Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Ο Όργουελ, οι γιαλαντζί επαναστάσεις και η αλήθεια

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει, τότε θα πρέπει να πάψει να μας τρομάζει ο όρος «συνωμοσιολογία» και να ανοίξουμε τους ορίζοντες σκέψεις.

Παρακολούθησα με μεγάλο ενδιαφέρον το ξέσπασμα του Πάνου Καμένου την περασμένη εβδομάδα στην Βουλή, που ήταν συνέπεια των όσων ακούστηκαν στην «απολογία» του Χάρη Καστανίδη, που αποτέλεσαν στην ουσία την αποκαθήλωση του Κώστα Σημίτη.

Είναι σημαντικό να υπάρχουν σε μια ομάδα δράσης άνθρωποι με τη δυναμική ενός Καμένου, ενός Κρανιδιώτη, ενός Γιανναρά, ενός Λαζαρίδη, ενός Λυγερού, κ.ά., καθώς και μερικών τολμηρών μπλόκερ. Δεν αρκούν όμως μια χούφτα παλληκάρια για να σώσουν  την πατρίδα… Πρέπει και η Πατρίδα να θέλει να σωθεί! Γι αυτό, το ερώτημα είναι: Είναι η Ελλάδα σήμερα μια «Πηνελόπη» που περιμένει καρτερικά τον «Οδυσσέα» ή μήπως έχει ενδώσει στα θέλγητρα των «εραστών» της;

Η Ελλάδα είναι ο λαός που την αποτελεί και πιστεύω ότι θα συμφωνήσει ο αναγνώστης αυτού του κειμένου, πως οι Έλληνες είναι σήμερα –δυστυχώς- ποιο διχασμένοι από ποτέ… Η προσωπική μου γνώμη είναι πως το πρόβλημά μας δεν είναι οι 300 της Βουλής, αλλά η αλλοπρόσαλλη πνευματική και ιδεολογική κατάσταση που επικρατεί στον ελληνικό πληθυσμό. Η ανέχεια και το «στρίμωγμα», λόγω της οικονομικής κρίσης, δεν αποτελούν το ποιο ιδανικό κίνητρο για έναν ευγενή αγώνα, διότι ο αγώνας αυτός θα είναι απλά ένας αγώνας επιβίωσης και όχι απελευθέρωσης, θα βασίζεται στους νόμους της ζούγκλας, και το χειρότερο: θα είναι χειραγωγήσιμος. Ο αγώνας απελευθέρωσης είναι ευγενής και χρειάζεται άλλου είδους θεμέλια και αυτά τα θεμέλια δεν βλέπω να υπάρχουν σήμερα στην ελληνική κοινωνία.

Ένα απλό παράδειγμα: Αν γινόταν σήμερα δημοψήφισμα και δινόταν στο λαό η δυνατότητα να αποφασίσει ανάμεσα στη διακυβέρνηση από Έλληνες πολιτικούς ή την αφομοίωση από την Ομοσπονδιακή Γερμανία –κάτι αντίστοιχο δηλαδή με αυτό που συνέβη με το κράτος της Ανατολικής Γερμανίας- ποιο πιστεύετε πως θα ήταν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Επειδή είμαι βέβαιος πως οι επισκέπτες αυτού του μπλοκ είναι ενήμεροι για το πνεύμα που επικρατεί στην ευρύτερη μάζα του ελληνικού κόσμου, πιστεύω πως θα ξέρουν πολύ καλά το τι θα διάλεγε η συντριπτική πλειοψηφία αν βρισκόταν αντιμέτωπη με μια τέτοια επιλογή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν και σήμερα σπουδαίοι Έλληνες, σπουδαία «μυαλά», καθώς και σπουδαία παλικάρια. Άνθρωποι με ικανότητες, με ιδανικά και βαθιά ριζωμένο πατριωτισμό. Όλα δείχνουν όμως, πως αυτοί είναι μια μειονότητα που δεν επαρκεί για να πολεμήσει ενάντια στα συμφέροντα ενός διεθνούς κυκλώματος απατεώνων, ενός εγχώριου διεφθαρμένου παρακράτους και μιας αποχαυνωμένης μάζας. Και για όσους ίσως δυσανασχετήσουν με τον τελευταίο χαρακτηρισμό, πληροφορώ, πως δεν αναφέρομαι μόνο στους Έλληνες αλλά στο σημερινό πόπολο διεθνώς.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, γι αυτό βλέπουμε και οι διάφορες επαναστάσεις να είναι …γιαλαντζί, οι δε «επαναστάτες» να είναι τις περισσότερες φορές …μισθοφόροι (βλέπε Σόρος).

