Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Αντιμέτωποι με το δίλημμα του συμβιβασμού!

Αυτοί που φοβούνται την αλήθεια είναι μόνο αυτοί που έχουν προωθήσει το ψέμα.

Κάποιοι φίλοι περιμένουν να τοποθετηθώ στις εξελίξεις, κάτι να γράψω, για να δουν και την δική μου άποψη -την «κάπως διαφορετική», όπως έγραψε κάποτε μια αναγνώστρια. Αλλά ομολογώ πως βρίσκομαι σε δίλημμα… Η περίοδος που διερχόμαστε μοιάζει σαν «νηνεμία πριν την επόμενη καταιγίδα». Και η καταιγίδα που έρχεται (γιατί σίγουρα θα έρθει) θα είναι καθοριστική.

Όλα φανερώνουν, πως η περίοδος της ανεμελιάς και τα ψέματα τέλειωσαν. Τώρα μπαίνουμε –κάπως βίαια, αυτό είναι η αλήθεια- στην περίοδο της «ενηλικίωσης». Η περίπτωσή μας μοιάζει σαν το κορίτσι που κανείς δεν το προσέχει, που βρίσκεται κάτω από την προστασία του πατέρα και της μάνας, μέχρι που αρχίζει να σχηματίζεται ως γυναίκα. Τότε τα πράγματα αλλάζουν… Το μέχρι χθες χαριτωμένο κοριτσάκι τώρα αρχίζει να τραβάει περίεργα βλέμματα επάνω του. Άλλα φανερώνουν ζήλια και άλλα είναι λάγνα, επικίνδυνα. Αν σε αυτή την περίοδο οι γονείς ελαττώσουν την επίβλεψη και την προστασία, αντί να την εντείνουν, τότε είναι μοιραίο να βρεθούν ξαφνικά προ οδυνηρών εκπλήξεων.

Αυτό φαίνεται να έχει συμβεί με την Ελλάδα μας.

Από κάποια στιγμή και μετά, στα πρόσφατα χρόνια, κάτι δείχνει να άλλαξε στον τρόπο που μας αντιμετωπίζουν οι επίδοξοι γεωπολιτικοί …lovers. Έπαψαν ξαφνικά να μας βλέπουν σαν μια «χαριτωμένη» χώρα και τα βλέμματά τους έγιναν …λάγνα, και οι κινήσεις τους  άρχισαν να εκλαμβάνονται στο μεταξύ ως …παρενόχληση. Ταυτόχρονα ξεπετάχτηκαν και οι αντίζηλες χώρες (βλέπε Σκόπια, Αλβανία κ.λ.π.), οι οποίες χωρίς δυσκολία παραδόθηκαν στην αγκαλιά των «φλογερών εραστών» τους και δεν βλέπουν με καλό μάτι τα ελληνικά …νάζια. Και όπως συμβαίνει συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις, οι πλούσιοι εραστές εξαγοράζουν ή εξουδετερώνουν τους γονείς (κράτος, εκκλησία), και ρίχνουν το κορίτσι στα χέρια των αντίζηλων ή των νταβατζήδων. Η εκπόρνευση είναι τότε πλέον ζήτημα χρόνου. Μια παλιά, δοκιμασμένη, συνταγή.

Αυτή δεν δείχνει να είναι η κατάσταση που επικρατεί στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα;

Τι είναι αυτό όμως που φανερώνει μια αλλαγή στη χώρα μας, που την κάνει τώρα πιο «ελκυστική»;

Αυτά που έχει να δώσει. Αυτά που λαχταρούν οι γεωπολιτικοί εραστές: ΕΝΕΡΓΕΙΑ!!!

Ο ορυκτός της πλούτος, που πρόσφατα ανακαλύφτηκε το μέγεθός του.

Αυτή είναι η αλήθεια, και δυστυχώς εμείς όλοι, ο λαός, δεν είμαστε οι προστάτες, αλλά μας βλέπουν δυστυχώς και εμάς ως μέρος αυτού του «πλούτου». Οι προστάτες μας, που θα έπρεπε να είναι κανονικά το Κράτος και η Εκκλησία –καθώς και οι άνθρωποι του πνεύματος βέβαια- έχουν κατά μέρος εξαγοραστεί και κατά μέρος εξουδετερωθεί. Η εξαγορά –διαφθορά- έχει γίνει ευρέως  γνωστή… Πως έχει γίνει όμως η εξουδετέρωση των υπολοίπων; Έγινε μέσω διώξεων, οικονομικών εξαρτήσεων, ακόμα και φόνων.

Τι μέλλει άρα γενέσθαι; Υπάρχει Ελπίς;  Ή μήπως την ψάχνουμε ακόμη, όπως τον καιρό που έγραφε ο αείμνηστος Αντώνης Σαμαράκης;

Πολλοί θέλουν σήμερα να βλέπουν στο πρόσωπο κάποιου άλλου Αντώνη, όχι του Αντώνη Σαμαράκη αλλά, του Αντώνη Σαμαρά, τον σύγχρονο Οδυσσέα, που θα τεντώσει το τόξο του και θα κάνει να περάσει η σαΐτα μέσα από τα δώδεκα τσεκούρια και θα κάνει έτσι τους επίδοξους εραστές να …μουδιάσουν από τον φόβο τους.

Ας είμαστε όμως σοβαροί. Αν μπορούσαν -τουλάχιστον οι μισοί- από τους θεωρούμενους υποστηρικτές του να μιλήσουν ειλικρινά, θα έλεγαν ότι δεν έχουν καμία πραγματική ελπίδα. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να πιστεύει πραγματικά πως ο «καλός» Αντώνης μπορεί να παλέψει με θηρία. Ο Αντώνης δεν είναι …Πούτιν!

Δεν ήταν σχήμα λόγου φίλοι μου η επιλογή αυτού του ονόματος. Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, τότε πρέπει να λέμε και …ονόματα. Ας σκεφτούμε για λίγο… Αν υποθέσουμε ότι γινόταν σήμερα δημοσκόπηση και ερωτιόταν ο λαός ποιον θα ήθελαν ως κυβερνήτη της χώρας και τους δίνονταν τα ονόματα: Σαμαράς, Παπαδήμου, Ομπάμα, Μέρκελ και Πούτιν, ποιος πιστεύετε ότι θα έπαιρνε τις περισσότερες ψήφους; Δεν νομίζω να χρειάζεται πολύ σκέψη.

