Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

«Ύμνος» στην ανεξάρτητη δημοσιογραφία!

«Είμαστε υποτελείς. Όργανα των πλουσίων που βρίσκονται στο παρασκήνιο.»

«Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, σε αυτή τη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που να αποκαλείται ανεξάρτητος Τύπος. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Ούτε ένας ανάμεσά σας θα τολμούσε να εκστομίσει μια έντιμη γνώμη. Και αν τολμούσατε να την εκφράσετε γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ποτέ δεν θα εμφανιζόταν τυπωμένη στο χαρτί. Πληρωνόμαστε αρκετά ώστε να κρατάμε την τίμια άποψή μας, έξω από την εφημερίδα για την οποία γράφω. Εσείς επίσης παίρνετε ικανοποιητικούς μισθούς για παρόμοιες υπηρεσίες. Και αν κάποιος τολμούσε ή ήταν τόσο τρελός ώστε να γράψει την τίμια γνώμη του, θα βρισκόταν πολύ σύντομα στο δρόμο….Είναι δουλειά και καθήκον κάθε δημοσιογράφου να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται, να διαστρεβλώνει, να εξυβρίζει, να κολακεύει γονυπετής το Μαμωνά και να πουλάει τη Πατρίδα του για τον άρτο τον επιούσιο….Είμαστε υποτελείς. Όργανα των πλουσίων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε καραγκιόζηδες. Αυτοί οι άνθρωποι κινούν τα νήματα και εμείς χορεύουμε στο ρυθμό τους. Ο χρόνος, η ζωής μας, οι ικανότητές μας είναι ιδιοκτησία αυτών των ανθρώπων. Είμαστε διανοούμενες πόρνες.»

Τα λόγια αυτά δεν προέρχονται από το στόμα κάποιου σύγχρονου έλληνα δημοσιογράφου, όπως κάποιοι από τους φίλους αναγνώστες ίσως φαντάστηκαν. Είναι λόγια του διαπρεπούς δημοσιογράφου των Times της Νέας Υορκης, John Swinton, όταν μια νύχτα -γύρω στα 1880- ήταν το τιμώμενο πρόσωπο σε μια δεξίωση, και κάποιος που δεν γνώριζε ούτε τα της δημοσιογραφίας αλλά ούτε τον Swinton, έκανε μια πρόποση για τον ανεξάρτητο Τύπο. Τότε ο Swinton προς αγανάκτηση των συναδέλφων του έκανε αυτήν την ιστορική δήλωση!

Προφανώς τίποτα δεν άλλαξε στα τελευταία 130 χρόνια…

.
(Πηγή: Labor’s Untold Story, by Richard O. Boyer and Herbert M. Morais, published by United Electrical, Radio & Machine Workers of America, NY, 1955/1979.)

.

24/09/2010 Posted by | News | , , , | 4 Σχόλια

Τα πρώτα βήματα της ελληνίδας γυναίκας στην ελληνική …showbiz

Η πρώτη ελληνίδα επαγγελματίας ηθοποιός στην Αθήνα.

«…Τρέξατε, τρέξατε, απόψε στο θέατρο το ρόλο της γυναίκας θα παίξει αληθινή γυναίκα…», αυτή η άκρως «σοκαριστική» είδηση ακουγόταν από τον ντελάλη στους δρόμους της Αθήνας του 1840. Οι Νοικοκυραίοι σταυροκοπιόνταν και οι καθώς πρέπει κυρίες και δεσποινίδες έκλειναν τα αυτιά τους για να μην το ακούσουν. Την ίδια εποχή, περίπου, η Ιταλιδούλα ηθοποιός του μελοδράματος, Ρίτα Μπάσο, ξεσήκωνε το ανδρικό κοινό της Αθήνας.

Η Μπάσο ήταν πρώτη γυναίκα που αντίκριζαν οι Αθηναίοι και άφηναν περιουσίες στα πόδια της(*). Αυτά είδε και απόειδε η Ηπειρωτοπούλα Αικατερίνη Παναγιώτου και τόλμησε να βγει στο σανίδι παρ όλη τα αυστηρά ήθη της εποχής της. Η Παναγιώτου είναι η πρώτη Ελληνίδα επαγγελματίας ηθοποιός. Πριν βγει στο θέατρο εργαζόταν ως κορδελιάστρα, αλλά το Νοέμβριο του 1840 πείστηκε από τη Φιλοδραματική Εταιρεία που ζητούσε «κοράσια κόσμια και ευειδή» για τις ανάγκες της παράστασης της πεντάπρακτης τραγωδίας «Αριστόδημος» του Ιταλού δραματουργού Μόντι (Vincenzo Monti 1754- 1828).

Ο θεατρικός συγγραφέας και ιστορικός του θεάτρου Ν.Ι.Λάσκαρης (1868- 1945) αναφέρει ότι «…προς μεγάλην έκπληξιν των Αθηναίων, οίτινες μόλις έμαθαν ότι θα εμφανισθεί γυνή ηθοποιός, κατέκλυσαν το θέατρον, το οποίο παρ ολίγον να καταρρεύσει εκ της συρροής».

Η Παναγιώτου εργάστηκε μόνο τέσσερα χρόνια ως ηθοποιός και στη συνέχεια αποχώρησε απογοητευμένη. Πάντως ως πρωταγωνίστρια της «Εταιρείας του εν Αθήναις Θεάτρου» πληρωνόταν με το αστρονομικό ποσό των 50 δραχμών μηνιαίως. Ίσως γι αυτό,  μόλις το 1842 εμφανίστηκε η δεύτερη επαγγελματίας ηθοποιός, η Αθηνά Φαρμάκη και στη συνέχεια ακολούθησαν η Μαριγώ Δευτερίδη και η Μαριγώ Δομεστίνη (το όνομα Μαριγώ ήταν, την εποχή εκείνη,  η πιο μοντέρνα εκδοχή του ονόματος Μαρία).

Πάντως για την Ιστορία είναι καλό να αναφερθεί ότι πριν την Παναγιώτου, καταγράφεται η Αικατερίνη Βιαγκίνη ( 1817) στη Ζάκυνθο και αρκετές κυρίες και δεσποινίδες στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Αυτές, όμως, οι γυναίκες συμμετείχαν σε ερασιτεχνική παράσταση, όταν ακόμα ελληνικό κράτος δεν υπήρχε. Το 1833  αναφέρονται σε ερασιτεχνικό θίασο στη Λευκάδα η Ακριβούλα Σταύρου και η Αικατερίνη Καμπατσίνη.

Πηγή: 24γράμματα
(*)Η Ρίτα Μπάσο ήταν Ιταλίδα πριμαντόνα, μέλος του Ιταλικού μελοδραματικού θιάσου, που είχε προσκληθεί για να εγκαινιάσει το πρώτο θέατρο των Αθηνών (μετέπειτα θέατρο Μπούκουρα), στην οδό Μενάνδρου. Η Ρίτα Μπάσο ήταν η πρώτη θεατρίνα  που αντίκριζαν οι Αθηναίοι (οι γυναίκες ακόμα δεν είχαν εμφανιστεί στο θέατρο). Στην λασπωμένη Αθήνα η Ρίτα, ίσως, να έκανε την καλύτερη «αρπαχτή» της ζωής της. Οι μαθητές πουλούσαν τα βιβλία τους για να την δουν, πολύ γέροντες άφηναν τον κόπο της ζωής τους, ενώ οι εισοδηματίες προσέφεραν τα κτήματα και τα αμπέλια τους για τα νάζια της πριμαντόνας.Για τα μάτια της Ιταλίδας, Ρίτα Μπασο, πρωτοειπώθηκε και η φράση «…ας πάει και το παλιάμπελο». Την είπε ένας κτήματιας της Αττικής για να μπει στο μάτι των «αριστοκρατών» της πρώτης σειράς του θεάτρου που προσέφεραν λουλούδια στην πριμαντόνα. Λουλούδια εσείς;  Ολόκληρο αμπέλι Εγώ!!! σκέφτηκε ο αγαθός κτηματίας και μας χάρισε τη φράση «…ας πάει και το παλιάμπελο». Σήμερα, που τα αμπέλια τελείωσαν, ίσως να έλεγε: «ας πάει και η πιστωτική κάρτα» ή  «ας πάει και το καταναλωτικό δάνειο»…

.

24/09/2010 Posted by | Culture | , , , , | 2 Σχόλια