Πως προέκυψε όμως αυτή η αποχαύνωση στον κόσμο; Να ένα αφυπνιστικό ερώτημα!

Είναι φίλοι μου ζήτημα αντανακλαστικών…

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει, τότε θα πρέπει να πάψει να μας τρομάζει ο όρος «συνωμοσιολογία» και να αρχίσουμε ίσως να λαμβάνουμε υπόψη και τα ποιο …ακραία σενάρια.

Το «ακραίο» σενάριο λοιπόν που ίσως πλησιάζει πολύ την πραγματικότητα είναι, η συσπείρωση μιας διεθνούς ελίτ με στόχο μια παγκόσμια διακυβέρνηση. Η λεγόμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων δηλαδή.

Αν συμβαίνει αυτό, τότε ο καθένας μπορεί να καταλάβει, χωρίς να έχει οπωσδήποτε κάποιες εξειδικευμένες γνώσεις, πως θα υπάρχει κοινό διεθνές σχέδιο δράσης και κοινοί στόχοι. Δεν βλέπουμε να υπάρχουν αυτά; Αναμφίβολα υπάρχουν…

Βλέπουμε πως αν οποιαδήποτε χώρα τολμήσει να αντισταθεί σε αυτά τα σχέδια ή εφαρμόζει μια πολιτική που εμποδίζει την ομαλή εξέλιξη αυτών των σχεδίων, τότε τίθεται αυτόματα σε ένα είδος «καραντίνας», μέχρις ότου κάνει τις ανάλογες προσαρμογές. Αυτό είδαμε να συμβαίνει στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ και πρόσφατα στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Λιβύη κ.λ.π. Είναι ολοφάνερο, πως στην ίδια «καραντίνα» έχει βρεθεί τώρα και η χώρα μας και δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία, πως μία είναι μόνο η διέξοδος: Ο συμβιβασμός!

Και προς τα εκεί οδεύουμε ολοταχώς…ακολουθώντας το τελευταίο «ευρωπαϊκό σύνθημα», που λέγεται τώρα: ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ.

Προκειμένου να πετύχει αυτή η ελίτ τους στόχους της έχει χρησιμοποιήσει διεθνώς όλα τα μέσα, όπως: προπαγάνδα, πλαστογραφία, παραχάραξη, προβοκάτσια, δωροδοκία, ακόμα και το έγκλημα. Έχουν επιστρατεύσει επίσης -και χρησιμοποιήσει αδίστακτα- όλη την επιστημονική γνώση, ακόμα και την …μεταφυσική και δείχνει να έχουν  καταφέρει να μπλοκάρουν τα αντανακλαστικά του μεγαλύτερου μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού, ώστε νε μην υπάρξει η οποιαδήποτε -φυσιολογική-  αντίδραση. Γι αυτό γράφω παραπάνω ότι είναι ζήτημα αντανακλαστικών.

Ένα παράδειγμα: Αν κάποιος θέλει να πιάσει μια ενοχλητική μύγα, δεν έχει παρά να την πλησιάσει με το ένα χέρι από πίσω και με το άλλο από μπροστά, η μύγα έτσι ακινητοποιείται, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει, διότι μπλοκάρονται τα αντανακλαστικά της. Κάτι ανάλογο, αλλά σίγουρα πολύ ποιο σύνθετο, έχει συμβεί και με τον παγκόσμιο πληθυσμό: Έχουν καταφέρει, με την χρησιμοποίηση 1) της ψυχαγωγίας, 2) της προμήθειας φαρμάκων, 3) της διατροφικής αλυσίδας, 4) της προπαγάνδας των ΜΜΕ, 5) τα δημοφιλή κοινωνικά δίκτυα, 6) το internet γενικά, και άλλων -γνωστών και ίσως άγνωστων- μεθόδων, να ελέγχουν τις αντιδράσεις και τα ενδιαφέροντα του κόσμου.