Τι μπορεί να σημαίνει όμως αυτό; Μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: «Το μη χείρον βέλτιστον». Αυτό θα απαντούσαν σίγουρα πολλοί συμπατριώτες μας σήμερα, αν βρισκόντουσαν μπροστά στο δίλημμα μιας επιλογής, να γίνουμε δηλαδή προτεκτοράτο της Ρωσίας ή της Αμερικής. Και αυτή είναι η επιλογή που βρίσκεται σήμερα μπροστά μας όσο κι αν εθελοτυφλούμε. Η ανατολική Μεσόγειος γίνεται για ακόμη μια φορά το μεταίχμιο ανάμεσα σε αντίπαλες δυνάμεις, και η χώρα μας θα παίξει και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο. Άρα, αυτό που θα χρειαζόταν σήμερα η χώρα μας θα ήταν τουλάχιστον ένας Θεμιστοκλής και σίγουρα όχι ένας «ολίγιστος» Σαμαράς, όπως τον αποκαλεί ο δάσκαλος Χρήστος Γιανναράς. Υπάρχει όμως; Έχει η Ελλάδα σήμερα τα εφόδια για να γίνει μια παγκόσμια δύναμη, όπως τα είχε τότε που στάθηκε ο Θεμιστοκλής αντιμέτωπος με την γιγαντιαία Περσική πολεμική μηχανή; Είναι καιρός πιστεύω να σοβαρευτούμε.

Οι φίλοι μας, οι οποίοι λοξοκοιτούν προς το «ξανθόν γένος» -μια διαχρονική ουτοπία για μεγάλο μέρος του λαού μας- θα πρέπει να προσέξουν, διότι ο πρίγκιπας επάνω στο λευκό άλογο έρχεται μόνο στα παραμύθια. Ίσως θα έπρεπε άρα, συμπληρωματικά στο παραπάνω ρητό του Θουκυδίδη, να λαμβάναμε υπόψη και κάποιο άλλο ρητό, του Πλάτωνα, αναφερόμενο στην απολογία του Σωκράτη, που έλεγε: «οὔτε τότε ᾠήθην δεῖν ἕνεκα τοῦ κινδύνου πρᾶξαι οὐδὲν ἀνελεύθερον», που θέλει να πει: «δεν πρέπει λόγω [επικείμενου] κινδύνου να κάνει κανείς κάτι ανελεύθερο [να υποκύπτει]». Να συμβιβάζεται θα έλεγα εγώ. Ναι! Διότι είμαστε όλοι σήμερα αντιμέτωποι με το δίλημμα του συμβιβασμού.

Αν ο καθένας από εμάς δεν καταφέρει να δει πίσω από τα καραγκιοζιλίκια της ελληνικής πολιτικής σκηνής, να κοιτάξει δηλαδή το διεθνή παρασκήνιο, που είναι η πραγματικότητα, τότε θα εξακολουθήσει να ζει «στα παραμύθια» και θα βρεθεί ξαφνικά στη μέση της σκληρής πραγματικότητας, απροετοίμαστος.

Θα βρεθεί σε μια κατάσταση ανεπίστρεπτη, σαν αυτή που βρέθηκαν οι Σέρβοι πριν λίγα χρόνια, κατόπιν οι Ιρακινοί και πρόσφατα οι Λίβυοι.

Η κατάσταση που διαμορφώνεται σήμερα, σε διεθνή κλίμακα, δεν μπορεί παρά να έχει επίσης διεθνούς σημασίας εξελίξεις. Δεν είναι δυνατόν άρα, να αναλώνεται ο κάθε νοικοκύρης Έλληνας ή ο κάθε νοικοκύρης πολίτης αυτού του Κόσμου, σε στείρες μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις και σε μυωπικές αντιλήψεις.

Η διαμορφούμενη κατάσταση σήμερα απαιτεί ΑΤΟΜΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ και ψηλά φρούρια γύρω από παραδοσιακές αξίες, όπως είναι η φιλία, η οικογένεια, η συνείδηση. Είναι καλό να θυμόμαστε, πως «όσο αγριότερα λυσσομανάει η καταιγίδα, τόσο βαθύτερα απλώνει τις ρίζες του το δέντρο». Η κερκόπορτα σήμερα βρίσκεται μέσα μας. Είναι η ελεύθερη συνείδηση του ανθρώπου. Και αυτή είναι που έχει μπει στο στόχαστρο. Από εκεί μόνο μπορούν να μπουν οι εχθροί στην Πόλη…

Ας την φυλάξουμε λοιπόν, διότι είναι το τελευταίο κάστρο που μας έχει απομείνει!

.

Σχετικό άρθρο: «Κάτι σοβαρό συμβαίνει στο Αιγαίο«
.

***

08/01/2012 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Πόσο χριστιανικά είναι τα «Χριστούγεννα»;

Η δημοφιλής παγανιστική γιορτή που βαπτίστηκε χριστιανική.

.

.

Αν και υπάρχει πληθώρα βιβλιογραφίας (βλέπε εδώ) σχετικά με αυτό το θέμα, εδώ παρουσιάζουμε την εκδοχή ενός Έλληνα δασκάλου, του Γιώργου Δαμιανού, ο οποίος τολμά να απαντήσει στα εξής ερωτήματα:

  • Γιατί γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου;
  • Ποια είναι η Ιστορία του Χριστουγεννιάτικου δέντρου;
  • Πότε στολίστηκε το πρώτο δέντρο στην Ελλάδα;

Σήμερα, θεωρείται δεδομένο και αυτονόητο [από όλα τα δόγματα των λεγόμενων χριστιανών] ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου. Τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, όμως,  τα γενέθλια του Χριστού ήταν θέμα ατελείωτων συζητήσεων. Το ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, αποφασίστηκε, τελικά, το 336 μ.Χ και ο λόγος ήταν ότι έπρεπε να αντικατασταθεί μια σημαντική γιορτή των Ελλήνων και των Λατίνων. Οι πιστοί της προηγούμενης θρησκείας, γιόρταζαν τις ημέρες εκείνες τη μεγάλη γιορτή της γέννησης του Ήλιου (Dies Solis Invectis Natalis). Κατά την αστρονομία, επίσης,  23–25 Δεκεμβρίου είναι οι μέρες του χειμερινού ηλιοστάσιου. Μέχρι τον 7ο – 8ο  αιώνα δεν έβρισκαν ησυχία σχετικά με τέτοια ζητήματα, για παράδειγμα:  ο Επιφάνιος (315-403) είχε προτείνει την 6η  Ιανουαρίου ως ημέρα γέννησης του Χριστού, ενώ ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (ο σημαντικότερος θεολόγος του β΄αιωνα) είχε προτείνει τη 18η Νοεμβρίου. Αξιοσημείωτη λεπτομέρεια είναι ότι πρώτα προσδιορίστηκε η ημερομηνία της γέννησης του Χριστού (25 Δεκεμβρίου) και στη συνέχεια ορίστηκε η ημερομηνία της «γιορτής της σύλληψης του Θεανθρώπου», ακριβώς εννέα μήνες νωρίτερα (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, 25 Μαρτίου).

