Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

ΤΟ ΔΝΤ πιστοποιεί την αποτυχία του Μνημονίου

Der Spiegel: «Το ΔΝΤ τίθεται υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους» (*)

Εδώ και έξη μήνες περίπου έχω τοποθετήσει στην δεξιά στήλη μια δήλωση του διάσημου Ιρανοεβραίου οικονομολόγου Νούριελ Ρουμπινί, κάτω από τον τίτλο «Επίκαιρες δηλώσεις». Κάποιοι από τους φίλους επισκέπτες αυτού του site ίσως να είχαν παραξενευτεί, βλέποντας να παραμένει η δήλωση αυτή για τόσον καιρό… Μετά την ανωτέρω είδηση όμως, ελπίζω να κατάλαβαν, ότι τα όσα είχε πει τότε ο Ρουμπινί δεν έπαψαν όλον αυτό καιρό να είναι επίκαιρα. Αντίθετα μάλιστα, τώρα αρχίζουν να γίνονται ποιο επίκαιρα από ποτέ.

Οι δηλώσεις αυτές, σε συνέντευξη του στον Αθανάσιο Έλλις όπως αυτή δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή, περιελάμβαναν τα εξής:

Παρά την εφαρμογή σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και επώδυνων μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στο τεράστιο χρέος που συσσωρεύεται και θα αναγκασθεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωσή του. «Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε την «αναδιάρθρωση υπό πίεση», αλλά είναι βέβαιο ότι θα συμβεί». Είχε χαρακτηρίσει μάλιστα  την Ελλάδα «Lehman Brothers της Ευρώπης» και θεωρεί πως ο δανεισμός από το ΔΝΤ και την Ε. Ε. το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αναβάλει την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα όταν γίνει αυτή να μην είναι πλέον ελεγχόμενη. Και να που τώρα επιβεβαιώνεται…

– Η ελληνική κυβέρνηση επιμένει ότι δεν τίθεται θέμα πτώχευσης.

Οι Έλληνες γυρίζουν και δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι ποτέ δεν θα προχωρήσουν σε πτώχευση. Το ζήτημα δεν είναι η πτώχευση. Πολύ λίγα κράτη κάνουν ξεκάθαρη πτώχευση. Αλλά πολλά προχωρούν σε επιβαλλόμενη από τις αρχές, που διέπουν τις αγορές, ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους τους. Αλλά το κάνουν υπό την απειλή της πτώχευσης, αλλιώς κανείς δεν θα δεχόταν οικειοθελώς να πάρει νέο χρέος με χειρότερη προμήθεια. Το Πακιστάν, η Ουκρανία, ο Αγ. Δομίνικος, η Ουρουγουάη, είναι χώρες που έχουν κάνει ελεγχόμενη, «εκτός δικαστηρίου», εκτός πτώχευσης, προληπτική αναδιάρθρωση του χρέους, ανταλλάσσοντας το παλαιό χρέος με νέο. Με αυτό τον τρόπο αναβάλλουν την ωρίμαση του χρέους για πολλά χρόνια, μειώνοντας τα επιτόκια για το νέο χρέος κάτω από τα επίπεδα της αγοράς, και διατηρώντας την ονομαστική αξία του χρέους στο 100% ώστε οι τράπεζες που το έχουν να μην αρχίσουν να το διαγράφουν. Όσο η αξία του χρέους είναι σταθερή, δεν υποχρεούσαι να το διαγράψεις. Μπορεί να επιτευχθεί «κούρεμα» με την επιμήκυνση της αποπληρωμής και θέτοντας όρια στα επιτόκια.

Μη ρεαλιστική η επιστροφή στις αγορές

Ο κ. Ρουμπινί ήταν κατηγορηματικός όταν η συζήτηση ήρθε στο θέμα της επαναφοράς της Ελλάδας στις αγορές χρήματος. Όπως ξεκαθαρίζει, θεωρεί μη ρεαλιστική την πρόβλεψη για επάνοδο σε 18 μήνες το πολύ. Κι εξηγεί τους λόγους.

– Η εκτίμηση του ΔΝΤ ότι σε 12 ή 18 μήνες η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στις αγορές δεν είναι ρεαλιστική;

Εγώ δεν την βρίσκω ρεαλιστική. Ακόμη και στο καλύτερο σενάριο, είναι δύσκολο να δει κανείς πώς η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει μια πρόσβαση στις αγορές που θα έχει νόημα. Η εξυγίανση θα είναι επώδυνη, με περισσότερο στασιμοπληθωρισμό, περισσότερη ύφεση. Αλλά, όπως σας είπα, μπορείτε να προχωρήσετε σε ελεγχόμενη αναδιάρθρωση. Να μειώσετε το χρέος σας με έναν ελεγχόμενο τρόπο, όπως έχουν κάνει πολλές χώρες, και τότε δεν θα χρειασθεί να απευθυνθείτε στις αγορές.

– Άρα, επιμένετε ότι η πτώχευση είναι αναπόφευκτη.

Για μένα είναι αναπόφευκτη. Θα συμβεί. Διότι είναι αδύνατον να επιζήσει η Ελλάδα με ένα χρέος που φθάνει στο 150% του ΑΕΠ. Να αντικαταστήσει το ιδιωτικό χρέος με δημόσιο, να μπορέσει να αποπληρώσει το ΔΝΤ και την Ε. Ε. ύστερα από τρία χρόνια, και να επιστρέψει στις αγορές με τα spreads να παραμένουν στο ζενίθ. Θα χρειαστεί μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση. Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε τη αναδιάρθρωση υπό πίεση. Έχει συμβεί τόσες φορές. Και κανείς δεν πιστεύει ότι δεν θα συμβεί και στην περίπτωση της Ελλάδας.

Το ίδιο θα συμβεί στην πορεία και με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Θα έχουμε, λοιπόν, ουσιαστικές πτωχεύσεις (effective defaults), ίσως όχι επίσημες, αλλά ακόμη και εάν δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε την βρώμικη λέξη «πτώχευση», θα είναι ελεγχόμενες αναδιαρθρώσεις χρέους οι οποίες θα αρχίσουν από την Ελλάδα. Δεν έχω καμία αμφιβολία επ’ αυτού.