Δυσκολεύομαι να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα σχετικά με το αν το «1984» ήταν για τον Όργουελ μια διαίσθηση αναφορικά με τα μελλούμενα ή αν ήταν απλά μια σύμπτωση. Ίσως όμως να λειτούργησε και σαν πρότυπο για τον σχεδιασμό αυτής της Νέας Τάξης, διότι είναι ολοφάνερο πως λείπει ο οίστρος από αυτούς που απαρτίζουν την άρχουσα τάξη της αναδυόμενης …Ωκεανίας. Τα μέσα που χρησιμοποιούν για να πετύχουν τους στόχους τους μπορεί να εμπεριέχουν συστήματα προχωρημένης τεχνολογίας, αλλά στον τομέα της έμπνευσης σίγουρα υστερούν. Όλες οι κινήσεις τους είναι ωμές και τις περισσότερες φορές απάνθρωπες και …παραδόξως ΒΙΑΣΤΙΚΕΣ.

Ναι! Βιαστικές.

Για μένα αυτό είναι ποιο πολύ ένδειξη ΤΡΟΜΟΥ.

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, πως οι «άρχοντες» της Νέας Τάξης φοβούνται… Γι αυτό βιάζονται…

Το ερώτημα όμως είναι: τι φοβούνται;

Μέχρι τώρα πίστευα πως φοβούνταν τον λαό, τις μαζικές κινητοποιήσεις, τις εξεγέρσεις. Ίσως μια μαζική, καλά οργανωμένη επανάσταση. Βλέπω όμως πως έχω πέσει έξω… Ίσως πριν μερικά χρόνια να συνέβαινε αυτό. Τώρα δεν φοβούνται όμως τον κόσμο, διότι τον ελέγχουν απόλυτα. Άλλη είναι η αιτία που τους κάνει και ΤΡΕΜΟΥΝ, και αυτήν την ανακάλυψαν μάλλον στην πορεία…

Όταν είχαν θέσει πλέον τα πάντα υπό έλεγχο, τότε διαπίστωσαν πως υπάρχει κάτι το οποίο τους έχει ξεφύγει.. κι αυτό κυνηγούν τώρα με αγωνία… Αυτός είναι τώρα ο στόχος τους!

Τερματίζω αυτό το άρθρο εδώ, αφήνοντας εσάς τους αναγνώστες μετέωρους, θέλοντας να αποφύγω το στίγμα του συνωμοσιολόγου, αλλά και θέλοντας να δώσω την ώθηση στον καθένα που …το ψάχνει, να ξεπεράσει τις όποιες αγκυλώσεις και να ανοίξει τους ορίζοντες και να διευρύνει τους τομείς έρευνας.

Επιμένω όμως: Μακριά από την μεταφυσική, τον πνευματισμό και την παραψυχολογία.

Δεν είναι αυτός χώρος έρευνας. Αυτά είναι παγίδα, είναι «κινούμενη άμμος»!

Μακριά επίσης από τις φαντασιώσεις για «περασμένα μεγαλεία» και τις …«γιαλαντζί» επαναστάσεις, διότι ίσως χυθεί και άσκοπα αίμα. Το παιχνίδι είναι ολοφάνερα στυμμένο και οι δήθεν πρωταγωνιστές δεν είναι παρά μαριονέττες. Αλλού είναι σήμερα τα κέντρα αποφάσεων…

Η απελευθέρωση, αν μπορεί να υπάρξει κάποια, τότε αυτή θα πρέπει να συμβεί πρώτα μέσα μας και θα πρέπει να είναι στέρεα θεμελιωμένη στην αλήθεια, και η αλήθεια βρίσκεται πολύ ποιο κοντά απ’ ό,τι μερικές φορές φανταζόμαστε.

Η μόνη κίνηση που ίσως χρειάζεται να κάνουμε, είναι:

Να αφήσουμε τις πέτρες και να ανοίξουμε …το φως!

.

