Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Μια συνοπτική αναδρομή στην οικονομική ιστορία της Ελλάδος από 1949 έως 2010

Από το οικονομικό θαύμα της δεκαετίας του ’50 στην παράδοση της εθνικής μας κυριαρχίας το 2010.

Η άθλια κατάσταση της οικονομίας μας μου φέρνει στο μυαλό τους διθυράμβους της εποχής Σημίτη. Τους θυμάται κανείς; Αν γνωρίζει κάποιος την πρόοδο που όντως είχε επιτελεστεί τότε είναι δύσκολο να συλλάβει το πώς φτάσαμε στην τωρινή χρεωκοπία. Γι’ αυτό τον λόγο θα ήταν τώρα χρήσιμο να γίνει μια οικονομική ιστορική αναδρομή…:

Η περίοδος του ελληνικού οικονομικού θαύματος (1950-1974)

Η Ελλάδα μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο και τον ένοπλο εμφύλιο σπαραγμό, ήταν μια κατεστραμμένη χώρα. Δεν είχε κεφάλαια, υποδομές και μηχανολογικό εξοπλισμό. Η Ελλάδα βρισκόταν σε μια άθλια κατάσταση παντελούς ισοπέδωσης. Ο αγροτικός τομέας παρήγαγε κάτω από το μισό της προπολεμικής περιόδου, υπήρχε υπερπληθωρισμός και τεράστιες υποτιμήσεις της δραχμής. Κάτω από αυτές τις συνθήκες έγιναν σύμφωνα με το «Δόγμα Τρούμαν» (Μάρτιος 1947) και το «Σχέδιο Μάρσαλ» μαζικές επενδύσεις στη χώρα μας από κεφάλαια των ΗΠΑ. Γύρω από το 1950 οι επενδύσεις αυτές άρχισαν να αποδίδουν και η παραγωγή έφτασε στα προ του Β’ παγκοσμίου πολέμου επίπεδα αλλά με τον πληθωρισμό ακόμη κοντά στο 10% και το έλλειμμα στο 25%.

Από το 1950 και μετά- με τον Μαρκεζίνη στον τιμόνι της οικονομίας- η Ελλάδα άρχισε να ανακάμπτει τάχιστα. Μετά την μεγάλη υποτίμηση του 1953 η οποία έγινε για αναπτυξιακούς λόγους, ο Μαρκεζίνης ακολούθησε μια φιλελεύθερη οικονομική πολιτική ελευθερώνοντας κάπως το διεθνές εμπόριο ενώ λόγω της οικονομικής σταθερότητας οι Έλληνες καθώς και άλλοι άρχισαν να εμπιστεύονται την δραχμή και να αποταμιεύουν σε δραχμές αντί σε χρυσό που ήταν μέχρι τότε γενικός κανόνας. Αυτό αύξησε την αποταμίευση της οικονομίας βάζοντας τα θεμέλια για τη συνέχισης της οικονομικής προόδου, ενώ παράλληλα συνέβαλε στην μείωση του πληθωρισμού καθώς η αποταμίευση μείωσε την ποσότητα χρήματος με φυσικό τρόπο.

Αυτά όλα οδήγησαν στο συγκλονιστικό οικονομικό αποτέλεσμα ενός πραγματικού θαύματος. Η κατεστραμμένη Ελλάδα του 1948 άρχισε την δεκαετία του 1950 και 1960 να αναπτύσσεται με ρυθμούς που βλέπουμε σήμερα μόνο στην Κίνα, δηλαδή ρυθμούς γύρω από το 10% κάθε χρόνο. Κάποιες χρονιές η Ελλάδα είχε την ταχύτερη ανάπτυξη (μαζί με την Ιαπωνία) σε όλο τον κόσμο. Κατά μέσο όρο η ανάπτυξη μας από το 1950-1967 αυξανόταν κάθε χρόνο πάνω από 7%.

Η Ελλάδα με πρωθυπουργό τον Κων/νο Καραμανλή υπέγραψε τελωνειακή ένωση με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα το Νοέμβριο του 1962. Η Ελλάδα του 1960 γνώρισε μια τρομακτική ανάπτυξη, νέα κτίρια, νέοι δρόμοι, νέα εργοστάσια, φτηνό εργατικό δυναμικό, μεγάλη αύξηση της παραγωγικότητας, μεγάλες εγχώριες επενδύσεις από τις αποταμιεύσεις που είχαν αρχίσει από το 1953. Ο παράδεισος του κάθε επιχειρηματία και των επιχειρήσεων. Οι μετανάστες έστελναν πίσω στην πατρίδα πολλά χρήματα (όπως κάνουν σήμερα οι αλλοδαποί) ενώ και ο τουρισμός είχε δειλά, δειλά ξεκινήσει. Μια εντυπωσιακή οικονομική πρόοδος που βασίστηκε στις τεράστιες εισοδηματικές ανισότητες.

