Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Ο Ελληνισμός σήμερα και η Νέα Ηθική

«Εάν ο άνθρωπος είναι το πρότυπο του σύμπαντος, τότε το σύμπαν είναι για κλάματα».

Με αφορμή την συνέντευξη του Σαράντου Καργάκου (βλέπε προηγούμενο άρθρο), έκανα κάποιο σχόλιο,το οποίο ήταν όμως μακροσκελές και αφορούσε στην άποψή μου για τις αιτίες της παρακμής που διακρίνουμε στην ελληνική κοινωνία σήμερα.  Με βάση τα όσα έχω διακρίνει ότι ενδιαφέρουν το αναγνωστικό κοινό αυτού του μπλοκ, πιστεύω ότι ίσως καταφέρω να απαντήσω σε κάποια ερωτήματα ορισμένων φίλων, γι αυτό αποφάσισα να αναρτήσω τα σχόλια αυτά σε αυτό εδώ το άρθρο.

Ο λόγος του Σαράντου Καργάκου στην συγκεκριμένη συνέντευξη είναι όντως καυστικός και από ορισμένους ίσως εκληφθεί μάλιστα ως αφοριστικός, αλλά όσοι είναι εξοικειωμένοι μαζί του μέσα από τις διάφορες τηλεοπτικές του εμφανίσεις , αλλά και από τα γραπτά του, θα διακρίνουν τις ευγενικές του προθέσεις. Εξάλλου η λαϊκή παροιμία λέει: «Όποιος σε κάνει και κλαις θέλει το καλό σου, κι όποιος σε κάνει και γελάς θέλει το κακό σου»!

Η αλήθεια είναι πως ο λαός μας είναι όντως σήμερα σε άθλια χάλια, αλλά θα πρέπει να ομολογήσουμε πως δεν έχει και πολλά περιθώρια ώστε να εμφανίσει μια διαφορετική εικόνα από αυτή που όλοι βλέπουμε. Λέγεται πως ο άνθρωπος απορροφά το περιβάλλον του σαν σφουγγάρι και αυτό είναι που εμφανίζει τελικά ως συλλογικό αποτέλεσμα, αυτό που λέμε αλλιώς «πολιτισμό». Ποιος είναι όμως αλήθεια υπεύθυνος γι αυτό το συλλογικό αποτέλεσμα; Δεν είναι οι λεγόμενοι διαμορφωτές του πολιτισμού; Δηλαδή οι άνθρωποι του πνεύματος; Ποιος ή τι εμπόδισε τους ανθρώπους αυτούς να παίξουν τον ρόλο τους με τον τρόπο που έπρεπε, ώστε να μη φτάσει η ελληνική κοινωνία στα χάλια που είναι σήμερα, όπου όλοι -ντόπιοι και ξένοι- στρέφουμε αλλού το πρόσωπό μας με αποστροφή;

Αυτό που θα μας βοηθήσει πιστεύω να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα και να εντοπίσουμε την ρίζα του κακού είναι, να ανατρέξουμε κάποιες δεκαετίες πίσω και να ψάξουμε για το στοιχείο που λειτούργησε ως “καρκινικός ιός” στο σώμα της κοινωνίας. Εγώ θα το παρουσίαζα με δυο μόνο λέξεις: ΝΕΑ ΗΘΙΚΗ!