– Τίθεται ζήτημα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ;

Είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Μπορείτε να κάνετε ελεγχόμενη αναδιάρθρωση και να παραμείνετε στη νομισματική ένωση, αλλά μπορείτε ταυτόχρονα να βγείτε από το ευρώ. Η αναδιάρθρωση είναι πιο πιθανή, και θα συμβεί νωρίτερα από την ενδεχόμενη επιλογή της εξόδου από την Ευρωζώνη, η οποία είναι λίγο παγίδα αφού ουσιαστικά θα οδηγηθείτε εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άρα, το κόστος μιας τέτοιας εξέλιξης είναι πολύ μεγαλύτερο από μια αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό είναι ένα σενάριο για τα επόμενα πέντε χρόνια όταν χώρες όπως η Ελλάδα και άλλες υποστούν όλες τις θυσίες και εξακολουθούν να μην παρουσιάζουν ανάπτυξη. Εάν δεν έχουν υποχωρήσει οι τιμές στο εσωτερικό και δεν έχει υπάρξει αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω μικρότερης αύξησης των μισθών από την παραγωγικότητα, στην πορεία οι χώρες αυτές θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα ανάπτυξης το οποίο δεν θα μπορεί να επιλυθεί με αναδιάρθρωση του χρέους, κάτι που σημαίνει ότι η επιλογή εξόδου από το ευρώ παραμένει στο τραπέζι ως μια πιθανότητα.

.
.
Σχόλιο:.
.
 Τι σημαίνει αλήθεια ο όρος «αναδιάρθρωση χρέους»; Μια πολύ σύντομη ερμηνεία είναι η εξής:
«Αναδιάρθρωση σημαίνει ελεγχόμενη πτώχευση. Και ελεγχόμενη πτώχευση σημαίνει πτώχευση προς το συμφέρον των δανειστών.»
Χειρότερα δεν γίνεται δηλαδή…
Για όσους ενδιαφέρονται να έχουν όμως μια ποιο λεπτομερή ερμηνεία, προτείνω αυτό το link: http://www.axiaplus.gr.
 .
________________. 
(*) Deutsche Welle
..

02/04/2011 Posted by | Οικονομία | , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Φώς στην άκρη του τούνελ;

Πρόταση προσωπικοτήτων για σύσταση ανεξάρτητης Επιτροπής διερεύνησης του ελληνικού χρέους.

Πολλά έχουν ειπωθεί και ακόμη περισσότερα έχουν γραφεί, σχετικά με τη «ύποπτη» γιγάντωση του δημοσίου χρέους, και κάποιοι μάλιστα έχουν τεκμηριωμένα υποστηρίξει πως το χρέος αυτό δεν είναι χρέος των Ελλήνων πολιτών, αλλά πως πρόκειται για λεηλασία από μέρους ορισμένων επιτήδειων (βλέπε: «Ποιοι ωφελήθηκαν από την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας», και «Η έννοια του “ειδεχθούς” χρέους»). Ποιο είναι όμως το αποτέλεσμα που βιώνουμε όλοι οι πολίτες στην καθημερινότητά μας; Είναι αυτό που λέει η παροιμία: «Εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι»!

Έτσι κάπως αισθάνεται ο μέσος Έλληνας πολίτης, και η αγανάκτηση αρχίζει να γίνεται απειλητική για τους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της δραματικής κατάστασης που έχουμε περιέλθει ως χώρα.

Αν και έχω μάθει να είμαι επιφυλακτικός -ίσως και καχύποπτος- όταν ακούω για οργανωμένες πρωτοβουλίες μεγαλοσχυμόνων για κοινωνικό όφελος, αισθάνομαι όμως κάπως διαφορετικά αυτή τη φορά, με την τελευταία είδηση που έπεσε στην αντίληψή μου και που αφορά πρόταση για σύσταση ανεξάρτητης Επιτροπής διερεύνησης του ελληνικού χρέους.

Την είδηση μετέδωσε το Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ–ΜΠΕ) και αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής:

«Τη σύσταση διεθνούς και ανεξάρτητης Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) με βασικό στόχο να εξετάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος, προτείνουν περισσότεροι από 200 καθηγητές πανεπιστημίου, εκδότες, δημοσιογράφοι, μουσικοσυνθέτες, συγγραφείς, σκηνοθέτες, επιστήμονες, μέλη κοινοβουλίων από τον ελληνικό και διεθνή χώρο.

Όπως αναφέρεται στο σχετικό κείμενο, σκοπός της ΕΛΕ θα είναι τόσο η εξακρίβωση των αιτιών του ελληνικού δημόσιου χρέους και της χρήσης των δανείων και η διαμόρφωση κατάλληλων προτάσεων για την αντιμετώπιση του, συμπεριλαμβανομένου τους χρέους που θα αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο ή απεχθές, όσο και η δυνατότητα να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε η Ελλάδα να διαπραγματευθεί καλύτερα με τους πιστωτές της.

«Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο των προγραμμάτων διάσωσης της ΕΕ, αλλά ο ελληνικός λαός έχει κρατηθεί στο σκοτάδι όσον αφορά τη σύνθεση και τους όρους του δημόσιου χρέους. Η έλλειψη της ενημέρωσης συνιστά θεμελιώδη αποτυχία των δημοκρατικών διαδικασιών. Οι λαοί που καλούνται να φέρουν το κόστος των προγραμμάτων της ΕΕ έχουν δημοκρατικό δικαίωμα στην πλήρη πληροφόρηση», σημειώνεται στο κείμενο και επισημαίνεται ότι «η ελληνική ΕΛΕ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πρότυπο και για άλλες χώρες της ευρωζώνης».

Το σχετικό κείμενο υπογράφουν μεταξύ άλλων ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Ρόμπιν Μπλάκμπερν, ο Τόνι Μπεν, ο Ταρίκ Αλί, ο Γκιστάβ Μασιά και από ελληνικής πλευράς οι Μανόλης Γλέζος, Αλέκος Αλαβάνος, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Σοφία Σακοράφα, Περικλής Κοροβέσης κ.ά..»

Η αλήθεια είναι πως προσωπικά εξακολουθώ να έχω κάποια εμπιστοσύνη στους ανθρώπους του πνεύματος, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από αυτό το χώρο έχουν προκύψει διαχρονικά κοσμογονικές ανατροπές προς όφελος της κοινωνίας. Το αν όμως η συγκεκριμένη πρωτοβουλία αποσκοπεί όντως σε μια απρόσκοπτη έρευνα για αποκάλυψη της αλήθειας, μέλει να το δούμε. Γεγονός είναι όμως, πως η επιτροπή αυτή θα έρθει αντιμέτωπη με έναν δαιδαλώδη μηχανισμό διαπλοκής, ο οποίος έχει αποδειχτεί αδίστακτος και δεν περιορίζεται μόνο εντός των ελληνικών συνόρων. Άρα γεννιέται εύλογα το ερώτημα:

Θα τα καταφέρουν να φτάσουν στο ποθούμενο αποτέλεσμα;

Ίδωμεν…

.

03/03/2011 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , , | 10 Σχόλια

Οι εξεγέρσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο και τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων…

Τι έκανε Αμερικανούς και Ευρωπαίους να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουν την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου;

Δεν είναι παράδοξη η εσπευσμένη επίσκεψη Μέρκελ στη Λευκωσία καθώς και ο τρόπος που μίλησε για το Κυπριακό; Μαθαίνουμε ότι επίκειται σύντομα και επίσκεψη Σαρκοζί… Θα ήταν ενδιαφέρον να προσπαθήσει κάποιος να συνδέσει όλα αυτά τα «τυχαία» γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων, όπως:

Συμφωνία Ισραήλ-Κύπρου για οριοθέτηση της ΑΟΖ.

