Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Το τέλος του Φιλελευθερισμού και η Νέα Εποχή!

Όλα δείχνουν ότι έχουμε φτάσει στο «σημείο μηδέν» και ότι είμαστε πλέον έτοιμοι να περάσουμε σε …άλλη διάσταση, στη διάσταση που λέγεται: New Age!

Στις αρχές της δεκαετίας του 90 με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, η ευφορία και η αίσθηση της νίκης από τη φιλελεύθερη δύση εκφράστηκε και σε θεωρητικό επίπεδο. Το πιο πολυσυζητημένο έργο της εποχής ήταν το βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα με τίτλο: «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος». Το κλίμα της περιόδου επέτρεπε στον Φουκουγιάμα να θριαμβολογεί υποστηρίζοντας πως η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι το ακροτελεύτιο σημείο ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας καθώς είναι απαλλαγμένη από τις θεμελιακές εσωτερικές αντιφάσεις που αντιμετώπισαν όλα τα άλλα πολιτικά συστήματα. Επίσης υποστήριζε πως οι αρχές της αγοράς έχουν εξαπλωθεί έχοντας κατορθώσει να επιτύχουν πρωτόγνωρα επίπεδα υλικής ευημερίας ακόμα και στον τρίτο κόσμο, αποφεύγοντας ωστόσο να δώσει κάποια χειροπιαστά παραδείγματα! Ο ενθουσιασμός με τον οποίο χαιρέτιζε το παράδειγμα της Λατινικής Αμερικής στις αρχές της δεκαετίας του 90, για την υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών μάλλον θα πρέπει να έχει εξανεμιστεί στο μεταξύ, καθώς η ίδια περιοχή μετά από δύο δεκαετίες είναι καζάνι που βράζει, με την Αργεντινή να έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου, ενώ είδαμε τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις να ανατρέπονται (Βενεζουέλα, Βραζιλία, Βολιβία κ.λ.π.).

Πως βλέπει τις εξελίξεις σήμερα ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών Πολ Νίτσε του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς;

O Φράνσις Φουκουγιάμα (τρίτης γενιάς Ιαπωνοαμερικανός, γεννημένος στο Σικάγο στις 27 Οκτωβρίου 1952) υπήρξε από τους ιδρυτές του νεοσυντηρητικού κινήματος στις ΗΠΑ, ωστόσο αποκήρυξε τον μιλιταρισμό του Μπους και των συντρόφων του και σήμερα ομολογεί δημοσίως ότι ψήφισε Ομπάμα, αν και δηλώνει ήδη απογοητευμένος. «Δεν μετανιώνω που ψήφισα Ομπάμα. Πιστεύω ότι η αποτυχία του έχει να κάνει με το γεγονός ότι ανακάτεψε πολλούς ετερόκλητους ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις [την ίδια αποτυχημένη συνταγή ακολούθησε και ο συμπατριώτης του στο Μέγαρο Μαξίμου] και τώρα καλείται να κάνει τις επιλογές του απέναντι στις ομάδες που τον στήριξαν», λέει. Και συνεχίζει: «Είμαι περισσότερο απαισιόδοξος από ποτέ για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη μέση μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης το σύστημα αποδείχθηκε ανίκανο[sic] να λάβει σημαντικές αποφάσεις, όπως απέδειξε και η ενίσχυση της δύναμης των Ρεπουμπλικανών τον Νοέμβριο. Οι εποχές όμως απαιτούν συναίνεση [να πάλι τα κοινά με το Μέγαρο Μαξίμου]».

Τι απέγινε η αισιοδοξία του Φουκουγιάμα; Μήπως βιάστηκε να προσδιορίσει το τέλος της Ιστορίας με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης; Μήπως τότε ήταν απλά η αρχή του τέλους; Ας δούμε πως βλέπει ο ίδιος τα πράγματα σήμερα:

«Η κρίση έδειξε ότι υπάρχει πρόβλημα στις αρρύθμιστες αγορές κεφαλαίου και στο αγγλοσαξονικό μοντέλο που προωθούν οι ΗΠΑ και η Βρετανία. Στη δεκαετία του ΄80 οδήγησε σε μεγάλη ανάπτυξη, αλλά η σημερινή κρίση δείχνει ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας είναι πολύ επικίνδυνος. Και αυτό, διότι οι τράπεζες μπορούν να επιβάλουν ρίσκα στην υπόλοιπη οικονομία, κάτι που δεν συμβαίνει με τον τομέα των υπηρεσιών, για παράδειγμα. Αποτύχαμε να ρυθμίσουμε το σύστημα και υπάρχει πρόβλημα με αυτό το καπιταλιστικό μοντέλο. Εναλλακτική δεν έχουμε, αλλά πρέπει να βρούμε ένα νέο μείγμα, τη σωστή αναλογία ανάμεσα στην αγορά και το κράτος, πάντα βέβαια μέσα στο πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς κι ενός δημοκρατικού συστήματος».