Advertisements

18/05/2011 - Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , ,

16 Σχόλια »

  1. Αν ανοίξουμε το φώς θα αρχίσουν οι κατσαρίδες να τρέχουν για να κρυφτούν.
    Μόνος στόχος αυτήν τη περίοδο είναι να σπάσουν τη λάμπα.

    Σχόλιο από Orestios | 19/05/2011 | Απάντηση

    • Συμφωνώ εν μέρη μαζί σου σχετικά με τον στόχο! Πιστεύω όμως ότι προλαβαίνουμε ακόμη… αρκεί να μη σκοντάψουμε στα «εμπόδια».

      Σχόλιο από Alkimos | 19/05/2011 | Απάντηση

  2. Ο Όργουελ, οι γιαλαντζί επαναστάσεις και η αλήθεια

    Πίνγκμπακ από αἰέν ἀριστεύειν | 19/05/2011 | Απάντηση

  3. Πολύ καλό, αναδημοσιεύτηκε εδώ… Να αφήσουμε τις πέτρες και να ανοίξουμε… το φως!

    Σχόλιο από apneagr | 19/05/2011 | Απάντηση

  4. Να αφήσουμε τις πέτρες και να ανοίξουμε… το φως!

    Πίνγκμπακ από Journalism Online | 19/05/2011 | Απάντηση

  5. Να αφήσουμε τις πέτρες και να ανοίξουμε… το φως!

    Πίνγκμπακ από news-gr.gr | 19/05/2011 | Απάντηση

  6. Οπωσδήποτε ένα ακόμη άρθρο με γόνιμο προβληματισμό. Θέτει/εντοπίζει αρκετά από τα βασικά ερωτήματα που αφορούν το ζήτημα της διεξόδου.
    Όμως, όταν ένα ερώτημα τίθεται με αναφανδόν εύστοχο τρόπο, οδηγεί – περισσότερο η λιγότερο γρήγορα – στην απάντηση. Το γεγονός, ότι δεν δυνάμεθα ακόμη να καταλήξουμε σε ρεαλιστική προοπτική διεξόδου, δείχνει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να επεξεργαστούμε περαιτέρω τους προβληματισμούς μας.
    Η προσπάθεια να τεθούν κάποια όρια στους τομείς, που θα ήταν σκόπιμο να αναπτυχθεί ο προβληματισμός, φρονώ ότι δεν είναι παραγωγικός. Αυτό που καθιστά αποτελεσματικό κάποιο προβληματισμό δεν είναι ο χώρος – η περιοχή αναζήτησης δηλαδή που αυτός αναπτύσσεται. Καθοριστικό στοιχείο για την καρποφορία του θεωρώ τον τρόπο: Την συνέπεια σκέψης (και δράσης) τον γνωσιολογικό εξοπλισμό, την τόλμη υπέρβασης έναντι της πεπατημένης, την πρωτοτυπία έναντι του αναμασήματος παλαιών σταθερών, το αποσκοπούμενο βάθος, την συστηματική εμμονή σε άξονες, στους οποίους η αποκτηθείσα πείρα αποδίδει βαρύτητα.
    Ο Χρήστος Γιανναράς συχνά αναφέρεται στην «μέση κατά κεφαλήν καλλιέργεια». Οπωσδήποτε η έννοια αυτή αναφέρεται στην προσπόρευση μιας κρίσιμης μάζας. Όμως δευτερευόντως. Διότι ο μέσος προηγμένος νους είναι μεν εις θέσιν να κοινωνικοποιήσει υπάρχουσες προτάσεις λύσεων, όχι όμως να τις εκπονήσει. Στο καθήκον αυτό δύναται να ανταποκριθεί σπανίως ο άκρως προεξέχων νους, αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως πνευματική πρωτοπορία. Αναμφίβολα, η χώρα διαθέτει ικανές προσωπικότητες, όπως διαπιστώνει το άρθρο εισαγωγικώς. Η αποκρυστάλλωση όμως μιας πνευματικής πρωτοπορίας προϋποθέτει την αντίστοιχη στόχευση.Πάσα άλλη πρακτική εξαντλείται στα προσωπικά ή παραταξιακά όρια. Φυσικά ως έσχατη υπάρχουσα ελπίδα παραμένει κάποια υπέρμετρα χαρισματική φυσιογνωμία, τουλάχιστον στα μυθιστορήματα του Ρομπέν των Δασών.
    Όσο αφορά την συγγραφή του 1984: Η έμπνευση, όταν στεφανώνει την επίγνωση η οποία κατακτήθηκε από ένα αγώνα ζωής, είναι εις θέσιν να μετουσιώνει την σύμπτωση μέσω της διαίσθησης. Η αξία όμως της λογοτεχνίας δεν δύναται να ξεπερνά τα όρια της παιδαγωγικής προειδοποίησης, της διαφωτιστικής ερμηνείας καταστάσεων, καθώς και την αγκύρωση μηνυμάτων στο ασυνείδητο μέσω συμβολισμών. Όσο τεράστια κι αν είναι η αξία της, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την θεωρία και την πρακτική της διεξαγωγής ανατροπών. Αποτελεί το όργωμα του εδάφους επί το οποίου καλούμεθα να ριφθεί και να καρποφορήσει η συγκεκριμένη σπορά πρετοιμασίας και διεξαγωγής της ανατροπής.