Όταν ο χριστιανισμός θα διαδοθεί στους βόρειους λαούς της Ευρώπης, τότε, θα εμπλουτιστεί με νέα ήθη και έθιμα, όπως, για παράδειγμα το χριστουγεννιάτικο έλατο.

Το χριστουγεννιάτικο δένδρο καθιερώθηκε τον 8ο αιώνα από τον Άγιο Βονιφάτιο (672- 754), ο οποίος διαδίδοντας τον Χριστιανισμό στους Γερμανούς, έπρεπε να αντικαταστήσει τις δοξασίες των γηγενών πληθυσμών. Συγκεκριμένα, οι αρχαίοι Γερμανοί λάτρευαν τον ιερό δρυ (βελανιδιά) και ο Βονιφάτιος τους τον αντικατέστησε με το χριστουγεννιάτικο έλατο. Πολλούς αιώνες αργότερα (το 1539) ο Μαρτίνος Λούθηρος θα κρεμάσει πάνω στο έλατο φαγώσιμα ή είδη ρουχισμού. Αυτά τα χρήσιμα δώρα θα αντικατασταθούν, αργότερα, με τα σημερινά άχρηστα στολίδια (μπάλες, λαμπάκια κ.α.)

Το πρώτο Χριστουγεννιάτικο δένδρο στην Ελλάδα στολίστηκε το 1833 στο Ναύπλιο, έξω από το σπίτι του Όθωνα. Στη συνέχεια, όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Αθήνα, η οικία  του Όθωνα (ακόμα δεν υπήρχαν ανάκτορα) ήταν το μοναδικό στολισμένο σπίτι στην Αθήνα. Εμπρός στο σπίτι του βασιλιά, λοιπόν, έκαναν ουρά οι Αθηναίοι για να  θαυμάσουν το πρωτόγνωρο δέντρο. Το στολισμένο καραβάκι δεν το γνώριζαν στην Αθήνα παρά μόνο σε ορισμένα νησιά. Συνεπώς, το χριστουγεννιάτικο έλατο ήταν μία νέα μόδα και δεν περιόρισε κάποια προϋπάρχουσα συνήθεια των Αθηναίων (και των περισσοτέρων Ελλήνων). Τώρα, γιατί πρέπει να το στολίζουμε το δέντρο και τη φάτνη  με ψεύτικο χιόνι, αυτό δεν έχει να κάνει με τη Βηθλεέμ, αλλά με τη Γερμανική προέλευση του εθίμου.

Πάντως και στην Εσπερία το έθιμο με το στόλισμα του δέντρου διαδόθηκε την ίδια, περίπου, εποχή. O Λευκός Οίκος απέκτησε το πρώτο του στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο το 1856, επί προεδρίας Φράνκλιν Πιρς, ενώ το παλάτι του Oυίδσορ στόλισε για πρώτη φορά χριστουγεννιάτικο δέντρο το 1834. Το έφερε στο παλάτι ο Πρίγκιπας Αλβέρτος, σύζυγος της Βασίλισσας Bικτόριας για χάρη της βασιλικής οικογένειας.

.
Βλέπε επίσης: Τα Χριστούγεννα στον ελληνικό παραδοσιακό πολιτισμό
.
.
Σχόλιο: Από τον σκοπό αυτού του ιστολογίου, να συμβάλει δηλαδή στην αποκάλυψη της αλήθειας, δεν είναι δυνατόν να μείνει ανέγγιχτος ο χώρος της θρησκείας. Αντίθετα μάλιστα, ίσως από εκεί θα πρέπει να ξεκινάει η κάθε έρευνα, διότι η ιστορία αποδεικνύει πως ο ρόλος της θρησκείας (γενικά) ήταν καθοριστικός στην επικράτηση της πνευματικής και διανοητικής σύγχυσης.

***

20/12/2011 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , | 7 Σχόλια

Γερμανός ιστορικός «χρεώνει» το ελληνικό πρόβλημα στον Όθωνα!

Αποτέλεσε η βασιλεία του Όθωνα την απαρχή της σημερινής κακοδαιμονίας των Ελλήνων;

Ο ιστορικός και δημοσιογράφος Joachim Käppner, από τα κορυφαία στελέχη της Süddeutsche Zeitung του Μονάχου δημοσίευσε ολοσέλιδο άρθρο, με το οποίο ανατρέχει στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η μοίρα θα ήταν ευνοϊκότερη, αν δεν είχε βρει πρόωρο θάνατο ο πρώτος κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας και αν δεν είχε ανέβει στο νεοσύστατο θρόνο ο Όθων των Βίτελσμπαχ από το Μόναχο!

«Η δημοσιονομική κρίση» , σημειώνει, «και μάλιστα όλα σχεδόν τα δομικά σφάλματα του ελληνικού κράτους σήμερα ανάγονται στη βασιλεία του Όθωνα.» Και ο Joachim Käppner εξηγείται. Ο οίκος των Βίτελσμπαχ που βρισκόταν στον θρόνο της Βαυαρίας, δηλαδή μιας ήσυχης και μέτριας γερμανικής δύναμης εκείνης της εποχής, έρρεπε σε υψιπετείς φιλοδοξίες και υποτίμηση των αντικειμενικών δυνατοτήτων. Έτσι και ο νεαρός Όθων ονειρευόταν τον εαυτό του αυτοκράτορα του Βυζαντίου με έδρα στο Βόσπορο (βλέπε εδώ), μια εντελώς μετέωρη φαντασίωση που αργότερα υπό τη μορφή της Μεγάλης ιδέας είχε για την Ελλάδα τεράστιο πολιτικό και οικονομικό κόστος.

Το 1833 ο Όθων βρήκε στον ελληνικό κορβανά 60 όλες κι όλες βρετανικές λίρες, αλλά τα χρέη έφθαναν τις 80.000 λίρες. Και όμως, ο Όθων έστησε μια δημόσια διοίκηση με χιλιάδες υπαλλήλους, που κανένας δεν χρειαζόταν, μια τακτική δημιουργίας οπαδών δηλαδή, αλλά ταυτόχρονα και χρεών, που κληροδότησε στους μεταγενεστέρους και που αναδείχθηκε σε μάστιγα της Ελλάδας, ως τις μέρες μας. Και τέλος, αν και φιλέλληνας, ο Όθων μόνο για δημοκρατία δεν ήθελε να ακούσει και αναγκάστηκε τρίζοντας τα δόντια να δεχθεί τη συνταγματική μοναρχία με αποτέλεσμα οι υπήκοοί του να εκλαμβάνουν τους Βαυαρούς ως ξένη δύναμη και όχι ως τη δική τους κυβέρνηση.