Εξετάζοντας τα πράγματα νηφάλια, θα πρέπει να παραδεχτούμε, πως αυτό το οποίο στην ουσία έχει αποτύχει παταγωδώς είναι η διεθνής διαπλοκή μεταξύ Κράτους και Αγορών. Το φαινόμενο αυτό που έχουμε ζήσει τόσο έντονα στον τόπο μας έχει αποδειχτεί ότι ήταν μια «πανδημία» διεθνούς έκτασης και απλά εδώ σε εμάς -λόγω νοοτροπίας- τα πράγματα έγιναν πιο γρήγορα φανερά. Η διαπλοκή αυτή είναι που έκανε τα πράγματα να ξεφύγουν από τον έλεγχο και να βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με την κατάρρευση του  παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Τα πράγματα δείχνουν να έχουν μάλιστα ξεφύγει σε τέτοιο σημείο, που η πρόταση Φουκουγιάμα για «αναθεώρηση της σχέσης μεταξύ αγοράς και κράτους» να φαντάζει παρωχημένη και μη εφαρμόσιμη.

Το μόνο που απομένει πλέον στο παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης, είναι: Η κρατικοποίηση των αγορών!

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει απλά το τέλος του φιλελευθερισμού, με τον ίδιο τρόπο που συνέβη και η ανατροπή του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: ΕΝ ΜΙΑ ΝΥΚΤΙ, μέσα από τις εξεγέρσεις του όχλου!

Η πτώση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη πριν δέκα χρόνια αυτό είχε σηματοδοτήσει. Το ερώτημα όμως είναι: ποιοι έδωσαν τότε το μήνυμα και ποιοι το έλαβαν;

Αν κάνουμε ένα play back στα γεγονότα και βάλουμε τα κομματάκια του παζλ στη σωστή τους θέση, τότε θα διακρίνουμε καθαρά την κλιμακούμενη εξέλιξη προς αυτό το σχεδιασμένο τέλος και την αρχή μια Νέας Εποχής.

Όλες οι προγνώσεις και όλα τα σενάρια για έξοδο από την κρίση, καθώς και οι σπασμωδικές κινήσεις της Frau Merkel,  μοιάζουν «κουκλοθέατρο» γι αυτούς που έχουν οργανώσει την ανατροπή.

Τι θα φέρει όμως η «επόμενη μέρα»;

Ας ρωτήσουμε τον αξιότιμο Κύριο Μπαν Κι Μουν… αυτός σίγουρα γνωρίζει.

Αυτό που δεν γνωρίζει όμως… είναι… τι θα φέρει η …μεθεπόμενη!

.

23/08/2011 Posted by | Γεωπολιτικά | , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Ο Καντάφι είναι από σήμερα παρελθόν για την Λιβύη

Μια ακόμα «ειρηνευτική» αποστολή της Δύσης έλαβε τέλος. Τι θα ακολουθήσει;

Μετά από έξι μήνες σκληρών μαχών, οι αντάρτες κατάφεραν τελικά να ελέγξουν την Τρίπολη. Οι απελπισμένες προσπάθειες, οι προτροπές, οι απειλές και η τρομοκρατία του Μουαμάρ Καντάφι, φαίνεται ότι δεν απέδωσαν.

Μέχρι και χθες το βράδυ όποιος άνοιγε την κρατική τηλεόραση στη Λιβύη άκουγε πατριωτικά εμβατήρια και τη φωνή του Λίβυου ηγέτη, ο οποίος καλούσε τους υποστηρικτές του να υπερασπιστούν την Τρίπολη, διαφορετικά όπως έλεγε, θα επιστρέψει η εποχή της αποικιοκρατίας.

 Το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο Jamahiriyah της Λιβύης όμως σταμάτησε να εκπέμπει σήμερα και εκπρόσωπος των εξεγερμένων είπε ότι δυνάμεις που αντιτίθενται στο καθεστώς του Μουάμαρ Καντάφι πήραν τον έλεγχο των κεντρικών του γραφείων στην Τρίπολη. «Οι επαναστάτες κατέλαβαν το κτίριο της τηλεόρασης αφού σκότωσαν τους στρατιώτες που το είχαν περικυκλώσει. Βρίσκεται τώρα υπό τον έλεγχό τους», είπε ο εκπρόσωπος.

Πηγές των εξεγερμένων δήλωσαν επίσης ότι το NATO πρόκειται να βομβαρδίσει το κτίριο όπου βρίσκεται το αρχηγείο του Λίβυου ηγέτη Μουάμαρ Καντάφι στην Τρίπολη αμέσως μετά το πέρας της προσευχής στη δύση του ηλίου, όπως μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο Al Arabiya.

Οι Λίβυοι εξεγερμένοι λένε ότι έχουν καταλάβει τον έλεγχο του 95% της πρωτεύουσας, πλην του οχυρωμένου κτιριακού συγκροτήματος Μπαμπ αλ Αζιζία.

Εντωμεταξύ πληροφορίες θέλουν την φρουρά του Καντάφι να έχει παραδοθεί, ενώ παράλληλα το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο επιβεβαίωνε πως ο ένας γιός του συνελήφθη. Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες ο άλλος του γιός διαπραγματευόταν με τους αντάρτες τη συνθηκολόγησή του. Πρώτο μέλημα των ανταρτών , σύμφωνα με όσα οι ίδιοι υποστηρίζουν, είναι να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη τόσο ανάμεσα στο δικό τους το λαό όσο και με το εξωτερικό.

