Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Καλές διακοπές!

Εύχομαι καλές διακοπές σε όλους τους φίλους αναγνώστες και καλό κουράγιο σε όσους παραμείνουν στο Κλεινόν Άστυ!

Ελπίζω να επιστρέψουμε με ανανεωμένες δυνάμεις τον Σεπτέμβριο, διότι τις έχουμε ανάγκη, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τον ισοπεδωτικό τυφώνα της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» που έχει προσεγγίσει στο μεταξύ και τις παρυφές της χώρας μας!

Να θυμόμαστε μόνο πως η αντίσταση ξεκινάει πρώτα μέσα μας:

  • Αντίσταση στην αποχαύνωση.
  • Αντίσταση στη δικτατορία των Μέσων Μαζικού …Εκμαυλισμού (ΜΜΕ).
  • Αντίσταση στο ιδεολογικό μάντρωμα των καιροσκόπων.
  • Αντίσταση στη ρεμούλα.
  • Αντίσταση στον εγωπρωτισμό…

Μόνο όταν κάποιος έχει καταφέρει να επανεδραιώσει τον εαυτό του επάνω σε γερά θεμέλια και έχει ξαναβρεί την κοινωνική του συνείδηση, θα καταφέρει να γκρεμίσει τους χάρτινους πύργους της απάτης!

Ακολουθώντας κάποιος απλά την όποια αγέλη, με τα μάτια της συνείδησης κλειστά, το μόνο που θα καταφέρει, είναι, να γυρίσει πίσω (αν γυρίσει) με μεγαλύτερο σκοτάδι απ’ αυτό που είχε πριν…

Καλό καλοκαίρι!

.

22/07/2010 Posted by | Κοινωνικά | , | 6 Σχόλια

Απίθανη, αλλά μόνη ελπίδα

Μια νηφάλια ανάλυση της ελληνικής πραγματικότητας, από τον Χρήστο Γιανναρά, έναν από τους τελευταίους έλληνες διανοητές.

Είναι μάλλον φανερό ότι ο ελλαδικός Ελληνισμός δεν έχει ακόμη αντιληφθεί τι συμβαίνει στην Ελλάδα τους τελευταίους εννέα μήνες. Αλλά μοιάζει να μην το έχει αντιληφθεί ούτε ο Ελληνισμός της διασποράς, που συνήθως βλέπει καθαρότερα, γιατί βλέπει από μακριά.

Οι έξω από την Ελλάδα Έλληνες ξεσηκώθηκαν δυναμικά, στη δεκαετία του ’70, για το Κυπριακό. Πέτυχαν τότε, ειδικά στις ΗΠΑ, να ανασταλεί από το Κογκρέσο η παροχή αμερικανικής εξοπλιστικής βοήθειας στην Τουρκία. Και ανέτρεψαν την πολιτική Καραμανλή-Μπήτσιου που βιαζόταν να «κλείσει» οπωσδήποτε, με οποιουσδήποτε όρους, το Κυπριακό. Γεγονός αυθόρμητης οργάνωσης, συντονισμού και μαζικών κινητοποιήσεων ήταν και ο ξεσηκωμός, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, για το Μακεδονικό: οι λαοθάλασσες στα συλλαλητήρια της Νέας Υόρκης, του Τορόντο, του Σύδνεϋ, που τόσο λοιδορήθηκαν αργότερα (και λοιδορούνται) από κονδυλοφόρους περίεργων κινήτρων στο εσωτερικό.

Είτε για την οικονομική ανάπτυξη πρόκειται και την ανάκαμψη από ύφεση βαθιά είτε για την άμυνα πατρώας γης και παράδοσης πολιτισμού, το βασικό προαπαιτούμενο είναι το λαϊκό «φρόνημα». Και «φρόνημα» θα πει, να είναι αυτονόητα και εμπειρικά βεβαιωμένος ο πολίτης (όχι ψυχολογικά ντοπαρισμένος από ρητορείες) ότι η κοινωνία στην οποία ανήκει και μετέχει του εξασφαλίζει ποιότητα ζωής πραγματικά πολύτιμη. Ότι η γλώσσα αυτής της κοινωνίας, με τον πλούτο της μακραίωνης ιστορικής της διαδρομής και την εκφραστική της πληρότητα, είναι προνόμιο ξεχωριστό για τη ζωή του. Ότι η γη και οι οικισμοί της πατρίδας του έχουν ομορφιά και πατίνα αρχοντιάς που του υπαγορεύουν αξιοπρέπεια. Ότι συνεχίζει η συλλογικότητα στον τόπο του να σαρκώνει συμπεριφορές, ήθη και παραδόσεις που παραπέμπουν σε «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης πέρα από την τυφλή αναγκαιότητα των ενστίκτων. Μόνο με τέτοιες προϋποθέσεις «φρονήματος» ανασκουμπώνεται ένας λαός, για να βγει από μια οικονομική καταστροφή ή να αποσοβήσει έξωθεν απειλή.

