Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Ζούμε το τέλος της παγκόσμιας κυριαρχίας της Δύσης;

Η Ασία είναι αυτή που οδηγεί πλέον την παγκόσμια οικονομική ανάκαμψη. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

Η οικονομική κυριαρχία της Δύσης ως κέντρου και ο διαχωρισμός του κόσμου σε κέντρο-περιφέρεια φαίνεται σήμερα να αμφισβητούνται. Με άλλα λόγια, το παγκόσμιο σύστημα, το οποίο εκφράζει και επιβάλλει τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της Δύσης σε ολόκληρη την υφήλιο, είναι πιθανό να βρεθεί σε αμφισβήτηση. Το παγκόσμιο σύστημα που δημιούργησε ο δυτικός πολιτισμός είναι ο καπιταλισμός της παγκόσμιας αγοράς και του καταμερισμού της εργασίας. Το σύστημα αυτό διαχωρίζει τον κόσμο σε κέντρο και περιφέρεια, με άνιση ανταλλαγή των τεχνολογικών προϊόντων του κέντρου προς την εργασία και τις ακατέργαστες ή ημικατεργασμένες πρώτες ύλες της περιφέρειας. Η δημιουργία, η επιβίωση και η επέκταση του παγκόσμιου συστήματος απαιτούν την πολιτισμική μεταμόρφωση της περιφέρειας με οικονομικές και πολιτικές δράσεις, αλλά και με πολιτισμική επίδραση.

Ο διαχωρισμός του κόσμου σε Ανατολή – Δύση ανάγεται στην κλασική αρχαιότητα και διατηρείται από την επιλεκτική ανάγνωση της ιστορίας από μέρους των Δυτικών, κάτι που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και διαιωνίζει την υπεροχή της Δύσης. Προσθετικά, η παγκόσμια επέκταση και η κυριαρχία των ευρωπαϊκών αποικιακών δυνάμεων κατά τον 19ο αιώνα είναι η αρχή της περαιτέρω διαίρεσης του κόσμου σε κέντρο-περιφέρεια και του διαχωρισμού του σε Βορρά-Νότο. Με μεγαλύτερο ιστορικό βάθος θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ασίγαστη τάση της Δύσης για απεριόριστη επέκταση και παγκόσμια κυριαρχία εμφανίζεται σαφής με τις Σταυροφορίες και την κατάλυση και τον διαμοιρασμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Για αιώνες μετά, εξερευνήσεις, εγκαταστάσεις αποίκων, κατακτήσεις, γενοκτονίες λαών και πολιτισμών και ανελέητη εκμετάλλευση θα αλλάξουν την όψη του κόσμου. Μία σημαντική καμπή αποτελεί η βιομηχανική επανάσταση. Η παρατήρηση του Σαίν Ζύστ «η ευτυχία είναι μια καινούργια ιδέα στην Ευρώπη», σηματοδοτεί την απαίτηση της νέας αστικής τάξης της Ευρώπης να απολαύσει τα αγαθά που μέχρι τότε αποτελούσαν προνόμιο των ευγενών. Αυτό σημαίνει την ανάγκη για εκμετάλλευση πόρων σε πλανητική κλίμακα…

(…η συνέχεια στο αρχείο)

.

