάχιστα για να περιορίσουν προς στιγμήν την κρίση. Με λίγα λόγια, περισσότερη αναταραχή.

Η ημέρα του λογαριασμού – όταν το ευρώ διαλυθεί ή η Ευρώπη αναλάβει το είδος εκείνο της οριστικής δράσης που θα κάνει το ενιαίο νόμισμα να λειτουργήσει – μπορεί να έρθει το 2012, αλλά το πιθανότερο είναι ότι οι ηγέτες της Ευρώπης θα κάνουν ό,τι μπορούν για να την αναβάλουν. Η Ευρώπη θα υποφέρει, το ίδιο και ο υπόλοιπος κόσμος.

Οι ΗΠΑ ήλπισαν σε μια ανάκαμψη χάρη στις εξαγωγές, αλλά με την οικονομική ανάπτυξη να επιβραδύνεται στην Ευρώπη, τον μεγαλύτερο πελάτη τους (και να εμποδίζει την ανάπτυξη σε μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου), κάτι τέτοιο είναι απίθανο. Και, με τις χειρότερες επιπτώσεις από τις μειώσεις των δαπανών να βρίσκονται πιθανόν μπροστά μας, το αδιέξοδο – και το πείσμα των Ρεπουμπλικανών – μπορεί να σημάνει ότι η μείωση των φόρων των μισθωτών στην οποία προέβη η κυβέρνηση Ομπάμα δεν θα παραταθεί, με αποτέλεσμα να εξασθενήσει η κατανάλωση των νοικοκυριών.

Αυτό, σε συνδυασμό με περικοπές σε επίπεδο Πολιτειών καθώς και σε τοπικό επίπεδο, σημαίνει ότι οι πρώτες πραγματικές εκδηλώσεις των συνεπειών της λιτότητας θα εμφανιστούν το 2012. (Ήδη, η απασχόληση στο Δημόσιο βρίσκεται κατά περίπου 700.000 άτομα κάτω από τα επίπεδα προ της κρίσης· η κυβέρνηση, αντί να αντισταθμίσει την ασθενή ιδιωτική ζήτηση, όξυνε τα προβλήματα της οικονομίας.) Στο μεταξύ, οι συνέπειες της αποτυχίας να αντιμετωπιστεί η κρίση των ακινήτων – που προκάλεσε το 2008 την κατάρρευση, σχεδόν, των χρηματοπιστωτικών αγορών – συνεχίζουν να γίνονται αισθητές: περαιτέρω μείωση των τιμών των ακινήτων, περισσότερες κατασχέσεις και έτσι ακόμη μεγαλύτερο άγχος στα αμερικανικά νοικοκυριά. Ουδείς σε αμφότερα τα πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ μοιάζει διατεθειμένος να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η διόρθωση του τραπεζικού συστήματος, μολονότι ήταν απαραίτητη, δεν ήταν επαρκής για να αποκαταστήσει την υγεία της οικονομίας (ή ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα ουδέποτε διορθώθηκε πραγματικά). Η αμερικανική οικονομία πριν από την κρίση διατηρούνταν στη ζωή από τη φούσκα των ακινήτων, που οδήγησε σε μη βιώσιμη κατανάλωση. Δεν υπάρχει δρόμος για να πάμε πίσω στο 2007. Ωστόσο, κανένα από τα δύο κόμματα δεν φάνηκε πρόθυμο να παραδεχθεί αυτό που είναι πράγματι λάθος ή να προωθήσει μια ατζέντα που θα αντιμετώπιζε τα υποβόσκοντα κακά. Κοινοτοπίες και ψευτοφάρμακα – μονότονες εκκλήσεις για δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας, δημοσιονομική συγκράτηση και πάει λέγοντας – θα χαρακτηρίσουν την εκλογική χρονιά των ΗΠΑ.

Καμιά από τις δύο πλευρές δεν θα βγει μπροστά με ένα πρόγραμμα για την αναδιάρθρωση της οικονομίας και τη μείωση της ανισότητας που υπονομεύει την ισχύ της χώρας. Υπήρξα μεγάλος επικριτής των αγορών, ακόμη όμως και αυτοί που δρουν στην αγορά της Αμερικής αισθάνονται τώρα ότι οι πολιτικοί ηγέτες δεν βρίσκονται στο ύψος των περιστάσεων. Αν οι επενδυτές έπασχαν τη δεκαετία του 1990 από μη ορθολογικό ενθουσιασμό, την ερχόμενη χρονιά είναι πιθανό να εμφανίσουν έναν ορθολογικό πεσιμισμό. Στο κάτω κάτω, οι Αμερικανοί θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε έναν ηγέτη που έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να οδηγήσει τις ΗΠΑ για να βγουν από το οικονομικό τέλμα και σε έναν που δεν έχει αποδείξει ακόμη την ανικανότητά του να το κάνει – αλλά ο οποίος θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα μέσω πολιτικών που αυξάνουν την ανισότητα και επιβραδύνουν την ανάπτυξη.

Ελπίζω ότι τα γεγονότα θα με βγάλουν ψεύτη και ο πεσιμισμός μου θα αποδειχθεί πως ήταν υπερβολικός. Φοβάμαι όμως ότι ο κίνδυνος να πάρουμε την κάτω βόλτα είναι μεγαλύτερος.

Πράγματι, το 2012 μπορεί να αποδειχθεί η χρονιά κατά την οποία το πείραμα με το ευρώ, το αποκορύφωμα μιας 50ετούς διαδικασίας οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης στην Ευρώπη, θα φτάσει σε ένα τέλος.

Στην περίπτωση αυτή, αντί να φέρει το προσδοκώμενο τέλος της Μεγάλης Ύφεσης του 2008, που διήρκεσε υπερβολικά πολύ και προκάλεσε υπερβολικά πολλές ταλαιπωρίες, το 2012 μπορεί να σημάνει την αρχή μιας νέας και πιο τρομακτικής φάσης της χειρότερης οικονομικής καταστροφής που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος μέσα σε τρία τέταρτα του αιώνα.

.
.
Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ (ένθετο: ‘Πως βλέπουν το 2012’) – 14,15/01/12
 
.
Βλέπε από τον ίδιο: «Η μόνη λύση, ένα παγκόσμιο οικονομικό συντονιστικό συμβούλιο μέσα στα Ηνωμένα Έθνη».
.
Στο ακόλουθο link η άποψη του Πούτιν για την Παγκόσμια Κρίση: «Η παγκόσμια κρίση είναι συστημική«
.
Και εδώ οι προβλέψεις της Goldman Sachs: antinews
.

***

18/01/2012 Posted by | Οικονομία | , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Αντίσταση στο μπαράζ παραπληροφόρησης

Εξακολουθεί το διαδίκτυο να αποτελεί τον λαϊκό προμαχώνα αντίστασης ή μήπως έχει καταληφθεί ύπουλα από τον εχθρό;

Οι διεθνής εξελίξεις τρέχουν με τέτοιες ταχύτητες που είναι αδύνατον για τον απλό άνθρωπο να τις παρακολουθήσει. Κάποτε αρκούσε να διαβάσει κάποιος μερικές εφημερίδες για να σχηματίσει γνώμη και να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα. Σήμερα, οι ευκαιρίες  που παρέχει η τεχνολογία και οι τεράστιες δυνατότητες που έχει ανοίξει το διαδίκτυο στον τομέα της πληροφόρησης, αντί να έχουν συμβάλει θετικά στον τομέα αυτό, διαπιστώνει κανείς ότι χειραγωγούνται πολύ αποτελεσματικά, ώστε να προκαλείται μάλλον σύγχυση. Είναι τέτοιας έκτασης η ροή των πληροφοριών που είναι αδύνατον σε κάποιο μεμονωμένο άτομο να μπορέσει να τις αξιολογήσει, να εξετάσει την φερεγγυότητα τους και ακολούθως να τις ταξινομήσει. Τι μπορεί άρα να συμπεράνει κανείς; Μπορεί να συμπεράνει, πως έχουμε εδώ ένα νέο σχέδιο παραπλάνησης του απλού λαού, που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε: Σχέδιο μαζικής αποδυνάμωσης μέσω υπερ-πληροφόρησης.

Ένα παράδειγμα που ίσως μας βοηθήσει να καταλάβουμε την αποτελεσματικότητα αυτού του σχεδίου, προέρχεται από την ιατρική, και είναι το εμβόλιο. Το εμβόλιο δίνει την δυνατότητα στον οργανισμό να αναπτύξει αντισώματα, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά κάποιο μολυσματικό παράγοντα. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η πληροφορία, δίνει στο νου την δυνατότητα να κάνει λογικούς συνειρμούς και να καταλήξει ο άνθρωπος σε συμπεράσματα, που θα βοηθήσουν στη συνέχεια στη λήψη των σωστών αποφάσεων. Τι θα συμβεί όμως, αν το εμβόλιο που δίνεται δεν έχει σκοπό τη θωράκιση του οργανισμού αλλά αποσκοπεί, κακόβουλα, στο να φέρει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα;

Διάβασα πρόσφατα σε ένα ιατρικό έντυπο, πως ο κύριος στόχος μερικών εμβολίων είναι το νευρικό σύστημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πιθανή η φλεγμονή του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα επιληπτικές κρίσεις, διανοητική καθυστέρηση, συμπεριφερολογικές διαταραχές, αυτισμός, επιθετικότητα και σεξουαλικές διαστροφές (βλ. σχετικά Coulter, H.L.: “Vaccination, Social Violence & Criminality: The Medical Assault on the American Brain” [Εμβολιασμός, κοινωνική βία, και εγκληματικότητα: η επίθεση στον εγκέφαλο των Αμερικανών] – North Atlantic Books, Berkelley, California, 1990).

Πολλοί από εμάς, που ασχολούμαστε με την ανταλλαγή πληροφοριών στο διαδίκτυο, είχαμε πριν από λίγο καιρό ενθουσιαστεί, διότι είχαμε φτάσει να πιστέψουμε πως είχαμε ανακαλύψει «φλέβα χρυσού» στον τομέα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών… Αλλά τι φανερώνει όμως η σημερινή εξέλιξη; Δεν είναι γεγονός πως έχει προκύψει ένας  …συνωστισμός πληροφόρησης, ένα είδος «πληθωρισμού» στον τομέα αυτό, για να μιλήσουμε με τους συνήθεις οικονομικούς όρους που χρησιμοποιούνται ευρέως αυτό το διάστημα; Ποιος μπορεί να γνωρίζει, ή να διαπιστώσει, αν το πλήθος αυτής της πληροφόρησης δεν εμπεριέχει στοιχεία που αντί  να συμβάλουν στην θωράκιση του νου καταφέρνουν το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή την αποδυνάμωση;

Προσωπικά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως, όπως στην περίπτωση των εμβολίων έτσι και με τις πληροφορίες, πρέπει κάποιος να είναι πολύ προσεκτικός σχετικά με αυτό που επιτρέπει να μπει στον οργανισμό του ή στο νου του. Όπως η υπερβολική δόση εμβολίου μπορεί να αποβεί μοιραία ή να προκαλέσει αποδυνάμωση του οργανισμού ή εθισμό, έτσι και η συσσώρευση πληροφοριών πρέπει να κρατιέται σε μια ισορροπία και να εξετάζει κάποιος πολύ προσεκτικά τις πηγές αυτής της πληροφόρησης, διότι ελλοχεύουν και εδώ οι ίδιοι κίνδυνοι.

Για να επιστρέψω τώρα στις εξελίξεις, στην επικαιρότητα, πιστεύω πως το κλειδί  βρίσκεται στην ψυχραιμία και στην προσπάθεια αποτελεσματικής θωράκισης του νου, καθώς και στη στροφή προς την οικογένεια, στους δικούς μας ανθρώπους, στους φίλους μας. Πρέπει να ξαναανακαλύψουμε όχι την …Αμερική, αλλά τις ανθρώπινες σχέσεις. Ναι! Πρέπει να επανεκτιμήσουμε την ανθρωπιά και τις διαπροσωπικές σχέσεις, που δεν πρέπει οπωσδήποτε να βασίζονται στις πολιτικές συζητήσεις και στην ανταλλαγή απόψεων γύρω από τα συσσωρευμένα προβλήματα, αλλά στο τι μπορεί να κάνει ο ένας για τον άλλον. Απαιτείται θετική δράση, πρωτοβουλίες.

Η γνώμη μου είναι, πως αν καταφέρουμε να αποσπάσουμε την προσοχή μας από την κατευθυνόμενη δηλητηρίαση που έρχεται μέσα από την παραπληροφόρηση  και εστιάσουμε στις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις, τότε θα έχουμε συμβάλει σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!!!

.

***

16/01/2012 Posted by | Κοινωνικά | , , , , | 13 Σχόλια

Δύο εικόνες – χίλιες λέξεις

ΕΛΛΑΣ 2009

.

ΕΛΛΑΣ 2012

.

…ας όψονται οι «Εφιάλτες»!

***

04/01/2012 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , | Σχολιάστε

Τα ψέματα τέλειωσαν!

Όλα δείχνουν πως το Ευρωπαϊκό όνειρο δεν ήταν παρά απλά ένα «όνειρο».