Τέτοιο «φρόνημα» δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα. Σώζεται ίσως μια συναισθηματική, επιδερμική παραλλαγή του στους έξω από την Ελλάδα Έλληνες, που μπορεί να ξεσηκώνει ενθουσιαστικές εκρήξεις όταν θίγεται το «εθνικό φιλότιμο». Αλλά είναι αδύνατο να προκαλέσει κοινωνική ανάκαμψη στο εσωτερικό της χώρας. Οι Έλληνες σήμερα είμαστε ένας λαός που μοιάζει να μην πιστεύει σε τίποτα, ούτε στην ιστορία του, στη γλώσσα του, στον άλλοτε πολιτισμό του, ούτε στο κράτος του, στους κοινωνικούς θεσμούς, στη συλλογική αξιοπρέπεια. Λαός με ανήκεστα κατεστραμμένη τη γλώσσα του και τη γη του, με δραματικά χαμηλό επίπεδο κατά κεφαλήν καλλιέργειας, στερημένος λογική και κρίση, παραδομένος σε αντικοινωνικές συμπεριφορές, σε κτηνώδη εγωκεντρικά ορμέμφυτα, στον πρωτογονισμό της ζούγκλας των διεκδικήσεων δίχως την παραμικρή αίσθηση σχέσεων κοινωνίας.

Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να καταλάβουμε, ούτε οι ελλαδικοί ούτε της διασποράς οι Έλληνες, τι ακριβώς συμβαίνει στην πατρίδα μας τους τελευταίους εννέα μήνες. Ότι δεν πρόκειται για εφήμερη «κρίση», συνέπεια της παγκόσμιας, ούτε απλώς για κατάρρευση του καραγκιοζίδικου πολιτικού μας συστήματος. Δεν πρόκειται αυτή τη φορά για έξωθεν απειλές που επιδέχονται διαμαρτυρίες και συλλαλητήρια, για επιβουλές του χερσαίου ή θαλάσσιου χώρου, δόλιο σφετερισμό ονομάτων, ιστορίας, κυριότητας. Αυτή τη φορά πρόκειται για συντελεσμένη καταστροφή. Για απώλεια της συνολκής εθνικής κυριαρχίας, πρόκειται για διακυβέρνηση της χώρας από ξένους ελεγκτές και επιτρόπους. Μπορεί η κηδεμονία να μας προσφέρθηκε σαν σωτήρια λύση, λίγο πριν η κυβέρνηση κηρύξει «στάση πληρωμών» και αρχίσουμε να σφαζόμαστε στους δρόμους για λίγα τρόφιμα. Αλλά δεν παύει να συνιστά συντελεσμένη καταστροφή.

Και ούτε συγκρίνεται με τις περιπτώσεις άλλων χωρών που τέθηκαν επίσης, για κάποιο διάστημα, υπό κηδεμονία. Εδώ έχουμε νόσο που έχει αχρηστέψει ζωτικά όργανα του κοινωνικού σώματος. Ο εγκέφαλος (η κυβέρνηση, υποτίθεται) εμφανίζει απίστευτη ανικανότητα θετικών ενεργημάτων: Αρνείται να πάρει μέτρα για πρόκληση και ανάπτυξη της παραγωγικότητας, περιορίζεται να τσεκουρώνει τα μικρά και μεσαία εισοδήματα πνίγοντας την αγορά και επιτείνοντας την ύφεση. Οι μηχανισμοί της διαφθοράς ανέγγιχτοι, το κομματικό χρήμα αναιδέστατα προκλητικό, το κράτος παραλυμένο, έρμαιο του γκανγκστερικού συνδικαλισμού. Στον ιδιωτικό τομέα η ασυδοσία των εκβιασμών και της απανθρωπιάς ξαναζωντανεύει τη φρίκη μυθιστορημάτων του Ντίκενς στον 19ο αιώνα. Με κυβέρνηση εδώ «σοσιαλιστική»!

Τα κόμματα βυθισμένα σε παντελή αυτισμό, εγκλωβισμένα στην ψυχοπαθολογική ιδιοτέλεια και μονομανία της οψέποτε εκλογικής επιτυχίας. Τα ΜΜΕ εμπορευματοποιημένα ως το μεδούλι (και τα κρατικά: εξευτελισμένη δημοσιογραφία λακέδων της κάθε κυβέρνησης) κυνηγάνε μόνο τηλεθέαση σκυλεύοντας την αγωνία μισθωτών και συνταξιούχων με αναλύσεις, από το πρωί ως το βράδυ, της σαδιστικής μείωσης των εισοδημάτων τους. Χωρίς να ξεχνάμε το γεγονός που έχει κυριολεκτικά διαλύσει τον κοινωνικό ιστό στην Ελλάδα, εδώ και πολλά χρόνια: τη θεσμοποιημένη ατιμωρησία, την κοινή βεβαιότητα ότι «όλα επιτρέπονται». Ήταν το μεγάλο ψηφοθηρικό κατόρθωμα του Ανδρέα Παπανδρέου, ο έμπρακτος θρίαμβος του λαϊκιστικού αμοραλισμού του.

Αυτή η καταστροφή δεν ανατάσσεται. Η παραβατικότητα στην Ελλάδα, το ψέμα, η ατιμία, η κλοπή δημόσιου χρήματος, η φοροδιαφυγή, το «λάδωμα», η κατάχρηση, η αναίδεια, το νταηλίκι του εκβιαστή, του παραβάτη των νόμων, ο χλευασμός της ηθικής και των κοινωνικών αναστολών, είναι οι «λαϊκές κατακτήσεις» των τελευταίων τριάντα χρόνων. «Κατακτήσεις» που θεμελιώθηκαν και παγιώθηκαν χάρη στην ειδεχθή ανηθικότητα όλων των κομμάτων, άσχετα με τις παραπλανητικές τους επωνυμίες και τις ψυχωτικές τους εμμονές.

Λέγεται ότι έλεγε ο Λένιν (πριν από τον πραγματικό ή φανταστικό Κίσινγκερ) πως αν θέλεις να εξαφανίσεις ιστορικά έναν λαό, τον αποκόβεις από τη γλώσσα του. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα και τα διδακτικά βιβλία στα ελληνικά σχολειά, τριάντα έξι χρόνια τώρα, προσφέρονται για να σπουδάσει κανείς το πόσο μεθοδικά και δόλια μπορεί να συντελεστεί αυτή η αποκοπή ενός λαού από τη γλώσσα του. Δεν φτάσαμε αιφνίδια στην κηδεμόνευση από το ΔΝΤ και στην εξουδετέρωση της Ελλάδας στον διεθνή πολιτικό στίβο. Προηγήθηκαν η μεθοδική αποχαύνωση του πληθυσμού με τη μονοτροπία μεγιστοποίησης της καταναλωτικής ευχέρειας, η προγραμματική αγλωσσία, η διάλυση δημοτικού – γυμνασίου και η αχρήστευση του λυκείου, ο ευτελισμός και το μπάχαλο των πανεπιστημίων, η συστηματική διαστροφή της ιστορικής αυτοσυνειδησίας του Έλληνα, η χλεύη για τη μεταφυσική και για τον πολιτισμό που μόνο αυτή γεννάει.

Η Ελλάδα έχει τελειώσει. Ελάχιστες οι πιθανότητες να ξαναβγεί από τη στάχτη, η φλόγα με Συντακτική Εθνοσυνέλευση και καινούργιο Σύνταγμα. Απίθανη, αλλά μοναδική ελπίδα.

.

Πηγή: kathimerini.gr - 18/07/2010

.

Σχόλιο:
.
 Ο Χρήστος Γιανναράς τολμάει ακόμη να εκφέρει γνώμη, η καλλίτερα αποτολμά, σε μια περίοδο όπου οι περισσότερες φωνές αρχίζουν να σβήνουν καθώς η ελπίδα χάνεται! Αυτό συμβαίνει όχι διότι τα προβλήματα μας έχουν πνίξει, αλλά διότι δεν υπάρχει πια ψυχή…
.
Ίσως κάποιοι επαναστατήσουν διαβάζοντας αυτή τη δήλωση, αλλά δυστυχώς αυτοί οι κάποιοι θα είναι λίγοι και θα είναι οι μόνοι που έχουν απομείνει σ’αυτόν τον τόπο, οι μόνοι από τους ακόμη …ζωντανούς.
.
Η πικρή αλήθεια είναι, πως η αδιαφορία είναι σήμερα η κυρίαρχη ιδιότητα της ελληνικής κοινωνίας.  Αδιαφορία και ατομισμός.
.
Ο εχθρός έχει καταφέρει να κυριαρχήσει στον τόπο μας ΑΝΕΥ ΜΑΧΗΣ!!!
.
Και μάχη δεν είναι μόνο η αιματοχυσία, αλλά πολύ περισσότερο η πολιτιστική, διανοητική και ηθική θωράκιση. Χωρίς αυτά τα εφόδια η μάχη έχει χαθεί πριν καν αρχίσει!
.
Όλα δείχνουν πως και οι Έλληνες αποδείχτηκαν τελικά ανίσχυροι να αντισταθούν στην παγκόσμια λαίλαπα της κοινωνικής, πολιτικής, πολιτισμικής εξομοίωσης, που λέγεται αλλιώς ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. Το πρώτο αυτό στάδιο της υποδούλωσης των ανθρώπων στην παγκόσμια ελίτ της Νέας Τάξης Πραγμάτων, έχει πετύχει τους στόχους του και στην χώρα του Θεμιστοκλή, του Αριστοτέλη, και του Αλέξανδρου. Τι απομένει ακόμη για να προχωρήσουν οι σύγχρονοι φεουδάρχες στο θεαματικό «σχέδιο Β’»;
.
Το ακόλουθο link ίσως δίνει την απάντηση:
.
Μελέτη του Ιδρύματος Rockefeller προβλέπει μελλοντική δικτατορία ελεγχόμενη από την ελίτ.

.

18/07/2010 Posted by | Κοινωνικά | , , , , , , | 9 Σχόλια