    Σχόλιο από Μποτίλια στο Πέλαγος | 19/05/2011 | Απάντηση

    • Η πνευματική καλλιέργεια φίλε μου για να είναι αποτελεσματική δεν μπορεί να γίνει διά της βίας… Διότι σε αυτή την περίπτωση θα μιλάμε τότε για «βιασμό». Η πνευματική καλλιέργεια απαιτεί θέληση και προσπάθεια και πάνω απ’ όλα μέθοδο. Τότε μόνο θα είναι παραγωγικό και άρα χρήσιμο το αποτέλεσμα. Αυτό που βλέπουμε όμως δυστυχώς να συμβαίνει στον τόπο μας είναι μια άναρχη συσσώρευση γνώσης μάλλον, δηλαδή σπορά, παρά καλλιέργεια. Το κίνητρο είναι τις περισσότερες φορές όχι η αναζήτηση της αλήθειας, αλλά μάλλον η αναζήτηση στοιχείων που θα ενισχύουν το ΕΓΩ ή –στην «καλύτερη» περίπτωση- το ΕΜΕΙΣ, που είναι στην ουσία πάλι συγκαλυμμένο το ΕΓΩ. Με τέτοιες εμμονές πώς είναι δυνατόν να καλλιεργηθεί ένας άνθρωπος, να καταλήξει σε υγιή συμπεράσματα; Η αλήθεια –που φτάνει κάποιος σ’ αυτήν μέσα από την έρευνα και την μεθοδική καλλιέργεια- είναι ελευθερία, και η ελευθερία θέλει ΑΡΕΤΗ και ΤΟΛΜΗ, όπως πολύ σωστά είχε συμπεράνει ο Ανδρέα Κάλβος. Είναι η «αρετή» και η «τόλμη» ιδιότητες που χαρακτηρίζουν σήμερα την πλειονότητα των Ελλήνων;

      Σχόλιο από Alkimos | 23/05/2011 | Απάντηση

  7. «κι αυτό κυνηγούν τώρα με αγωνία…»
    Σωστά. Όμως εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί αυτή η πίεση χρόνου που κινδυνεύει να τα τινάξει στο τέλος όλα στον αέρα. Γιατί η βιασύνη? Υπάρχει χρονικό όριο? Ή κυνηγάει ο ένας να προλάβει τον άλλο γιατί δεν είναι πιά ενιαίος ο σχεδιασμός?

