Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Η «πράσινη ανάπτυξη» και οι Business των Παπανδρέου

Ο Ανδρίκος Παπανδρέου πίσω από το «πράσινο» κερδοσκοπικό φόρουμ πολυεθνικών και τραπεζών.

Το Σάββατο 23 Οκτωβρίου θα διεξαχθεί στην Αθήνα, το πρώτο Επενδυτικό Φόρουμ για την Πράσινη Ανάπτυξη στη Μεσόγειο, με ατζέντα τη χρηματοδότηση «πράσινων» επενδύσεων. Πρόκειται για ένα πραγματικό μπίζνεςπάρτυ στο οποίο θα συμμετέχουν ο Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, Πρωθυπουργοί και Υπουργοί χωρών, τραπεζίτες και στελέχη πολυεθνικών.

Το πάρτυ αυτό διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕΠ) αλλά και από  το Ινστιτούτο για το Κλίμα και την Ενεργειακή Ασφάλεια (i4cense). Το «Ινστιτούτο» αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από μια ΜΚΟ, στην οποία Ιδρυτής και Πρόεδρος είναι ο αδελφός του Πρωθυπουργού, Ανδρίκος Παπανδρέου! Τελικά, από ότι φαίνεται η οικογενειοκρατία δεν υπάρχει μόνο στη Βόρεια Κορέα!     

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το επενδυτικό αυτό φόρουμ, «πάει πακέτο» και στηρίζεται ουσιαστικά, από την πολυδιαφημισμένη από την Κυβέρνηση Σύνοδο Κορυφής για την Κλιματική Αλλαγή, η οποία πραγματοποιείται αύριο Παρασκευή στην Αθήνα. Η Σύνοδος μάλιστα αυτή, πραγματοποιείται κατόπιν πρόσκλησης του Πρωθυπουργού και συνδιοργανώνεται από τα Υπουργεία Εξωτερικών και Περιβάλλοντος, δηλαδή με λεφτά του ελληνικού λαού!

Με άλλα λόγια, βλέπουμε πως η Κυβέρνηση του περιβαλοντοκτόνου fast track και ειδικότερα ο Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, προσπαθούν να παίξουν ρόλο «μεσιτών», σε πολυεθνικά επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία επιθυμούν παράλληλα να διαφημίσουν τη δήθεν «πράσινη ευαισθησία» τους! Με μπόλικη μάλιστα δόση οικογενειοκρατίας…

Λίγα λόγια για την ΜΚΟ i4sence 

H i4cense (Institute for Climate and Energy Security) είναι μια ΜΚΟ, η οποία δραστηριοποιείται στη Μεσόγειο και την Νοτιοανατολική Ευρώπη. Διακηρυγμένος σκοπός της, είναι η «προώθηση αποτελεσματικών πρωτοβουλιών για το κλίμα και την ενεργειακή ασφάλεια στην Μεσόγειο». Με άλλα λόγια, προσπαθεί να παίξει το ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ κυβερνήσεων και πολυεθνικών εταιρειών, με σκοπό την υλοποίηση «πράσινων» επενδυτικών σχεδίων.

Πηγή

.

Σχετικό άρθρο: Από τον σιδηρόδρομο, στο Desertec

.

21/10/2010 Posted by | Politic | , , , , , , , | 1 σχόλιο

2.500 χρόνια από τη Μάχη του Μαραθώνα

Πολιτιστικές εκδηλώσεις για τον εορτασμό από τα 2.500 χρόνια της Μάχης του Μαραθώνα.

Σε λίγες μέρες (στις 31 Οκτωβρίου), o κλασσικὸς μαραθώνιος δρόμος θα είναι μια σπουδαία τελετή τιμής, από ολόκληρη την ανθρωπότητα, στους άνδρες εκείνους που με το αίμα τους θεμελίωσαν τον δυτικό πολιτισμό. Ένα πολιτιστικό γεγονός μεγάλης σημασίας για τον ελληνισμό, που δεν βλέπω όμως να του έχει δοθεί η ανάλογη δημοσιότητα που του αρμόζει.

Διεθνείς προσωπικότητες που «τρέχουν» σε εικαστικό διάλογο, το ντεμπούτο μιας μαρμάρινης Νίκης ηλικίας 2.500 ετών, έκθεση για τη δημοκρατία και µία όπερα συνθέτουν τις εκδηλώσεις για τον εορτασμό από τα 2.500 χρόνια της Μάχης του Μαραθώνα.

Πολλές είναι οι προσωπικότητες της τέχνης (κυρίως) και των γραμμάτων που έχουν ήδη κλείσει εισιτήριο για την 31η Οκτωβρίου για να διασταυρώσουν τα ξίφη τους στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, στο πλαίσιο του μαραθώνιου λόγου, μεταξύ αυτών είναι οι Ντέιβιντ Έϊντιν, Νικολάους Χιρς, Χουάνγκ Γιονγκ Πινγκ, ενώ το «παρών» θα δώσουν Έλληνες από διαφορετικά πεδία και γενιές, όπως οι Βλάσης Κανιάρης, Ανδρέας Αγγελιδάκης, Ζυράνα Ζατέλλη, Αντώνης Λιάκος, Κωστής Βελώνης, Αθανάσιος Αργιανάς, Νίκος Αλεξίου, Λήδα Παπακωνσταντίνου, ενώ ανοιχτό είναι μέχρι την τελευταία στιγμή το ενδεχόμενο να συμμετέχουν ο Κώστας Γαβράς και η Λίντα Μπένκλις.