Ανάλογη έναρξη συνομιλιών με την Ελλάδα.

Ξαφνικό ξέσπασμα «επαναστάσεων» -οπωροκηπευτικών αποχρώσεων αλά Ουκρανία, Πορτογαλία κ.λ.π., με άρωμα ΜΚΟ- σε χώρες που γειτνιάζουν με τις επίμαχες περιοχές.

Ας προσέξουμε εδώ ότι το Τελ Αβίβ έδωσε χάρτες στη δημοσιότητα αναγνωρίζοντας την ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), η οποία συνεχίζεται με την ΑΟΖ της Κύπρου. Οι χάρτες περιγράφουν την πορεία του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου που θα παράγεται στο κοίτασμα «Λεβιάθαν» από την αμερικανική εταιρεία Νoble Εnergy Ltd. και θα διοχετεύεται στην Ευρώπη μέσω του υποθαλάσσιου αγωγού. Για να πραγματοποιηθεί αυτό, ο αγωγός θα πρέπει να διασχίζει τη θαλάσσια περιοχή, η οποία, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αποτελεί μέρος της ελληνικής ΑΟΖ και του τμήματος της ΑΟΖ που η Ελλάδα διαθέτει στη θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, στην περιοχή του Καστελορίζου, της Ρω και της Μεγίστης  (σας θυμίζουν κάτι αυτές οι περιοχές; Ίσως κάποιες «περίεργες» κινήσεις των Τούρκων;).

Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται ένας πολύ ισχυρός ενεργειακός άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ με οφέλη και για την Κύπρο και Ελλάδα. Η δημιουργία ενός αγωγού που θα τροφοδοτεί ενεργειακά ολόκληρη την Ευρώπη γεωστρατηγικά τοποθετεί την Ελλάδα και την Κύπρο σε ένα ασφαλές περιβάλλον, μιας και θα είναι πολλοί οι ενεργειακά εξαρτώμενοι.

Μήπως (λέω μήπως) σχετίζονται αυτές οι εξελίξεις με την «τεχνητή χρεοκοπία» της χώρας, που κατάφεραν οι Παπακωνσταντίνου/Παπανδρέου να πετύχουν μέσα σε λίγους μόνο μήνες, με περισσή βιασύνη και σε συνεργασία με τα τσακάλια της Goldman Sachs και Deutsche Bank;

Μήπως έπρεπε να μπει η χώρα μας υπό την επιτήρηση του ΔΝΤ (βλ. ΟΗΕ/ΗΠΑ) και ΕΚΤ (τρόικα) ενόψει μιας σοβαρής αλλαγής στα δεδομένα των οικονομικών ισορροπιών;

 Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων, η διοχέτευση ενός ποσοστού μόνο 20% των ακαθαρίστων εσόδων στην Ελλάδα και στην Κύπρο σημαίνει 159 – 212 δισ. δολάρια για κάθε χώρα. Η διάρκεια ζωής ενός κοιτάσματος εκτιμάται στα 30 – 35 χρόνια, έτσι υπολογίζεται ότι το ετήσιο όφελος θα ανέρχεται στα 7,07 δισ. δολάρια.

Η Κύπρος, που έχει αντιληφθεί εδώ και μερικά χρόνια τη «δύναμη» της οριοθέτησης της ΑΟΖ, χρησιμοποιεί τις έρευνες πετρελαίου για να τονίσει την υπόστασή της και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Στις 12 Δεκεμβρίου 1988, προχώρησε στην επικύρωση της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Το Φεβρουάριο του 2003 και τον Ιανουάριο του 2007, η Κύπρος υπέγραψε συμφωνία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο και το Λίβανο, αντίστοιχα. Η συμφωνία βασίζεται στη διεθνώς αποδεκτή αρχή της μέσης γραμμής και τους όρους της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Το Δεκέμβριο του 2010 ακολούθησε η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών. Η Κύπρος έχει αρχίσει επαφές με τη Συρία για την υπογραφή συμφωνίας.

Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει υπογραφεί συμφωνία, μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας, για τον καθορισμό ΑΟΖ, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μία γκρίζα ζώνη. Να σημειώσουμε ότι πριν από την αναταραχή στην Αίγυπτο, η κυβέρνηση της χώρας αποφάσισε να αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Τουρκία σε αυτό το θέμα, που εκ των πραγμάτων γίνεται αποδεκτό ότι το Καστελόριζο δεν έχει υφαλοκρηπίδα.

Σε ποιο συμπέρασμα θα μπορούσε να καταλήξει ένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος στην Ελλάδα, καθώς προσπαθεί να συσχετίσει όλα αυτά με τα όσα παρουσιάζονται επίσημα από κυβερνητικής πλευράς και ΜΜΕ και τα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στον τόπο μας; Δεν αφήνουν την αίσθηση του αποπροσανατολισμού;

Το συμπέρασμα είναι σαφές: Σε μια χρονική συγκυρία όπου η χώρα θα μπορούσε να εκτιναχτεί σε σημαντικά οικονομικά μεγέθη, o ελληνικός λαός έχει πέσει σε χέρια καιροσκόπων και δοσίλογων, που στόχος τους είναι, να εξυπηρετήσουν αντεθνικά συμφέροντα!

.

07/02/2011 Posted by | Γεωπολιτικά | , , , , , , , , , , , , | 14 Σχόλια

Ο Αόρατος Εχθρός (μέρος Α’)

Ποιος είναι ο «κρυφός» ρυθμιστής των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο; Μια ανάλυση που ίσως μας βοηθήσει να πάψουμε να …κυνηγάμε την ουρά μας.

Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας σε γεωπολιτικό επίπεδο καθώς και για την ανάπτυξη του λεγόμενου Νέο-Οθωμανισμού, που άρχισε να κάνει την εμφάνισή του από τον καιρό που ήρθε στα πράγματα ο μειλίχιος Αχμέτ Νταβούτογλου.

Από την άλλη έχουμε τις συνεχείς τουρκικές προκλήσεις σε Αιγαίο, Θράκη κ.λ.π. συνοδευόμενες από πολιτικές επαφές μεταξύ Παπανδρέου-Ερντογάν, οι οποίες χαρακτηρίζονται «χρήσιμες, ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερα φιλικές».

Όλα αυτά δεν ταιριάζουν καθόλου μεταξύ τους και εύλογα ο κάθε σκεπτόμενος πολίτης στην Ελλάδα αρχίζει να αισθάνεται σαν την …«Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».

Κάποτε ξέραμε πως ένα και ένα κάνουν δυο, και σταδιακά προχωρήσαμε στα σύνολα και στις εξισώσεις, μέχρι και στα ανώτερα μαθηματικά, αλλά διατηρήσαμε εντούτοις μια συνοχή. Αυτά που συμβαίνουν όμως σήμερα γύρω μας δεν μπορούν να εξηγηθούν ούτε με τα μαθηματικά, ούτε με την Λογική γενικά, και κάποιοι ίσως φτάσουν να αναζητήσουν εξηγήσεις στη …μεταφυσική. Και όντως αυτό έχει συμβεί, γι αυτό εξάλλου έχει πουλήσει τρελά ο Νταν Μπράουν, και κάποιοι έχουν «αναστήσει» ακόμη και τον γέροντα Παΐσιο!

Είναι όμως όντως τόσο ανεξήγητα τα όσα συμβαίνουν γύρω μας;

Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό, πως τα γεωπολιτικά «παιχνίδια» εμπεριέχουν στους κόλπους τους σαφώς τον στρατιωτικό παράγοντα, και μια βασική στρατιωτική μέθοδος είναι το καμουφλάζ.

Το καμουφλάζ είναι μια τεχνική την οποία συναντάμε και στο ζωικό βασίλειο, και ίσως από εκεί να πήραν τα πρώτα μαθήματα οι στρατηγικοί σχεδιαστές.

Πολλά είναι τα ζώα που χρησιμοποιούν την τεχνική του καμουφλάζ. Με το να προσαρμόζουν την εμφάνισή τους στον περιβάλλοντα χώρο ξεγελούν το μάτι και περνούν απαρατήρητα τόσο από τους φυσικούς εχθρούς όσο κι από τα υποψήφια θύματά τους. Κάποια έντομα, όπως επίσης οι χαμαιλέοντες και τα χταπόδια, είναι μερικά από τα πλάσματα που χρησιμοποιούν αυτή την τεχνική ώστε να ενσωματώνονται στο φυσικό τους περιβάλλον, να  περνούν απαρατήρητα και να επιβιώνουν αλλάζοντας χρώμα.

Στην αρχαιότητα, ο Άμμων Ρα, θεός της αρχαίας Αιγύπτου, μπορούσε να εξαφανίζεται όποτε το επιθυμούσε. Και ο σύγχρονος άνθρωπος δημιούργησε δικούς του ήρωες προικισμένους με το χάρισμα να γίνονται αόρατοι: από τον αόρατο άνθρωπο στο ομώνυμο βιβλίο του Χέρμπερτ Τζ. Ουέλς το 1897, ο οποίος αναδείχθηκε σε χολιγουντιανό σταρ το 1933, μέχρι τους ήρωες στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν (1954-1955), οι οποίοι διεκδικούν το πανίσχυρο δαχτυλίδι που χαρίζει στον κάτοχό του όχι μόνο τη δύναμη να εξουσιάζει τον κόσμο αλλά και να εξαφανίζεται ο ίδιος όταν το φορά.

Ποιο πρόσφατα, ο Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ γίνεται αόρατος χάρη στη μαγική κάπα που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Και ο Τζέιμς Μποντ κατάφερε με τη βοήθεια των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών να βρει έναν τρόπο να εξαφανίζεται χάρη στο υπερεξοπλισμένο αυτοκίνητό του.

Τις ίδιες μαγικές ικανότητες διαθέτουν και οι πρωταγωνιστές των ταινιών Οι Περιπέτειες Ενός Αόρατου Ανθρώπου του Τζον Κάρπεντερ, Ο Άνθρωπος Χωρίς Σκιά του Πολ Βερχόφεν και ο ήρωας του Μίλο Μανάρα στο κόμικ Το Άρωμα του Αόρατου, ο οποίος πραγματοποιεί τις ερωτικές του φαντασιώσεις φορώντας ένα ειδικό άρωμα… εξαφάνισης.

Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Όλα δείχνουν τον πόθο του ανθρώπου να αποκτήσει μια ιδιότητα που μέχρι σήμερα μόνο στις υπερφυσικές δυνάμεις μυθικών ηρώων και θεών μπορούσε να αποδώσει. Η δύναμη του αόρατου αποτελεί ένα μέσο θέωσης, γι’ αυτό και ο άνθρωπος δε σταμάτησε ποτέ να το αναζητά.

Στη σύγχρονη εποχή έχουν αναπτυχθεί πολύ εξελιγμένες τεχνικές «αορασίας» και θα ήταν άρα αστείο να πιστεύουμε πως θα παραμείνουν ανεφάρμοστες σε περιπτώσεις εχθροπραξιών, όπως αυτές που υποτίθεται ότι συμβαίνουν -τουλάχιστον από πλευράς της Τουρκίας- προς την χώρα μας. Οι «εχθροπραξίες» όμως αυτές της Τουρκίας, είναι μόνο για γέλια!

Δείχνουν να είναι μάλλον …παιχνίδια ή ίσως και ασκήσεις, για να μη «σκουριάζουν» τα πανάκριβα μαχητικά καθώς και οι επιδέξιοι χειριστές στα στρατόπεδα. Είναι από την άλλη ένας τρόπος για να δικαιολογούνται οι τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες των δυο χωρών, από τις οποίες επωφελούνται ορισμένοι επιτήδειοι, ίσως τα …αφεντικά!

Ποιοι κάνουν όμως πραγματικά κουμάντο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη;

Το ερώτημα αυτό θα επιχειρήσω να απαντήσω, κάνοντας λογικούς συνειρμούς, και εξετάζοντας ένα ένα τα κομμάτια του πάζλ που έχουμε στη διάθεσή μας.

Μια πρώτη έρευνα που έχω κάνει πάντως, φανερώνει, πως ο «αόρατος εχθρός» δεν είναι και …τόσο αόρατος!

(…συνεχίζεται)

.

04/11/2010 Posted by | Σειρά | , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Νενικηθήκαμεν; Τι θα έλεγε ο Φειδιππίδης σήμερα;

Γράφει ο Χρήστος Μαγγούτας(*)

Κάποιοι αφυπνιστικοί συσχετισμοί του χθες με το σήμερα, από έναν απόδημο Έλληνα.

Αυτές τις μέρες γιορτάζουμε τα 2500 χρόνια από τη μάχη του Μαραθώνα. Δυστυχώς το μήνυμα που θα φέρει ο νέος Φειδιππίδης δε θα είναι «νενικήκαμεν» αλλά «νενικηθήκαμεν» και θα πέσει τρεις φορές ξερός.

Αυτή τη φορά το μήνυμα θα είναι σαφές και ίσως ο μαραθωνοδρόμος μας να πέσει νεκρός όχι τόσο από την σωματική κόπωση, αλλά από τη συνειδητοποίηση της τρομερής ήττας της πατρίδας μας στη μεγαλύτερη μάχη που είχαμε από το 1821. Μπορεί να νικήσαμε τους Πέρσες (ουσιαστικά όχι εμείς, οι πρόγονοί μας), αλλά τώρα υποδουλωθήκαμε στο ΔΝΤ, στην Ευρώπη και γενικότερα στην Τρόικα που κατέκτησαν την Ελλάδα, χωρίς να σπάσει μύτη γιατί ξέρουν πώς να μπαίνουν από τις κερκόπορτες και ουσιαστικά να κυβερνούν με κυβερνήσεις αχυρανθρώπων.

Τόλμησε ποτέ ελληνική κυβέρνηση να περικόψει μισθούς κατά 30%; Καμιά απολύτως, αλλά αυτοί είναι υπερκυρίαρχοι, πάνω από εκλεγμένες κυβερνήσεις και ψευτο-συντάγματα και άλλους μύθους για τον «κυρίαρχο ελληνικό λαό». Έχουν υποθηκεύσει κάθε σπιθαμή στην Ελλάδα σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού οικονομικών που ελάχιστοι Έλληνες το γνωρίζουν: «Ο δανειστής καθορίζει τους όρους, όχι ο οφειλέτης. Ναι έχουν δικαίωμα σε οποιαδήποτε περιουσία έχει η Ελλάδα» – περίπου κάτι σαν να είχαν νικήσει κατά κράτος οι Πέρσες στον Μαραθώνα και ο Φειδιππίδης θα έπρεπε να πει «Νενικηθήκαμεν».

Έχει ειπωθεί από ιστορικούς ότι η μάχη στο Μαραθώνα ήταν η πιο σημαντική στην ιστορία της ανθρωπότητας κι αυτό γιατί αν νικούσαν οι Πέρσες: δε θα υπήρχε αθηναϊκός πολιτισμός, δε θα υπήρχε ο ελληνιστικός πολιτισμός, που στηρίχτηκε σ’ αυτόν, ούτε ρωμαϊκός που στηρίχτηκε στον ελληνιστικό, άρα ούτε δυτικός πολιτισμός. Οι ιστορικοί τρέμουν όταν κάνουν τη υπόθεση “What if…” (π.χ. αν επικρατούσαν οι Πέρσες ή οι Τούρκοι ή ο Τσέγκις Χαν ή ο Χίτλερ).

Κοντολογίς η κοινωνία μας δε θα είχε καμία σχέση με αυτά που θεωρούμε αυτονόητα σήμερα δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα, ανθρωπισμό, ατομικότητα, δημιουργία, όλα δημιουργήματα του Μαραθώνα. Μήπως, όπως έγραφε ο Νίτσε, λαοί που δεν πρόσφεραν τίποτα εκδικούνται το λαό μας από τον οποίον πήραν τα πάντα;

Πάντως ως Έλληνες, αντί να χρησιμοποιήσουμε αυτό το στοιχείο και να ξεκινήσουμε μια νέα πάλη που κάποτε θα καταλήξει στο να ξαναπούμε το νενικήκαμεν ως σύγχρονη Ελλάδα, κάνουμε απλά φανφάρες με «αρχαία λούσα»: την φανφάρα του 2004 που κόστισε 16 δις ευρώ σε 16 μέρες σε ένα ήδη καταχρεωμένο κράτος και τώρα την φανφάρα του Μαραθώνιου (βλέπε Μαραθώνιος 2010), που μπορεί να μην κοστίζει σχεδόν τίποτα, αλλά μας κάνει διεθνώς ρεζίλι αν πούμε «νενικήκαμεν» τη στιγμή που είμαστε περικαταγέλασμα των εθνών.

Ουσιαστικά νενικηθήκαμεν κατά κράτος μετά από 2500 χρόνια. Και θα πληρώνουμε για πολύ καιρό τους κατακτητές μας, την Τρόικα και τους κερδοσκόπους της.

Ο νέος Φειδιππίδης, αν δεν είναι αργυρώνητος από τα ΜΜΕ της Ελλάδας και μακιγιαρισμένος στα στούντιο της ΕΡΤ, αν είναι πραγματικός Έλληνας θα έλεγε σ’ αυτούς που θα τον περίμεναν στην Πλατεία Συντάγματος «Νενικηθήκαμεν, βρε παιδιά, αλλά κάντε κάτι μήπως σώσουμε κάτι από αυτήνη τη πατρίδα μας» και θα έπεφτε ξερός όχι μόνο από εξάντληση, αλλά γιατί ίσως δε θα άξιζε να ζει σ’ αυτήνη την Ελλάδα όπως την κατάντησαν.

 
(*) City.press.gr
. 
Σ.σ.
.
 Ο φίλος συνμπλόκερ από το alfeiospotamos.blogspot.com, μου έστειλε μήνυμα, στο οποίο με ενημερώνει πως έχω κάνει λάθος αναφέροντας τον Φειδιππίδη ως τον περίφημο μαραθωνοδρόμο, διότι στην πραγματικότητα ήταν κάποιος Ευκλής.
.
Με την ευκαιρία αυτής της επισήμανσης, θα ήταν καλό να διευκρινιστεί, πως όντως οι απόψεις διίστανται και κάποιοι δηλώνουν (βλέπε εδώ), πως ο Φειδιππίδης έζησε και μετά τη μεγάλη νίκη, και μάλιστα πιθανολογείται ότι προς τιμήν του καθιερώθηκε ο «δόλιχος δρόμος» ως ένα από τα ολυμπιακά αγωνίσματα, γιατί πρόσφερε στην πατρίδα του μεγάλες υπηρεσίες.
.
Έστω κι αν είναι έτσι, λίγοι θα καταλάβαιναν τι υπονοείται, αν αντί για «Νενικηθήκαμεν; Τι θα έλεγε ο Φειδιππίδης σήμερα;», έγραφα Ευκλής!
.
Όπως κι αν έχει πάντως, αυτό είναι ένα από τα ωραία του μπλόκινγκ, ότι …γηράσκω αεί διδασκόμενος.
.

01/11/2010 Posted by | Politic | , , , , , , | 2 Σχόλια

Αϊτή: Το άλλο πρόσωπο της διεθνούς οικονομικής βοήθειας

«Κανείς δεν μπορεί να ξέρει ακριβώς τι κάνουν και από πού προέρχονται τα λεφτά ή πού πηγαίνουν».

Το CTDI du Sacre Coeur ήταν ένα νοσοκομείο – κόσμημα για το σύστημα υγείας της Αϊτής: επρόκειτο για το πρώτο ιδιωτικό νοσοκομείο, εφοδιασμένο με υπερσύγχρονο εξοπλισμό και επανδρωμένο με ικανότατους γιατρούς.

Όταν ο Εγκέλαδος χτύπησε την Αϊτή, το νοσοκομείο άντεξε- και άνοιξε τις πόρτες του για να περιθάλψει χιλιάδες σεισμόπληκτους δωρεάν. Ωστόσο, σήμερα το νοσοκομείο είναι άδειο. Ο λόγος: σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη, Ρέινολντ Σαβέιν, κανείς, ούτε η κυβέρνηση της Αϊτής, ούτε των ΗΠΑ, ούτε τα Ηνωμένα Έθνη δεν δέχτηκαν να «πληρώσουν το λογαριασμό» της περίθαλψης 12.000 ασθενών και των 700 εγχειρήσεων.