    Σχόλιο από skeptiki | 23/05/2011 | Απάντηση

    • Αυτό που προκαλεί την σύγχυση είναι το ότι υπάρχουν στην πραγματικότητα δύο βασικοί αντιμαχόμενοι πόλοι. Γι αυτό κινούνται τα πράγματα κάπως ασύμμετρα. Οι δύο αυτές αντιμαχόμενες πλευρές έχουν διαφορετικούς προσανατολισμούς και στόχους, αλλά αυτό που τους ενώνει είναι το ότι έχουν κοινές εξαρτήσεις και κοινούς εχθρούς. Οι αντίπαλοι αυτοί δεν προσδιορίζονται οπωσδήποτε από κάποιες εθνότητες, αν και είναι όντως οι κυρίαρχες δυνάμεις σε κάποιες ομάδες εθνών. Οι εκπρόσωποί τους βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλα τα έθνη και έχουν ενεργό ρόλο στα διάφορα κέντρα αποφάσεων (Προσοχή: Δεν αναφέρομαι στον Σιωνισμό, αυτοί αποτελούν πλέον μια παρωχημένη δυναμική, αν και δεν είναι ασήμαντος ο ρόλος τους στις παγκόσμιες εξελίξεις). Το σημείο που θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα είναι, πως δεν έχουν ακόμη ξεχωρίσει τα στρατόπεδα. Δεν έχουν ακόμη παραταχθεί σε θέση μάχης, και δεν έχει επίσης ακόμη ετοιμαστεί το εκάστοτε τελικό σχέδιο δράσης. Προς το παρών φαίνεται να βρίσκονται συσπειρωμένοι σε κοινό μέτωπο, αν και διαπιστώνονται συχνά οι διαφορετικές απόψεις σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις και τη στρατηγική…
      Όλα δείχνουν όμως, πως δεν είμαστε πολύ μακριά, από την στιγμή που θα ξεχωρίσουν οι δυνάμεις αυτές τα στρατόπεδά τους και θα κάνουν τότε δυναμικά την εμφάνισή τους.
      Ο λαός μας βρίσκεται οικτρά διχασμένος ανάμεσα σε αυτές τις δυο δυνάμεις και αυτό δεν μπορεί να έχει καλό αποτέλεσμα. Η μόνη -φαινομενικά- σταθεροποιητική λύση, είναι: Η αυτονόμηση κάποιων περιοχών, προκειμένου να «μαντρωθούν» έτσι οι διαφορετικές κυρίαρχες τάσεις στον τόπο μας.
      Ελπίζω να μη σε μπέρδεψα περισσότερο…

      Σχόλιο από Alkimos | 23/05/2011 | Απάντηση

      • Δεν με μπέρδεψες αν και νομίζω ότι είναι πλασματικοί οι 2 πόλοι στην ουσία είναι παραπάνω (στην τελική ευθεία οι «συμμαχίες» θα διασπαστούν από απληστία πιθανώς, είναι ανθρώπινο γονίδιο όχι Ελληνικό 🙂
        Δεν καταλαβαίνω τον αγώνα δρόμου. Επιταχύνει απελπιστικά τα τελευταία δύο χρόνια και πια πιέζει με στοιχεία πανικού. Σαν να υπάρχει μιά σημαντική καθυστέρηση ή να προλάβει τι, κάτι άλλο που ολοκληρώνεται? Γιατί? Αρχικά νόμιζα ότι δεν περίμεναν την γρήγορη ανάκαμψη της Ρωσίας το »ανοιγμα» και τις συμμαχίες της σε πολλά ταμπλώ…. Αλλά δεν φτάνει για εξήγηση… Δεν εξηγεί την αίσθηση πανικού.

        Σχόλιο από skeptiki | 23/05/2011 | Απάντηση

        • Απάντηση σ’ αυτή την απορία υπάρχει, αλλά δεν είναι εύκολο να δοθεί δημόσια, μέσα από ένα μπλοκ, διότι θα προκαλέσει δυσφορία σε πολλούς και θα χάσει το θέμα την σοβαρότητά του. Θα προσπαθήσω μόνο να δώσω ίσως μια κατεύθυνση, θέτοντας ένα ερώτημα: Ποιο στοιχείο είναι αυτό που το πλεόνασμά του διασφαλίζει την υπεροχή μιας υπερδύναμης έναντι μιας άλλης;
          Έ, η υπεροχή σε αυτό το στοιχείο έχει διαπιστωθεί πρόσφατα ότι βρίσκεται εκτός ανθρωπίνου ελέγχου!