Οι πολιτιστικές δράσεις όμως για τις ημέρες που το μεγάλο αθλητικό γεγονός θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα δεν περιορίζονται στο Μarathon Ρroject. Το Σάββατο (23/10) εγκαινιάζεται στο Ζάππειο η έκθεση του Σπύρου Μερκούρη «Δημοκρατία και Μάχη του Μαραθώνα», όπου θα παρουσιαστούν οι δύο πολιτισμοί: ελληνικός και περσικός, που αναμετρήθηκαν στη μάχη. Οι λόγοι της νίκης των Αθηναίων, οι ιστορικές και πολιτικές εξελίξεις μετά τη μάχη, αλλά και οι αναφορές της στη σύγχρονη τέχνη, όπως παρουσιάζονται μέσα από αντίγραφα αρχαιοτήτων και οπτικοακουστικό υλικό, συνθέτουν την έκθεση για την οποία έχει συνεργαστεί και η αρχαιολόγος Έρση Σπαθάρη.

Περισσότερα για τις εκδηλώσεις εδώ:

.

20/10/2010 Posted by | Culture | , , , , | 1 σχόλιο

Η δραστηριότητα των μπλόγκερ αρχίζει να κερδίζει έδαφος

Δημοσιογραφικό βραβείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε μπλόγκερ.

Ο James Clive-Matthews από τη Μεγάλη Βρετανία κέρδισε το βραβείο στην κατηγορία του διαδικτύου για το άρθρο του «EUtopia – Τι ποσοστό της νομοθεσίας προέρχεται από την ΕΕ», που αναρτήθηκε σε ιστολόγιο (blog). Σύμφωνα με την κριτική επιτροπή, ο δημοσιογράφος έχει κάνει μία «εκπληκτική ερευνητική δουλειά» και το άρθρο του είναι όχι μόνο «κατατοπιστικό και ενδιαφέρον», αλλά και πολύ «κατανοητό, πειστικό και με μία δόση χιούμορ». Ο δημοσιογράφος, ο οποίος είναι «ένας από τους λίγους »μπλόγκερς» που ασχολούνται σοβαρά με την κάλυψη θεμάτων της ΕΕ», έκανε μία πολύ σοβαρή στατιστική και συγκριτική εργασία, η οποία όμως παράλληλα «διαβάζεται πολύ ευχάριστα».

Απονέμοντας το βραβείο, ο Πρόεδρος του ΕΚ Jerzy Buzek, δήλωσε: «Το ΕΚ, με την απόφαση του να δημιουργήσει αυτό το βραβείο, θέλει να προωθήσει την κριτική και αμερόληπτη δημοσιογραφία. Γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι να προσπαθεί κανείς να εξηγήσει τί κάνει η Ευρώπη, τις πολιτικές και τις αποφάσεις της. Εντούτοις, αυτό είναι ζωτικής σημασίας».

«Προέρχομαι από μία χώρα όπου για περίπου πενήντα χρόνια οι δημοσιογράφοι δεν είχαν το δικαίωμα να δημοσιοποιήσουν αυτά που έβλεπαν, να γράψουν αυτά που σκέφτονταν και να μιλήσουν ανοικτά για αυτά που ένιωθαν. Γνωρίζω πόσο πολύτιμες είναι αυτές οι αξίες• αυτές οι κοινές ευρωπαϊκές αξίες. Πιστεύω ότι είναι ακόμη πιο σημαντικό να ακούμε αυτούς που εκφράζονται με κριτικό τρόπο, γιατί αυτοί πραγματοποιούν ένα είδος ελέγχου και μας αναγκάζουν να εξηγήσουμε τις πολιτικές μας καλύτερα και ορισμένες φορές βοηθούν στο να αναγνωριστούν κάποια λάθη που ίσως να έχουμε κάνει».

Το Βραβείο Δημοσιογραφίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απονεμήθηκε την Τετάρτη (13.10.10) το πρωί σε δημοσιογράφους από την Πολωνία, τη Σουηδία, την Ουγγαρία και τη ΜΒ στις τέσσερις κατηγορίες γραπτού Τύπου, ραδιοφώνου, τηλεόρασης και διαδικτύου. Ο νικητής σε κάθε κατηγορία βραβεύθηκε με €5000.

Πηγή

.
Σχόλιο:
.
Οι διακρίσεις για τους μπλόγκερ έχουν ξεκινήσει βέβαια από καιρό, βλέπε για παράδειγμα εδώ:
Μεγάλο βραβείο του Τύπου στους Ιρανούς μπλόγκερ
Γιοάνι Σάντσες: η διάσημη μπλόγκερ που πολεμά τον Κάστρο
Το αξιόλογο όμως με την τελευταία είναι, ότι προέρχεται από τον χώρο από τον οποίο αντιμετώπιζε το μπλόκινγκ τελευταία απειλές χειραγώγησης. Γεγονός είναι βέβαια ότι ένα βραβείο (ή ίσως και περισσότερα στο μέλλον) μπορεί να αποτελεί και ένα είδος πολύ ύπουλης στρατηγικής, που αποσκοπεί στο ίδιο αλλά δια της τεθλασμένης…
.
Άρα χρειάζεται μεγάλη προσοχή και όχι υπερβολική ευφορία.

.

19/10/2010 Posted by | Blogging | , , | Σχολιάστε

Σκιαγραφώντας το νέο πρόσωπο του φασισμού

Οι οριακές ισορροπίες της σύγχρονης πολιτικής και η αναζήτηση του ακροδεξιού χώρου για νέο προφίλ.

Σκιαγραφώντας το προφίλ της μεταπολεμικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η Βασιλική Γεωργιάδου κάνει διάκριση ανάμεσα στο νεοφασιστικό και το μεταφασιστικό ρεύμα. «Το πρώτο ταυτίζεται με τον πολιτικό εξτρεμισμό και το δεύτερο με την ενσωμάτωση στη δημοκρατική τάξη. Εξετάζοντας τον ακροδεξιό χώρο διαπιστώνουμε ότι δεν αποκρυσταλλώνονται καθαρές μορφές του ενός ή του άλλου τύπου. Κόμματα με νεοφασιστικό προφίλ επιδιώκουν και την άσκηση πολιτικής πρόκλησης και την πολιτική ενσωμάτωση. Κόμματα με μεταφασιστικό προφίλ λειτουργούν συχνά ως μετριοπαθές κέλυφος του πολιτικού εξτρεμισμού». (Τι θρέφει την ακροδεξιά;)

Αυτή η ανάγκη να κρύψουν τον εξτρεμισμό τους κάτω από το μανδύα της μετριοπάθειας έχει οδηγήσει τους πολιτικούς επιστήμονες να συμπεράνουν ότι τα ακροδεξιά κόμματα τα χαρακτηρίζει ένα συνοθύλευμα ανόμοιων πολιτικών στοιχείων:

“Η ακροδεξιά σε επίπεδο ιδεολογικού λόγου, θέσεων πολιτικής και προγραμματικών στοχεύσεων όπως και σε επίπεδο εκλογικής απήχησης παρουσιάζεται ως ένα μείγμα ετερόκλητων στοιχείων. Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου και από περίπτωση σε περίπτωση, η ποιότητα του μεταβάλλεται και τροποποιούνται οι ποσοτικές αναλογίες που συναρθρώνεται στον ακροδεξιό κορμό. Έτσι αν τη δεκαετία το 70 η νέα άκρα Δεξιά συνδύαζε οικονομικό φιλελευθερισμό με πολιτικό αυταρχισμό, αυτό σήμερα είναι ξεπερασμένο. Στη δεκαετία του 90 δεσπόζουσα σημασία προβάλλει ο συνδυασμός αριστερόστροφων αιτημάτων με υπερσυντηρητικά δεξιόστροφα πολιτικά και πολιτισμικά πρότυπα.”(B. Γεωργιάδου-2004)

Ναι μεν είναι υπέρ του κοινωνικού προστατευτισμού, ωστόσο δεσπόζουσα θέση κατέχουν  τα «εθνοθρησκευτικά και εθνοπολιτιστικά κριτήρια επιλεκτικής κοινωνικής φροντίδας».

Προβάλλουν το σοβινισμό της κοινωνικής πρόνοιας, τη κλειστή εθνοπολιτιστική κοινότητα και το ισχυρό κράτος με δεσπόζουσα θέση τη ξενοφοβία και το διαφορικό ρατσισμό μέσα από τον αποκλεισμό των μεταναστών ή τουλάχιστον θέτοντας τους στο περιθώριο. “Σκοπός είναι να διαφυλάξει (το ακροδεξιό κόμμα) αυτό το χαρακτήρα ακόμα κι αν χρειαστεί να περιοριστεί η ατομική αυτονομία στις πολιτισμικές εκφράσεις του πληθυσμού προωθώντας το κοινό καλό της κλειστής εθνοπολιτιστικής κοινότητας και όχι το συλλογικό συμφέρον (περιορισμό και απαξίωση των διαμεσολαβητικών θεσμών) των οργανωμένων αλλά εθνοπολιτιστικά αδιάφορων κοινωνικο-οικονομικών συμφερόντων.”(Kitscel and McGann-1995)

Η ουσία τελικά είναι ότι αν και παρουσιάζονται ως μετριοπαθή, όπως τονίζει ο Minkenberg, «οι οργανώσεις και τα κόμματα της ακροδεξιάς δεν υπερασπίζονται παρά την προσαρμογή της υφιστάμενης δημοκρατικής πραγματικότητας στα πρότυπα ενός επιλεκτικού εθνολαϊκού καθεστώτος (που εφαρμόζει πολιτισμικές ή άλλες διακρίσεις στην εφαρμογή των αρχών του). Ένα τέτοιο καθεστώς, ακόμη κι αν τυπικά συμμερίζεται τη δημοκρατική αρχή και κινείται εντός του πλαισίου της υφιστάμενης τάξης, ακροβατεί στην οριογραμμή των εφαρμοζόμενων αξιών και ιδεωδών της.»(Minkenberg.-2001)

Αν η επανάληψη του κλασικού φασισμού δεν είναι δυνατή, τουλάχιστον στη παρούσα φάση, ωστόσο η άνοδος της ακροδεξιάς στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή ωθεί το πολιτικό σκηνικό στην υιοθέτηση ακραίας πολιτικής ατζέντας (δημόσια ασφάλεια και τάξη, μεταναστευτικό, εγκληματικότητα) και πολώνει τη κοινωνική σύγκρουση με τα τάγματα εφόδου να υποδαυλίζουν ένα κλίμα πολιτικού αυταρχισμού όπως στη περίπτωση του Αγίου Παντελεήμονα. Όσο η κρίση οξύνεται επηρεάζοντας όλο και περισσότερο μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού και όσο η Αριστερά παραμένει παραγκωνισμένη [η εθελούσια] στο περιθώριο χωρίς μια συνεκτική ταξική πολιτική, ικανή να εκφράσει τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, η πολιτική ζωή θα παρεκκλίνει συνεχώς στον πολιτικό αυταρχισμό και σοβινισμό ενώ η κοινωνία θα ρέπει όλο και περισσότερο στη σήψη της δημαγωγίας και του καλυμμένου φασισμού της ακροδεξιάς του ΛΑ.Ο.Σ.

Είναι όλα αυτά η φυσική εξέλιξη της πολιτικής ή μήπως ζούμε στην εποχή μιας γενικευμένης αλλαγής του διεθνούς πολιτικού σκηνικού;

Όπως και να ‘χει, σύντομα θα πρέπει να αποκρυσταλλωθούν τα πράγματα, διότι η κοινωνία δείχνει να μοιάζει όλο και ποιο πολύ με καζάνι που βράζει!

.

Παραπομπές
.
– Η Ακροδεξιά (ιδεολογία, πολιτική, κόμματα), επιμέλεια της Βασιλικής Γεωργιάδου, εκδόσεις Παπαζήση)
– Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης – Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά από το 1945 μέχρι σήμερα, Pierre Milza, εκδόσεις SCRIPTA.
– Η ανατομία του Φασισμού, Ρόμπερτ Πάξτον, εκδόσεις Κέδρος.
– The revival of right wing extremism in the 90s, Minkenberg Michael, 1997
– The radical right in Western Europe. Acomparative analysis, Kitscel H. and McMann A. 1995
Η ΄νέα άνοδος του φασισμού; Της Νατάσσας Μπαστέα
Τι θρέφει την ακροδεξιά; του Γιώργο Κιούση
.

***

19/10/2010 Posted by | Politic | , , , , , , , | 4 Σχόλια

Η Τέχνη είναι δρόμος!

Απ’ όσα συμβαίνουν στο χώρο της Τέχνης.

 

 

Μια νέα σελίδα δημιουργήθηκε, για να ανοίξει στους φίλους αναγνώστες ένα νέο μονοπάτι προς την ποιοτική ψυχαγωγία και τον πολιτισμό, πράγματα που τα έχουμε σήμερα τόσο ανάγκη, όσο ποτέ!

Η Τέχνη είναι δρόμος!

Αυτή είναι έκφραση ενός Έλληνα καλλιτέχνη που ζει στην Νέα Υόρκη, του Στήβεν Αντωνάκου, την οποία υιοθέτησα γιατί μου άρεσε…

Ο Στήβεν Αντωνάκος γεννήθηκε το 1926. Από το 1930 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου ζει και εργάζεται ως τις μέρες μας. Αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Πρώτος χρησιμοποίησε το φως νέον και τις ράβδους των διαφημίσεων για να δημιουργήσει το χρώμα, το φως και τη μαγεία των αφαιρετικών έργων του. Με περισσότερες από τριάντα ατομικές εκθέσεις σε αίθουσες τέχνης παγκοσμίως και έργα που κοσμούν δημόσιους χώρους σε όλο τον κόσμο, ο Antonakos συγκαταλέγεται στους πρωτοπόρους Έλληνες καλλιτέχνες της Αμερικής…

Η αρκετά μεγάλη καλλιτεχνική του πορεία τον έκανε να καταλήξει στη διαπίστωση, πως η τέχνη μπορεί να είναι όντως ένα μονοπάτι.

Ένα μονοπάτι όμως με πολλές διακλαδώσεις, που μπορεί να οδηγήσει στην αλήθεια, στο φώς, ή να σε κατεβάσει στα τάρταρα… Γι αυτό πιστεύω πως είναι σημαντικό να αναζητήσει κάποιος κι εδώ, το καλό, το όμορφο, το αληθινό!

Περιμένω απόψεις, ιδέες, κριτικές:

***

18/10/2010 Posted by | Culture | , , , | 4 Σχόλια

Ένα φάντασμα από το παρελθόν

G20 – Λονδίνο 2009: «Μια παγκόσμια κρίση απαιτεί μια παγκόσμια λύση»

Πολλά έχουν ακουστεί τις τελευταίες ημέρες και ιδίως μετά την τελευταία συνεδρίασης του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, για το ενδεχόμενο ενός παγκόσμιου νομισματικού πολέμου. Λαμβάνοντας όμως υπόψη το γεγονός πως αυτοί που υποτίθεται πως μπορεί να εμπλακούν είναι όλοι μέλη του G20, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια «λέσχη κοινών συμφερόντων και στόχων», τότε αρχίζω να ανησυχώ, διότι μου δίνει όλη αυτή η παραφιλολογία την αίσθηση …μπλόφας!

Από το στόμα ενός αξιωματούχου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του κ. Γιούργκεν Σταρκ, ακούστηκε για μια ακόμη φορά μια έκφραση η οποία παραπέμπει σε άλλες εποχές και θα πρέπει να μας βάλει λογικά σε σκέψεις. Ο εν λόγω κύριος προειδοποίησε συγκεκριμένα, πως οι συναλλαγματικές διαφορές μεταξύ των χωρών δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να εξελιχθούν σε έναν νομισματικό πόλεμο, υποστηρίζοντας πως χρειάζεται καλύτερος συντονισμός για την εξομάλυνσή τους και ανέφερε:

 «Θα ήταν μοιραίο να μπούμε σε έναν πόλεμο υποτίμησης, που στο τέλος θα προκαλέσει περισσότερο προστατευτισμό. Ο προστατευτισμός είναι αυτό που οδήγησε στην παγκόσμια οικονομική κρίση στην δεκαετία του ’30», δήλωσε ο Σταρκ στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

Ας δούμε τώρα τι ανέφεραν οι Financial Times πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, λίγο μετά την περίφημη συνάντηση των G20 στο ExCel center του Λονδίνου:

«Οι ηγέτες των σημαντικότερων 20 οικονομιών στο Λονδίνο την Πέμπτη λένε ότι μια “παγκόσμια κρίση απαιτεί μια παγκόσμια λύση«. Και υπόσχονται:

«Είμαστε αποφασισμένοι να αποκαταστήσουμε την ανάπτυξη τώρα, να αντισταθούμε στον προστατευτισμό και τη μεταρρύθμιση των αγορών και τους θεσμούς μας για το μέλλον… Είμαστε αποφασισμένοι να διασφαλίσουμε ότι αυτή η κρίση δεν θα επαναληφθεί». «Δεν θα υποχωρήσει στο χρηματοπιστωτικό προστατευτισμό», λένε.

Δηλώνουν την πεποίθησή τους σε «μια ανοικτή παγκόσμια οικονομία που θα βασίζεται στις αρχές της αγοράς, σε αποτελεσματική ρύθμιση, και σε ισχυρά παγκόσμια θεσμικά όργανα που θα εξασφαλίσουν μια βιώσιμη παγκοσμιοποίηση με την αυξανόμενη ευημερία για όλους”.»

Και λίγες μέρες μετά, στην Καθημερινή, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο που περιείχε πληροφορίες πάλι από τους Financial Times και έγραφε:

Απαραίτητη η αποφυγή του προστατευτισμού για την αντιμετώπιση της κρίσης

Σε έναν κόσμο που αγωνίζεται να γλιτώσει από τη μέγγενη της οικονομικής κρίσης και οι ηγέτες όλου του κόσμου προσπαθούν να βρουν λύσεις, ένα φάντασμα από το παρελθόν πλανάται πάνω από το οικοδόμημα της διεθνούς οικονομίας: ο λόγος για τον προστατευτισμό.

Ως η τάση που χαρακτήρισε τη στάση των περισσοτέρων κυβερνήσεων κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1930, ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγήν για τους ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλωστε αποτέλεσε παράγωγο του εθνικισμού (ενός από τους πυλώνες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου).[…]

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι; Σύμφωνα με τους αναλυτές, ένα εξαιρετικά πιθανό ενδεχόμενο εάν επικρατήσει ο προστατευτισμός είναι η έναρξη οικονομικών «πολέμων». Όπως αναφέρθηκε σε άρθρο του καθηγητή Τζαγκβίς Μπαγκβάτι του πανεπιστημίου της Κολούμπια που δημοσιεύτηκε στους Financial Times: «αν οι ΗΠΑ περάσουν στον Οργανισμό Διεθνούς Εμπορίου μέτρα που αποκλείουν την Κίνα και την Ινδία από τη λίστα των χωρών που θα λάβουν αμερικανική βοήθεια…τίποτε δεν πρόκειται να εμποδίσει τις χώρες αυτές από το να προβούν σε αντίποινα, όπως για παράδειγμα να αρχίσουν τις αγορές αεροσκαφών από την Airbus αντί της Boeing και πυρηνικών αντιδραστήρων από τη Γαλλία αντί τις ΗΠΑ. Και φυσικά οι Αμερικανοί θα απαντήσουν ανάλογα».

Μια επιπλέον επίπτωση του προστατευτισμού θα ήταν η αναπόφευκτη επιβάρυνση των πιο λιγότερο ισχυρών οικονομικά χωρών. Έχει υπολογιστεί πως οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης θα χρειαστούν το ποσό των 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσα στο 2009 για να μειώσουν τα χρέη τους, όπως και 150 δισεκατομμύρια για να αναπληρώσουν τις αναμενόμενες απώλειες λόγω της κρίσης των τραπεζών. Τα μέτρα προστατευτισμού που προωθούνται από τις ισχυρές οικονομίες της Ε.Ε. ενθαρρύνουν τον επαναπατρισμό των κεφαλαίων, στερώντας από τους «μικρούς» την οικονομική συνδρομή που είναι απαραίτητη για να βγουν από τη «θύελλα».

Η τελική κατάληξη, σύμφωνα με το Βόλφγκανγκ Μουνχάου, οικονομικό αναλυτή των Financial Times, μπορεί να είναι εξαιρετικά άσχημη: «ως αποτέλεσμα των λανθασμένων αντιλήψεων των Ευρωπαίων ηγετών, αναμένονται σοβαρές ζημιές σε όλες τις αγορές. Όσον αφορά την ευρωζώνη, πάντα θεωρούσα πως η διάλυσή της είναι ένα ενδεχόμενο πρακτικά απίθανο. Πλέον δεν είμαι τόσο σίγουρος».

Αυτά είχαν γραφτεί πέρσι και έχουμε  στο μεταξύ νοιώσει «στο πετσί μας» κάποια από αυτά να πραγματοποιούνται…  

Τι εννοούσαν όμως πέρσι οι G20 όταν μιλούσαν για “παγκόσμια λύση στην παγκόσμια κρίση”; Δεν ακούγεται αυτό σαν κάτι με «Παγκόσμια Οικονομική Διακυβέρνηση;»

Και δεν είναι φανερό, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί πλέον ένα «βαρίδι» σ’ αυτά τα σχέδια;

Συμπέρασμα: Στόχος τους διεθνούς τραπεζικού συνασπισμού φαίνεται να είναι η διάλυση της ΕΕ. Για τον σκοπό αυτό έχουν επιστρατευτεί όλα τα διεθνή μέσα (ΔΝΤ, ΠΟΥ, ΠΟΕ κ.λ.π.), στα οποία συμπεριλαμβάνεται και ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, κύριος Γεώργιος Α. Παπανδρέου, ο οποίος είναι αδιαμφισβήτητα ένα πειθήνιο όργανο της επικείμενης Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Η νέα αυτή κατάσταση δεν αποτελεί απλά μια πολιτική ιδεολογία αλλά μάλλον, μια ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Την θρησκεία που έχει ονομαστεί NEW AGE και στην οποία φαίνεται να είναι ενταγμένη όλη η διεθνής ελίτ καθώς και η «παρέα του νέου ΠΑΣΟΚ».

Μόνο αυτό το συμπέρασμα μπορεί κάποιος να εξάγει από τα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται διεθνώς και τα όσα τραγελαφικά έχουν συμβεί στη χώρα μας τους τελευταίους 11 μήνες.

Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της διεθνούς εκστρατείας είναι, η ΒΙΑΣΥΝΗ.

Ναι! Παραδόξως βιάζονται… Γιατί όμως;

Πιστεύω πως δεν θα αργήσουμε να ανακαλύψουμε την αιτία, επειδή όλες οι κινήσεις είναι σπασμωδικές, ειδικά του οργάνου αυτής της εκστρατείας που δρα στην χώρα μας, του γνωστού και μη εξαιρετέου, πολυταξιδεμένου, GAP!

.

16/10/2010 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , , , , , , , | 13 Σχόλια

Μήπως τα όσα ζούμε αυτόν τον καιρό είναι μια αυταπάτη;

Είναι αυτό που ζούμε γύρω μας η Ελλάδα που έχουμε όλοι ονειρευτεί; Είναι αυτό που θέλησαν να οικοδομήσουν οι πατεράδες και οι παππούδες μας;

Στο antinews (που έχει γίνει στο μεταξύ το σωματίδιο higgs της ελληνικής μπλοκόσφαιρας) αναρτήθηκε πρόσφατα ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο, το οποίο μας μετέφερε στο χώρο της επιστήμης, όπου γίνονται εξονυχιστικές έρευνες σχετικά με το παρελθόν το παρόν και το μέλλον μας. Ήταν μια ακόμη ευκαιρία για να διαπιστώσουμε, από τα σχόλια που έγιναν στο άρθρο, ότι υπάρχουν ανάμεσά μας και κάποιοι βαθιά σκεπτόμενοι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν ξοδέψει φαιά ουσία για να καταλάβουν κάτι περισσότερο από αυτά που μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ότι υπάρχει εκεί έξω… μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας… ένα ανθρώπινο δυναμικό, που θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί για ωφέλιμο σκοπό, αλλά…

Αλλά κάποιοι έχουν φροντίσει μάλλον ώστε οι άξιοι, οι σκεπτόμενοι, οι χρήσιμοι πολίτες αυτού του τόπου, να βρίσκονται σε αδράνεια! Σε αδράνεια όχι σε προσωπικό (αν και ορισμένες φορές και σε προσωπικό) επίπεδο, αλλά σε συλλογικό. Υπάρχει ένα ανθρώπινο δυναμικό το οποίο αρχίζει να αναδύεται μέσα από το διαδίκτυο, το οποίο εμένα προσωπικά μου προκαλεί έκπληξη, αλλά με γεμίζει ταυτόχρονα και ελπίδα, διότι είχα φτάσει να πιστεύω, ότι η αποχαύνωση είχε κτυπήσει πια κόκκινο.  

Το ότι η αποχαύνωση αποτελεί πρόβλημα για τον τόπο μας, αυτό δεν χρειάζεται συζήτηση, αυτό είναι γεγονός. Το ευτύχημα όμως από την άλλη είναι, όπως αρχίζει να διαφαίνεται, πως υπάρχει και η άλλη Ελλάδα, αυτή που καιροφυλακτεί να βγει δυναμικά στην επιφάνεια.

Δεν είναι δυνατόν αυτός ο τόπος να αποτελείται μόνο από κούφιους «φραπεδόμαγκες», «καναπεδάτους αγωνιστές», και απατεώνες πολιτικάντηδες.

Ανεξάρτητα του πως και του γιατί, σήμερα ζούμε σε καταστάσεις που δεν μας αξίζουν. Και όταν λέω δεν μας αξίζουν, αναφέρομαι στους Έλληνες αυτούς, που αγαπούν το ωραίο, το γνήσιο, το αληθινό και πάνω απ’ όλα ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ! Όσο και να θέλουν ορισμένοι να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι είμαστε ψεύτες, τεμπέληδες, γραικύλοι, και κάτι ποιο χαρακτηριστικό ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΙ, δεν θα τα καταφέρουν. Τέτοιοι υπάρχουν ανάμεσά μας, όπως υπάρχουν παντού στον κόσμο. Τώρα αν φαίνονται μόνο αυτοί, τι να κάνουμε; Έτσι συμβαίνει συνήθως με τη βρωμιά.

Κάποτε έδειξε ένας καθηγητής στου φοιτητές του μια λευκή σελίδα χαρτί, που είχε στη μέση μια μαύρη κουκίδα και τους ρώτησε τι βλέπουν. Όλοι όσοι κλήθηκαν να απαντήσουν είχαν δει την μαύρη κουκίδα. Κανείς δεν είχε δει την σελίδα. Ε, αυτό συμβαίνει και στη χώρα μας… Τα αρνητικά ξεχωρίζουν και φαίνονται.

Δεν παύει να υπάρχει όμως η λευκή σελίδα και αυτή είναι που κάνει το γενικό πλαίσιο.

Η μαύρη κουκίδα θα πρέπει να τεθεί απλά στο περιθώριο…

Αυτό θα πρέπει να γίνει μέλημα του καθενός μας.

Θα πρέπει να ξεμπροστιαστούν τα κακώς κείμενα σε όλα τα επίπεδα και αυτό δεν αφορά μόνο την πολιτική. Αφορά όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής.

Ο κίνδυνος της αυθυποβολής είναι μεγάλος, και κανείς δεν ωφελείται από μια αρνητική εικόνα της χώρας μας παρά μόνο όσοι έχουν σκοπό να επωφεληθούν εις βάρος μας.

Ας γίνει λοιπόν το διαδίκτυο (όσο υπάρχει ακόμη αυτή η δυνατότητα, διότι δεν ξέρουμε τι γίνεται αύριο…) η σκούπα, που θα σαρώσει την κόπρο του Αυγεία!

Κάποιοι το φοβούνται αυτό, διότι η κατάσταση του χάους ευνοεί τις σκοτεινές τους επιδιώξεις. Η γνήσια ελληνική κοινωνία όμως θα πρέπει να πάρει τη «σκούπα» και να …βγει στους δρόμους.

Έστω στους δρόμους του World Wide Web!

.

14/10/2010 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , | 7 Σχόλια

Το Αμερικανικό σχέδιο δράσης που οδήγησε την Ελλάδα στη «διάσωση» του ΔΝΤ

Financial Times: Οι ΗΠΑ μέσω Ελλάδας έβαλαν την ΕΕ κάτω από την ομπρέλα του ΔΝΤ!

Το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας αλλά και της ευρωζώνης καθοδηγήθηκε εν μέρει από την ενισχυμένη ανησυχία των ΗΠΑ για τη σταθερότητα του διεθνούς χρηματοοικονομικού συστήματος και τη βραδύτητα ανάληψης δράσης από την Ε.Ε., σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στις συζητήσεις.

 Οι «Financial Times» αποκαλύπτουν ότι ανώτεροι αξιωματούχοι από την Ε.Ε., τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ είχαν δύο κρίσιμες συναντήσεις στην Ουάσιγκτον, στα τέλη Απριλίου, όπου τέθηκε το πλαίσιο του σχεδίου διάσωσης.

«Οι Αμερικανοί ήταν όλο και πιο εκνευρισμένοι», δήλωσε στους «F.T.» ο κ. Alistair Darling, υπουργός Οικονομικών τότε της Βρετανίας, και συμπλήρωσε: «Με απλά λόγια, άρχισαν να λένε: ‘Τι γίνεται, επιτέλους, εκεί; Είστε απίστευτα εφησυχασμένοι'».

Τα λεγόμενά του επιβεβαιώθηκαν από τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών, κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος δήλωσε στους «F.T.»: …»Είναι μία δίκαιη εκτίμηση ότι η αμερικανική κινητοποίηση συνέβαλε στο να προχωρήσουν τα πράγματα».

Η ευρωζώνη και το ΔΝΤ δημιούργησαν ένα τριετές σχέδιο στήριξης 110 δισ. ευρώ για την Ελλάδα στις 2 Μαΐου. Μία εβδομάδα αργότερα, τις πρωινές ώρες της 10ης Μαΐου, οι υπουργοί Οικονομικών της Ε.Ε. ανακοίνωσαν σχέδιο ανάσχεσης αξίας έως και 750 δισ. ευρώ, συμπεριλαμβανομένων 250 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ, για οποιαδήποτε χώρα της ευρωζώνης που αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες.

Αυτά τα μέτρα όχι μόνο έβγαλαν την ευρωζώνη από την άβυσσο, αλλά οδήγησαν και στην αποτροπή του κινδύνου μετάδοσης στο υπόλοιπο χρηματοοικονομικό σύστημα, κυρίως μέσω των ιδιωτικών τραπεζών που είναι εκτεθειμένες με ευρωπαϊκά κρατικά ομόλογα, αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.

Η πρώτη από τις δύο συναντήσεις στην Ουάσιγκτον ήταν ένα δείπνο στην πρεσβεία του Καναδά, στις 22 Απριλίου, δύο ημέρες πριν από την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ στην αμερικανική πρωτεύουσα. Εκεί συναντήθηκαν οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες αρκετών χωρών του G7 όπως επίσης και ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, κ. Dominique Strauss-Kahn.

“Εκφράστηκαν πολύ σοβαρές ανησυχίες για τον κίνδυνο διεθνούς μετάδοσης», ανέφερε στους «F.T.» ο κ. Olli Rehn, αρμόδιος επίτροπος της Ε.Ε. για νομισματικά θέματα, ο οποίος παρευρέθηκε στη συνάντηση. «Ήταν εμφανές ότι οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ θα προσέφεραν στήριξη. Δεν υπήρξε χαιρεκακία από την αμερικανική πλευρά. Ήταν υποστηρικτικοί και έτοιμοι να βοηθήσουν με την εμπειρία τους στη διαχείριση κρίσεων».

Ο κ. Darling, που ήταν επίσης παρών, δήλωσε: «Οι Αμερικανοί έλεγαν: ‘Πρέπει να ξεκαθαρίσετε αυτήν την κατάσταση και να καθησυχάσετε τις αγορές, αλλιώς η μετάδοση θα εξαπλωθεί σαν τη φωτιά'».

Η δεύτερη συνάντηση έγινε στο γραφείο του κ. Strauss-Kahn στις 24 Απριλίου, όταν ο ίδιος συμφώνησε με τους κ. Rehn και Παπακωνσταντίνου ότι οι χώρες της ευρωζώνης θα πρέπει να συνεισφέρουν τα δύο τρίτα και το ΔΝΤ το ένα τρίτο στο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας.

Η αμερικανική ενθάρρυνση για λήψη δράσης στην Ευρώπη διατυπώθηκε και από σειρά τηλεφωνημάτων από τον Αμερικανό Πρόεδρο κ. Barack Obama στη Γερμανίδα καγκελάριο κ. Angela Merkel και σε άλλους Ευρωπαίους ηγέτες το σαββατοκύριακο 7 – 9 Μαΐου.

Η κ. Merkel και οι σύμβουλοί της στήριζαν εξαρχής την εμπλοκή του ΔΝΤ στο ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης. Η άμεση ανάληψη δράσης, όμως, εμποδιζόταν από τον αρχικό δισταγμό Γερμανών και άλλων Ευρωπαίων αξιωματούχων ως προς την εμπλοκή του ΔΝΤ.

.
Σχόλιο: Ευχαριστούμε uncle Sam… μας υποΧΡΕΩΣΕΣ!

.

12/10/2010 Posted by | Νέα Τάξη | , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια