Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Φτάσαμε στο τέλος του δικομματισμού;

Η γενιά του Πολυτεχνείου και η δεξιά της Μεταπολίτευσης οδεύουν μάλλον προς την έξοδο.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι από το ΒΗΜΑ και δηλώνει σήμερα κατηγορηματικά, πως «ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς πρέπει να αποχωρήσουν». Είναι όμως αυτό μια ακραία σκέψη του αρθρογράφου ή μήπως θα αποτελέσει το γενικό σύνθημα στην περίοδο που μόλις μπαίνουμε; Τα δύο αυτά πρόσωπα, είναι γεγονός πως αντιπροσωπεύουν τον δικομματισμό που κυριάρχησε στον τόπο τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια και που έχει δίχως άλλο «χρεοκοπήσει» πλέον στη συνείδηση του λαού. Τα όσα αναφέρονται στο άρθρο του καθηγητή Γρηγόρη Καλφέλη, πιστεύω πως αντιπροσωπεύουν τις σκέψεις της πλειονότητας των Ελλήνων σήμερα:

*

Η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει ένα βασικό καθήκον: να εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας. Αυτό, βέβαια, δεν θα είναι εύκολο, γιατί υπάρχει μια κοινωνία η οποία δεν «ρωτήθηκε» ποτέ αν θέλει αυτό τον δρόμο – με τα ανυπόφορα μέτρα λιτότητας – τα οποία επιβλήθηκαν από την ίδιο τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης (Μέρκελ και Σαρκοζί).

Και, επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη εκρηκτική παράμετρος, η οποία θα αναφανεί πιο έντονα μετά το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης συνασπισμού.

Επειδή, λοιπόν, οι επιλογές που έχει μπροστά της η Ελλάδα είναι όλες κακές και θα χειροτερεύσει προσωρινά το επίπεδο ζωής του μέσου Έλληνα με την εφαρμογή της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, είναι πολύ πιθανό να συμβεί το εξής πράγμα.

Δηλαδή, να λειτουργήσουν τα τμήματα της αντιευρωπαϊκής αριστεράς που μας προτείνουν το ολέθριο άλμα προς το κενό και τη δραχμή, όπως λειτούργησε ακριβώς η υπερσυντηρητική δεξιά στην Αυστρία πριν από μερικά χρόνια.

Με άλλα λόγια, να πλειοδοτούν εναντίον της Ευρώπης και να καρπώνονται την τεράστια δυσαρέσκεια του κόσμου από την υλοποίηση της παραπάνω συμφωνίας (όταν μάλιστα η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει απομυζήσει απαράδεκτα τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους).

Η ταυτότητα αυτής της πολιτικής θα είναι προφανής: «εμείς» και το υπόλοιπο ευρωπαϊκό (κομματικό) κατεστημένο που καταστρέφει τη ζωή του λαού.

Επομένως, είναι ανάγκη να «διαλυθεί» ή να αποσαθρωθεί το υφιστάμενο κομματικό σκηνικό και να αναφανούν καινούργιες πολιτικές κινήσεις, ιδιαίτερα στο χώρο της κεντροαριστεράς, ώστε να μη συμβεί το παραπάνω ενδεχόμενο.

Και για αυτό είναι απαραίτητο να αποσυρθούν άμεσα οι δύο προσωπικότητες (Σαμαράς και Παπανδρέου) η σχέση των οποίων μπορεί να κατανοηθεί μόνο με όρους «λακανικής ψυχολογίας» και ιδίως μετά τα άθλια γεγονότα του τελευταίου πενθήμερου – για τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνασπισμού- που μας κάνουν να νιώθουμε μόνο εθνική ντροπή.

Και, καταρχήν, θα εξηγήσω γιατί είναι απαραίτητο να αποχωρήσει ο Παπανδρέου, με όρους αξιοπρέπειας. Γιατί σε αντίθεση με αυτό που υποστηρίζεται από το μιντιακό κατεστημένο της χώρας μας (και βασικά από τα αξιοθρήνητα δελτία των «οκτώ»), ο απερχόμενος πρωθυπουργός με την πρότασή του για το περίφημο δημοψήφισμα προσέφερε μια σημαντική ιδεολογική υπηρεσία σε ολόκληρη την Ευρώπη!

Δηλαδή, αν και έπεσε η ιδέα του δημοψηφίσματος εντελώς άκαιρα, και ίσως τυχοδιωκτικά, η κεντρική σύγκρουση στην Ευρώπη-έστω και για τέσσερις μέρες τρόμου- μετατοπίστηκε από τις σκοτεινές διαπραγματεύσεις μεταξύ ευρω-κρατών και τραπεζιτών στις ίδιες τις πλάτες του ελληνικού λαού, γιατί δεν είναι δυνατό τέτοια σκληρά μέτρα να λαμβάνονται χωρίς τη συνειδητή απόφαση ενός δημοκρατικού πληθυσμού.

Και αυτό το αποδέχονται τόσο ο μεγάλος γερμανός φιλόσοφος Χάμπερμας (Frankfurter Allgemeine Feuilleton, Rettet die Wuerde der Demokratie), όσο και το συντηρητικό αγγλικό περιοδικό Economist (A euro referendum).

