Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Είναι μονόδρομος η κοινωνική έκρηξη;

Είναι η Ελλάδα σε θέση να αντέξει ακόμη τις αντιπαραθέσεις των διάφορων πολιτικών ρευμάτων;

Σε περιόδους ανάπτυξης και σχετικής δημοσιονομικής ισορροπίας, ήταν εύλογο να υπάρχουν ιδεολογικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στον πληθυσμό μιας χώρας. Αυτές ήταν οι ζυμώσεις, οι οποίες παρήγαγαν τις διάφορες πολιτικές ιδεολογίες. Τα τελευταία 30 –τουλάχιστον- χρόνια, οι διαφοροποιήσεις αυτές κατέληξαν να αντιπροσωπεύονται από τον «φιλελευθερισμό» της δεξιάς, τον «σοσιαλισμό», που αντιπροσώπευε υποτίθεται το μη προνομιούχο τμήμα της μεσαίας τάξης και τρίτον, τα κόμματα της «αριστεράς» που εκπροσωπούν την λαϊκή τάξη των εργατών και των αγροτών.

Επειδή λίγο πολύ οι ίδιες αυτές ζυμώσεις είχαν αναπτυχθεί στον ευρύτερο Δυτικό κόσμο, τα διάφορα κόμματα στη χώρα μας είχαν τα αντίστοιχά τους στο εξωτερικό και αυτό που βλέπαμε να αναπτύσσεται, ήταν η χάραξη κοινής πολιτικής. Τα τελευταία χρόνια όμως, ειδικά μετά το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, άρχισαν τα πράγματα στη χώρα μας να παίρνουν μια πολύ συγκεχυμένη μορφή.

Πρώτα, το σοσιαλιστικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, άρχισε να εμφανίζει χαρακτηριστικά νεοφιλελευθερισμού. Η παραδοσιακή Δεξιά, μετά από μια περίοδο αναζήτησης νέας ταυτότητας στον υποτιθέμενο «μεσαίο χώρο», να διασπάται σε τρία μέτωπα: της «άκρας δεξιάς» (ΛΑ.Ο.Σ), του «κοινωνικού φιλελευθερισμού» της Ντόρας Μπακογιάννη, και του αντίστοιχου –λίγο ποιο συντηρητικού- του Αντώνη Σαμαρά. Στην αριστερή πτέρυγα τέλος, ένα ΚΚΕ με αραχνιασμένες πολιτικές θέσεις, ένα άλλο κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) με ποικίλες αποχρώσεις («συνιστώσες» τις ονομάσανε) και ένα νέο φυντάνι, τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, που αρχίζει να παίρνει την μορφή «μπαλαντέρ». Ποια ήταν η θέση των ψηφοφόρων σε αυτή την εξέλιξη; Αυτό που έβγαινε προς τα έξω, στα μάτια και στη συνείδηση του κόσμου, ήταν ένας πολιτικός «αχταρμάς» και αυτό αποτυπώθηκε στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, όπου αναδείχτηκε ως πλειοψηφικό πολιτικό κίνημα, το κίνημα του «κανένα». Η συνολική αποχή στις Περιφερειακές εκλογές έφτασε το 54% και στις δημοτικές το 51%.

Τα τεκταινόμενα εχθές στη Βουλή ήταν άκρως θλιβερά, διότι φανέρωσαν, πως το σύνολο των σημερινών πολιτικών της χώρας είναι πολύ κατώτερο των περιστάσεων. Ο λαός, ο οποίος έχει αρχίσει στο μεταξύ να εκδηλώνει έντονα την δυσαρέσκειά του, παρατήρησε εχθές αστείες φιγούρες να παρελαύνουν από το βήμα της Βουλής και με έντονη την ανησυχία και την ανασφάλεια στη στάση τους αλλά και στην εκφορά του λόγου, να προσπαθούν να …απολογηθούν. Έπεισαν μήπως κάποιον; Είναι αμφίβολο το αν έπεισαν ακόμη και τον εαυτό τους.

Δεν είναι απαραίτητος οποιοσδήποτε σχολιασμός για την παρέμβαση του γνωστού δημαγωγού του ΠΑΣΟΚ, ούτε για την γελοία αντίδραση του «πρωθυπουργού της χώρας», όπως και για την παιδαριώδη αποχώρηση των βουλευτών του συντηρητικού κόμματος. Το περιστατικό αυτό φανέρωσε απλά το επίπεδο της σημερινής ελληνικής πολιτικής.

Ποιος είναι δυνατόν να πιστεύει ακόμη πως οι άνθρωποι αυτοί είναι ικανοί να βγάλουν τη χώρα από την κρίση;

Δεν είναι λίγοι σήμερα αυτοί, που έχουν σχηματίσει την άποψη που έχει και ο 26χρονος Δημήτρης, τα λόγια του οποίου παραθέτει το SPIEGEL στη σημερινή του ηλεκτρονική έκδοση: «Νομίζω ότι η κοινωνία θα εκραγεί».

.