Κατά την περίοδο της δικτατορίας ο πληθωρισμός αυξήθηκε, το δημόσιο χρέος τριπλασιάστηκε, η ανάπτυξη προσγειώθηκε απότομα και η διαφθορά του κράτους έβαλε φραγμό στις Ευρωπαϊκές μας φιλοδοξίες. Η ελληνική ανάπτυξη σημείωσε μεγάλη αύξηση αλλά όμως την ίδια περίοδο ο μέσος όρος των άλλων αναπτυσσόμενων χωρών πήγαν πολύ καλύτερα από εμάς. Κάτι απαράδεκτο δεδομένων των νέων υποχρεώσεων λόγω μόχλευσης της οικονομίας και αύξησης του δημοσίου χρέους. Η ελληνική οικονομία υπέστη ζημιά αυτή την περίοδο παρόλο το ότι ευνόησε με διεφθαρμένο τρόπο κάποιους υποστηρικτές της. Η ακύρωση των αγροτικών χρεών το 1968 έγινε με κονδύλι που είχε ήδη φτιαχτεί και αποταμιευτεί από τα προηγούμενα χρόνια, κονδύλι που η χούντα απλά μείωσε. Συνεπώς η στρεβλή αίσθηση που υπάρχει για το ότι η χούντα είχε θετικά αποτελέσματα στην οικονομία είναι ένας μύθος.

Η μεταπολιτευτική περίοδος 1974-1990

Η μεταπολίτευση βρήκε την ελληνική οικονομία σε στασιμότητα και τη διεθνή οικονομία να ταλανίζεται. Ο Καραμανλής ακολούθησε σφιχτή οικονομική πολιτική χωρίς παροχές, μείωσε λίγο τον πληθωρισμό και άρχισε και πάλι να αυξάνεται η ανάπτυξη και το εθνικό προϊόν κατά σημαντικά ποσοστά (3%-4% ανά έτος). Μην ξεχνάμε ότι η δεκαετία του 1970 ήταν μια δεκαετία πετρελαϊκών κρίσεων και κλυδωνισμών του κεϋνσιανού μοντέλου διεθνώς. Η Ελλάδα είχε ακόμη αρκετά περιθώρια ανάπτυξης αλλά οι διεθνείς αυτές συνθήκες δεν επέτρεψαν – παρά την καλυτέρευση της οικονομίας μας- να επανέλθουμε σε επίπεδα του 1960. Παρόλα αυτά η Ελλάδα γίνεται μέλος της ΕΟΚ και η οικονομία μας αργά αλλά σταθερά αντιμετωπίζει τις διεθνείς δυσκολίες. Εκείνη την περίοδο η Ιρλανδία ήταν εμφανώς πιο φτωχή χώρα από την Ελλάδα ενώ το δημόσιο χρέος μας ήταν στα επίπεδα του 28% του ΑΕΠ.

Τα επόμενα περίπου 10 χρόνια η χώρα θα βυθιστεί σε ένα οικονομικό τέλμα και θα έρθει μπροστά σε τεράστια αδιέξοδα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα κερδίσει τις εκλογές φέρνοντας στην επιφάνεια τις οικονομικές ανισότητες. Ιδρύονται αμέτρητοι δημόσιοι οργανισμοί οι οποίοι δεν λειτουργούν με βάση τα έσοδα-έξοδα αλλά όταν «μπαίνουν μέσα» βαφτίζονται ως «προβληματικοί οργανισμοί» και συνεχίζουν κανονικά τη λειτουργία τους (!), τιμαριθμοποιείται η μισθολογική κλίμακα, γίνονται μεγάλες δημόσιες καταναλωτικές δαπάνες υπό τη μορφή μαζικών προσλήψεων στο δημόσιο, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα, κοινωνικών παροχών, συντάξεων κτλ. Οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις τελειώνουν το 1982 αλλά στην Ελλάδα ο πληθωρισμός μόλις τότε αρχίζει να ανεβαίνει ανεξέλεγκτα φτάνοντας στα επίπεδα του 20%+, το δημόσιο χρέος εκτοξεύεται μέχρι στο 1989-1990 στο 100%+ του ΑΕΠ ενώ οι κρατικές δαπάνες δεν έχουν κανένα αναπτυξιακό όραμα και τα ελλείμματα φτάνουν επίσης το 20%.

Λίγο μετά τις εκλογές του 1985 ο τότε διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος (ο Χαλκιάς νομίζω) είχε τηλεφωνήσει στον Ανδρέας Παπανδρέου για να του ανακοινώσει ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει. Εκείνη τη στιγμή η Ελλάδα είχε πληθωρισμό 25% και εκρηκτικό πρόβλημα με τα επιτόκια και τα ελλείμματα. Έτσι, μετά τις εκλογές του 1985 ο Παπανδρέου τοποθετεί τον Σημίτη υπεύθυνο της οικονομικής σταθεροποίησης. Ο Σημίτης σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα πετυχαίνει πολύ εντυπωσιακά οικονομικά αποτελέσματα αλλά σύντομα αντικαθίσταται από τον Τσοβόλα και η χώρα οδηγείται και πάλι στα προβλήματα.