Όμως ο Παπανδρέου θέλησε να διατηρήσει τη δύναμή του μέσα στο ΠαΣοΚ και προσπάθησε, στις μακιαβελικές διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, να επιβάλλει ως πρωθυπουργό ένα φίλο του , θυμίζοντας ότι η εξουσία είναι για κάποιους ανθρώπους αφροδισιακό (Enzensberger, «Πολιτική και πολιτισμός»).

Εξάλλου, ο Παπανδρέου δεν έχει σήμερα καμία νομιμοποίηση, αφού έχει ταυτιστεί -καλώς ή κακώς- με τα μονοδιάστατα μέτρα λιτότητας και άρα πρέπει να αποκαλυφθούν κάποιες καινούργιες προσωπικότητες που θα αντιπροσωπεύσουν αυτό το χώρο.

Όμως και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να αποχωρήσει, γιατί έχει αναδειχθεί σε μια μοιραία προσωπικότητα!

Επί δύο χρόνια δυναμίτισε θανάσιμα κάθε ευρωπαϊκή προσπάθεια διάσωσης αυτής της χώρας (διαπαιδαγωγώντας ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού με την αντίστοιχη λογική) και σήμερα μιλάει κιόλας για άμεσες εκλογές, υπονομεύοντας εμφανώς την δυναμική της καινούργιας κυβέρνησης, ώστε ο ίδιος να γίνει γρήγορα πρωθυπουργός.

Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι σε αυτό τον τόπο, δεν πρέπει πια να επιβραβεύουμε ανθρώπους που βάζουν την προσωπική τους άμετρη φιλοδοξία πάνω από την πατρίδα!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ας ελπίσουμε ότι με την κυβέρνηση συνασπισμού θα αρχίσει μια νέα εποχή. Σε αυτή την εποχή δεν έχουν θέση ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς!

***

Advertisements

11/11/2011 - Posted by | Politic | , , , , , , ,

2 Σχόλια »

  1. φοβάμαι ότι θα υποκαταστήσουμε έναν δικομματισμό (και το πλαστό του δίλημμα) με έναν άλλο.

    Από το δεξιά-αριστερά του 45,
    στο δεξιά-κέντρο του 65
    στο μπλε-πράσινο του 95

    θα πάμε σε εκδοχές με αποχρώσεις του ενιαίου και ελεγχόμενου Γερμανικού Κόμματος, («Ευρωπαϊκό» το λέμε) και εάν υπάρχει Αντι-Ευρωπαϊκό κόμμα αυτό θα είναι το δεύτερο. Εάν δεν υπάρχει αντιευρωπαϊκό (πιθανό αν δεις ποιοι πρέπει να συνεργαστούν για να το πετύχουν) ΤΟΤΕ και ΜΟΝΟ τότε θα υπάρχξουν δύο εκδοχες του «Ευρωπαϊκού» κόμματος με τους Πράσινους σε ρόλο ρυθμιστή, κατ εικόνα και ομοίωση, αμήν.

    Βέβαια υπάρχει και ο λογαριασμός του ξενόδόχου. Η επιβολή αυτής της Νέας Τάξης, γίνεται σε περιβάλλον ραγδαίας συρρίκνωσης. Αυτό είναι εργαλειο στα χέρια του «Κατακτητή» (μας εκβιάζει και μας διοικεί μέσω ρευτότητος) αλλά και μπούμερανκ γιατί το πόπολο μπορεί να πει «άει σχτίρ» ιδίως εάν δει φώς σε άλλο τούνελ. Το φως στο άλλο τούνελ δεν είναι άλλο από την Ανεξαρτησία, με το τίμημά της. Και αν είδαμε κάτι αυτές τις μέρες είναι πως τρόμαξαν οι «Γερμανοί» από ΚαΊλή μέχρι Παπαχελά, όταν ο ΓΑΠ για όποιο δικό του λόγο πήγε να ρωτήσει την ερώτηση ταμπού.

    Η ερώτηση ταμπού όμως έιναι τώρα στον αέρα: Θέλουμε ή δεν θέλουμε Ερωζώνη. Τα κανάλια λένε ότι θέλουμε. Θέλουμε;

    Σχόλιο από archaeopteryx | 11/11/2011 | Απάντηση

    • Η προσωρινή Γερμανική κηδεμονία είναι απαραίτητη, για να παραδοθεί κατόπιν το προτεκτοράτο πειθαρχημένο στα χέρια της αυτοκρατορίας.
      Είναι χαρακτηριστικό αυτό που γράφει η άκρως συντηρητική Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ): «Λίγοι Έλληνες διαθέτουν την απεριόριστη διεθνή αναγνώριση και αξιοπιστία όπως ο καθηγητής του Harvard, ο οποίος είναι διαφορετικός από τον παραδοσιακό τύπο των Ελλήνων πολιτικών. Γι αυτόν, αυτό που μετράει είναι ικανότητα και συνέπεια και όχι «εγώ» και σταριλίκια»!

      Σχόλιο από Alkimos | 11/11/2011 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s