Το νοσοκομείο αποτελεί ένα μνημείο στην αποτυχία της αϊτινής κυβέρνησης και της διεθνούς κοινότητας να συνεργαστούν με τον ιδιωτικό τομέα για την ανοικοδόμηση της χώρας. Το όλο ρίσκο της υπόθεσης είναι πως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος τα δισεκατομμύρια δολάρια της οικονομικής βοήθειας να χαθούν για άλλη μία φορά, χωρίς να αλλάξει τίποτα στην φτωχότερη χώρα του Δυτικού Ημισφαιρίου.

Μία πρόσφατη επιδημία χολέρας απλά υπογράμμισε τα προβλήματα του δυσλειτουργικού συστήματος της Αϊτής.

Κατά τον Σαβέιν, όταν ζήτησε από τον ΠΟΥ να βοηθήσει στην πληρωμή των μισθών των γιατρών του, οι εκπρόσωποί του προσφέρθηκαν να πληρώσουν σε τρόφιμα και κουβέρτες. «Λόγω φιλοσοφίας δεν μπορούν να συνεργαστούν με τον ιδιωτικό τομέα, αυτό είναι το θέμα…θέλουν να βάλουν τα πάντα κάτω από τη στέγη του Δημοσίου, αλλά είναι ανάγκη να βρουν έναν τρόπο να ενισχύσουν τον ιδιωτικό τομέα» είπε σχετικά.

Η Αϊτή έχει υποστεί καταστροφές και άλλες φορές, και σε όλες τις περιπτώσεις υπήρξε οικονομική βοήθεια, ωστόσο ποτέ δεν υπήρξε μακροπρόθεσμη ευημερία, τόσο λόγω διεφθαρμένων πολιτικών και νεποτιστικών ελίτ, όσο και λόγω καλοπροαίρετων, κατά τα άλλα, ξένων, που πίστευαν πως ήξεραν καλύτερα.

Η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία το 1804 και σήμερα αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν για την παροχή οικονομικής βοήθειας από το φαγητό. Η εισροή κεφαλαίων από ξένες πηγές (όπως οι ΜΚΟ) έχει στερήσει την κυβέρνηση από αξιοπιστία και νομιμότητα, ενώ έχει οδηγήσει σε «παραμόρφωση» της οικονομίας, οδηγώντας σε αύξηση μισθών, αλλά και τιμών και ενοικίων. Το γεγονός πως οι ξένες οργανώσεις έχουν τραβήξει ειδικευμένο προσωπικό από τις τάξεις του κυβερνητικού μηχανισμού, και η αποτυχία ενός αποτυχημένου αναπτυξιακού μοντέλου που βασίστηκε στις εξαγωγές αποτέλεσαν παράγοντες που έκαναν τη χώρα ακόμα πιο εξαρτημένη από την ξένη βοήθεια.

Κατά τον Έντμοντ Μουλέ, επικεφαλής της αποστολής των Ηνωμένων Εθνών στην Αϊτή, η διεθνής κοινότητα είναι εν μέρει υπεύθυνη για την κατάσταση, καθώς ποτέ δεν εμπιστεύτηκε (αντίθετα, επιδίωξε με κάθε τρόπο την παράκαμψη) των αϊτινών κυβερνήσεων.

«Δημιουργήσαμε μία δημοκρατία των ΜΚΟ. Υπάρχουν περίπου 10.000 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις στη χώρα, κάποιες εκ των οποίων είναι εξαιρετικά ικανές και κάνουν πολύ καλή δουλειά…αλλά είναι τόσες πολλές, που κανείς δεν μπορεί να ξέρει ακριβώς τι κάνουν και από πού προέρχονται τα λεφτά ή πού πηγαίνουν. Και δημιουργήσαμε αυτές τις παράλληλες δομές, στην παιδεία, στις υγειονομικές υπηρεσίες, σε όλες τις περιπτώσεις ευθύνες που θα έπρεπε να είχαν αναλάβει οι Αϊτινοί» είπε σχετικά.

Η διεθνής κοινότητα δεν φαίνεται ικανή να «αλλάξει ταχύτητα» με επιτυχία από την βοήθεια εκτάκτου ανάγκης σε αυτήν που απαιτείται για την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται ξανά και ξανά τα ίδια προβλήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μικρή έμφαση που έχει δοθεί για την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας της χώρας, με τον πρόεδρο Ρενέ Πρεβάλ να ζητά επανειλημμένα να γίνουν αλλαγές έτσι ώστε μεγάλο τμήμα της βοήθειας σε τρόφιμα να προέρχεται από την ίδια την Αϊτή.

«Η διεθνής κοινότητα πρέπει να εγκαταλείψει αυτές τις αντικρουόμενες πολιτικές βοήθειας και αντ’ αυτού να υποστηρίξει την ανάπτυξη της εύθραυστης αγροτικής οικονομίας της Αϊτής» είπε ο Φιλίπ Ματιέ, διευθυντής του τμήματος της Oxfam για την .

.
Πηγή 
.
 
Σχόλιο:
 
Η περίπτωση της Αιτής φανερώνει ανάγλυφα την αδυναμία της διεθνούς κοινότητας να διαχειριστεί με επιτυχία καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Αποτελεί μια ακόμα απόδειξη πως η υποτιθέμενη «βοήθεια» δεν είναι, παρά ένα πλιάτσικο, αυτών που βρίσκονται πίσω από τις ΜΚΟ και πως η χώρα που θα πέσει στα νύχια τους έχει πια τελειώσει… Τι είναι αλήθεια το ΔΝΤ; Δεν είναι επίσης μια ΜΚΟ όπως είναι εξάλλου και ο ΟΗΕ;
.
Οποιαδήποτε περιοχή του κόσμου βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης καταλαμβάνεται από καλοταϊσμένους εκπροσώπους του ΟΗΕ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ και της Ε.Ε. ή της …Σοσιαλιστικής Διεθνούς (μήπως είναι τελικά και αυτή μια ΜΚΟ; …Θα πρέπει να το ψάξουμε).
..
Εγώ θα πρέπει εδώ άρα να πω: «Φοβού τις …ΜΚΟ και δώρα φέροντες»! .
.
Βλέπε σχετικό άρθρο: ΜΚΟ: Η ιστορία ενός ακρωνύμιου

.

27/10/2010 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , | Σχολιάστε

Ένα φάντασμα από το παρελθόν

G20 – Λονδίνο 2009: «Μια παγκόσμια κρίση απαιτεί μια παγκόσμια λύση»

Πολλά έχουν ακουστεί τις τελευταίες ημέρες και ιδίως μετά την τελευταία συνεδρίασης του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, για το ενδεχόμενο ενός παγκόσμιου νομισματικού πολέμου. Λαμβάνοντας όμως υπόψη το γεγονός πως αυτοί που υποτίθεται πως μπορεί να εμπλακούν είναι όλοι μέλη του G20, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια «λέσχη κοινών συμφερόντων και στόχων», τότε αρχίζω να ανησυχώ, διότι μου δίνει όλη αυτή η παραφιλολογία την αίσθηση …μπλόφας!