Από τα περίπου 680 δις δρχ. χρέους το 1980 φτάσαμε το 1990 στα περίπου 11 τρις δρχ. Για να το καταλάβουμε αυτό το νούμερο- εννοιολογικά – θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα 11 τρις που χρωστούσαμε το 1990 είναι σαν να λέμε σήμερα 32 δις ευρώ. Δηλαδή αν αφαιρέσουμε πληθωρισμό, ανάπτυξη, ΑΕΠ κτλ το χρέος από το 1990 μέχρι σήμερα υπερ10πλασιάστηκε σε απόλυτους αριθμούς. Το λέω αυτό ενδεικτικά καθώς το χρέος πάντοτε πρέπει να μετριέται σε σχέση με το ΑΕΠ (έτσι το μετράει και η συνθήκη του Μάαστριχ). Οπότε από το 1980 έως σήμερα το χρέος αυξήθηκε κατά 200 φορές φτάνοντας σήμερα τα περίπου 350 δις ευρώ , μένει να δούμε πόσο αυξήθηκαν αθροιστικά τα άλλα στοιχεία που το επηρεάζουν.

Επίσης, την δεκαετία του 1980 η παραγωγικότητα της εργασίας κατέρρευσε, οι επιχειρήσεις αντιμετώπιζαν εντελώς ασταθές οικονομικό περιβάλλον ενώ είχαν επιπλέον να αντιμετωπίσουν πανίσχυρα συνδικάτα, αντιπαραγωγική εργασιακή κουλτούρα, μεγάλες αυξήσεις μισθών και περιορισμούς στις αυξήσεις των τιμών των προϊόντων τους. Η δεκαετία του 1980 αποδιάρθρωσε όλη την εγχώρια παραγωγή η οποία πλέον στήριξε την επιβίωσή της στο ρουσφέτι, την διαπλοκή και τις ελάχιστες ή μηδενικές επενδύσεις. Η δεκαετία του 1980 αποτέλεσε πρακτικά μια επιχειρηματική κόλαση. Από εκεί μας έμεινε το παρατσούκλι «η τελευταία σοβιετικού τύπου οικονομία».

Παρόλο που κάποιες χρονιές το ΑΕΠ μειώθηκε και η ανεργία αυξήθηκε από το 2,4% το 1980 στο 6,4% το 1990, η δεκαετία του 1980 μείωσε τις εισοδηματικές διαφορές. Το δε εξωτερικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώθηκε παρόλο που το συνολικό δημόσιο χρέος εκτοξεύτηκε.

Η περίοδος 1990-2002: Η νεοφιλελεύθερη εποχή

Παρά την άσκηση σφιχτής οικονομικής πολιτικής η οικονομία δεν μπόρεσε να επανέλθει σε ανταγωνιστική τροχιά στα 3+ χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Ο πληθωρισμός και το έλλειμμα μειώθηκαν μεν αλλά όχι όσο θα φανταζόταν κάποιος. Το δημόσιο χρέος είχε ήδη μια ανεξέλεγκτη ανοδική τροχιά και έτσι αυξήθηκε περισσότερο ενώ το ΑΕΠ έμεινε στάσιμο λόγω της πολύ περιοριστικής πολιτικής. Άρχισαν να γίνονται οι πρώτες ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών.

Στην συνέχεια, από το 1994-1996 ο Παπανδρέου ακολούθησε και αυτός μια πιο σφιχτή οικονομική πολιτική και τοποθέτησε υπουργό εθνικής οικονομίας τον Παπαντωνίου ο οποίος εφάρμοσε αυτή την πολιτική. Τότε ήταν που πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ ήρθε σε ρήξη με τον προηγούμενο εαυτό του της δεκαετίας του 1980. Ίσως έπαιξε σε αυτό έναν ρόλο η τραγική κατάσταση που είχε περιέλθει η ελληνική οικονομία και το ότι διεθνώς οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές φαινόταν απόλυτα επιτυχημένες μετά και την πτώση το 1989 του ανατολικού μπλόκ.

Το μεγάλο όμως θαύμα της ελληνικής οικονομίας, στα πρότυπα του 1960, έγινε από τότε που την διακυβέρνηση της χώρας ανέλαβε ο Κώστας Σημίτης το 1996. Ήδη από το 1985 είχε δείξει τις διαχειριστικές του ικανότητες. Μέσα σε λίγα χρόνια τα ελλείμματα αποκλιμακώθηκαν ραγδαία, ο πληθωρισμός επανήλθε σε μονοψήφιο αριθμό μετά από περίπου 20 χρόνια και ο Παπαντωνίου επιχείρησε περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις από οποιονδήποτε άλλο υπουργό οικονομικών σε ολόκληρο τον κόσμο. Μετά από αυτή την προσπάθεια, αντί η Ελλάδα να κάνει πίσω, όπως είχε κάνει το 1987, ο Σημίτης έβαλε ψηλότερα τον πήχη με την επέκταση της προσπάθειάς μας για να εισαχθεί η Ελλάδα στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση.