Advertisements

22/06/2011 - Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , , , , , ,

3 Σχόλια »

  1. Είναι μονόδρομος η κοινωνική έκρηξη;

    Πίνγκμπακ από news-gr.gr | 22/06/2011 | Απάντηση

  2. Νομίζω ότι ο σοσιαλισμός αποτελεί μικροαστική ιδεολογία. Οι εργάτες και οι πτωχότεροι αγρότες δεν έχουν περιθώρια να ασχοληθούν με ιδεολογίες, διότι κατά κανόνα αντιμετωπίζουν άμεσο πρόβλημα επιβιώσεως, με αποτέλεσμα αυτός ο αγώνας να απορροφά όλον τον δυναμισμό τους. Οι μικροαστοί έχουν εκτός από τον σοσιαλισμό μια ακόμη ιδεολογία, που είναι ο φασισμός. Ο φιλελευθερισμός είναι ιδεολογία των αστών και των πλουσίων και εκπροσωπείται από όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα του ελλαδικού κοινοβουλίου, από το ΚΚΕ μέχρι το Λάος, με διαφορετικούς βερμπαλισμούς και φτιασιδώματα.
    Στόχος του Πασόκ, ήταν η μεταστροφή των μικροαστών από τον σοσιαλισμό στον φασισμό. Όπως ερμήνευσε ο Νίκος Πουλατζάς τον φασισμό, στο έργο «Φασισμός και δικτατορία», οφείλουμε να κάνουμε μια διαφοροποίηση στην «άρχουσα» τάξη, η οποία ασκεί την εξουσία και την «διοικώσα» τάξη, η οποία επανδρώνει τους κρατικούς μηχανισμούς. Βασικό γνώρισμα του φασισμού, το οποίο εντοπίζει και ο Βίλχελμ Ράιχ στην «Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού», είναι η ανάδειξη της μικροαστικής τάξης σε διοικώσα τάξη. Αυτός ήταν ο λόγος, που το Πασόκ ενσωμάτωσε πληθώρα Κουκουέδων στον κρατικό μηχανισμό. Ο εκφασισμός του δημοσίου βίου είχε ως στόχο την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική διάλυση της Ελλάδος.
    Ο τίτλος της παρούσης αναρτήσεως εστιάζεται σε ένα ζήτημα κλειδί. Το ερώτημα περί αναπόφευκτου πρέπει να προχωρήσει ακόμη περισσότερο μέχρι την περίπτωση να είναι η κοινωνική έκρηξη ηθελημένη από την άρχουσα τάξη, με στόχο να δοθεί η χαριστική βολή στην διάλυση της χώρας.
    Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν σημαίνει ότι πρέπει οι λαϊκές δυνάμεις να μείνουν αδρανείς, αλλά να ενσωματώσουν και αυτήν την εκδοχή στα πλαίσια μιας απαραίτητης στρατηγικής. Διότι χωρίς στρατηγική κάθε σύγκρουση αποβαίνει άκαρπη ή έχει αρνητικές συνέπειες.

    Σχόλιο από Μποτίλια στο Πέλαγος | 22/06/2011 | Απάντηση

    • Οποιαδήποτε κίνηση που δεν έχει στρατηγική, μοιραία θα καταλήξει σε εκτόνωση χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Η όποια δυναμική, έχει ανάγκη από σχεδιασμό και συνεπή εφαρμογή αυτού του σχεδιασμού για να έχει αποτέλεσμα. Μια χουλιγκανικής μορφής εξέγερση, ή κάτι σαν το Woodstock Festival των χίπις του 1969, το μόνο που μπορεί να καταφέρει, είναι χάος και κινδυνεύει να έχει μάλιστα αρνητικά αποτελέσματα για τους εξεγερμένους.
      Το ερώτημα όμως είναι: Ποιόν θα εμπιστευτεί η σημερινή «αγανακτισμένη» λαϊκή μάζα ως ηγέτη; Διότι κακά τα ψέματα, «στρατηγική» χωρίς «στρατηγό» δεν μπορεί να υπάρξει. Έστω κι αν ο «στρατηγός» έχει συλλογική έννοια και δεν είναι οπωσδήποτε κάποιο συγκεκριμένο άτομο.
      Συμπέρασμα: Επειδή ένας τέτοιος ηγέτης δεν φαίνεται στον ορίζοντα, διότι «κάποιοι» έχουν φροντίσει να εξουδετερώσουν κάθε διεκδικητή αυτού του ρόλου, άρα οι εξεγέρσεις είναι έντεχνα δρομολογημένες, ώστε να ανατραπεί το παλιό πολιτικό σκηνικό και να εμφανιστεί τελικά μια γενικής αποδοχής λύση, η οποία θα έχει ως λάβαρο την πολυπόθητη «ΕΙΡΗΝΗ και ΑΣΦΑΛΕΙΑ». Ποιος από την λαϊκή μάζα θα τολμήσει να αντισταθεί σε μια τέτοια διέξοδο, όταν μάλιστα αυτή υποτίθεται πως είναι πρόμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Αυτή η λύση είναι έτοιμη για χρήση, και λέγεται: Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Η μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών!

      Σχόλιο από Alkimos | 22/06/2011 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s