Από το στόμα ενός αξιωματούχου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του κ. Γιούργκεν Σταρκ, ακούστηκε για μια ακόμη φορά μια έκφραση η οποία παραπέμπει σε άλλες εποχές και θα πρέπει να μας βάλει λογικά σε σκέψεις. Ο εν λόγω κύριος προειδοποίησε συγκεκριμένα, πως οι συναλλαγματικές διαφορές μεταξύ των χωρών δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να εξελιχθούν σε έναν νομισματικό πόλεμο, υποστηρίζοντας πως χρειάζεται καλύτερος συντονισμός για την εξομάλυνσή τους και ανέφερε:

 «Θα ήταν μοιραίο να μπούμε σε έναν πόλεμο υποτίμησης, που στο τέλος θα προκαλέσει περισσότερο προστατευτισμό. Ο προστατευτισμός είναι αυτό που οδήγησε στην παγκόσμια οικονομική κρίση στην δεκαετία του ’30», δήλωσε ο Σταρκ στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

Ας δούμε τώρα τι ανέφεραν οι Financial Times πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, λίγο μετά την περίφημη συνάντηση των G20 στο ExCel center του Λονδίνου:

«Οι ηγέτες των σημαντικότερων 20 οικονομιών στο Λονδίνο την Πέμπτη λένε ότι μια “παγκόσμια κρίση απαιτεί μια παγκόσμια λύση«. Και υπόσχονται:

«Είμαστε αποφασισμένοι να αποκαταστήσουμε την ανάπτυξη τώρα, να αντισταθούμε στον προστατευτισμό και τη μεταρρύθμιση των αγορών και τους θεσμούς μας για το μέλλον… Είμαστε αποφασισμένοι να διασφαλίσουμε ότι αυτή η κρίση δεν θα επαναληφθεί». «Δεν θα υποχωρήσει στο χρηματοπιστωτικό προστατευτισμό», λένε.

Δηλώνουν την πεποίθησή τους σε «μια ανοικτή παγκόσμια οικονομία που θα βασίζεται στις αρχές της αγοράς, σε αποτελεσματική ρύθμιση, και σε ισχυρά παγκόσμια θεσμικά όργανα που θα εξασφαλίσουν μια βιώσιμη παγκοσμιοποίηση με την αυξανόμενη ευημερία για όλους”.»

Και λίγες μέρες μετά, στην Καθημερινή, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο που περιείχε πληροφορίες πάλι από τους Financial Times και έγραφε:

Απαραίτητη η αποφυγή του προστατευτισμού για την αντιμετώπιση της κρίσης

Σε έναν κόσμο που αγωνίζεται να γλιτώσει από τη μέγγενη της οικονομικής κρίσης και οι ηγέτες όλου του κόσμου προσπαθούν να βρουν λύσεις, ένα φάντασμα από το παρελθόν πλανάται πάνω από το οικοδόμημα της διεθνούς οικονομίας: ο λόγος για τον προστατευτισμό.

Ως η τάση που χαρακτήρισε τη στάση των περισσοτέρων κυβερνήσεων κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1930, ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγήν για τους ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλωστε αποτέλεσε παράγωγο του εθνικισμού (ενός από τους πυλώνες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου).[…]

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι; Σύμφωνα με τους αναλυτές, ένα εξαιρετικά πιθανό ενδεχόμενο εάν επικρατήσει ο προστατευτισμός είναι η έναρξη οικονομικών «πολέμων». Όπως αναφέρθηκε σε άρθρο του καθηγητή Τζαγκβίς Μπαγκβάτι του πανεπιστημίου της Κολούμπια που δημοσιεύτηκε στους Financial Times: «αν οι ΗΠΑ περάσουν στον Οργανισμό Διεθνούς Εμπορίου μέτρα που αποκλείουν την Κίνα και την Ινδία από τη λίστα των χωρών που θα λάβουν αμερικανική βοήθεια…τίποτε δεν πρόκειται να εμποδίσει τις χώρες αυτές από το να προβούν σε αντίποινα, όπως για παράδειγμα να αρχίσουν τις αγορές αεροσκαφών από την Airbus αντί της Boeing και πυρηνικών αντιδραστήρων από τη Γαλλία αντί τις ΗΠΑ. Και φυσικά οι Αμερικανοί θα απαντήσουν ανάλογα».

Μια επιπλέον επίπτωση του προστατευτισμού θα ήταν η αναπόφευκτη επιβάρυνση των πιο λιγότερο ισχυρών οικονομικά χωρών. Έχει υπολογιστεί πως οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης θα χρειαστούν το ποσό των 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσα στο 2009 για να μειώσουν τα χρέη τους, όπως και 150 δισεκατομμύρια για να αναπληρώσουν τις αναμενόμενες απώλειες λόγω της κρίσης των τραπεζών. Τα μέτρα προστατευτισμού που προωθούνται από τις ισχυρές οικονομίες της Ε.Ε. ενθαρρύνουν τον επαναπατρισμό των κεφαλαίων, στερώντας από τους «μικρούς» την οικονομική συνδρομή που είναι απαραίτητη για να βγουν από τη «θύελλα».

Η τελική κατάληξη, σύμφωνα με το Βόλφγκανγκ Μουνχάου, οικονομικό αναλυτή των Financial Times, μπορεί να είναι εξαιρετικά άσχημη: «ως αποτέλεσμα των λανθασμένων αντιλήψεων των Ευρωπαίων ηγετών, αναμένονται σοβαρές ζημιές σε όλες τις αγορές. Όσον αφορά την ευρωζώνη, πάντα θεωρούσα πως η διάλυσή της είναι ένα ενδεχόμενο πρακτικά απίθανο. Πλέον δεν είμαι τόσο σίγουρος».

Αυτά είχαν γραφτεί πέρσι και έχουμε  στο μεταξύ νοιώσει «στο πετσί μας» κάποια από αυτά να πραγματοποιούνται…  

Τι εννοούσαν όμως πέρσι οι G20 όταν μιλούσαν για “παγκόσμια λύση στην παγκόσμια κρίση”; Δεν ακούγεται αυτό σαν κάτι με «Παγκόσμια Οικονομική Διακυβέρνηση;»

Και δεν είναι φανερό, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί πλέον ένα «βαρίδι» σ’ αυτά τα σχέδια;

Συμπέρασμα: Στόχος τους διεθνούς τραπεζικού συνασπισμού φαίνεται να είναι η διάλυση της ΕΕ. Για τον σκοπό αυτό έχουν επιστρατευτεί όλα τα διεθνή μέσα (ΔΝΤ, ΠΟΥ, ΠΟΕ κ.λ.π.), στα οποία συμπεριλαμβάνεται και ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, κύριος Γεώργιος Α. Παπανδρέου, ο οποίος είναι αδιαμφισβήτητα ένα πειθήνιο όργανο της επικείμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Η νέα αυτή κατάσταση δεν αποτελεί απλά μια πολιτική ιδεολογία αλλά μάλλον, μια ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Την θρησκεία που έχει ονομαστεί NEW AGE και στην οποία φαίνεται να είναι ενταγμένη όλη η διεθνής ελίτ καθώς και η «παρέα του νέου ΠΑΣΟΚ».