Ίσως θα ήταν παρηγορητικό να συνειδητοποιήσουμε, πως η νέα αυτή ηθική δεν είναι «ελληνική πατέντα» και πως μολονότι η παρακμή μπορεί να είναι τόσο φανερή στον τόπο μας, εντούτοις το πρόβλημα είναι γενικό. Ο «ιός» αυτός είχε κάνει την εμφάνισή του στην διεθνή σκηνή, αρκετά χρόνια πριν τον αντιληφθούμε εμείς εδώ. Στο βιβλίο «The New Ethics” (Λονδίνο 1907), διαβάζουμε:

«Ο άνθρωπος είναι φανατικός, και στο πως αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και στην εκτίμησή του για την ανάλογη σπουδαιότητα του εαυτού του και των άλλων, είναι αληθινός στις αδυναμίες του είδους του. Αλλά, παραλείποντας συνολικά το ζήτημα του εάν ο άνθρωπος είναι το αριστούργημα του σύμπαντος ή όχι, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε με τέλεια εμπιστοσύνη, και χωρίς φόβο αντίφασης, ότι εάν ο άνθρωπος είναι το πρότυπο του σύμπαντος, το σύμπαν είναι για κλάματα.»

Ο δήθεν «πολιτισμένος άνθρωπος της Δύσης», που άρχισε να διαμορφώνεται μέσα από την βιομηχανική επανάσταση και την ανάπτυξη του καπιταλισμού (άρα και του υπερκαταναλωτισμού), στις αρχές του εικοστού αιώνα, οδήγησε τον πλανήτη στην κόλαση που ζούμε σήμερα.

Ο Έλληνας, όπως είναι υπερβολικός σε όλες τις εκφάνσεις της ύπαρξής του, φανέρωσε τελικά όλη την ασχήμια αυτής της …«εξέλιξης». Αυτό έγινε κάπως καθυστερημένα, διότι άργησε να γίνει η εισαγωγή αυτού του καρκινώματος που λέγεται «νέα ηθική» στον τόπο μας, λόγω της πολύ δυνατής κοινωνικής συνοχής που υπήρχε πριν τον Εμφύλιο .

Ο Εμφύλιος ήταν αυτός που κατά την ταπεινή μου γνώμη έσπασε τα δεσμά αυτής της κοινωνικής συνοχής και άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου και χώρισε έτσι τον λαό μας σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα.  Το αδερφικό αίμα που χύθηκε τότε, έγινε χείμαρρος  και σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του…  Ένας κόσμος είχε πεθάνει και ένας νέος είχε αρχίσει να βγαίνει μέσα από τα ερείπια. Τίποτα όμως δεν θα ήταν όπως παλιά… Στον τόπο αυτό συγκατοικούσαν πλέον όχι αδέρφια αλλά ορκισμένοι εχθροί. Μια κοινωνία έχει ανάγκη αυτοπροσδιορισμού και δεν είναι ποτέ σταθερή αλλά μεταβάλλεται ανάλογα με τις συγκυρίες που διαμορφώνουν το παρόν της, και το παρόν του Ελληνισμού ήταν τώρα διαφορετικό από το παρελθόν του. Μια νέα αιματηρή σελίδα είχε γραφτεί με γράμματα ανεξίτηλα που δεν μπορεί να τα σβήσει ο χρόνος!

Ο Εθνικός Διχασμός που είχε ξεκινήσει στις αρχές του αιώνα σχετικά περιορισμένα, στους κύκλους των Βενιζελικών από την μια και των Βασιλικών από την άλλη, είχε τώρα ολοκληρωθεί, συμπαρασύροντας όμως τώρα όλο το λαό και οδηγώντας τη χώρα σε μια άνευ προηγουμένου συμφορά.

Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να αντιληφθεί άρα κανείς, πόσο αποτελεσματική φάνηκε και εδώ η στρατηγική, του: «διαίρει και βασίλευε». Η διασπαστική νέα ηθική του «εγώ πρώτος» (σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο) τελικά επικράτησε και έφτασε να αποτελεί σήμερα την κυρίαρχη ιδεολογία του τόπου, με τις γνωστές σε όλους συνέπειες.

Πόσες είναι οι πιθανότητες να ξαναβρεί ο Ελληνισμός την κοινωνική του συνοχή;

Ας είμαστε ρεαλιστές. Πολύ αίμα χύθηκε… και το χάσμα είναι βαθύ!

Ποιο εύκολα συγχωρεί κάποιος τον εχθρό παρά τον αδερφό. Αυτή είναι μια πικρή αλήθεια και οι πιθανότητες αδελφοποιημένης συνύπαρξης , όπως ήταν πριν τον εμφύλιο, είναι σήμερα ένα «όνειρο απατηλό».

Ο Ελληνισμός είναι αθεράπευτα διχασμένος…

Αρνητική η διαπίστωση αλλά αυτή είναι δυστυχώς η αλήθεια!!!

.

Σχετικά άρθρα:
.
Η περίοδος 1946-1949 με τα μάτια του σήμερα
Τι Βαφειάδης, τι Παπάγος
Παιδομάζωμα» 60 χρόνια μετά… Ασάφειες και σκιές
Από τον Εθνικό Διχασμό στην Μικρασιατική Καταστροφή τον Αύγουστο του 1922

.

Advertisements

07/10/2010 - Posted by | Κοινωνικά | , , , ,

10 Σχόλια »

  1. Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος «όπως ήθελα να ζήσω» (Ε. Πριοβόλου) λέει για την Αθήνα (και κατ’ επέκταση και για την Ελλάδα:
    «Μα ούτως η άλλως τούτος ο τόπος είναι πιότερο ιδέα και όνειρο και λιγότερο βιοτή»
    θα διαφωνούσατε……?

    Σχόλιο από Dimitris | 07/10/2010 | Απάντηση

    • Όσο πάει όμως, το όνειρο αρχίζει να μας στοιχειώνει και γίνεται σιγά σιγά …εφιάλτης!

      Σχόλιο από Alkimos | 07/10/2010 | Απάντηση

  2. Και όμως το όνειρο υπάρχει, αν πεθάνει και αυτό τοτε καταδικαζόμαστε. Ακόμη και με τον εφιαλτη υπάρχει Ελπίδα – Ελπίδα να νικήσουμε τον εφιάλτη….

    Σχόλιο από Dimitris | 07/10/2010 | Απάντηση

    • Με εντυπωσιάζει το πάθος σου Δημήτρη και μου θυμίζει τον εαυτό μου όταν ζούσα ακόμα έξω. Σε καταλαβαίνω και μπορώ να πως ότι συναισθάνομαι την αγωνία σου…
      Για κάποιον που ζει μακριά, η πατρίδα αποτελεί την ρίζα. Την αφετηρία της ύπαρξης. Και ο όρος πατρίδα δεν περιλαμβάνει μόνο τα χώματα, αλλά όλο το φάσμα αυτών που αγαπήθηκαν, αυτών που είναι χαραγμένα στη μνήμη, αυτά που μας χαρακτηρίζουν μέσα μας ως ανθρώπους. Το δυστύχημα όμως είναι, πως όλα αυτά είναι πια μολυσμένα από τον «ιό» της ιδιοτέλειας.
      Ο εγωπρωτισμός κυβερνάει πια την Ελλάδα και ακολουθείται από την α-παιδεία (όπως λέει χαρακτηριστικά ο Καργάκος) και την αποχαύνωση. Παντού διακρίνει γύρω του κανείς ανθρώπους μελαγχολικούς, αγχωμένους, απόμακρους. Η ζεστασιά που αντανακλούσε ο Έλληνας κάποτε έχει σήμερα εξαφανιστεί… Την θέση της έχει πάρει… ναι… η ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ!
      Όσο και να ψάξεις για φιλότιμο, δεν πρόκειται σήμερα να βρεις, τουλάχιστον στις πόλεις, γιατί έχει αντικατασταθεί από την κατεργαριά και την άλλη ιδιότητα, αυτή που έχει φτάσει να χαρακτηρίζει τον νεοέλληνα: τη λαμογιά. Λέξη που προέρχεται από τον χώρο του τζόγου και συγκεκριμένα τον «παπά». Από τον Τσιφόρο μαθαίνουμε ότι έτσι έλεγαν τον «αβανταδόρο» (κράχτη) του παπατζή, αυτόν δηλαδή που βρίσκεται σε συνεννόηση μαζί του με σκοπό να παρασύρει τους αφελείς στο παιχνίδι!
      Αυτή είναι η Ελλάδα σήμερα φίλε μου. Αυτήν την Ελλάδα επιχειρείς και εσύ να υπερασπιστείς και γι αυτήν ακόμα ελπίζεις… Μήπως είναι όμως καιρός να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά και να κοιτάξουμε μπροστά χωρίς να κυνηγάμε χίμαιρες; Μήπως το όνειρο της αναβίωσης μιας ιδανικής πατρίδας πρέπει να αντικατασταθεί με άλλα ιδανικά, ποιο προσγειωμένα και εφικτά;

      Σχόλιο από Alkimos | 08/10/2010 | Απάντηση

      • Είμαι γενικά ρεαλιστής, και επειδή ζω έξω βλέπω ότι και εδώ τα πράγματα δεν είναι καλύτερα – αντιθετως στην Ελλάδα μας υπάρχουν ακόμη φωνές ελπίδας, ενω εδώ δύσκολα να τις ακούσεις.
        Και φυσικά, όταν σου λείπει κάτι τότε αναγνωρίζεις την αξία του και πονάς για αυτό..πόσο μάλλον όταν είναι η πατρίδα σου.

        Σχόλιο από Dimitris | 08/10/2010 | Απάντηση

  3. Για τον φίλο μου Δημήτρη, που εξακολουθεί να ελπίζει ακόμα στην αναβίωση μιας ιδανικής πατρίδας, μεταφέρω εδώ το ακόλουθο απόσπασμα:

    «Αυτή είναι η τωρινή Ελλάς, Καταχρεωκοπημένη Πνευματικώς από την πρώτην ημέραν. Καταχρεωκοπημένη Πραγματικώς. Με Κράτος γνήσιον, ληστρικότατον, Τσουλήν.
    Στρυφογυρίζουσα αδιεξόδως εις τα ίδια καμώματα και τα ίδια ψεύματα, των πρώτων ημερών της ελευθερίας της, τα οποία εβαρύνθησαν και οι πέτρες αδυνατούσα να σταθή εις τα πόδια της, αδυνατούσα να δημιουργήση το παραμικρόν Εθνικόν, ναρκώνουσα και καταπνίγουσα την Τιτάνειον δύναμιν του Ελληνικού Ατόμου, καταδολοφονούσα και καταατιμάζουσα , καθ’ όλα τα σημεία του Ελληνισμού, επί ένα ήδη αιώνα, με τους Προξένους της, καταληστεύουσα αυτόν, δένουσα τα χέρια του και κρατούσα σφικτά αυτόν, εις τα πανταχόθεν ραπίσματα χάριν της, ενώ Αυτή στουπί εις το Βουλευτικόν της μεθύσι, κυλίεται εις το Παραδείσειον περιβόλι της, κατατρωγομένη από την εσωτάτην της λέπραν, την Αμάθειαν, την Ανηθικότητα και τον χυδαιότατον Εγωϊσμόν, θεόστραβη προ του Έργου το οποίον ανέλαβε να εκτελέση, αναίσθητος προ των κακών και των χαμών, που προξενεί εις την φυλήν και εις εαυτήν, με πρόσωπον φουσκολωβιασμένων και εγκέφαλον παράλυτον, ολόκληρον καρκίνον, μεταδίδοντα σπασμωδικάς, τρελλάς κινήσεις εις το σώμαν του Ελληνισμού. Αυτή είναι η τωρινή Ελλάς

    Το κείμενο αυτό, όσο και αν μοιάζει, δεν είναι σύγχρονο. Είναι από τις αρχές του περασμένου αιώνα, γραμμένο από τον ελληνολάτρη διανοητή(*) Περικλή Γιαννόπουλο (βλέπε εδώ), που αποδεικνύει, πως η προδιάθεση υπόβοσκε από παλιά μέσα στον Έλληνα και καραδοκούσε τη στιγμή που θα έβγαινε στην επιφάνεια και θα κατάκλυζε την κοινωνία.