Σχόλιο: Το άρθρο αυτό του Δημήτρη Μαυρίδη κάνει μια βαθιά τομή στις διεθνής γεωπολιτικές εξελίξεις και διεισδύει, χωρίς προκαταλήψεις, στην ουσία των πραγμάτων. Αν δεν καταφέρει όντως κάποιος να δει τα πράγματα από μια ουδέτερη σκοπιά, αξιολογώντας τα δρώμενα μέσα από το πρίσμα των ιστορικών εξελίξεων και των πραγματικών καταστάσεων, τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος να παρεισφρήσει στην ανάλυση το επιθυμητό, επικαλύπτοντας το θεμιτό, που είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ!
Συμφωνώντας σε γενικές γραμμές με το πνεύμα του άρθρου, πιστεύω, πως το Σύστημα κυοφορεί την ανάδυση μιας νέας παγκόσμιας αυτοκρατορίας, η οποία θα επικρατήσει όχι δια των όπλων αλλά δια της ΚΟΙΝΗΣ ΣΥΝΕΝΕΣΗΣ και θα εδραιωθεί τελικά μια παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία θα διοικήσει ένα πολυκεντρικό κόσμο. Το αν το μοντέλο αυτό καταφέρει όμως να φέρει την ποθούμενη παγκόσμια ισορροπία, αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα, με το οποίο θα ασχοληθούμε σε κάποιο μελλοντικό άρθρο. 
Αισθάνομαι όμως στο σημείο αυτό, την ανάγκη, να παραθέσω τα λόγια ενός σύγχρονου στοχαστή, ο οποίος είπε: «Οι λαοί θα βυθίσουν τις γαλέρες της Νέας Τάξης γιατί η ίδια η ζωή, αργά η γρήγορα, θα διεκδικήσει τα δικαιώματά της: Έτσι γινόταν πάντα μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, έτσι θα γίνει και τώρα…»

.

27/09/2010 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , | 1 σχόλιο

Τα επικίνδυνα παιχνίδια του Γιωργάκη

H επιλογή των συμβούλων του πρωθυπουργού φανερώνει την «στρατηγική» της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Το ότι ο Jeffrey έχει μεγαλομανία, αυτό είναι γνωστό. Αλλά κι αν ακόμα παραβλέψουμε το ότι έχει μετατρέψει το Μέγαρο Μαξίμου σε ….Λευκό Οίκο, δεν μπορεί να μας αφήνει όμως αδιάφορους το να βλέπουμε να επιχειρεί να εφαρμόσει «πολιτική Ομπάμα», σαν να είναι υπερδύναμη. Αυτό ξεπερνά την αφέλεια και γίνεται επικίνδυνο.

Οι εξαρτήσεις και οι δεσμεύσεις του απέναντι στους πάτρωνες που του χάρισαν την ευκαιρία «να ζήσει το όνειρό του», είναι φυσικό να τον περιορίζουν σε προκαθορισμένη στρατηγική, η οποία αρχίζει άλλωστε να ξεδιπλώνεται σιγα σιγά. Οι παρεκκλίσεις όμως και η προσπάθεια να ικανοποιήσει ακόμα μεγαλύτερες φιλοδοξίες απ’ ότι του έχει επιτραπεί, αυτό ίσως έχει δυσμενή κατάληξη. Κανένας «αχυράνθρωπος» δεν κατάφερε να ξεγελάσει τα «αφεντικά» του παίζοντας σε διπλό ταμπλό. Αν ο Γιωργάκης έπεσε στην παγίδα της κατεργαριάς, που διακρίνει τον περίγυρό του, τότε το προσωπικό του μέλλον, αλλά ίσως και του τόπου, το βλέπω δυσοίωνο.

H στρατιά των ανθρώπων  που έχουν επιλεγεί για να λειτουργούν ως σύμβουλοί του μας έχει αρκετά απασχολήσει, όχι μόνο επειδή προέρχονται κυρίως από το εξωτερικό αλλά και λόγω του …βιογραφικού τους. Η τελευταία όμως πρόσληψη, του πρώην υπουργού οικονομικών της Ιταλίας Τομάσο Παντόα Σιόπα, προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη, μέχρι που αποκαλύφτηκαν κάποιες συγκεκριμένες πτυχές από το ενεργητικό του, όπως το ότι ήταν από τους πρωτεργάτες της καθιέρωσης του Ευρώ ως κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, όπως και του συμφώνου του Μάαστριχ.  Η τελευταία όμως (τυχαία; Δεν νομίζω…) αποκάλυψη, του ότι αμέσως μετά την πρόσληψή του από τον πρωθυπουργό μας συναντήθηκε με τον επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Κίνας, ακούγεται κάπως σαν …παραφωνία στο όλο σκηνικό.  Τι να σκέφτηκε άραγε ο «φίλος» Νετανιάχου όταν το έμαθε;

Μπορεί η διπλωματία να είναι η τέχνη του πολιτικού, όπως συμβαίνει στην περίπτωση Νταβούτογλου, δεν προβλέπεται όμως για τον …ιπποκόμο. Όταν ο υπάλληλος αρχίζει να «παίζει πολιτική» με τα αφεντικά του, τότε η καρέκλα του θα αρχίσει μοιραία να τρίζει!

Μήπως όμως τα λάθη του Γιωργάκη καταλήξουν τελικά σε βάρος της δικής του προσωπικής πολιτικής σταδιοδρομίας (όπως έγινε με τον προκάτοχό του στο κόμμα), αλλά προς το συμφέρον του τόπου;

.

02/09/2010 Posted by | Politic | , , , , , , | 15 Σχόλια

Είναι πράγματι η παγκόσμια οικονομική κατάρρευση προ των πυλών;

Όλα δείχνουν, πως η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με αποφάσεις που θα καθορίσουν ίσως το μέλλον της.

Το ότι η  παγκόσμια οικονομία έχει ξεπεράσει πια το «σημείο μηδέν», αυτό δεν αποτελεί πλέον μυστικό. Η φούσκα του καπιταλιστικού συστήματος έχει πιάσει οροφή (βλέπε εδώ), με αποτέλεσμα, η εκτός ελέγχου γιγάντωση του να προκαλεί τριγμούς στο συστημικό οικοδόμημα. Οι ξέφρενες προσπάθειες των μεγάλων χρηματοοικονομικών φορέων και των κρατών της Δύσης να προλάβουν την κατάρρευση, δείχνουν να μην ευδοκιμούν,  με αποτέλεσμα, να μιλούν πλέον όλοι σήμερα για αναπόφευκτες «ακραίες λύσεις». Η αρχαία θεωρία του humoralism ή ayurvedic, που κυριαρχούσε στον μεσαίωνα, επανέρχεται στο προσκήνιο και οι μεγάλες δυνάμεις υποκινούνται προς την επιλογή της «θεραπείας» μέσω …αφαίμαξης, δηλαδή ΠΟΛΕΜΟ!

Μήπως αυτή η μέθοδος δεν ήταν που επιλέχτηκε και στην περίπτωση των λεγόμενων «μεγάλων πολέμων» για να δώσει λύσεις στα διεθνή οικονομικά αδιέξοδα; Πρόκειται για την γνωστή στρατηγική, που λέει: «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση», και αυτό βλέπουμε να συζητάτε σήμερα ευρέως, κυρίως ανάμεσα στους κύκλους αυτούς πού έχουν υποστεί το μεγαλύτερο πλήγμα από την τελευταία οικονομική κρίση. Ποιοι είναι αυτοί; Στην ερώτηση αυτή η απάντηση είναι εύκολη, αρκεί να αναλογιστούμε το ποιοι αποτελούσαν τους πυλώνες του καπιταλιστικού οικοδομήματος.

Από τη στιγμή που κάποια από τις δυνάμεις αυτού του κόσμου λειτούργησε –με τα κριτήρια των δυτικών δυνάμεων- «παρασιτικά», και δεν έχει επηρεαστεί αρνητικά από την διεθνή οικονομική κρίση, αντίθετα έχει γιγαντωθεί, και αυτή είναι η Κίνα, τότε δύο είναι όντως οι μόνες πιθανές κινήσεις στη γεωστρατηγική σκακιέρα: Υποχώρηση ή Επίθεση!

Η Γερμανία, η Ρωσία, οι Ινδίες, η Βραζιλία, το Ιράν, ακόμα και η Τουρκία, δείχνουν να έχουν τοποθετηθεί υπέρ των συμφερόντων της Κίνας. Τι θα κάνει ο Αγγλοαμερικανικός συνασπισμός και οι …δορυφόροι του (στους οποίους φαίνεται να μας έχει εντάξει η κυβέρνηση Παπανδρέου); Θα συνταχθεί με αυτές τις δυνάμεις, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την παγκόσμια κυριαρχία του ή θα ακολουθήσει την υποκίνηση του Ισραήλ για επίθεση (η επίθεση κατά του Ιράν είναι μόνο προσχηματική, στόχος είναι η Κίνα);

Η μόνη παρηγορητική σκέψη που θα ήθελα να καταθέσω, για να καθησυχάσω τους φίλους αναγνώστες που εύλογα ανησυχούν, είναι, πως ένας πόλεμος αυτής της έκτασης σήμερα (υποκινούμενος για μια ακόμη φορά από τους «γνωστούς διεθνείς αγύρτες») θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία, πράγμα το οποίο δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του διεθνούς «θηρίου» (αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό). Το ποιο πιθανό σενάριο λοιπόν είναι, «να τα βρουν» τα δύο «μέτωπα» αναμεταξύ τους και να πληρώσουν τελικά …τη νύφη, οι «γνωστοί άγνωστοι απατεώνες», που έχουν μεθύσει από την αφαίμαξη της ανθρωπότητας εδώ και αιώνες!

Μπροστά μας βρίσκονται συγκλονιστικές, ανατρεπτικές εξελίξεις. Τα «μέτωπα» θα είναι όμως τελικά πολύ διαφορετικά από αυτά που διαφαίνονται μέσα από τα χειραγωγημένα διεθνή ΜΜΕ και δείχνουν να εμπλέκονται σήμερα στη διαμάχη για την Παγκόσμια Κυριαρχία.

Το καίριο ερώτημα τώρα για τον καθένα μας, είναι: με ποιο στρατόπεδο έχω εγώ προσωπικά συνταχθεί;

Ζούμε σε έναν καιρό, όπου η στάση μας και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, θα καθορίσει ως φαίνεται το μέλλον μας.

.

Σημείωση:
.
Μια διευκρίνιση για τους νέους κυρίως αναγνώστες, που δεν είναι τόσο εξοικειωμένοι με την θεματολογία αυτού του site.
.
Το συγκεκριμένο μπλοκ φίλοι μου δεν είναι ούτε ψυχαγωγικό ούτε ειδησεογραφικό. Τα όσα καταγράφονται εδώ έχουν σαν σκοπό να υποκινήσουν σε σκέψη, σε περαιτέρω έρευνα και σε υγιή προβληματισμό. Οι πληροφορίες που παίρνουμε καθημερινά από πλείστες πηγές, είναι τόσο πολλές, που έχουν σαν αποτέλεσμα να προκαλούν «έμφραγμα» στο νου μας μάλλον, παρά να μας βοηθούν να καταλήξουμε σε αντικειμενικά συμπεράσματα. Αυτό που λείπει, είναι ο χρόνος για την απαραίτητη αξιολόγηση και ταξινόμηση. Ο χρόνος για σκέψη.
.
Ο περισσότερος κόσμος δυστυχώς, και αυτό είναι ένα γενικό πρόβλημα, προτιμάει να αφήνει άλλους να σκέπτονται για λογαριασμό του. Οι μόνιμοι «θαμώνες» όμως αυτού του ιστοχώρου, δείχνουν να μη φοβούνται να κινούνται αντίθετα στο ρεύμα -διότι η σκέψη έφτασε όντως σήμερα να αποτελεί την εξαίρεση μάλλον παρά τον κανόνα!
.
Όσοι τώρα …κουράζονται να σκέπτονται και εξακολουθούν να ζουν στην αυταπάτη ότι η οικονομία θα ανακάμψει και θα έρθουν πάλι οι «ωραίες» ημέρες της υπερκατανάλωσης, που ζήσαμε στις δεκαετίες του 60 και του 70, ας καθίσουν αναπαυτικά στον καναπέ τους και ας …απολαύσουν, την τελευταία ταινία του Μάικλ Μουρ που ακολουθεί:
.
.

31/08/2010 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , , | 10 Σχόλια