Την προέλαση των εξεγερμένων στην Τρίπολη χαιρέτισαν ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, ο Γάλλος ομόλογός του Νικολά Σαρκοζί και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, οι οποίοι ανέλαβαν και το ρίσκο της νατοϊκής επέμβασης. Ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης, Μουσταφά Αμπντελτζαλίλ, δήλωσε ότι οι χώρες που βοήθησαν την εξέγερση θα τύχουν «ειδικών προνομίων» και κάλεσε τους αντάρτες να αποφύγουν πράξεις αντεκδίκησης, απειλώντας ακόμη και με παραίτηση.

Οι εξελίξεις στη Λιβύη είναι και θα είναι καταιγιστικές και το ενδιαφέρον της Δύσης είναι πολύ μεγάλο καθώς εστιάζεται ιδιαίτερα στα …πετρέλαια. Σύμφωνα με ειδικούς αναλυτές, όπως του Άλφρεντ Χάκενσμπεργκερ, το ενδιαφέρον του ΝΑΤΟ δεν αποσκοπούσε μόνο να αποκαταστήσει τη δημοκρατία αλλά κυρίως να αποκτήσει τον έλεγχο στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Γενικότερα πάντως από τους κερδισμένους θωρείται το Κατάρ, το οποίο στάθηκε από την αρχή ξεκάθαρα στο πλευρό των ανταρτών.

Τι τροπή θα πάρουν όμως τώρα οι εξελίξεις στη χώρα, χωρίς τον Καντάφι;

Ο Σεργκεί Ντεμιντένκο εμπειρογνώμονας του ρωσικού Ινστιτούτου Στρατηγικής Αξιολόγησης και Ανάλυσης, απαντώντας σ΄αυτή την ερώτηση, είπε ότι η κατάσταση στη Λιβύη, κατά τη γνώμη του, θα είναι όμοια με την κατάσταση στο Ιράκ το 2003:

Τότε έπεσε η κεντρική εξουσία και στη χώρα εμφανίστηκε κενό, τόσο στον οικονομικό, όσο και στον πολιτικό τομέα, το οποίο προσπάθησαν να γεμίσουν οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Σε περίπτωση της Λιβύης, προβλέπω μία έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα στις φυλές και φυλετικές φυλών, οι οποίες θα αρχίσουν να μοιράζονται τα πάντα – τις αγορές πετρελαίου και όπλων, το λαθρεμπόριο κλπ. Για όλα αυτά θα ξεσπάσει σκληρή μάχη και «πόλεμος όλων εναντίον όλων». Επιπρόσθετο δε αποσταθεροποιητικό στοιχείο, θα γίνει, βέβαια, και η δράση των ισλαμιστών, οι οποίοι ανάμεσα στην αντιπολίτευση παίζουν αρκετά σημαντικό ρόλο και είναι, μάλλον, μία από τις λίγες, αν όχι η μοναδική, λίγο-πολύ οργανωμένη στρατιωτικά και πολιτικά δύναμη στο στρατόπεδο της αντιπολίτευσης. Αν πολλαπλασιαστούν όλα αυτά με την δυτική παρουσία στη Λιβύη- οικονομική, πολιτική ή στρατιωτική – τότε η κατάσταση στη χώρα θα είναι από τις χειρότερες” παρατήρησε συμπεραίνοντας ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής.

Ποιος είναι ο επόμενος «ταραξίας» στον οποίο θα στραφεί τώρα το στόχαστρο των σύγχρονων σταυροφόρων;

Πιστεύω πως σύντομα θα το μάθουμε!

Αν βιαζόμαστε όμως και αναζητάμε άμεσα απάντηση, τότε ας ακολουθήσουμε απλά την …οσμή του πετρελαίου (ή μήπως υδρογονανθράκων;).

.

22/08/2011 Posted by | Γεωπολιτικά | , , , , , , , | 4 Σχόλια

Το τέλος των ψευδαισθήσεων

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη(*)

Ζούμε ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, μουδιασμένοι από την αγωνία για το αύριο…

Μαζί με τις θερινές διακοπές τελειώνουν και οι ψευδαισθήσεις. Οι συνεχιζόμενες καταρρεύσεις των χρηματιστηριακών αξιών διεθνώς, εν μέσω Αυγούστου, η εκρηκτική εξέλιξη της κρίσης των εθνικών χρεών, που αγγίζει πια και τις ΗΠΑ, και οι τεκτονικές αλλαγές στην Ευρωζώνη, εξανέμισαν δυστυχώς πολύ νωρίς την, έστω, συγκρατημένη αισιοδοξία για την ευρωπαϊκή συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Σε λιγότερο από ένα μήνα, το επιδεινούμενο χρηματοοικονομικό περιβάλλον καταδεικνύει πόσο ευάλωτη είναι η πολιτική των Ευρωπαίων ηγετών, διαρκώς καθυστερημένη, μονίμως άτολμη και, κυρίως, υποκριτική. Η ρητορική περί ενιαίας ισχυρής Ευρώπης, απογυμνωμένη ήδη από ιστορικό όραμα και πολιτικό περιεχόμενο, έχει μεταπέσει σε ρητορική εθνικισμών και σε απολογητική νεοφιλελεύθερων δοξασιών.

Τούτο το θερμό, ταραγμένο καλοκαίρι είχαμε συχνά την αίσθηση ότι έχει ξεκινήσει άτυπος, βουβός, σκοτεινός, αόρατος πόλεμος, ένας παγκόσμιος πόλεμος. Χωρίς πυρά, χωρίς κρότους, χωρίς καπνό. Αλλά με πολλά θύματα. Οι «ανώνυμες» αγορές και οι φονταμενταλιστές ιεροκήρυκές τους επιτίθενται στις κοινωνίες, τις βυθίζουν στην ύφεση και την ανεργία, κλονίζουν τις δημοκρατίες, κλονίζουν την ίδια την Αμερικανική Δημοκρατία. Τα δημοκρατικά κράτη, εξασθενημένα και εκφυλισμένα, αδυνατούν να απαντήσουν πειστικά και, κυρίως, αποτελεσματικά· αδυνατούν να προστατέψουν τους πολίτες τους, αδυνατούν δηλαδή να υπερασπιστούν τον λόγο ύπαρξής τους. Χειρότερα ακόμη: σε πολλές περιπτώσεις, όπως στις ΗΠΑ, οι πολίτες εναντιώνονται σε απόπειρες υπεράσπισης κοινωνικών δικαιωμάτων, ουσιαστικά τάσσονται υπέρ του ανδραποδισμού τους. Τόσο το καλύτερο για τους κυρίαρχους.

Σε αυτήν την βιοπολιτική προοπτική οφείλουμε να βλέπουμε πλέον και τη δική μας χώρα, δοκιμαζόμενη δεινά επί δύο σχεδόν χρόνια. Σκάφος χωρίς τιμόνι, χωρίς ρότα, χωρίς πανιά. Δοκιμαζόμενη επιπλέον από έναν ψυχικό και πνευματικό διχασμό, εκπορευόμενο και από ιδιοτέλειες ασφαλώς, αλλά κυρίως εκπορευόμενο από συντριπτικό φόβο ενώπιον της κατάρρευσης βεβαιοτήτων και ψευδαισθήσεων. Η παλαιά σκέψη δεν βοηθάει πια, η κρίση τη σάρωσε· η νεωτερικότητα δείχνει το καταστροφικό της πρόσωπο, καταστρέφει στερεότυπα, αδύναμους ουμανισμούς. Η εργαλειακή σκέψη των τεχνικών του χρήματος βασίζεται σε αλγόριθμους· η ζωή εντούτοις δεν είναι γραμμική, ποτέ δεν ήταν, πόσο μάλλον οι ζωές των πολλών. Η κρίση, σαν παράδοξος ελκυστής, ανατρέπει την μεταπολεμική ισορροπία, σαρώνει τη μεταπολιτευτική νιρβάνα και τα βολικά της σχήματα, καταδεικνύει ανεπαρκείς και ανίκανες τις ηγετικές ελίτ, καταδεικνύει επίσης αδρανή και υπνώττουσα την κοινωνία. Υπό μίαν έννοια, και χωρίς να τη δικαιολογούμε, η παράλυση και οι παλινωδίες της κυβέρνησης, εξοργιστικές και τραγικές συνάμα, καθρεφτίζουν αυτή την ανημποριά, αυτό το σάστισμα – κι αυτή την ουρά της ιδιοτέλειας.

Νέα διανοητικά εργαλεία, νέες πνευματικές δυνάμεις θα αναδυθούν ασφαλώς τα επόμενα χρόνια, εδώ κι αλλού. Αλλά τώρα ζούμε την πτώση. Ακόμη.

.
(*)Kathimeini.gr – 19/08/11
.

20/08/2011 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , | 2 Σχόλια

Τα σκοτεινά παιχνίδια της Deutsche Bank

Η Deutsche Bank ως ο ενορχηστρωτής της ριψοκίνδυνης γερμανικής πολιτικής.

Η Ιταλία έχει βρεθεί τον τελευταίο καιρό στο πλευρό της Ελλάδας, όχι βέβαια από πνεύμα αλτρουισμού και αλληλεγγύης αλλά λόγω των κοινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Χαρακτηριστικό είναι το μένος με το οποίο αντιμετωπίζουν την γερμανική αδιαλλαξία. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε για παράδειγμα εδώ, παρατίθενται μερικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία όσον αφορά τον ρόλο που διαδραματίζει η Deutsche Bank στην κατάρρευση των επονομαζομένων PIIGS.

Στο άρθρο αυτό διαβάζουμε ότι:

«Πριν από τρεις σχεδόν εβδομάδες η πολυεθνική Deutsche Bank ξεφορτώνονταν 7δις ευρώ σε τίτλους του ιταλικού δημοσίου πυροδοτώντας έναν διεθνές σπιράλ πωλήσεων. Σήμερα η σταθερότητα του ιταλικού χρέους εξαρτάται από τις αγορές των ιταλικών τίτλων από την ΕΚΤ, η οποία και κρατάει ήδη 22δις. Σε ανάλογη κατάσταση βρίσκονται και άλλες χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ελλάδα και η Ιρλανδία, οι οποίες γονάτισαν εξαιτίας των πωλήσεων των χρεωγράφων τους από την Deutsche Bank, και τώρα βρίσκονται υπό την προστασία (όχι χωρίς όρους) της ΕΚΤ.»

Και συνεχίζει:

«Το δημόσιο χρέος είναι μία βρετανική επινόηση μερικών αιώνων πριν, η οποία έλαβε χώρα επίσημα υπό την αιτιολογία να μπορεί το κράτος να προμηθεύεται με δάνεια και όχι μέσω φόρων τα χρήματα που είχε ανάγκη. Στην πραγματικότητα το δημόσιο χρέος δημιουργήθηκε διότι εξυπηρετούσε τις τράπεζες ώστε να είναι σε θέση να επενδύουν ένα σημαντικό μέρος της ρευστότητάς τους σε κρατικούς τίτλους. Τίτλους που επέτρεπαν στις τράπεζες από την μία να αποσπούν σίγουρα επιτόκια, και από την άλλη να λειτουργούν ως εγγυήσεις σε περίπτωση ανάγκης. Τα τελευταία χρόνια το δημόσιο χρέος των κρατών φούσκωσε πολύ καθώς οι κυβερνήσεις είχαν ανάγκη πόρων για την σωτηρία των τραπεζών που βρέθηκαν σε κρίση εξαιτίας της φούσκας των παραγώγων. Οι τράπεζες σήμερα χωρίς ίχνος ευγνωμοσύνης, μπορούν να εκβιάζουν τις κυβερνήσεις που χρεώθηκαν εξαιτίας τους και έχουν αδράξει την ευκαιρία προκειμένου να αντικαταστήσουν τα τοξικά χαρτιά με δημόσια περιουσία. Σήμερα στην Ευρώπη, η χώρα που χρεώθηκε πιο πολύ για να σώσει τις τράπεζές της είναι η Γερμανία, η οποία οσονούπω θα βρεθεί και αυτή σε μπελάδες. Όμως οι πολυεθνικές όπως η Deutsche Bank έχουν βάλει στο στόχαστρο τις πιο αδύναμες χώρες χρησιμοποιώντας την γερμανική κυβέρνηση ως βούρδουλα.

Ορίστε γιατί επιμένουν τόσο στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και στην «απελευθέρωση» των δημοσίων υπηρεσιών, δεδομένου του ότι κάθε δημόσια επιχείρηση διαθέτει σημαντική περιουσία σε κτήρια και γη. Η ουσία των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών που επιβάλλεται από το δίδυμο Σαρκοζί-Μέρκελ συνίσταται σε πρακτικό επίπεδο στην εξώθηση των κρατών στην παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας και άλλων κερδοφόρων πολυεθνικών

Το πιο ωραίο όμως έρχεται στην συνέχεια:

«Δημοσιογραφικές έρευνες του δημοσίου γερμανικού καναλιού ARD TV τεκμηρίωσαν ότι η κυβέρνηση Μέρκελ παίρνει εντολές απευθείας από την Deutsche Bank. Απεκαλύφθη ότι ο Υπ. Οικονομικών, Schaeuble, διαχειρίστηκε την ελληνική κρίση στην βάση εγγράφων-ντιρεκτίβας επεξεργασμένων στα γραφεία της Deutsche Bank, και αυτό την στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ και των επισήμων σχολιαστών δήλωνε ότι η Μέρκελ καθοδηγείται από τον φόβο των εκλογικών αποτελεσμάτων στa ομοσπονδιακά κρατίδια Hessen και Westfalia.

Η δουλικότητα και το κλαψούρισμα της καγκελαρίου Μέρκελ προς την Deutsche Bank έλαβαν όμως εμφατικές διαστάσεις. Η ARD TV απεκάλυψε ότι το 2008, με την ευκαιρία των εβδομηντακοστών γενεθλίων του διοικητή της Deutsche Bank, Josef Ackermann, διοργανώθηκε μία γιορτή στην καγκελαρία με έξοδα της ίδιας της καγκελαρίας, δηλ. των Γερμανών φορολογουμένων. Στην Γερμανία έγιναν τα προβλέψιμα αγανακτισμένα σχόλια για τα έξοδα (πιθανότατα τοποθετημένα ως «δημοσία δαπάνη»), όμως είναι γνωστό ότι οι πλούσιοι δεν κλέβουν εξ ανάγκης αλλά από πάθος.

Ένας πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ, ο Simon Johnson, χαρακτήρισε σε μία συνέντευξή του τον Ackermann ως «τον πιο επικίνδυνο τραπεζίτη παγκοσμίως«, καθώς ο ισχυρισμός του να επιτύχει απόδοση τουλάχιστον 25% είναι εξαιρετικά επικίνδυνος και μπορεί να στηριχθεί μονάχα σε έξοδα των φορολογουμένων στην περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά. Όμως αυτό δείχνει ότι ο Ackermann έχει καταλάβει πως λειτουργεί στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός: είναι ο φορολογούμενος η αληθινή κότα που κάνει τα χρυσά αυγά, και είναι πάντα οι φτωχοί που οφείλουν να καταθέτουν την ελεημοσύνη στους πλουσίους

Το άρθρο αναφέρει ότι το τείχος του Βερολίνου αγοράστηκε από την Deutsche Bank με συμφωνία μεταξύ του τότε διοικητή της, Alfred Herrhausen, και του Γκορμπατσόφ. Ο πρώτος δολοφονήθηκε το 1989, τρεις εβδομάδες μετά την πτώση του τοίχους και η Deutsche Bank δεν πλήρωσε ποτέ το τοίχος που παρόλα αυτά περιήλθε στην ιδιοκτησία της[!]. Με απλά λόγια η τράπεζα κατάφερε να εξαπατήσει ακόμη και τον Γκορμπατσόφ.

Το άρθρο αναφέρει κλείνοντας:

«Σήμερα είναι δύσκολο να βρούμε περιπτώσεις διαφθοράς στις οποίες να μην εμπλέκεται με κάποιο τρόπο η Deutsche Bank. Ακόμη και από το υγειονομικό σκάνδαλο στο Abruzzo που παρέσυρε τον κυβερνήτη Ottaviano Del Turco δεν μπορούσε να λείπει η Deutsche Bank. Οφείλουμε σε μία πτήση στο Λονδίνο του Ottaviano del Turco, το 2006, για να συναντήσει τους επικεφαλείς της Deutsche Bank, το γεγονός ότι οι αποφάσεις της ίδιας της Deutsche Bank δεν λαμβάνονται καν στην Γερμανία αλλά στο Λονδίνο.

Σε ένα πράγμα έχει δίκιο ο πρωθυπουργός David Cameron: Το Λονδίνο βρίθει από εγκληματίες. Όμως αντί να στείλει την αστυνομία να τους ξετρυπώσει από το City, την στέλνει στα προάστια για να δείρει τον κόσμο. Τίποτα το παράξενο καθώς τον περασμένο χρόνο ο Cameron ήταν ο υποψήφιος που χρηματοδοτήθηκε επισήμως από την Deutsche Bank με όρους σχεδόν ντροπιαστικούς για αυτή την υποστήριξη.»

Πηγή

.
Σχετικά άρθρα:
.
«Η πολιτική διακήρυξη του Δ’ Ράιχ»
Ποιος ο ρόλος της Deutsche Bank στις τελευταίες δραματικές εξελίξεις; (12.05.2010)
Το «χριστουγεννιάτικο δέντρο» του συστήματος κλυδωνίζεται
.
.
_______
(*) Η επιλογή της εικόνας σε αυτό το άρθρο δεν είναι τυχαία, διότι έχει σχέση με το όνομα Ackerman. Είναι ίσως μια από αυτές τις διαβολικές συμπτώσεις της ζωής (ή μήπως δεν είναι σύμπτωση;) καθώς ο πρώτος παραγωγός που ανέβασε την θρυλική ιστορία του Αλ Καπόνε στον κινηματογράφο, το 1959, λεγόταν: Leonard Joseph Ackerman!
Ενδιαφέρον είναι επίσης, πως τον επώνυμο ρόλο στην εν λόγω ταινία ερμήνευσε ο γερμανικής καταγωγής Rod Steiger.
.

19/08/2011 Posted by | Politic | , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Τι σηματοδοτεί η απόφαση Σαρκοζί-Μέρκελ;

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια «νέα απόφαση» ή μήπως μπροστά στην κλιμακωτή ολοκλήρωση ενός «παλαιού στόχου»;

Η χθεσινή συνάντηση Σαρκοζί-Μέρκελ παρουσιάζεται από τα τοπικά αλλά και διεθνή ΜΜΕ ως κάτι καινούργιο, κάτι που προκάλεσε δήθεν έκπληξη. Πολλοί δηλώνουν μάλιστα απογοητευμένοι διότι είδαν να εξανεμίζεται η  πιθανότητα συμφωνίας για έκδοση ευρωομολόγου, κάτι το οποίο θα έδινε –όπως λένε- ανάσα στις αγορές. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Αποτέλεσε πράγματι έκπληξη η απόφαση των δύο ηγετών στο Παρίσι για μια πραγματική οικονομική διακυβέρνηση στην ευρωζώνη; Ή μήπως πρόκειται για την ολοκλήρωση κάποιων καλά σχεδιασμένων στόχων;

Ας δούμε τι δήλωνε ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης πριν ενάμιση περίπου χρόνο (βλέπε εδώ), σε εκδήλωση της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας στο Μόναχο όπου ήταν κεντρικός ομιλητής:

“Οι εξελίξεις έθεσαν στην [Ευρωπαϊκή] Ένωση επιτακτικά ένα πολιτικό δίλημμα. Θα αποδεχτεί την αναγκαιότητα μιας οικονομικής διακυβέρνησης ή θα αρκεστεί να είναι διεκπεραιωτής πολιτικών που προέκυψαν από πολύπλοκες διαδικασίες συνεννόησης και συμβιβασμών; Από την απάντησή της θα εξαρτηθεί αν θα αποκτήσει ή όχι τη δυνατότητα να παίξει παγκόσμια πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Van Rompuy πρότεινε τον Φεβρουάριο του 2010 στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να συμφωνήσει σε μια κοινή διαδικασία για τη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την ανάπτυξη και την απασχόληση. «Το σημαντικό, τόνισε, είναι να προσδιορίσουμε το πώς θα υλοποιούμε τις αποφάσεις μας. Η διακυβέρνηση αποτελεί το κλειδί».

Οι αρχηγοί κρατών και πρωθυπουργοί της ευρωζώνης έκαναν σ’ αυτό το πνεύμα στις 25 Μαρτίου μια κοινή δήλωση όπου υπογραμμίζουν την αποφασιστικότητά τους για την προώθηση «ενός ισχυρού συντονισμού των οικονομικών πολιτικών στην Ευρώπη». Για τον σκοπό αυτό θεωρούν ότι «το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο πρέπει να βελτιώσει την διακυβέρνηση της οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Αβέβαιο παραμένει εντούτοις τι επιδιώκεται συγκεκριμένα. Πρόκειται για μια ουσιαστική εναρμόνιση της οικονομικής πολιτικής ή απλώς για ένα νέο ζήτημα με το οποίο πρέπει να καταπιαστούν οι αρχηγοί των 27 κρατών-μελών;

Η Καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ έχει ήδη δηλώσει στα μέσα Φεβρουαρίου, «εμείς, (το Συμβούλιο), αποτελούμε την οικονομική διακυβέρνηση» που σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λισαβώνας θα πρέπει να δώσει στην Ένωση «τις αναγκαίες παροτρύνσεις για την ανάπτυξή της». Η πρόοδος θα ήταν μηδαμινή, αν ερμηνευθεί ο όρος «οικονομική διακυβέρνηση» κατ’ αυτό τον περιοριστικό τρόπο. Αναγκαία είναι η επέκταση των αρμοδιοτήτων της Ένωσης ώστε να είναι σε θέση να αποφασίζει όχι μόνο ζητήματα νομισματικής πολιτικής αλλά και να καθορίζει τους βασικούς κανόνες της δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής καθώς και το μακροοικονομικό πλαίσιο.

Εξίσου αναγκαίο και τουλάχιστον ισοδύναμης σημασίας είναι ακόμη ένα βήμα: Η πραγματική δυνατότητα άσκησης του συντονισμού της οικονομικής πολιτικής που δεν θα ματαιώνεται στην πράξη από τις ενστάσεις κάποιου κράτους-μέλους. Αυθεντική διακυβερνητική συνεργασία θα μπορεί να επιτελεσθεί μόνο αν δεν υποκύπτει στις μέχρι σήμερα μακρόσυρτες διαδικασίες διαβούλευσης και απόφασης. Διαφορετικά η Ένωση θα σύρεται από κρίση σε κρίση, θα σκοντάφτει σε εμπόδια και επιπλοκές που θα συνδέονται με την αδυναμία των κρατών-μελών ν’ αντιδράσουν.

Η οικονομική διακυβέρνηση μπορεί να επιδιωχθεί είτε στο πλαίσιο της ΟΝΕ είτε μέσω μιας «ενισχυμένης συνεργασίας» στην οποία θα συμμετέχουν όσοι το επιθυμούν. Η μορφή αυτή συνεργασίας προβλέπεται ήδη από τη Συνθήκη. Είναι ο προτεινόμενος τρόπος για όσα κράτη θέλουν και επιδιώκουν στους κόλπους της Ένωσης να συνεργαστούν για την επέκταση των πεδίων δράσης της χωρίς να απαιτείται η τροποποίηση της Συνθήκης. Πολλοί σχολιαστές των τελευταίων εξελίξεων στην Ένωση έχουν προτείνει αυτό το δρόμο. Κοινή τους διαπίστωση είναι ότι «έξοδος από την κρίση σημαίνει πορεία προς τα εμπρός» προς την οικονομική διακυβέρνηση και την πολιτική ενοποίηση. Αυτό το στόχο θα πρέπει να επιδιώξουμε με σοβαρότητα και επιμονή”.

Αυτά δήλωνε λοιπόν πριν από ενάμιση χρόνο το αγαπημένο παιδί των Γερμανών, που είχε αναλάβει να …εκσυγχρονίσει την Ελλάδα, με το «colpo grosso» του χρηματιστηρίου, και να την βάλει άρον-άρον στη ζώνη του Ευρώ. Και ποια ήταν η άποψη των Αμερικανών, που δηλώνουν σήμερα απογοητευμένοι από το αποτέλεσμα της συνάντησης Σαρκοζί-Μέρκελ; Ας δούμε σχετικό σχόλιο του έγκριτου Foreign Affairs (βλέπε εδώ) πριν από τέσσερεις περίπου μήνες:

“Η δημιουργία του ευρωομόλογου είναι μια πολιτικά δύσκολη μετάβαση. Θα προχωρούσε την ΕΕ προς μια παραδοσιακή κατεύθυνση μοντέλου εθνικού κράτους, και θα απαιτούσε πολύ νηφάλια ανάλυση της απαραίτητης πολιτικής ώστε να πετύχει η νέα νομισματική και οικονομική ένωση. Και αν κρίνουμε από τις τελευταίες συναντήσεις τους, οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν τη πολιτική θέληση για κάτι τέτοιο.

Ένα ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό δημοσιονομικό σύστημα απαιτεί πολιτική συναίνεση, στήριξη, και ενθουσιασμό, από πλευράς Γαλλίας και Γερμανίας. Το πρόγραμμα της κοινής αγοράς του 1986, που απορύθμισε (ελευθέρωσε) τις αγορές προϊόντων, και η Συνθήκη του Maastricht του 1992, που δημιούργησε την νομισματική ένωση, ήταν πράξεις επαναστατικές, που όμως στηρίχτηκαν σε κοινή αποδοχή μεταξύ των χωρών. Σήμερα όμως, δεν βλέπουμε κάποια σύγκλιση απόψεων, όσον αφορά πολιτικές κρατικών δαπανών, φορολογίας, και δανεισμού.

Οι αγορές δεν βλέπουν τηn ΕΕ ως ένα κράτος. Όταν η ΕΕ αμφιταλαντεύεται και κωλυσιεργεί, οι αγορές δεν ξέρουν τι μέλλει γενέσθαι. Το ευρώ αποτελεί το μόνο νόμισμα στην ιστορία, που δεν συνδέεται με μια ευρύτερη δόμηση κράτους. Αν και αποτελεί τρομερό επίτευγμα, πάσχει από την απουσία στήριξης κάποιων πολιτικών θεσμών που θα διεύρυναν την μακροοικονομική αξία του. Η ΕΕ πρέπει να αλλάξει και να ξεφύγει από τη παρούσα νομισματική ένωση, που λες και σχεδιάστηκε για ένα κόσμο όπου οι ιδιώτες και το δημόσιο δεν υπερδανείζονται, και όπου οι αγορές ποτέ δεν αμφισβητούν την ικανότητά τους για εξόφληση. Θα πρέπει να υπάρξει μια νέα πολιτική και οικονομική συνοχή, την οποία οι διεθνείς αγορές θα εμπιστεύονται, αναγνωρίζοντάς την ως παρόμοια με αυτήν ενός έθνους κράτους.

Κάτι τέτοιο, για να γίνει, θα χρειαστεί πάνω απ όλα μια αλλαγή πλεύσης της Γερμανίας. Αυτό είναι που καθιστά το όλο εγχείρημα, απαραίτητο μεν, δύσκολο δε. Πάντως είναι η μόνη ελπίδα για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της Ευρώπης.”

Θα μπορούσα να παραθέσω πληθώρα αποδείξεων, που φανερώνουν, πως η τελευταία απόφαση των δύο κορυφαίων ηγετών της ΕΕ δεν ήταν παρά ένα πρώτο σκαλοπάτι προς τον τελικό στόχο των G7 ή G20, που είναι: η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

Η πραγματικότητα δεν μπορεί άλλο να κρυφτεί. Αυτές οι λεγόμενες «συσκέψεις» και τα δήθεν «έκτακτα συνέδρια» δεν είναι παρά μόνο κάποιες τυπικές συναντήσεις για τα μάτια της κοινής γνώμης…

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

Η πραγματικότητα είναι, πως ο κάβουρας (ο απλός λαός) βράζει στο ζουμί του!

Ο μάγειρας (η παγκόσμια ελίτ) βράζοντας σιγά-σιγά το νερό (με όλες αυτές τις δήθεν διαβουλεύσεις) δεν έχει στόχο την …απόλαυση του κάβουρα (την εξεύρεση λύσης), αλλά αποκλειστικά την δική του ικανοποίηση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Θα τα καταφέρει τελικά ο μάγειρας να ολοκληρώσει το μαγείρεμα του κάβουρα ή θα βρεθεί μήπως και ο ίδιος στη χύτρα;

Πιστεύω πως αυτό σύντομα θα το δούμε, ευχόμενος μόνο να μην είμαστε κι εμείς από τη …μέσα πλευρά της χύτρας!

.

17/08/2011 Posted by | Γεωπολιτικά | , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Καλές διακοπές!

Εύχομαι μερικές ξέγνοιαστες ημέρες σε όλους τους φίλους γιατί έχουμε ανάγκη από ανανεωμένες δυνάμεις… διότι μπροστά μας είναι τα δύσκολα.

 

Πάμε στο άγνωστο

Μέσ’ τη ζωή μας την πεζή ως πότε πια κανείς να ζει
ως πότε πια κανείς να ζει μέσ’ τη ρουτίνα.
Τα χρόνια ρίχνουν στα μαλλιά μας την πλατίνα
και την ψυχή μας γερνάνε σιγά.

Ελα να φύγουμε μαζί, ακόμα τ’ όνειρο μας ζει
έλα να φύγουμε προτού κι αυτό πεθάνει
πριν το κουράγιο της ζωής μας το μαράνει
και πριν να πούμε πως είναι αργά.

Πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα
πάμε να ζήσουμε σε κόσμους μακρινούς
να βγούμε λίγο απ’ της ζωής την καταιγίδα
και να γνωρίσουμε καινούργιους ουρανούς.

Χτες πρωταντίκρισα την πρώτη μου ρυτίδα
υπάρχουν τόσα στη ζωή που δεν τα είδα.
Πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα
σε κάποια μέρη που δεν ξέρει ούτε ο νους.

(Οι στίχοι είναι του Δημήτρη Ευαγγελίδη)

***

10/08/2011 Posted by | Ευχές | , , , , | 1 σχόλιο