    Μπράβο Έλληνα! Τα κατάφερες επιτέλους να …αποκαλυφτείς!

    —————
    (*) Για τον Περικλή Γιαννόπουλο έχει γραφτεί: «Ἕλληνας ὣς τὸ κόκκαλο, ἑλληνολάτρης μέχρι παραληρήματος, ἤθελε νὰ μεταβάλει ὅλους τοὺς «Ρωμιοὺς» εἰς Ἕλληνας… Ἥρωάς του εἶναι ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ ἡμίθεος ἀρχηγὸς ἑνὸς ἐπιθετικοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος εἶναι μεγαλοϊδεάτης, ὄχι μόνον ἀπελευθερωτικῆς, ἀλλὰ καὶ κατακτητικῆς μορφῆς. Ὡστόσο, πίσω ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ ὕφος ὑπάρχει μιὰ ψυχὴ σὲ βρασμό, ποὺ ἔχει ὁραματισθεῖ μεγάλα καὶ μαστιγώνει τὰ μικρά: Ἕνας Ἕλληνας μεγαλοϊδεάτης, ποὺ δὲν ἀνέχεται τὴ μικρολογία καὶ τὴν ἀνεμελιὰ τῆς παρακμῆς. Σπύρος Μελᾶς, 1953»
    Ο τρόπος όμως -θα συμπληρώσω εγώ- με τον οποίο αποφάσισε να τερματίσει την ζωή του, φανέρωσε, την απογοήτευσή του και το πόσο επικίνδυνα είναι τα απατηλά όνειρα…

    Σχόλιο από Alkimos | 08/10/2010 | Απάντηση

    • Τώρα ακριβώς έρχεσαι στα λόγια μου – το συμπέρασμα μου είναι ότι στην Ελλάδα δεν έχει αλλάξει τίποτα τα τελευταια ~200 χρόνια – απλά τώρα δεν μπορούμε πλέον να κρυφτούμε….

      Σχόλιο από Dimitris | 08/10/2010 | Απάντηση

  4. 8 Οκτωβρίου 2010 12:23 μ.μ.
    (Σχόλειο αναγνώστη από την αναδημοσίευση στο: kostasxan.blogspot.com)

    Το άρθρο περιέχει αρκετές αλήθειες, αλλά φοβάμαι ότι οι παράγοντες που διαμόρφωσαν το παρόν του Ελληνισμού είναι περισσότεροι. Φυσικά ο λαός παρέμεινε διχοτομημένος. Δύο δικτατορίες (Μεταξάς – επταετία) σε λιγότερο από 30 χρόνια, πριν από αυτές και στο ενδιάμεσο διάστημα η βασιλοκρατία με τα «πογκρόμ» κατά των κομμουνιστών μονίμως στην επίταξη, ένα διαχρονικά υποτυπώδες σύνταγμα που δεν αναγνώριζε την ελευθερία του λόγου και χώριζε τα πολιτικά κόμματα σε νόμιμα και παράνομα και ο χαφιεδισμός που έγινε τρόπος ζωής… κάθε άλλο παρά συνέβαλαν στο να γεφυρωθεί αυτό το χάσμα. Μετά ήρθε η μεταπολίτευση, που όμως δεν έκλεισε εντελώς τις πληγές και αντίθετα έθρεψε αφενός το παρακράτος, με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό, και αφετέρου το πελατειακό κράτος και τη ρεμούλα. Όλα αυτά κάθε άλλο παρά συνέβαλαν στη διαμόρφωση ενός υγιούς και λειτουργικού δημοκρατικού πολιτεύματος.

    Μ.

    Σχόλιο από Ανώνυμος | 08/10/2010 | Απάντηση

    • Εν μέρη συμφωνω με τη γνώμη σου, απλά να προσθέσω ότι τα πογκρόμ δεν ήταν μόνο κατά των κομμουνιστών – η Ιστορία δείχνει ότι πολλοί κομμουνιστές έδρασαν κατά του Ελληνισμού –
      και ένα μεγάλο πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας είναι ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει αυτή την εμφύλια διαμάχη και νιώθει συνεχώς ότι «οφείλει» στους θεωρητικά χαμένους του εμφυλίου – που ουσιαστικά σημαίνει, ότι σε βάθος χρόνου, μάλλον οι κομμουνιστές κέρδιζουν τον εμφύλιο…

      Σχόλιο από Dimitris | 08/10/2010 | Απάντηση

      • Από την μια πλευρά είχαμε τότε τους Δοσίλογους και τους Γερμανοτσολιάδες, που τους αντικατέστησαν μετά οι «τουρίστες» πολιτικοί μας, που ήρθαν εξ Καΐρου, και από την άλλη τα όργανα των Σοβιετικών που είχαν τον έλεγχο του απελευθερωτικού μετώπου, του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ). Εδώ παραθέτω τα λόγια του Τάκη Λαζαρίδη, έναν παλαιό αγωνιστή της Αριστεράς ο οποίος έζησε από κοντά όλη τη φρίκη του Εμφυλίου:

        «Το καθοριστικό λάθος του ΚΚΕ είναι ότι πιστεύοντας ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πατρίδος, της Ελλάδος, ακολούθησε κατά γράμμα τις εντολές των Σοβιετικών, δεδομένου ότι το ΚΚΕ και οι ηγέτες του ΚΚΕ πάντοτε, ήσαν διορισμένοι από τους Σοβιετικούς. […] είναι γεγονός ομολογημένο από όλους και γραμμένο από όλους, ότι και ο Ζαχαριάδης ήταν διορισμένος και εν συνέχεια οι άλλοι ηγέτες που ήρθανε μετά, Κολιγιάννης, Παρτσαλίδης, Ιωαννίδης, όλοι αυτοί ήσαν διορισμένοι από τους Σοβιετικούς και θεωρούσαν ύψιστο χρέος τους να εκτελούν τις εντολές των Σοβιετικών, διότι πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο, θα κάναμε μια Ελλάδα, ελεύθερη, σοσιαλιστική, ευτυχισμένη κτλ, με καλές προθέσεις δηλαδή, αλλά προς την κόλαση.»

        Και σχετικά με αυτό που τονίζεις και εσύ, λέει:

        «Εδώ στην χώρα μας αυτό που συνέβη είναι πρωτοφανές. Ενώ η Αριστερά ηττήθηκε στο πεδίο της μάχης, νίκησε στο πεδίο της προπαγάνδας. Είναι παρά πολύ σημαντικό αυτό το πράγμα. Κυριάρχησε ιδεολογικά η Αριστερά μετά τον εμφύλιο στην Ελλάδα, πέρασε όλες τις θέσεις για τον εμφύλιο, ότι για τον εμφύλιο, φταίξανε οι Άγγλοι, και οι Αμερικανοί κτλ, αυτοί μας οδήγησαν, αυτοί τα κάνανε όλα, ενώ στην ουσία ο εμφύλιος ήταν έργο των Σοβιετικών. Αλλά πέρασε όλες τις θέσεις της, μόνο που δεν κατάφερε να κυριαρχήσει και πολιτικά. Πολιτικά παράμεινε ένα μικρό κόμμα με ασήμαντη πολιτική δύναμη, αλλά ιδεολογικά κυριάρχησε.»

        Σχόλιο από Alkimos | 08/10/2010 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s