Εννοείται ότι ούτε λόγος να γίνεται για καταβολή φόρων σε μια ξένη δύναμη, κι ας ήταν καλύτερη από τους Οθωμανούς. Αυτά γράφει χονδρικά ο Joachim Käppner για τη βαυαροκρατία στην Ελλάδα και τα γράφει σε μια εφημερίδα που κυκλοφορεί στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας, το Μόναχο.

Αναδρομές και διαλογισμοί για ιστορικές ευθύνες και των Γερμανών στο σημερινό ελληνικό δράμα.

Deutsche welle
Σχόλιο:
.
Ήμουν βέβαιος πως αργά ή γρήγορα θα ακουγόταν και η άποψη των υγειά σκεπτόμενων Γερμανών, αν και πιστεύω ότι ακόμη δεν έχουμε δει και δεν έχουμε ακούσει σχεδόν τίποτα απ’ αυτήν την κατεύθυνση. Είμαι βέβαιος πως θα ακολουθήσουν κι άλλα, διότι η ευθύνη των Γερμανών για την ελληνική κατάντια είναι αδιαμφισβήτητη. Αυτό βέβαια δεν μας «καθαρίζει» από τις δικές μας ευθύνες, ως λαό. Καλή όμως η αυτοκριτική αλλά και η αλήθεια πρέπει να λέγεται.
.
Αυτό που περιμένω να αποκαλυφτεί ακόμα, είναι και η ευθύνη του θρησκευτικού κλήρου σε όλο αυτό το «πανηγύρι», διότι και αυτοί δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Το αντίθετο μάλιστα. Πάντα ήταν με το μέρος του ισχυρού… Είτε αυτός λεγόταν «Σουλεϊμάν πασάς» είτε «Όθωνας», είτε ακόμη και …Χίτλερ (βλέπε εδώ).
.
Έχουν καταφέρει έντεχνα όμως να περάσουν στην συνείδηση του λαού ως δήθεν «εκπρόσωποι του Θεού», ενώ οι πάντες γνωρίζουν πως οι περισσότεροι απ’ αυτούς μόνο τα συμφέροντα του Θεού δεν εξυπηρετούν. Ας όψεται όμως το «θρησκευτικό συναίσθημα» του λαού που τους κρατάει ακόμη στη θέση τους, αλλιώς θα είχε ήδη αποκαλυφτεί ο διπλός τους ρόλος. Σε τίποτα δεν διαφέρουν από τους «συναδέλφους» τους στο Βατικανό ή οπουδήποτε αλλού.
.
Βρισκόμαστε όμως σε καιρό ανακατατάξεων και λογικά τίποτα δεν μπορεί να παραμείνει ακόμη «κάτω από το χαλί», κι αυτό, διότι όπως πάμε, ούτε τα χαλιά δεν θα μας αφήσουν…
.
Κανείς δεν αμφισβητεί βέβαια την ακεραιότητα κάποιων επαρχιακών ιερέων, οι οποίοι με πραγματικό θρησκευτικό ζήλο προσπαθούν να κάνουν αυτό που τους επιβάλει η συνείδησή τους. Πόσοι είναι όμως αυτοί πραγματικά σήμερα;

***

21/10/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , , | 8 Σχόλια

Όταν η επιστήμη συναντά τον Θεό

Ένας Κύπριος επιστήμονας τολμά να παρακάμψει την πεπατημένη και να αποκαλύψει αυτό που πραγματικά πιστεύει, χωρίς προκαταλήψεις.

.

Είμαι βέβαιος πως πολλοί από τους αναγνώστες θα έχουν εκπλαγεί από την τολμηρή αυτή τοποθέτηση του Δρ Χριστοφόρου. Και λέω τολμηρή, διότι έχει φτάσει να θεωρείται σήμερα κάποιος, στους κύκλους των επιστημόνων, ως «αιρετικός», όταν τολμά να διατυπώσει, έστω και ως πιθανό ενδεχόμενο, την ύπαρξη Δημιουργού. Δεν είναι αυτό κάπως περίεργο; Τι κάνει τους ανθρώπους της επιστήμης να είναι τόσο κάθετοι στην άποψη ότι δεν υπάρχει Δημιουργός από τη στιγμή που η αντίθετη άποψη ενυπάρχει μέσα στην ανθρώπινη σκέψη ως ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, με τις διάφορες εκδοχές του έστω; Πως γίνεται να έχει δαιμονοποιηθεί αυτή η άποψη τόσο έντονα; Δεν είναι αυτό αντιεπιστημονικό;

Θα τολμήσω να πω, χωρίς να επεκταθώ, πως θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ, διότι οι επιστήμονες με πολύ κόπο κατάφεραν να εκτοπίσουν τα διάφορα ιερατεία από την κυρίαρχη θέση που κατείχαν στη συνείδηση του απλού κόσμου και να πάρουν την θέση τους, εφαρμόζοντας το δικό τους είδος «Ιεράς Εξέτασης» προς τους …αντιφρονούντες. (Εδώ μια άλλη εκδοχή σχετικά με τις αιτίες εμφάνισης του αθεϊσμού)

Ίσως αυτή να είναι η αιτία που αποστρέφονται οτιδήποτε σχετίζεται με τον Θεό, διότι φοβούνται προφανώς μη χάσουν τη θέση τους ως …ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΕΣ. Δεν φανερώνει όμως αυτό πως δεν έχουμε άρα να κάνουμε εδώ με γνήσια επιστήμη αλλά μάλλον με δογματικό επιστημονισμό;

Θα ήταν ενδιαφέρον πιστεύω να επισημάνω, πως όσα ελέχθησαν στο ανωτέρω βίντεο περιγράφονται πολύ απλά αλλά διεξοδικά, στην ακόλουθη Βιβλική ρήση: «Χάρη στην πίστη κατανοούμε ότι με το Λόγο του Θεού έχουν διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες όλα όσα αποτελούν τη δημιουργία, έτσι που από τα αόρατα να έχουν δημιουργηθεί τα ορατά.» (Εβρ. 11:3) (βλέπε εδώ σχετικό άρθρο για προβληματισμό)

Και σε ένα άλλο σημείο, η Βίβλος αναφέρει: «Καθότι οι αόρατες ιδιότητές του, δηλαδή τόσο η παντοτινή δύναμή του όσο και η θεϊκή του υπόσταση, από την αρχή ακόμα της δημιουργίας του κόσμου διακρίνονται καθαρά, καθώς γίνονται αντιληπτές με το νου μέσα στα δημιουργήματα, έτσι που να είναι οι άνθρωποι τελείως αδικαιολόγητοι. Γιατί, ενώ διέκριναν το Θεό, δεν τον δόξασαν ούτε και τον ευχαρίστησαν σαν Θεό. Απεναντίας, με τους διαλογισμούς τους απομακρύνθηκαν από την αλήθεια και οδηγήθηκε στο σκοτάδι η ανόητη διάνοιά τους». (Ρωμ. 1:20,21)*

Ο Δρ Χριστοφόρου, ως γνήσιος επιστήμονας που αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, ανοίγει τον δρόμο σε όλους, όσους τολμούν να πετάξουν το πέπλο του φόβου του κοινωνικού εξοστρακισμού, να επανεξετάσουν αντικειμενικά τα δεδομένα.

Πόσοι θα τολμήσουν να το κάνουν;

_______
.
* Η απόδοση των Βιβλικών περικοπών είναι από τη «Νεοελληνική μετάφραση ο ΛΟΓΟΣ»
.

12/07/2011 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , | 2 Σχόλια

Θερμές ευχές σε όλους τους φίλους!

Θερμές ευχές για μερικές ξέγνοιαστες μέρες και ίσως για κάποιες στιγμές βαθιάς περισυλλογής γύρω από πράγματα που δεν μας τα επιτρέπει αλλιώς η ξέφρενη καθημερινότητα που ζούμε…

.

Κάποιες σκέψεις, γύρω από το ποιοι ήμαστε, από πού ερχόμαστε και που πάμε. Ακόμη, και γύρω από το πρόσωπο που υποτίθεται πως κάποτε, τέτοιο καιρό, έδωσε τη ζωή του για τη σωτηρία της ανθρωπότητας…

Πόσοι άραγε από αυτούς που δηλώνουν σήμερα Χριστιανοί κάθισαν κάποια φορά να σκεφτούν το τι περιελάμβανε αυτή η θυσία;

Και ένα ερώτημα, το οποίο θα πρέπει να κάνει ίσως ο κάθε ειλικρινής άνθρωπος στον εαυτό του, είναι:

Είμαι Χριστιανός διότι έχω πειστεί από την διδασκαλία του Ιησού ή διότι μου το έχει επιβάλει αυτό ο κοινωνικός μου περίγυρος;

Αν ισχύει το δεύτερο και αν θέλει κάποιος όχι μόνο να δηλώνει αλλά και να είναι ειλικρινής, τότε θα πρέπει να παραδεχτεί πως αυτό δεν σημαίνει πίστη. Διότι η πίστη δεν επιβάλλεται από τον κοινωνικό περίγυρο ούτε είναι έμφυτη (επειδή έτσι τα βρήκαμε). Η πίστη είναι αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας, σύγκρισης και τεκμηρίωσης.

Αν αυτά λείπουν, τότε δεν μιλάμε πλέον για ΠΙΣΤΗ αλλά για ΕΥΠΙΣΤΙΑ, ή ίσως ακόμα και για …υποκρισία, και αυτό έχει σίγουρα κάποια διαφορά.

Εύχομαι λοιπόν, όχι μόνο ξεγνοιασιά και όμορφες μέρες, αλλά και φωτισμένες στιγμές στοχασμού.

.

20/04/2011 Posted by | Κοινωνικά | , , | 10 Σχόλια

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται – Επίλογος: Ζούμε μια παρωδία!

Αυτοί που φοβούνται και αποφεύγουν την αλήθεια είναι μόνο αυτοί που έχουν προωθήσει το ψέμα.

Σήμερα, καθώς πολλά από αυτά που είχα διακρίνει από καιρό έχουν αρχίσει στο μεταξύ να παίρνουν σάρκα και οστά, αποφάσισα να ολοκληρώσω αυτή τη σειρά με ένα άρθρο (βλέπε εδώ, σελ.45), το οποίο με εκφράζει απόλυτα και είναι σε αρμονία με όσα έχω γράψει σχετικά, στα τελευταία δυο χρόνια.

Το άρθρο αυτό του Yannis Aeras, με τίτλο: «ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΤΙ», από το πολύ ενδιαφέρον μπλοκ: «Αληθινά ψέματα», φανερώνει πως η εικόνα αρχίζει να διαμορφώνεται και ότι είναι θέμα χρόνου το να λάμψει πλέον η αλήθεια: Τίποτα δεν είναι τυχαίο και η απάτη, το κάλπικο, η παραποίηση, αργά η γρήγορα αποκαλύπτονται. Το άρθρο αυτό φανερώνει πως δεν είμαι ο μόνος που το έχει καταλάβει αυτό!

Ζούμε εμείς οι Έλληνες εδώ και ενάμιση αιώνα μια ουτοπία, ένα όνειρο, το όνειρο της εθνικής ανεξαρτησίας και της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ενώ στη πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρξαμε πραγματικά ελεύθεροι. Κάποιες συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις απλά μας χρησιμοποίησαν, για να ζήσουν κι αυτοί το δικό τους όνειρο, την αναβίωση δηλαδή ενός ένδοξου λαού της αρχαιότητας, για να ξεφύγουν λίγο από την ανία, και τώρα που τα πράγματα «σφίξανε», ξαναγυρίζουμε πάλι  επί των αυτών, στη σκληρή δηλαδή πραγματικότητα. Και πια είναι αυτή; Το ότι δεν είμαστε παρά ένα μέρος της φτωχής βαλκανικής χερσονήσου (ή χερσόνησος του Αίμου) που άγεται και φέρεται ανάλογα με τα συμφέροντα των δυνατών!

Εάν δεν θέλουμε να το δεχτούμε αυτό, τότε απλά εθελοτυφλούμε και μας αρέσει να παραμυθιάζουμε τον εαυτό μας.

Είναι εντελώς ανόητο να αρνιόμαστε την πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει πως αρνιόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό, την φυσική μας υπόσταση. Είναι τόσο αναμεμιγμένοι οι βαλκανικοί λαοί που είναι δύσκολο να μιλάει κανείς σήμερα, σε αυτόν τον γεωγραφικό χώρο, για «εθνική καθαρότητα και ομοιογένεια». Και αυτό δεν είναι οπωσδήποτε αρνητικό. Γιατί εξάλλου; Τι σημαίνει τελικά «εθνική καθαρότητα»; Δεν παραπέμπει αυτό στην κινητήριο δύναμη του μεγαλύτερου εφιάλτη που έζησε ποτέ η ανθρωπότητα; Στον Ναζισμό; Πόση «εθνική καθαρότητα» έχουν σήμερα οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, ακόμα και η Ρωσία; Μήπως έγινε τελικά το όραμα της αναβίωσης του ένδοξου ελληνισμού, ο εφιάλτης των σύγχρονων Ελλήνων; Μήπως το νεκρό παρελθόν έχει στοιχειώσει το παρών μας;

Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβουμε επιτέλους πως ο ένδοξος ελληνισμός έχει χαθεί ανεπιστρεπτί; Τι είναι αυτό που μπορεί να δώσει έστω την απειροελάχιστη απόδειξη ότι οι σύγχρονοι Έλληνες (ως σύνολο) έχουν κάτι κοινό με κάποιους ένδοξους προγόνους; Σε τι διαφέρουν από τους υπόλοιπους βαλκανικούς λαούς; Κάνουμε το παν εξάλλου να επιβεβαιώσουμε πως δεν διαφέρουμε σε τίποτα, το αντίθετο μάλιστα. Έχουμε γίνει ο περίγελος ακόμη και των Σκοπιανών, αυτών που μέχρι πριν λίγα χρόνια αποκαλούσαμε «γυφτοσκοπιανούς» και κάποιοι (γνωστοί άγνωστοι), οι οποίοι δεν μας συμπαθούν ιδιαίτερα, έχουν βαλθεί μέσα από το λεγόμενο «μακεδονικό», να μας φανερώσουν την οδυνηρή πραγματικότητα, που είναι: το πόσο εύκολο είναι να πείσουν έναν λαό -αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο- ότι έχουν ένα ένδοξο παρελθόν! Να πείσουν μερικούς ξυπόλυτους βαλκάνιους, όπως ήμασταν κι εμείς στις αρχές του 19ου αιώνα, ότι είναι απόγονοι ένδοξων προγόνων. 

Όλη η υπόθεση του «μακεδονικού» και τα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους 12 μήνες στη χώρα μας, είναι μια παρωδία! Κάποιοι κακεντρεχείς -οι οποίοι έχουν τα μέσα και την άνεση να το κάνουν- παίζουν απλά μαζί μας και γελούν εις βάρος μας… Οι μόνοι οι οποίοι μας παίρνουν στα σοβαρά ήμαστε δυστυχώς …εμείς, ο εαυτός μας δηλαδή με τις φαντασιώσεις του.  Όλος ο κόσμος γελάει σήμερα εις βάρος μας και εμείς εξακολουθούμε να κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, ενώ κάποιοι επιτήδειοι ανάμεσά μας θησαυρίζουν πίσω από την πλάτη μας.  Αυτοί είναι οι πολιτικοί και οι …αυλικοί τους, οι οποίοι δεν τρέφουν αυταπάτες, δεν ζουν στο χθες, δεν τρώνε κουτόχορτο. Το κουτόχορτο και οι αυταπάτες είναι για το πόπολο, που έχει πιστέψει τώρα τους «Έψιλον», που μέσω των …εκπροσώπων τους (βλέπε Φουράκης, Λιακόπουλος κ.λ.π.) τους έχει …αναβαθμίσει, και από εκεί που πίστευαν πως είναι απόγονοι των αρχαίων ένδοξων Ελλήνων, τώρα τους έχουν κάνει να πιστεύουν ότι προέρχονται από …εξωγήινους, οι οποίοι ήρθαν από τον Σείριο.

Τελικά φτάνω να πιστεύω, ότι οι μόνοι ρεαλιστές και «λογικοί» Έλληνες βρίσκονται σήμερα στο …Δρομοκαϊτειο.

Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε πως άλλο είναι το όραμα και άλλο η αυταπάτη, άλλο τα ιδανικά και άλλο η ουτοπία. Το όραμα και τα ιδανικά είναι η απαραίτητη κινητήρια δύναμη για να προχωράει κάποιος μπροστά. Πίσω όμως από τις αυταπάτες και την ουτοπία καιροφυλακτεί το χάος. Και αυτό ακριβώς είναι αυτό που ζούμε σήμερα…

Ίσως δυσαρεστήσω κάποιους με αυτά που έχω γράψει εδώ, αλλά η αλήθεια δεν είναι πάντα ευχάριστη, είναι όμως αναγκαία, όσο αναγκαίο είναι και το φώς!

Ο άνθρωπος δεν είναι αρουραίος, δεν είναι φτιαγμένος να ζει στα σκοτάδια ή στα απατηλά όνειρα. Είναι φτιαγμένος (ναι! Φτιαγμένος… σε πείσμα όλων αυτών που αποδέχτηκαν την απάτη της θεωρίας της εξέλιξης για να …αρέσουν) για να ζει στο φώς. Είναι φτιαγμένος να κοιτάει ψηλά, αλλά να πατάει ταυτόχρονα σταθερά στο έδαφος, και το έδαφος, η υποδομή, είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ. Και γιατί πρέπει να φοβόμαστε την αλήθεια; Η αλήθεια δεν είναι ποτέ εναντίον του τίμιου. Η αλήθεια είναι η καταδίκη του απατεώνα…

Άρα αυτοί που πρέπει να φοβούνται και να αποφεύγουν την αλήθεια είναι μόνο αυτοί που έχουν προωθήσει το ψέμα. Ποιοι είναι όμως αυτοί;

Μόνο με ανοικτά μάτια θα μπορέσει να το ανακαλύψει αυτό κανείς. Και πιστεύω, πως με λίγη προσπάθεια θα καταφέρουμε να ανοίξουμε τελικά τα μάτια…

Για ένα πράγμα να είμαστε μόνο βέβαιοι:

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ!!!

.

Τελικό συμπερασματικό σχόλιο.
.
Μια γνωστή λαϊκή παροιμία λέει: «Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει» και το δικό μας σπίτι, στη προκειμένη περίπτωση, δεν είναι ούτε ο ευρωπαϊκός βορράς, ούτε η οι πέραν της Μάγχης, ούτε ο Νέος Κόσμος του Μαγγελάνου και του Κολόμβου. Είναι τα Βαλκάνια! Και αυτά είναι το κόσμημα της Ευρώπης… Εμείς δε, που ζούμε στο νοτιότερο άκρο, είμαστε ομολογουμένως οι ποιο προνομιούχοι, διότι ζούμε αναμφισβήτητα στο ποιο όμορφο μέρος των Βαλκανίων και άρα της Ευρώπης.
.
Πέραν αυτού, όλη η Ευρώπη -όπως και όλος ο υπόλοιπος κόσμος- γνωρίζει, πως αν αποκοπούν τα Βαλκάνια από την υπόλοιπη Ευρώπη τότε αυτή θα γίνει φτωχή, θα χάσει όλη της την αίγλη.
.
Μόνο όταν καταφέρουμε όμως να συνειδητοποιήσουμε  το ότι είμαστε Βαλκάνιοι και ότι αυτό δεν αποτελεί μομφή αλλά τιμή μας, τότε μόνο θα αρχίσουμε να παίρνουμε «τα επάνω μας». Μόνο τότε θα μπορέσουμε να θωρακίσουμε την προσωπικότητά μας και ακολούθως τα συλλογικά μας δικαιώματα, διότι τα συμφέροντα και τα δικαιώματά είναι κοινά με τους υπόλοιπους βαλκανικούς λαούς. Κάποιοι που γνωρίζουν την δυναμική που θα μπορούσε να αποκτήσει η συσπείρωση των βαλκανικών λαών, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, κατάφεραν να εφαρμόσουν την παλιά «συνταγή» στρατηγικής που είναι το «διαίρει και βασίλευε».
.
Από δικής μας πλευράς δε, σαν χώρα, είναι εγκληματικό λάθος να αποκόπτουμε τους άλλους βαλκανικούς λαούς από το ποιο όμορφο κομμάτι της κοινής μας πατρίδας και να εκπορνευόμαστε με τους έκφυλους βοριοευρωπαίους και τους όποιους άλλους έρχονται για να εκτονώσουν απλά στο κορμί της όμορφης χώρας μας τα αρρωστημένα τους πάθη. Η Ελλάδα ανήκει στην Βαλκανική και η Βαλκανική (μια γεωγραφική περιοχή που αγγίζει τα 53 εκατ. κατοίκους) θα αναπνεύσει, μόνο ενωμένη και απαλλαγμένη από πάτρωνες/διαφθορείς!
.
Πιστεύω πως αν τολμήσουμε να δούμε τον εαυτό μας μέσα στα πλαίσια αυτού του διευρυμένου συνόλου, τότε μόνο θα αρχίσουμε να γινόμαστε μια υπολογίσιμη δύναμη.
.
Ο κατακερματισμός ωφελεί μόνο τα αρπακτικά που καιροφυλακτούν!
.
Ένα δείγμα του διχαστικού συνδρόμου που έχουν προκαλέσει οι φαντασιώσεις και η ξενομανία στον τόπο μας, καθώς και οι κακόβουλες «εισαγόμενες» επιρροές, μπορεί να διακρίνει κανείς, παρακολουθώντας τα κοντά 400 σχόλια στο antinews, σε μια ανάρτηση που αφορά στις σχέσεις Θεσσαλονίκης-Αθήνας, ή Περιφέρειας-Αθήνας. Ένα φαινόμενο άκρως επικίνδυνο, που φανερώνει, πως η γάγγραινα του κατακερματισμού έχει αρχίσει να επεκτείνεται επικίνδυνα και στο εσωτερικό…

.

23/10/2010 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , | 8 Σχόλια

Αντιμέτωπη η κυβέρνηση με καταγγελία για «εσχάτη προδοσία»;

«Ο Παπανδρέου παίζει καθαρά το παιχνίδι των Αμερικανών, εις βάρος της χώρας».

Για όσους φίλους παρακολουθούν αυτό το μπλοκ, παραθέτω εδώ σχόλιο αναγνώστη του τρωκτικού, που επιβεβαιώνει πληροφορίες που έχω κι εγώ προσωπικά:

«Επειδή θεωρώ ότι δεν κρύβεις πράγματα, δεν είσαι διαπλεκόμενος φίλε μου troktike, άκου. Είμαι κρατικός λειτουργός -αλλά συνήθως εμείς μιλούμε όταν μας διώχνουν από τη θέση μας- και επειδή θέλω να έχω τη συνείδηση μου ήσυχη ως ένα βαθμό θα σου πω ότι η άποψη των περισσοτέρων υπουργών και άλλων είναι ότι ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ παίζει ΚΑΘΑΡΑ και ΑΝΟΙΚΤΑ το παιχνίδι των ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ.

Βιάστηκε να προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης της ΕΕ και ΔΝΤ επειδή στο τέλος του μήνα θα ερχόταν πρόταση βοήθειας από την ΡΩΣΙΑ ύψους 50 δις ΕΥΡΩ με σταθερό επιτόκιο 4% για πάντα και χωρίς ανταλλάγματα. Επίσης υπάρχει πακέτο 60 δις από την ΚΙΝΑ για επενδύσεις στην Ευρώπη και ενδιαφέρον για εξαγορά του ΟΣΕ.

Έλαβα μέρος σε συζητήσεις υψηλού επιπέδου και υπήρχε η διαπίστωση ότι με ορισμένες στοχευμένες κινήσεις θα λυνόταν το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος, όμως η ισχυρή αντίδραση του ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και της ομάδας του δεν άφηνε περιθώρια, ήταν σίγουρη η αίτηση βοήθειας.

Εγώ θεωρώ προδοσία και έγκλημα την απόφαση και σε λίγες μέρες η παραίτηση (!) μου θα κάνει θόρυβο. Τώρα είμαι ανώνυμος αναγνώστης. Πιστεύω να το αναρτήσεις, αν όχι να είσαι καλά και να με θυμηθείς σε λίγες μέρες.

Τάνταλος

.

Βλέπε επίσης:

 BRIC: Η αναδυόμενη οικονομική υπερδύναμη

– Ανησυχία της Ρωσίας για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα…

– Ποια είναι η ιθαγένεια του Έλληνα πρωθυπουργού;

– ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙ

.

24/04/2010 Posted by | Politic | , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Οι διαφορές ανάμεσα στην επιστήμη και τον επιστημονισμό

Γράφει ο Ι. Ν. Μαρκόπουλος*

«Η επιστήμη φωτίζεται από την αγάπη, ενώ ο επιστημονισμός οδηγεί σε μια επικίνδυνη παραμόρφωση του επιστημονικού κοσμοειδώλου».

Ο συσχετισμός της έννοιας της αγάπης με τον επιστημονικό λόγο και τις γνωσιολογικές αναζητήσεις δεν είναι σίγουρα κάτι το αυτονόητο. Τι σχέση μπορεί να έχει άραγε ένα συναίσθημα ­ που είναι μάλιστα άμεσα συνδεδεμένο με τη χριστιανική διδασκαλία και ηθική ­ με τον ορθολογισμό και τον επιστημονικό ρεαλισμό; Καμία απολύτως, μπορεί να πει κανείς, αν είναι πράγματι πεπεισμένος για την αδήριτη αναγκαιότητα μιας άκρως φυσιοκρατικής, υλιστικής και θετικιστικής θεώρησης του κόσμου· αν πράγματι πιστεύει ότι ο παραμορφωτικός επιστημονισμός ­ που έχει σήμερα εγκαθιδρυθεί στη θέση της πραγματικής επιστήμης ­ είναι μια ακίνδυνη τελικά παρέκκλιση από την αρχική πορεία του ανθρώπου για την κατάκτηση και αξιοποίηση της γνώσης.

Μια επιστημονικοκρατούμενη όμως θεώρηση, ερμηνεία και μεταβολή του κόσμου δεν είναι παρά ένα επιπόλαιο, μονοδιάστατο και άκρως επικίνδυνο εγχείρημα, που έχει οδηγήσει ­ και αυτό γίνεται αποδεκτό από όλο και περισσότερους επιστήμονες και διανοητές ­ σε μια αμφιλεγόμενη ανάπτυξη και σε μια πλανητικά ανιχνεύσιμη οικολογική καταστροφή. Στην περίπτωση αυτή η γνώση έχει πρακτική μόνο σημασία, η δε αξία της καθορίζεται ασφαλώς από τα χρηστικά και μόνο αποτελέσματά της· πρόκειται, δηλαδή, για μια μοντέρνα ή μεταμοντέρνα εκδοχή της ειδωλολατρίας, που χωρίς κάποια βαθύτερη νοηματοδότηση του κόσμου και δίχως ηθικές αναστολές οδηγεί την ανθρωπότητα σε έναν ιδιότυπο φασισμό και σε μια αβέβαιη, για να μην πω ολέθρια, πορεία.

Αλλά η επιστημονική παρόρμηση είναι άρρηκτα επίσης συνδεδεμένη με τη μεταφυσική επιθυμία του ανθρώπου να γίνει συμμέτοχος στο μυστήριο της ύπαρξης και κοινωνός της αλήθειας. Ο πόθος της γνώσης, στην περίπτωση αυτή, πηγάζει από μια ειλικρινή και ανιδιοτελή αγάπη για την ίδια τη γνώση, που οδηγεί τον άνθρωπο σε μια ψυχική ανάταση, σε έναν εσωτερικό φωτισμό, στη μέθεξή του με το άπειρο, με το θείο.

Η σύνθεση νοητού και αισθητού, νοουμένου και φαινομένου, επιχειρείται στη βάση μιας συναισθηματικής, ενωτικής σχέσης μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου· μιας σχέσης που υπερβαίνει τον ορθό λόγο και την εμπειρία με τη διαμεσολάβηση μιας άλογης δύναμης, της δύναμης της αγάπης. Μόνο έτσι διαφυλάσσεται το αντικείμενο και περιβάλλεται με τη στοργή μας· μόνο με αυτό τον τρόπο η επιστημονική γνώση θα δώσει τους πολύτιμους καρπούς της χωρίς καταστρεπτικές συνέπειες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Δεν είναι άλλωστε καθόλου παράξενο ότι τα πρώτα βήματα της επιστήμης οφείλονταν σε φιλοσόφους που ήταν ερωτευμένοι με τη Φύση και αισθάνονταν βυθισμένη την ύπαρξή τους μέσα στη θαυμαστή απεραντοσύνη του Σύμπαντος. Η σημερινή αλόγιστη και ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της τεχνικής επιστήμης και των εφαρμογών της έχει βέβαια πλήρως ανατρέψει το συναισθηματικό και θεωρητικό αυτό σκηνικό δημιουργώντας τεράστια προβλήματα, που πρέπει άμεσα να αντιμετωπίσουμε.

Είναι κυρίως τα προβλήματα της ανθρώπινης αλλοτρίωσης, της οικολογικής καταστροφής και της βιοηθικής. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Β. Russell στο βιβλίο του «Η επιστήμη και ο άνθρωπος» (μετ. Γιάννη Δυριώτη, εκδόσεις Αρσενίδη, Αθήνα, 1963): «Όσο η επιστήμη αναπτυσσόταν η παρόρμηση της αγάπης, που έδωσε πνοή σ’ αυτή την ανάπτυξη, υποχωρούσε, ενώ παράλληλα αναπτυσσόταν η παρόρμηση της δύναμης. Ο εραστής της Φύσης εξαπατήθηκε, ενώ ο τύραννός της ανταμείφθηκε». Και λίγο παρακάτω: «Η επιστημονική κοινωνία του μέλλοντος θα είναι μια κοινωνία όπου η παρόρμηση της δύναμης θα κυριαρχεί πάνω στην παρόρμηση της αγάπης και αυτή θα είναι η ψυχολογική πηγή των ωμοτήτων που υπάρχει κίνδυνος να επιδείξει». Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο μεγάλος αυτός άγγλος φιλόσοφος και δάσκαλος μιλάει για την κινητήρια δύναμη της αγάπης.

Η αγάπη είναι ποιητικό αίτιο, κινητήρια δύναμη του γίγνεσθαι, και στη φιλοσοφία και ειδικότερα στην κοσμολογία του Εμπεδοκλή. Αγάπη (Φιλότης) και μίσος (Νείκος) εναλλάσσονται κατά τον ακραγαντίνο φιλόσοφο σε έναν αέναο κοσμικό κύκλο ένωσης και χωρισμού, ενότητας και πολλαπλότητας. Η επιζητούμενη επομένως ενότητα νου και πράγματος, που βρίσκεται στον πυρήνα κάθε γνωστικής προσπάθειας, προϋποθέτει την ενωτική δράση της αγάπης. Η άποψη αυτή φαίνεται να συμφωνεί απόλυτα και με τη φιλοσοφία του Εμπεδοκλή, έστω και αν ο προσωκρατικός αυτός φιλόσοφος ουδέποτε μίλησε άμεσα για τη γνωστική σημασία αυτού του συναισθήματος, το οποίο πρώτος αυτός θεώρησε μια κοσμική δύναμη.

Η επιστήμη φωτίζεται από την αγάπη, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, νοιάζεται για τον άνθρωπο και τη Φύση, είναι φιλαλήθης και πάντα δημιουργική. Ο επιστημονισμός, από την άλλη πλευρά, οδηγεί σε μια επικίνδυνη παραμόρφωση του επιστημονικού κοσμοειδώλου και διακατέχεται από τις χαμηλές παρορμήσεις της δύναμης, της εξουσίας και της εκμετάλλευσης· έχει μικρή ή περιστασιακή σχέση με τη φιλαλήθεια και είναι δογματικός, ψυχρός, αλαζονικός και καταστρεπτικός. Δυστυχώς ένας τέτοιος επιστημονισμός φοβούμαι ότι θα ανιχνεύεται όλο πιο συχνά και όλο πιο έντονα στα μελλοντικά σχολεία και πανεπιστήμια της υφηλίου.

.
(*)Ο κ. Ι. Ν. Μαρκόπουλος είναι επίκουρος καθηγητής Χημικής Μηχανικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. (Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ, στις 13/02/2000)
.

20/04/2010 Posted by | Science | , , , | 2 Σχόλια