Τα ψέματα τέλειωσαν. Η αλήθεια εμφανίζεται σιγά σιγά στον ορίζοντα και αντί να φέρνει όμως μαζί της ανακούφιση, φέρνει αντίθετα για τον απλό κόσμο ρίγη πανικού. Αυτοί οι λαοί που είχαν τη διορατικότητα να δημιουργούν πλεόνασμα στα χρόνια των παχιών αγελάδων του καπιταλιστικού συστήματος, σηκώνουν τώρα τις γέφυρες και κλείνονται στα κάστρα τους. Οι πληβείοι μοιάζουν τώρα σαν τα μυρμήγκια που κάποιος πάτησε την φωλιά τους και αυτά τρέχουν τώρα σαν τρελά ολόγυρα, χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Ο φαινομενικά καλά δομημένος κόσμος τους έχει για μιας εξαφανιστεί.

Ποια είναι η φυσική εξέλιξη σε μια τέτοια κατάσταση;

Είναι να προστρέξουν οι φτωχοί σύγχρονοι κολίγοι στα κάστρα. Να μαζευτούν έξω από τις βαριές πύλες και να ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια…

Η οδυνηρή πραγματικότητα του Μεσαίωνα δείχνει να επιστρέφει δυναμικά. Την φέρνει μαζί της η παγκόσμια ύφεση που φαίνεται να διαρκεί καθώς και οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί, που δεν καταλαβαίνουν από «ευγενή ιδανικά», όπως «ανθρώπινα δικαιώματα», «διεθνές δίκαιο», «ισότητα», και τα …άλλα συναφή. Κάτω από συνθήκες όπως αυτές που διαμορφώνονται σήμερα, ένας είναι ο νόμος που επικρατεί: Ο νόμος της ζούγκλας, η επιβίωση του ισχυρότερου! «Ο θάνατός σου η ζωή μου» έλεγαν οι παλιοί και αυτό βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα, τουλάχιστον από την πλευρά της Γερμανίας.

Δεν αρχίζει να γίνεται σαφές ότι οι χώρες μέλη της ΕΕ και της ευρωζώνης δεν αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο το κοινό τους συμφέρον; Δεν δείχνουν όλα πως το Ευρωπαϊκό όνειρο δεν ήταν παρά μόνο ένα «όνειρο»; Ένα όνειρο ευημερίας όμως για τους φτωχότερους λαούς, γιατί όπως αποδεικνύεται, για τους πιο ισχυρούς δεν ήτα παρά ένα καλό …Business plan.

Το πρόβλημα που ανέδειξε η εξάπλωση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη φανέρωσε την απουσία ενός κοινού ευρωπαϊκού πολιτικού οράματος που θα συνέδεε άρρηκτα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Δυστυχώς, η ΕΕ δεν κατάφερε ούτε να εμπνεύσει κάποιο κοινό πολιτικό όραμα- στόχο, ούτε, πολύ περισσότερο, να διαμορφώσει εκείνα τα απαραίτητα κοινά διπλωματικά και στρατιωτικά μέσα για να το υλοποιήσει.

Η σημερινή ανάλγητη στάση της Γερμανίας αποκαλύπτει αυτό ακριβώς: Τους επιχειρηματικούς και γεωπολιτικούς και -σίγουρα- όχι ιδεολογικούς της στόχους. Η στάση της Γαλλίας ας μη μας ξεγελά. Ο σαλτιμπάγκος Σαρκοζί σέρνετε πίσω από την Μέρκελ και όσο και να θέλει να παρουσιάζεται σαν μεγάλος ηγέτης, σαν ο νέος Ναπολέων, όλοι βλέπουμε εντούτοις μόνο ένα …κανίς, με κορδέλα. Η Γαλλία θέλει να παραμείνει εντός «των τειχών», αλλά το κριτήριο που θα τους το εξασφαλίσει αυτό δεν είναι σίγουρα τα «ακροβατικά» του «κοντού», είναι μάλλον η διαβεβαίωση των Γερμανών ότι η συμμαχία μαζί τους «συμφέρει». Αν η Γερμανία διαπιστώσει ότι και η Γαλλία αποτελεί βάρος γι αυτούς, δεν θα διστάσουν να τους στείλουν κι αυτούς στον Καιάδα, όπως ετοιμάζονται να κάνουν με την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία. Για την Ελλάδα δείχνει να έχουν άλλους στόχους… όπως είχαν με την πρώην Ανατολική Γερμανία.

Σημαίνει άρα αυτό πως η Γερμανία «κάνει μόνη της παιχνίδι»;

Τι συμβαίνει με την «αυτοκρατορία»;

Γιατί αφήνουν την Γερμανία να «αλωνίζει» μόνη της;

Είναι η στάση τους αποτέλεσμα αιφνιδιασμού ή μήπως αποτελεί αντίθετα στρατηγική;

Σε προσεχές post η συνέχεια…

.
Σχετικό άρθρο: Τα σχέδια αποκαλύπτονται!

***

29/11/2011 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , , , | Σχολιάστε