          (Μια πρόσθετη βοήθεια: Τι παράγει η εξαΰλωση σύμφωνα με τον Αϊνστάιν;)

          Για να δείς πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος να εξαχρειωθεί ένα τόσο σοβαρό θέμα προβάλλοντάς το μέσα από το δημόσιο χώρο μιας ιστοσελίδας, σε παραπέμπω σε ένα άρθρο ενός διακεκριμένου επιστήμονα, ο οποίος –ως φανατικός αριστερός, άρα υλιστής- επιχειρεί να ισοπεδώσει κάθε επιστημονική άποψη η οποία δεν συνάδει με την «θρησκευτική του αφοσίωση» στην αναπόδεικτη θεωρία της εξέλιξης: http://www.imerisia.gr/

          Σχόλιο από Alkimos | 23/05/2011 | Απάντηση

  8. Tevatron, CERN, πολύ επιστημονική αγωνία και αγώνας δρόμου τελευταία…. Να που ξαναγυρίζουμε στον Αινστάιν… και στο: ο Θεός υπάρχει, 🙂 , το θέμα είναι τι είναι «Θεός» 🙂
    Παραδοσιακά αυτό που δεν μπορούσαν να ελέγξουν οι κοινωνίες…..
    Πάντως….
    Ο απόλυτος έλεγχος του κόσμου (πρακτικά ανέφικτος) η αλαζονία, ο παραλογισμός, η αμετροέπεια που κυριαρχούν πιά σε τι βοηθάει την εξασφάλιση του στοιχείου «υπεροχής»?

    Σχόλιο από skeptiki | 23/05/2011 | Απάντηση

    • Μια πανάρχαια επιδίωξη, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η αιτία του κακού! Όταν καταφέρουμε να προσδιορίσουμε την αρχή της, τότε θα έχουμε βρει και την άκρη του Μίτου της Αριάδνης…

      Σχόλιο από Alkimos | 23/05/2011 | Απάντηση

  9. H εξαΰλωση παράγει φωτόνια.
    Το φως είναι ενέργεια, που σίγουρα η επάρκειά της δίνει υπεροχή.
    Είναι όμως και πληροφορία, που επίσης δίνει υπεροχή.
    Αν ελέγξουμε την ταχύτητα του φωτός, ελέγχουμε τον χώρο και τον χρόνο.
    Το πιο γρήγορο πράμα όμως είναι η σκέψη που, απ΄ο,τι φαίνεται, είναι κβαντικά συνδεδεμένη με τα πάντα (όπως και το φως).
    ………….
    Γι’ αυτό τόσο μεγάλη πρεμούρα για την αποβλάκωση μας; Γι’ αυτό τόσο πολύ αλουμίνιο στην ατμόσφαιρα και τέτοια βιασύνη να μας τσιπώσουν; Για να μην κάνουμε «παράσιτα»;
    …………
    Μπερδεύτηκα.
    Αν μίλαγες λίγο πιο καθαρά, τι καλά που θά’ταν.
    ………….

    «βρίσκεται εκτός ανθρωπίνου ελέγχου»
    …εντός/εκτός μη ανθρωπίνου;…

    Ουμφ! Τι να εννοείς άραγε;
    ………………

    «κοινές εξαρτήσεις και κοινούς εχθρούς»
    Όπως;;;;
    ………………..

    «πανάρχαια επιδίωξη»
    Την μόνη πανάρχαια επιδίωξη που ξέρω εγώ, είναι η προσπάθεια ελέγχου-διαμόρφωσης της πραγματικότητας. Αν αυτό είναι το ζητούμενο που υπονοείς, πφφφφ… πάλι θα φάνε τα μούτρα τους. Πως μπορεί να φαντάζονται ότι το περιεχόμενο θα ελέγξει το περιέχον; Τόση έπαρση οδηγεί στην παράνοια και κατ’ επέκτασιν στην ηλιθιότητα.
    Αλίμονο μόνο στα θύματα που αφήνουν πίσω τους. Ο Αριστοτέλης όμως έλεγε πως το σύμπαν είναι δίκαιο κι εγώ τον πιστεύω.

    *Συγγνώμη για το ασυνάρτητο σεντόνι, αλλά μ’ έβαλες στην μπρίζα. 🙂

    Σχόλιο από mnk | 27/05/2011 | Απάντηση

  10. Υ.Γ. πανάρχαιες επιδιώξεις: άστρα, αθανασία

    Σχόλιο από mnk | 27/05/2011 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s