Έτσι, τον Μάρτιο του 1998 η δραχμή υποτιμάται και η δραχμή «δένεται» στον ευρωπαϊκό μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών με ισοτιμία 353,109 δραχμές ανά ευρώ. Ενώ το 2001 η Ελλάδα συμμετέχει στην ΟΝΕ κάνοντας την πρώτη ανατίμηση της δραχμής στην ιστορία της (συμβολικό γεγονός) αφού από 353,109 η ισοτιμία διαμορφώθηκε στις 340,75. Την περίοδο αυτή συντελείται ένα οικονομικό θαύμα ανάλογο του 1960. Η ανάπτυξη εκτοξεύεται μετά από πολλά χρόνια σε επίπεδα της τάξης του 4%, οι επενδύσεις αυξάνονται, η παραγωγικότητα της εργασίας αυξάνεται, η ανεργία μειώνεται, ο πληθωρισμός εκμηδενίζεται και η χώρα εξαφανίζει τα ελλείμματά της. Το δημόσιο χρέος συνεχίζει να αυξάνεται αλλά πλέον δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί αυξάνεται παράλληλα και το ΑΕΠ της χώρας με πολύ ταχείς ρυθμούς.

Περίοδος 2002-2010: Η Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής…

Το κύριο στοιχείο της περιόδου αυτής, στοιχείο που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε, είναι τα χαμηλά επιτόκια. Με την είσοδο της Ελλάδος στην ΟΝΕ τα επιτόκια που δανείζονται οι πολίτες και το κράτος πέφτουν δραματικά. Ήδη από το 1997 ο πολύς κόσμος έχει αρχίσει να αυξάνει το δανεισμό του από τις τράπεζες. Από το 2001 και μετά ο Σημίτης θεώρησε ότι πέτυχε το στόχο του και θέλησε να κάνει κάποιες κοινωνικές παροχές, παράλληλα αναλάβαμε την ολυμπιάδα του 2004 μαζί με μεγάλες οικονομικές υποχρεώσεις. Έτσι σύντομα το κράτος άρχισε να δανείζεται (ήδη από τα τελευταία δύο χρόνια της εποχής Σημίτη) μεγάλα ποσά κυρίως από το εξωτερικό. Ποσά που προστίθενται σε ένα μεγάλο δημόσιο χρέος.

Κανείς δεν ανησυχεί καθώς η Ελλάδα νιώθει τρομερή αυτοπεποίθηση, λες και έχει κερδίσει κάποιον πόλεμο θριαμβευτικά. Η είσοδός μας στην ΟΝΕ αποτέλεσε τη διόρθωση των οικονομικών σφαλμάτων του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980. Παράλληλα, η επιτυχής διοργάνωση των ολυμπιακών αγώνων και η ολοκλήρωση κάποιων μεγάλων έργων κάνουν τη χώρα να πετάει στα σύννεφα ξεχνώντας το πρόσφατο παρελθόν της.

Σε αυτό το περιβάλλον ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας το 2004 ο Καραμανλής. Η αλήθεια είναι ότι επειδή η χώρα μπήκε στην ΟΝΕ και ο Σημίτης πέτυχε κάποια εντυπωσιακά οικονομικά αποτελέσματα, δεν σημαίνει ότι λύσαμε και όλα μας τα προβλήματα. Έτσι, τώρα φάνηκαν τα διαρθρωτικά προβλήματα και ανισορροπίες που είχε η χώρα σε σχέση με τον διεθνή ανταγωνισμό. Παρά τις μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις, ο στενός δημόσιος τομέας συνέχιζε και λειτουργούσε αναποτελεσματικά ενώ η διαφθορά ήταν ο τρόπος που γίνονται οι business στην Ελλάδα. Ο Σημίτης έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε στο πλαίσιο που είχε μπροστά του. Ασφαλώς δεν θα μπορούσε να «φτιάξει» μέσα σε 8 χρόνια ανισορροπίες 40 ετών.

Ξαφνικά όμως μετά από τους ολυμπιακούς αγώνες και μετά από 2-3 χρόνια επεκτατικής και «κοινωνικής» οικονομικής πολιτικής (2001-2004), άρχισαν να φαίνονται τα διαρθρωτικά μας προβλήματα. Η ανταγωνιστικότητα της εργασίας άρχισε να πέφτει, η ανάπτυξη άρχισε να μειώνεται, τα ελλείμματα να αυξάνονται και το δημόσιο χρέος να διογκώνεται. Και όσο αυτός ο φαύλος κύκλος συνεχιζόταν τόσο το δημόσιο δανειζόταν για να χορηγεί «κοινωνικές» παροχές με σκοπό να αναπληρώσει την αγοραστική δύναμη που χανόταν λόγω της έλλειψης ανταγωνιστικότητας.

Άλλωστε οι διεθνείς συνθήκες μετά το 2001 είχαν αρχίσει να αλλάζουν. Η ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας μας φρέναρε αρχικώς. Μετά από το 2003 που η ανάπτυξη επανήλθε διεθνώς οι δικές μας αδυναμίες άρχισαν να βαραίνουν στις πλάτες μας.

Συνεπώς, αργά και σταθερά η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, το αυξημένο δημόσιο χρέος, η μειωμένη παραγωγικότητα σε σχέση με τον διεθνή ανταγωνισμό, τα μεγάλα ελλείμματα λόγω «κοινωνικών» παροχών και ολυμπιακών αγώνων, η νέα οικονομική κρίση που άρχισε να φαίνεται από το 2007 συν η γενικευμένη αδράνεια της ΝΔ και της κυβέρνησης Καραμανλή έφεραν την οικονομία σε νέο γκρεμό.

Ο δανεισμός της Ελλάδος ακολούθησε την εξής πορεία τα τελευταία χρόνια:

1996-2001=29 δις ευρώ
2001-2004=43 δις ευρώ
2004-2009=186 δις ευρώ

Μεγέθη που δείχνουν ότι από το 2004 και μετά η χώρα έχασε κάθε έλεγχο του δανεισμού της (δείτε εδώ: ΒΗΜΑ 01/05/10).

Τι κάνει ο Παπανδρέου τώρα (2009- )

Από το ξεκίνημα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 1997 και μετά οι μηχανισμοί των αγορών είδαν αμέσως την αχίλλειο πτέρνα της ελληνικής οικονομίας, τα δυσανάλογα χαμηλά επιτόκια και το τεράστιο πλέον δημόσιο χρέος. Τα spreads άρχισαν να ανεβαίνουν, κάτι που θα οδηγούσε με μαθηματική βεβαιότητα σε παύση πληρωμών, αδυναμία πληρωμής ομολόγων αν συνεχιζόταν. Αυτό φάνηκε στον ορίζοντα από τον Οκτ του 2008 όταν κυβερνούσε ο Καραμανλής. Ο Καραμανλής τότε βρέθηκε σε μια πρωτοφανή κατάσταση όπου αισθανόταν ότι είχε μια βόμβα στα χέρια του έτοιμη να σκάσει.

Ο Παπανδρέου είναι προφανές ότι δεν αισθάνεται άνετα όταν μιλάει μπροστά σε κομματικό κοινό ή μπροστά στην τηλεόραση. Εγώ προσωπικά όμως δεν θεωρώ ότι είναι βλάκας, κάθε άλλο θα έλεγα. Ίσως να είναι πιο έξυπνος και από τον Σημίτη. Νομίζω ότι όταν κατάλαβε (με καθυστέρηση;) ότι τα πράγματα είναι πιο άσχημα από όσο αρχικά νόμιζε, και έχοντας ένα 10%+ από τις εκλογές νωπό, θεώρησε χρήσιμο να κάνει περισσότερα από όσα προέβλεπαν οι συνθήκες. Θα μπορούσε να πάρει κάποια σκληρά μέτρα από την αρχή και να κατευνάσει τις αγορές μαζί με συντηρητική διαχείριση των λογιστικών της χώρας, όπως γινόταν έως σήμερα. Αντί όμως αυτής της προσωρινής λύσης επιχειρεί να λύσει όλα τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, κάτι που βεβαίως θα χρειαζόταν υπερκομματική συμφωνία.

Αντί όμως να πάει σε μια ενιαία οικουμενική κυβέρνηση άφησε τις συνθήκες να μας πιέσουν αφόρητα δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερες συνθήκες εκτάκτου ανάγκης, και στις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης είναι γνωστό ότι όλα μπορούν να γίνουν. Έτσι φτάσαμε στο σημείο όλοι να παρακαλάνε τον Παπανδρέου να πάρει σκληρά οικονομικά μέτρα και αυτός να δείχνει ότι αντιστέκεται ή ότι διστάζει να τα πάρει. Και όταν είδε την συναίνεση αυτή παράλληλα με την αύξηση τις πίεσης των διεθνών αγορών, θέτει την Ελλάδα υπό διεθνή (γραφειοκρατική) οικονομική κηδεμονία όπου μάλλον θα ακολουθήσουν πολύ σκληρότερα μέτρα (updated 02/05/10: Τα οποία ανακοινώθηκαν και όντως περιλαμβάνουν μεγάλες περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις).

Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα (δεδομένου ότι θα έρθουν σκληρότερα μέτρα, τα οποία ήρθαν) εξαρτάται από την παγκόσμια οικονομία. Με τα περιοριστικά μέτρα που θα παρθούν από την ΕΕ και το ΔΝΤ αν η διεθνής οικονομία πάει καλά και ανακάμψει (όπως λένε όλοι…) τότε και η Ελλάδα θα ανακάμψει γρήγορα και μάλιστα μεταμορφωμένη (ίσως σε 2-3 χρόνια). Αυτό το σενάριο όμως, έχει πιθανότητα να συμβεί μόνο 20%, και αν συμβεί θα είναι μόνο για λίγο, δεν ξέρω αν θα προλάβουμε να συμμετέχουμε και εμείς σε ένα τέτοιο σύντομο διεθνές οικονομικό ράλι.

Αν όμως η διεθνής οικονομία πάει μέτρια ή τέλος πάντων δεν πάει τόσο καλά όσο όλοι λένε (κάτι που είναι για μένα το επικρατέστερο σενάριο με ποσοστό άνω του 60%) τότε θα βιώσουμε μια παρατεταμένη περίοδο ύφεσης και στασιμότητας. Οι κρίσιμοι οικονομικοί δείκτες μπορεί να βελτιωθούν αλλά αν η πτώση του ΑΕΠ είναι μεγάλη και για πολλά χρόνια τότε θα είμαστε για πολύ καιρό πάνω στη λεπτή γραμμή της χρεωκοπίας παρόλο που θα παίρνουμε δύσκολα μέτρα.

Αν όμως η διεθνής οικονομία καταρρεύσει και πάλι όπως κατέρρευσε το 2008 τότε θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε βαθιά φτώχεια. Ο κόσμος θα γυρίσει ταχέως στο επίπεδο ζωής που είχε το 1970… Αυτό το σενάριο έχει πιθανότητα να συμβεί 20%.

 

Αναδημοσίευση από: greekrider.blogspot.com

***

Advertisements

29/05/2010 - Posted by | Ιστορικά | , , , , , , , , , , , ,

8 Σχόλια »

  1. Αναδρομή στην οικονομική ιστορία της Ελλάδος από 1949 έως 2010

    Πίνγκμπακ από www.olympia.gr | 24/10/2011 | Απάντηση

  2. Αναδρομή στην οικονομική ιστορία της Ελλάδος από 1949 έως 2010

    Πίνγκμπακ από TheNewsGr | 24/10/2011 | Απάντηση

  3. Αναδρομή στην οικονομική ιστορία της Ελλάδος από 1949 έως 2010

    Πίνγκμπακ από StinFora.com | 24/10/2011 | Απάντηση

  4. Άλκιμε ελπίζω να μην λογοφέρουμε και για το σημερινό σου θέμα. Ψάχνοντας έφθασα τελικά στον πρώτο αναρτήσαντα το κείμενο, τον Greek Rider με ημερομηνία ανάρτησης την 12/2/2010. Έχω την εντύπωση ότι μόνο ένα φανατισμένο κομματόσκυλο θα μπορούσε να γράψει αυτά που αναφέρονται στην περίοδο της περιόδου 1967-74. Κανένας καλόπιστος άνθρωπος που έζησε την περίοδο εκείνη δεν δίνει βάση σ’ αυτά που «καταγράφει» ο κειμενογράφος και είναι ψευδή απ’ αρχής μέχρι τέλους. Εγώ, ο από ΕΡΕΝ, οργανωμένος στην δεξιά παράταξη δεν δέχομαι το ψέμα γιατί θα ζητήσω από τον (δεν ξέρω ποιος είναι) εύκολο στα «συμπεράσματα» να μου εξηγήσει κάποια πράγματα για το σχέδιο Μάρσαλ, για το που πήγαν τα χρήματα, ποιοι πλούτισαν και μην νομίζεις ότι μετά το 1950 κυβερνούσαν δεξιοί. Για ψάξτε ποιους πολιτικούς φωνάζαν «Ροζαλία» «Κοκκινούλα» κτλ και όχι λόγω σεξουαλικών προτιμήσεων αλλά γιατί «κάποια» πολλά χρήματα είχαν ξοδευτεί για την αύξηση της περιουσίας …κάποιων πολιτικών και ιδίως για την δημιουργία προσωπικών κτηνοτροφικών μονάδων τα δε ονόματα αντιστοιχούσαν σε αγελάδες ιδιοκτησίας συγκεκριμένων ανθρώπων. Επ αυτών περισσότερα θα έχει να σας πει ο δικηγόρος Κων. Πλεύρης (πατέρας του νυν βουλευτή) που κυκλοφορούσε την εφημερίδα Κ4Α και θα πρέπει να έχει στο αρχείο του πολλά στοιχεία

    Σχόλιο από «Ήπειρος, η πατρίδα μας» | 24/10/2011 | Απάντηση

    • Συνηθίζω μέσα από αυτά που διαβάζω (και αναδημοσιεύω) να προσπαθώ να διακρίνω την καλοπιστία του αρθρογράφου, και ομολογώ ότι στο συγκεκριμένο άρθρο δεν παρατήρησα κάποιον ιδιαίτερο πολιτικό φανατισμό. Αντίθετα, διέκρινα μια αντικειμενική συνοπτική παρουσίαση της σύγχρονης ιστορικής πραγματικότητας, όπως αυτή μπορεί μέσα από πολλές έγκυρες πηγές να τεκμηριωθεί. Δεν νομίζω να πιστεύεις πως ο κύριος Πλεύρης είναι η μόνη αυθεντία στην οποία θα πρέπει να βασίσουμε την αξιολόγηση της Ιστορίας. Σε ότι αφορά τώρα την διαφθορά που επικράτησε σε σχέση με την αξιοποίηση της αμερικανικής βοήθειας (σχέδιο Μάρσαλ), από μέρους των πολιτικών διαχειριστών εκείνης της εποχής, σ’ αυτό δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Αφού όμως είμαστε πρόθυμοι να ανοίξουμε τα «κιτάπια» της Ιστορίας, θα πρέπει να διαβάσουμε όλες τις σελίδες, αν είμαστε ειλικρινείς ερευνητές, δεν θα διαβάζουμε επιλεκτικά… Διότι στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς». Αν κάνουμε το λάθος να περιθάλπουμε κάποιον φαινομενικό «πατριωτισμό» ως «ιερή αγελάδα», τότε παύει να μας κινεί η λογική και μπαίνουμε μοιραία στον φαύλο κύκλο του φανατισμού. Αν και πολλά απ’ όσα διαδραματίστηκαν την περίοδο της επταετίας έχουν μείνει για λόγους σκοπιμότητας σκοτεινά, εντούτοις υπάρχουν αρκετά στοιχεία, μέσα από τα οποία μπορεί κάποιος να σχηματίσει εικόνα.

      Για το ό,τι μπορείς να θεωρηθείς άνθρωπος «εκ των έσω» (Insider), αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις οπωσδήποτε και την σωστή άποψη, διότι «εκ των έσω» σε ένα πολιτικό κόμμα δεν σημαίνει αυτομάτως και άμεση πρόσβαση σε «top secret» μυστικά, τα οποία αφορούσαν μόνο τα πολύ υψηλόβαθμα στελέχη, όχι του κόμματος, αλλά του κινήματος!

      Σου θυμίζω πως επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη.

      Αναφορικά τώρα με το σκάνδαλο των «κρεάτων», προφανώς θα υπήρχε κάποια ιδιαίτερη αδυναμία σε αυτό το «προϊόν» από μέρους των πολιτικών εκείνης της εποχής, διότι ένα αντίστοιχο σκάνδαλο είχε δημιουργηθεί και τον καιρό της επταετίας. Χαρακτηριστικό ήταν το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24/5/74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»: «Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως, κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ήταν μια «συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής», χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει-την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».

      Εφόσον είσαι ένας θαρραλέος ερευνητής και υποστηρικτής της αλήθειας και της δικαιοσύνης, τότε ρίξε μια ψύχραιμη ματιά και στα τεκταινόμενα επί δικτατορίας. Εκτός από τα υποστηρικτικά, που ως φαίνεται έχεις μελετήσει, δεν έχεις να χάσει τίποτα αν ακούσεις και τον αντίλογο. Εδώ θα βρεις κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία:

      • Jean Meynaud: «Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα» (Αθήνα 2002, εκδ. Σαββάλας). Η σφαιρικότερη ανάλυση της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής κατά τη δεκαετία του ’60. Ο 2ος τόμος είναι αφιερωμένος στα Ιουλιανά και τη δικτατορία.
      • Σταύρος Ζορμπαλάς: «Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα (1967-1974)» (Αθήνα 1978, εκδ. Σύγχρονη Εποχή). Ανάλυση του δικτατορικού καθεστώτος, με έμφαση στη διαπλοκή του με το μεγάλο κεφάλαιο και τον ξένο παράγοντα. Ενδιαφέρουσα πρωτογενής τεκμηρίωση.
      • Δ. Μπενάς: «Η εισβολή του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα» (Αθήνα 1976, εκδ. Παπαζήση). Εκτενής παρουσίαση των αμαρτωλών συμβάσεων της χούντας κι ακτινογραφία της διαπλοκής ντόπιου και ξένου κεφαλαίου κατά τη δεκαετία του ’70.
      • Γιώργης Κρεμμυδάς: «Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία» (Αθήνα 1985, εκδ. Εξάντας). Δημοσιογραφική καταγραφή προσώπων και πραγμάτων, αποτυπώνει τις πολλαπλές ταχύτητες (και, συχνά, την πλήρη απουσία) «κάθαρσης» των συνεργατών της δικτατορίας.
      • Ευάγγελος Κουλουμπής: «…71 …74: Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού» (Αθήνα 2002, εκδ. Πατάκη). Ημερολογιακή καταγραφή συνομιλιών και συναντήσεων του -εξ Αμερικής ορμώμενου- συγγραφέα με στελέχη, οπαδούς και αντιπάλους του καθεστώτος κατά την τελευταία τριετία του.
      • Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ: «Να γιατί…» (Αθήνα 2002, εκδ. Φερενίκη). Γλαφυρή αυτοβιογραφία της πάλαι ποτέ συζύγου του χουντικού αρχηγού της ΚΥΠ. Αποκαλυπτική για τον τρόπο ζωής του ηγετικού πυρήνα της χούντας, αλλά και για τη στενή διαπλοκή του με μικρούς και (κυρίως) μεγάλους καπιταλιστές.

      Σχόλιο από Alkimos | 24/10/2011 | Απάντηση

  5. Άλλος ένας εμπαθής , άσχετος , και μέλος της πνευματικής ψώρας της μεταπολιτεύσεως..
    Χμμμ, γιά να δούμε :
    1967 -1974 πληθωρισμός μ.ο. 1,5 %!
    Εξωτερικό χρέος 0$ ! (υπήρχε ένα χρέος 300εκ $ που «αυτοεξυπηρετείτο», δηλ. είχαν ολοκληρωθεί τα έργα που ‘έβγαζαν’ πλέον (απέδιδαν δηλαδή) έσοδα για την πληρωμή του δανείου αυτού χωρίς επιβάρυνση του κρατικού προυπολογισμού.
    Ανεργία 1-1,5 % !
    Αγορά και (τεράστιος) εξοπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων αποκλειστικά ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ απο εθνικούς πόρους.
    Παραίτηση απο τα κονδύλια FMS (foreign military sales) , στρατιωτικά δάνεια δηλ. απο τις Η.Π.Α., για λόγους γοήτρου !
    Οι Έλληνες αγρότες είχαν σχεδόν μηδαμινή φορολογία και ΑΤΕΛΕΙΑ καυσίμων, και τους χαρίστηκαν (διεγράφησαν) τα αγροτικά τους χρέη.
    Κατασκευάστηκε το 80 % της ηλεκτροπαραγωγικής υποδομής της χώρας μέχρι σήμερα , με πλήρη ανεξαρτησία της Ελλάδος σε ηλεκ. ρεύμα , εντός 3 ετών !
    Ηλεκτροδότηση όλης της Ελληνικής επικρατείας εντός 4 ετών. !
    Κατσκευή όλων των εθνικών οδών που έχουμε σήμερα, καθώς και όλων των μικρών & μεγάλων αεροδρομίων πέρα απο Αθήνα – Θεσσαλονίκη (πχ. Λήμνος, Ηράκλειο Κρήτης, Μύκονος, κλπ κλπ κλπ κλπ).
    Εγκληματικότητα ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ. Στις περισσότερες φυλακές της Ελλάδος σηκώθηκαν «λευκές σημαίες», δηλ. απουσία κρατουμένων.
    Θάνατοι απο ναρκωτικά 0 (μηδέν).
    Λαθρομετανάστες / λαθρομετανάστευση ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ.
    Παραβάσεις – παραβιάσεις εθνικού εναερίου/θαλασσίου/χερσαίου χώρου ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ.
    Έναρξη κατασκευής ΜΕΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ. Έναρξη κατασκευής ΕΓΝΑΤΙΑΣ ΟΔΟΥ με standards στρατιωτικών προδιαγραφών για να χρησιμοποιείται απο τις Ενοπλες Δυνάμεις όταν χρειαστεί.
    Έναρξη κατασκευής (Αύγουστος 1972) και εγκαίνια του έργου του Αεροδρομίου Σπάτων (με χάραξη για 4 (ΤΕΣΣΕΡΙΣ !) διαδρόμους αντί για δύο που κατασκευάστηκαν μετά απο περιπέτειες 24 ετών…
    Δεκάδες νέα σχολεία, ίδρυση ΣΕΛΕΤΕ, δημιουργία του φορολογικού συστήματος ΤΑΧΙΣ, κατασκευή δεκάδων δημοσίων κτιρίων (κτίρια ΔΕΗ, ΟΤΕ στο Μαρούσι, ΟΣΕ στην πλ. Καραισκάκη, υπ. Εσωτερικών & εξωτερικών στο κέντρο των Αθηνών, ΕΡΤ στην Αγ. Παρασκευή, υπουργείου Δημ. Τάξεως στην λεωφ. Κατεχάκη, κλπ κλπ κλπ κλπ )

    Κλπ κλπ κλπ…

    Πείτε του αρθρογράφου να πάει να παίξει παρακάτω με το τραινάκι του και να μας αφήσει ήσυχους. Δέν περιλαμβάνει κουτόχορτο η διατροφή μας.

    Σχόλιο από DIM | 24/10/2011 | Απάντηση

  6. DIM καλησπέρα. Εγώ δεν θέλησα να αναφερθώ στα υπέρ εκείνης της περιόδου γιατί ξέρω ότι είναι μάταιος κόπος. Βλέπει κανείς πόσο εύκολα μπορεί να γραφτεί και να παραχαραχθεί η Ιστορία. Δύο τρεις φυλλάδες, ένα- δύο κανάλια και άφθονη προπαγάνδα. Ο Άλκιμος θέλει να ξεχνά ότι η τηλεόραση ήταν κρατική μέχρι το 1989 (και κατά κάποιον τρόπο εξακολουθεί να είναι). Θέλει να ξεχνά ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου απαγόρεψε στο Euronews να μεταδίδει τότε (1994) τις ειδήσεις του και στα ελληνικά. Το σκάνδαλο των κρεάτων! Μα κάτι έπρεπε να βρουν οι Αμερικανοί για να ρίξουν τον Παπαδόπουλο. Και αυτή την στιγμή ακούω στις ειδήσεις τον Χατζηπαπάρα να ρωτά (τμήμα από ραδιοφωνική εκπομπή) τον Σκανδαλίδη αν έχουμε δημοκρατία κι εκείνος να μην ξέρει τι να πει…

    Σχόλιο από «Ήπειρος, η πατρίδα μας» | 24/10/2011 | Απάντηση

    • Σε πληροφορώ φίλε μου πως δεν ξεχνώ (επιλεκτικά) τίποτε, και πως ακόμα μαθαίνω… Είμαι πάντα έτοιμος να αναθεωρήσω τις απόψεις μου, όταν όμως έρθω αντιμέτωπος με τεκμηριωμένα στοιχεία που θα πιστοποιούν ότι έχω λάθος. Και επειδή διακρίνω πως δεν γνωρίζεις την προσωπική μου άποψη για την οικογένεια Παπανδρέου, γι αυτό σε παραπέμπω εδώ: https://alkimosarchive.wordpress.com/2009/09/17/the-new-world-order-emerges-it-will-last-5//

      Σχόλιο από Alkimos | 24/10/2011 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s