Μόνο αυτό το συμπέρασμα μπορεί κάποιος να εξάγει από τα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται διεθνώς και τα όσα τραγελαφικά έχουν συμβεί στη χώρα μας τους τελευταίους 11 μήνες.

Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της διεθνούς εκστρατείας είναι, η ΒΙΑΣΥΝΗ.

Ναι! Παραδόξως βιάζονται… Γιατί όμως;

Πιστεύω πως δεν θα αργήσουμε να ανακαλύψουμε την αιτία, επειδή όλες οι κινήσεις είναι σπασμωδικές, ειδικά του οργάνου αυτής της εκστρατείας που δρα στην χώρα μας, του γνωστού και μη εξαιρετέου, πολυταξιδεμένου, GAP!

.

16/10/2010 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , , , , , , , | 13 Σχόλια

Το Αμερικανικό σχέδιο δράσης που οδήγησε την Ελλάδα στη «διάσωση» του ΔΝΤ

Financial Times: Οι ΗΠΑ μέσω Ελλάδας έβαλαν την ΕΕ κάτω από την ομπρέλα του ΔΝΤ!

Το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας αλλά και της ευρωζώνης καθοδηγήθηκε εν μέρει από την ενισχυμένη ανησυχία των ΗΠΑ για τη σταθερότητα του διεθνούς χρηματοοικονομικού συστήματος και τη βραδύτητα ανάληψης δράσης από την Ε.Ε., σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στις συζητήσεις.

 Οι «Financial Times» αποκαλύπτουν ότι ανώτεροι αξιωματούχοι από την Ε.Ε., τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ είχαν δύο κρίσιμες συναντήσεις στην Ουάσιγκτον, στα τέλη Απριλίου, όπου τέθηκε το πλαίσιο του σχεδίου διάσωσης.

«Οι Αμερικανοί ήταν όλο και πιο εκνευρισμένοι», δήλωσε στους «F.T.» ο κ. Alistair Darling, υπουργός Οικονομικών τότε της Βρετανίας, και συμπλήρωσε: «Με απλά λόγια, άρχισαν να λένε: ‘Τι γίνεται, επιτέλους, εκεί; Είστε απίστευτα εφησυχασμένοι'».

Τα λεγόμενά του επιβεβαιώθηκαν από τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών, κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος δήλωσε στους «F.T.»: …»Είναι μία δίκαιη εκτίμηση ότι η αμερικανική κινητοποίηση συνέβαλε στο να προχωρήσουν τα πράγματα».

Η ευρωζώνη και το ΔΝΤ δημιούργησαν ένα τριετές σχέδιο στήριξης 110 δισ. ευρώ για την Ελλάδα στις 2 Μαΐου. Μία εβδομάδα αργότερα, τις πρωινές ώρες της 10ης Μαΐου, οι υπουργοί Οικονομικών της Ε.Ε. ανακοίνωσαν σχέδιο ανάσχεσης αξίας έως και 750 δισ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένων 250 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ, για οποιαδήποτε χώρα της ευρωζώνης που αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες.

Αυτά τα μέτρα όχι μόνο έβγαλαν την ευρωζώνη από την άβυσσο, αλλά οδήγησαν και στην αποτροπή του κινδύνου μετάδοσης στο υπόλοιπο χρηματοοικονομικό σύστημα, κυρίως μέσω των ιδιωτικών τραπεζών που είναι εκτεθειμένες με ευρωπαϊκά κρατικά ομόλογα, αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.

Η πρώτη από τις δύο συναντήσεις στην Ουάσιγκτον ήταν ένα δείπνο στην πρεσβεία του Καναδά, στις 22 Απριλίου, δύο ημέρες πριν από την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ στην αμερικανική πρωτεύουσα. Εκεί συναντήθηκαν οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες αρκετών χωρών του G7 όπως επίσης και ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, κ. Dominique Strauss-Kahn.

“Εκφράστηκαν πολύ σοβαρές ανησυχίες για τον κίνδυνο διεθνούς μετάδοσης», ανέφερε στους «F.T.» ο κ. Olli Rehn, αρμόδιος επίτροπος της Ε.Ε. για νομισματικά θέματα, ο οποίος παρευρέθηκε στη συνάντηση. «Ήταν εμφανές ότι οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ θα προσέφεραν στήριξη. Δεν υπήρξε χαιρεκακία από την αμερικανική πλευρά. Ήταν υποστηρικτικοί και έτοιμοι να βοηθήσουν με την εμπειρία τους στη διαχείριση κρίσεων».

Ο κ. Darling, που ήταν επίσης παρών, δήλωσε: «Οι Αμερικανοί έλεγαν: ‘Πρέπει να ξεκαθαρίσετε αυτήν την κατάσταση και να καθησυχάσετε τις αγορές, αλλιώς η μετάδοση θα εξαπλωθεί σαν τη φωτιά'».

Η δεύτερη συνάντηση έγινε στο γραφείο του κ. Strauss-Kahn στις 24 Απριλίου, όταν ο ίδιος συμφώνησε με τους κ. Rehn και Παπακωνσταντίνου ότι οι χώρες της ευρωζώνης θα πρέπει να συνεισφέρουν τα δύο τρίτα και το ΔΝΤ το ένα τρίτο στο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας.

Η αμερικανική ενθάρρυνση για λήψη δράσης στην Ευρώπη διατυπώθηκε και από σειρά τηλεφωνημάτων από τον Αμερικανό Πρόεδρο κ. Barack Obama στη Γερμανίδα καγκελάριο κ. Angela Merkel και σε άλλους Ευρωπαίους ηγέτες το σαββατοκύριακο 7 – 9 Μαΐου.

Η κ. Merkel και οι σύμβουλοί της στήριζαν εξαρχής την εμπλοκή του ΔΝΤ στο ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης. Η άμεση ανάληψη δράσης, όμως, εμποδιζόταν από τον αρχικό δισταγμό Γερμανών και άλλων Ευρωπαίων αξιωματούχων ως προς την εμπλοκή του ΔΝΤ.

.
Σχόλιο: Ευχαριστούμε uncle Sam… μας υποΧΡΕΩΣΕΣ!

.

12/10/2010 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια