Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Επιτέλους… φτωχοί!

Το κείμενο έστειλε ο Observer*

«Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων.»

Με αφορμή το άρθρο του Κ. Μελετόπουλου κάποιες σκόρπιες σκέψεις:

…Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η Ελληνικά Οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους…

Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία.

Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

Να ξαναβρούμε και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια και ανατολικά).

Να ξε-τρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής.

Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία.

Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος.

Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους.

Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιοs βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «Μ@Λ@Κ@Σ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες.

Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας.

Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας..

Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογικές μπούρδες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ’ τους τα χέρια ή και τα αχαμνά.

Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια.

ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν.

Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε.

Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομούλαρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρομίσει ο τόπος απ’ τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; ΠΟΙΟΣ θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί;

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων.

Ας θυμηθούμε την ευλογία του ελαιόλαδου, της Xιώτικης Mαστίχας, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας .

Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ.

Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει…

..Γραμμένο από τον φίλο Σωτήρη, εκεί στα ξένα…

 

Σχόλιο:

Όταν το μέλλον είναι δυσοίωνο και ο «βούρκος» γύρω, μάς κατακλύζει, τότε φυσικό είναι να αναπολούν κάποιοι από εμάς, αυτά που αφήσαμε πίσω μας, το ΑΘΩΟ παρελθόν!

 

* Από άρθρο του Γιάννη Ξανθούλη στην Ελευθεροτυπία (07/02/09)

.

Advertisements

13/03/2010 - Posted by | Κοινωνικά | , , ,

10 Σχόλια »

  1. Η άλλη άκρη. Πάντα των άκρων.
    Υπάρχει και ο «ίσιος» δρόμος (όπως είπε η καμήλα).

    Σχόλιο από Kostas | 13/03/2010 | Απάντηση

    • Πάντα στον «δρόμο»; Κάποτε θα πρέπει να φτάσουμε επιτέλους στην …Ιθάκη!

      Σχόλιο από Alkimos | 13/03/2010 | Απάντηση

  2. Να ξαναγίνουμε φτωχοί με το μπαμπά στην κορυφή του τραπεζιού να σφαλιαρίζει τους παραβάτες υιούς και θυγατέρες, να χρησιμοποιεί τη μαμά σαν υπηρέτρια του σπιτιού και να καυχιέται στο καφενείο για τις ερωτικές του κατακτήσεις στη σεμνή και άμεμπτη γειτονιά μας.
    Να ξαναγίνουμε φτωχοί με τους χωματένιους δρόμους και τη λάσπη όχι απλώς να κολάει συμπαθητικά στα παπούτσια μας αλλά να αποτελεί στέλεχος μιας υποκριτικής και καθ’ όλα υποταγμένης κοινωνίας με ζήτουλες χαφιέδες της ασφάλειας και παπάδες να κωλομπαρεύουν τα παπαδάκια εν ονόματι του κυρίου.
    Να ξαναγίνουμε φτωχοί με θέμα των αυναμισμών μας όχι τον Μπράντ και την Ναϊόμι, αλλά τον Κακαβά και τη Σαρίτα Μοντιέλ
    Για τους εκ Βορά και εξ Ανατολών εχθρούς, τίποτε δεν άλλαξε ούτε και πρόκειται να αλλάξει, οι άνθρωποι αυτοί ήταν, είναι και θα είναι εσαεί μια κάποια λύση.
    Να ξαναγίνουμε φτωχοί με το δημόσιας χρήσης τηλέφωνο του περιπτερά – χαφιέ να διαλαλεί περίτρανα τις πουτανοπομπές μας.
    Να επανέλθουμε στον ασβέστη και το ασβέστωμα… Πολύ μου έχει λείψει η εικόνα των παιδιών να ξύνουν την επιφάνεια των τοίχων και να μασάνε την ασπρίλα ελείψει γάλακτος και γαλακτοειδών προϊόντων μια και δεν θα διάτίθεται η γαλατόσκονη του σχεδίου Μάρσαλ.
    Ναι να απαγορεύσουμε τη χρήση της λέξης «μαλακία» και όλων των παραγόντων της αλλά να επιστρέψουμε στη χρήση της χοντρής σαχλαμαροσαβουροδιαλεκτικής των Φωτόπουλου, Χατζηχρήστου, Αυλωνίτη, Ρίζου, Σταυρίδη και όλων των άλλων κομιστών της «βγαλμένης απ’ τη ζωή» γαϊδουροτέχνης του 50 και μεγίστου μέρους του 60!
    Να επιστρέψουμε άρδην στην εποχή της «κακούργας μετανάστευσις» του Στέλιου του φτωχόπαιδου και να ξεκουμπιστούμε κακήν κακώς στις Καναδοαμερικανοαυστραλογερμανίες της οικουμένης να μείνουν οι υπόλοιποι καθαροί απόγονοι του ΜΕγαλέξανδρου, του Μιλτιάδου, του Αριστείδου Μιλτιάδη και προφανώς του εντός ή εκτός αποσιωποιητικών Αλκιβιάδου να μας χαιρετούν σήμερα φασιστικά αναπολώντας κι αυτοί την εποχή του ενδόξου παρελθόντος αλλά κανα δυό δεκαετίες νωρίτερα υπό τη συνοδεία εκλεκτών μεταξικών εμβατηρίων.
    Α’ ναι ως ένδοξοι εκπρόσωποι της Πατρίδος εις την ξένην να μην χάνουμε την ευκαιρία να βάζουμε χέρι στις διάφορες χουντοπασοκονεοδημοκρατικές χορηγίες του εθνικού κέντρου προς τις απανταχού ομογενειακές εστίες με αντάλλαγμα τις ρουφιανοεκθέσεις μας για τις κινήσεις των Ελλήνων μεταναστών που δεν συνάδουν με τις εκάστοτε ιδεολογικές τάσεις της μητρόπολης.

    Σχόλιο από Βραδύνους ο Ελλην | 16/03/2010 | Απάντηση

    • Δεν ξέρω τι ηλικία έχεις φίλε μου αλλά μάλλον από την τηλεόραση και από τα βιβλία θα έχεις μάθει για εκείνη την εποχή, που τη χρωματίζεις με τα ποιο μελανά χρώματα… Αν πάλι έζησες τότε, θα πρέπει να είναι μάλλον πολύ θλιβερά τα βιώματά σου.

      Μπορεί να έχουν ένα μεγάλο ποσοστό αλήθειας τα όσα γράφεις, αλλά είναι μόνο η σκοτεινή πλευρά εκείνης της εποχής, υπήρξε όμως και η φωτεινή πλευρά. Για να φτάσει κάποιος να αναπολεί εκείνα τα δύσκολα χρόνια, αυτό φανερώνει, πως κάτι θετικό θα είχαν που σήμερα λείπει. Αυτό είναι, σε πληροφορώ, η ανθρώπινη ζεστασιά.

      Αν δεν την έχεις νοιώσει, τότε δεν θα καταλάβεις για τι πράγμα μιλάμε… Είναι κάτι που δεν μπορείς να το εισπράξεις μέσα από περιγραφές τρίτων, ούτε μέσα από τον κινηματογράφο ή τα βιβλία.

      Ο «βούρκος» που σήμερα μας κατακλύζει, είναι γεγονός, πως ήταν εδώ, διαχρονικά, ήταν όμως μακριά από τα σπίτια μας, μακριά από τις γειτονιές μας και ήταν η εξαίρεση, ενώ τώρα είναι ο κανόνας. Αυτή είναι η διαφορά. Τότε υπήρχαν όντως οικογένειες, παρά τις όποιες ανεπάρκειες, τώρα υπάρχει «σύμφωνο συμβίωσης» μεταξύ «προοδευτικών» ανθρώπων, οι οποίοι πιστεύουν, πως οι πρόγονοί τους ήταν …πίθηκοι.

      Να την χαίρεσαι, σου εύχομαι, τη Νέα Εποχή!

      Σχόλιο από Alkimos | 16/03/2010 | Απάντηση

      • Ως Ελλην είμαι διαχρονικό όν και ως Βραδύνους επιτρέπω εις εαυτόν να μη διεκδικώ τίτλους και πεβγαμηνές αλανθάστου. Προσπάθησα να αποφύγω αναφορές ως προς τις οικογενειακές συνθήκες και τα προσωπικά βιώματά σου.

        Μίλησα για το φτωχό και τη φτώχια γενικά με την έννοια του «όπου φτωχός κι η μοίρα του» και όχι υπό το πνεύμα της ατομικής, οικογενειακής, περιορισμένης ευδαιμονίας τύπου «εμείς να ΄μαστε καλά κι άς τους άλλους να ζεματίζονται.

        Με άλλα λόγια δεν είχα πρόθεση να κάνω προσωπική επίθεση, αλλά απλώς να αντιπαραθέσω συνθήκες τις οποίες αντιμετώπιζε το 70% (ίσως και μεγαλύτερο ποσοστό) του ελληνικού λαού στη μεταμφυλιακή περίοδο που ακολούθησε το 2ο Παγκόσμιο και την κατοχή.

        Ελησμόνησα εις το προηγούμενο σημείωμα να προσθέσω και άλλες λεπτομέρειες της εποχής.

        Ας απαρριθμήσω ορισμένες.

        Αστυνομική βία, αναγκαστική προσκόμιση πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων σε κάθε προσπάθεια πολίτη να εργασθεί, να αποκτήσει διαβατήριο, να ανήκει σε αθλητικά σωματεία και πολιτιστικούς συλλόγους.

        Στυγνές διακρίσεις εναντίον όσων είχαν οι ίδιοι ή οι συγγενείς τους ανάμειξη σε κάποια πολιτική κίνηση μη εγκεκριμένη από το καθεστώς.

        Στράτευση βασανιστήριο, καψόνι, περιφρόνηση, διακριτική μεταχείριση, προνόμια σε γλειψιματίες, βισματοκράτες και ρουφιάνους.

        Προσέξτε, δεν αναφέρομαι εδώ στην περίοδο της δικτατορίας, αλλά αποκλειστικά και μόνον στη «χρυσή» και «φωτεινή» σας περίοδο της 10ετίας του ’50 και ενός μεγάλου μέρους της δεκαετίας του ’60.

        Οι διαχρονικές μου αναφορές θα μπορούσαν όντως να περιλάβουν ορισμένα όντως φωτεινά διαστήματα όπως…

        – Την περίοδο 1895 – 96 με την προετοιμασία και διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων όπου διαπιστώσαμε ακόμη και συμφωνίες μεταξύ αστυνομικών και κακοποιών για τη διατήρηση της τάξης και ιδιαίτερα την ασφάλεια των περιηγητών. Η κατάσταση αυτή ανετράπη με οδυνηρά αποτελέσματα στον πόλεμο του 1897.

        – Την εθνική έπαρση με τις νίκες του στρατού στην περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων που ετράπη όμως σε άτακτη φυγή μετά το διχασμό, τα έκτροπα της Σμύρνης, τη Μικρασιατική Καταστροφή και το δράμα των προσφύγων που αντιλήφθηκαν για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία μας πόσο βρομορατσιστής είναι στην πραγματικότητα ο Ελληνας – πίσω φυσικά από τη μάσκα της πατροπαράδοτης φιλοξενίας καρυκευμένης με τα φασολάκια, τα μαρουλάκια, τα ραδίκια, το ζεστό μαύρο ψωμάκι και όλων όσων άλλων λιχουδιών περιλαμβάνονται στο σημείωμά σας.

        – Τις εκδρομές, τα κονσέρτα,τις μπουάτ, την όντως αξιόλογη πνευματική μας παραγωγή οφειλόμενη κυρίως σε ανθρώπους που είτε ήδη διώκονταν είτε επρόκειτο να διωχθούν ανελέητα από τους μετέπειτα κρατήσαντες και κρατούντες.

        Ούτως ή άλλως πάντως αυτή είναι η μοίρα του έντός ή εκτός εισαγωγικών προοδευτικού ανθρώπου,- των ιστορικών παραδειγμάτων που αναφέρατε μη εξαιρουμένων, ΝΑ ΔΙΩΚΕΤΑΙ!

        Η περί «εκ πιθήκων καταγωγής» αναφορά σας διέπεται είτε από πνεύμα ασυγχώρητης για το επίπεδό σας και της ιστοσελίδας σας τάσεως προς γενίκευση, είτε από επιπόλαια προσπάθεια κατάταξής μου σε κάποια … κοινωνιολογική συνωμοταξία σκέψεων και απόψεων με την οποία προφανώς δεν συμφωνείτε. Φαντασθείτε μια ανάλογη δική μου απόπειρα να σας κατατάξω σε όσους πιστεύουν ότι όντως καταγόμεθα από τον Αδάμ και την Εύα.

        Στο δικό μου σύμφωνο συμβίωσης εγκλείεται η ελευθερία σκέψης σε συνδυασμό με το σεβασμό προς τους γονείς, τα παιδιά μας, τους φίλους μας και το ευρύτερο κοινωνικό μας περιβάλλον… Σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ την αρμονία που επικρατεί στις σχέσεις μας ως ιδανική κατάσταση και συνεπώς δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να εμπλακεί σε στρουθοκαμηλικές παγίδες αναπόλησης ανύπαρκτων ιδεωδών καταστάσεων του παρελθόντος.

        Εχω κι άλλα να πω και να γράψω αλλά με τραβάει απ’ το μανίκι η κόρη μου να την πάω στο μάθημα του πιάνου – καλά καλά δεν μπορεί να προφέρει το όνομα του DEBUSSY, αλλά παίζει τα κομμάτια του. Ο μεγάλος γιός μου στα δεκατρία του ακούει μόνο Σαββόπουλο και Αρλέτα, θεωρεί τον παπού του ως τον καλύτερο κολλητό του, μου κάνει δηλώσεις ότι θέλει να ασχοληθεί με την αλγεβρική τοπολογία (αγνοώ περί τίνος πρόκειται) και με δέρνει ανηλεώς στο σκάκι μη δίνοντας δεκάρα για το υψηλό ΕΛΟ και τις ζατρικιακές μου γνώσεις. Και οι δύο με προγκάρουν γιατί ακούω ACDC,EMINEM καιPUBLIC ENEMY No. ONE. Η μικρή τρελλαίνετια για ψωμί με λαδορίγανη, ο μεγάλος προτιμά τίς μελιτζάνες – παπουτσάκια της μάνας του, κιεγώ έχω ειδικότητα στις τυροσπανακόπιτες και τις σεφταλιές. Η γυναίκα μου μοιράζει τις ελεύθερες ώρες της με τις οικογενειακές μας συζητήσεις, την οικολογική της οργάνωση και τους αγώνες για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων. Κατά τα άλλα το «σύμφωνο συμβίωσής» μας καλά κρατεί!

        Να χαίρομαι τη Νέα Εποχή; Ποιά Νέα Εποχή;

        Γειά σας!

        Σχόλιο από Βραδύνους ο Ελλην | 17/03/2010 | Απάντηση

        • ΥΓ
          Συγχωρήστε μου λάθη όπως

          πεβγαμηνές αντί για περγαμηνές
          μεταμφυλιακές αντί για μετεμφυλιακές
          χρήση Ενικόύ στην πρώτη παράγραφο μου ακολουθείται από χρήση Πληθυντικού στο υπόλοιπο κείμενο.
          και άλλες ανάλογες δακτυλογραφικές … παρατυπίες.
          Οπως αναφέρω και στο κείμενο γράφω υπό πίεση!
          ΒΟΕ

          Σχόλιο από Βραδύνους ο Ελλην | 17/03/2010 | Απάντηση

          • Πιστεύω πως καταλαβαίνω τη θέση σου αγαπητέ μου και θέλω να σε διαβεβαιώσω, ότι δεν υπήρξε από μέρους μου καμιά πρόθεση προσωπικής απαξίωσης. Αλλά πως είναι δυνατόν να γνωρίζεις ποιος βρίσκεται πίσω από κάθε σχόλιο; Το διαδίκτυο βρίθει εξάλλου από «κουκουλοφόρους» που έχουν κάνει χόμπι (ή επάγγελμα) το να περιδιαβαίνουν τα διάφορα μπλοκ και να χυδαιολογούν ή να προπαγανδίζουν διάφορες ιδέες, όπως και αυτή της «Νέας Εποχής» (New Age) του Γιωργάκη Παπανδρέου.
            Σχετικά τώρα με τα όσα ενδιαφέροντα γράφεις, αναφερόμενος στην «παλιά καλή εποχή», σε πληροφορώ, ότι αυτή σίγουρα δεν ήταν η περίφημη δεκαετία του 60’ ή του 70’, διότι τότε ακριβώς είχαν αρχίσει να μπαίνουν τα θεμέλια αυτής της «εικονικής πραγματικότητας» που ζούμε σήμερα. Τότε ήταν που άρχισε να διαχέεται στη ζωή της ελληνικής οικογένειας, το «δηλητήριο» του Δυτικού «πολιτισμού», αρχικά μέσω του κινηματογράφου και κατόπιν της τηλεόρασης, με αποκορύφωμα την «εκσυγχρονιστική» επιδρομή Σημίτη. Η «εποχή της φτώχιας» ήταν πριν απ’ αυτά. Ήταν η εποχή που έβγαλε κάποια αστέρια, όπως ο Παπαδιαμάντης, ο Βαλαωρίτης, ο Λουντέμης, ο Καρκαβίτσας, ο Παλαμάς, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Λευτέρης Βενιζέλος… για να αναφέρω μόνο μερικούς, διότι είναι όντως αμέτρητοι. Και πίσω από όλα αυτά τα αστέρια υπήρξαν κάποιοι αφανείς ήρωες, κάποιοι πατεράδες, μανάδες, παππούδες, γιαγιάδες, δάσκαλοι ή ακόμα και γείτονες, που λειτούργησαν σαν τους πλανήτες που δεν τους βλέπουμε αλλά είναι εκεί, στο αχανές σύμπαν και έφτασαν οι αστρονόμοι να τους εντοπίσουν από την ΕΠΙΡΡΟΗ που ασκούν γύρω τους.
            Ποια είναι τα αστέρια της σημερινής εποχής που φωτίζουν τον δρόμο της νέας γενιάς; Δεν ακούνε στα ονόματα: Σάκης, Καλομοίρα, Καρβέλας, Πάνια, Ψηνάκης και άλλα …εξωτικά πουλιά; Αμφιβάλεις πως τα πρότυπα της μέσης ελληνικής οικογένειας σήμερα είναι κάποια «φρούτα» της Showbiz χωρίς να παραβλέψουμε τα εισαγόμενα, τύπου Harry Potter;
            Το ότι η δική σου οικογένεια έχει καταφέρει να κρατήσει ένα επίπεδο ισορροπίας και αρμονίας, αυτό δεν σημαίνει πως αποτελείται δυστυχώς τον κανόνα. Μια νηφάλια ματιά γύρω, αρκεί, για να διακρίνει κανείς τα ερείπια.

            Σχόλιο από Alkimos | 17/03/2010 | Απάντηση

  3. […] Αλκιμος You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site. […]

    Πίνγκμπακ από «Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων.» | Lavraki.gr | 17/03/2010 | Απάντηση

  4. στο ‘Μη φοβάστε τη φτώχεια. να ξαναγίνουμε φτωχοί’ μάλλον ευνοείται μόνο η ρομαντική άποψη και εννοείται η αυτάρκεια της οικογένειας χωρίς τις πολιτικές προεκτάσεις και απομονώνοντας μόνο αυτή την εικόνα, της αρμονικής οικογένειας του παρελθόντος.

    Μακάρι οι ελληνες, ειδικά οι επί των πραγμάτων, να είχαμε το ‘γνώθι σαυτόν’ λειψόν εγωϊσμό, καθόλου υπεροψία, φυγή από την τάση νεοπλουτισμού, απόμακρα από τις πολιτικές άλλων κρατών και θα είχαμε διατηρήσει ένα μικρό παράδεισο!

    ΄Οπως τότε που πήγαινα στα νησιά μας για διακοπές και την πέρναγα με λίγο ψωμί και τυρί όλο το σαββατοκύριακο αλλά χαιρόμουν τη θάλασσα και τη φύση.

    ΄Ομως ας έχουμε και κάποια ελπίδα για το μέλλον. μπορεί τα μμμ να σέρνουν πληθυσμούς από την επιθυμία του οποιουδήποτε καταναλωτισμού αλλά πάντα θα υπάρχουν άτομα σκεπτόμενα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

    Σχόλιο από ikamada | 20/03/2010 | Απάντηση

  5. Αν νομίζετε ότι τρώγοντας ψωμί και ελιά θα σώσουμε την Ελλάδα είσαστε βαθιά νυχτωμένοι. Και νηστικοί τελείως να μείνουμε, θα συνεχίσουμε να είμαστε ζητιάνοι και στο έλεος της οδεύουσας παγκοσμιοποίσης. Και όσοι δεν έχουμε αυλές για να σκάψουμε και να φυτέψουμε ζαρζαβατικά, να σκάψουμε να ρίξουμε χώμα στο 2Χ2 μπαλκόνι μας της πολυκατοικίας μας και να το μετατρέψουμε σε κήπο. Οσο για την επαναφορά του σωφρονιστικού κώδικου που προτείνετε, την εποχή της βίτσας, ενίσταμαι κάθετα. Ημουν μαθήτρια του παλιού αναγνωστικού «λα λα η Λόλα» και είχα την τύχη να μη μου τσακίσουν τα δάχτυλα οι δάσκαλοι, καθώς διάβαζα πάντα το μάθημά μου. Αλλοίμονο στα κόμπλεξ του καθενός, δάσκαλου ή γονιού που σπάει το παιδί του στο ξύλο για να το συμμορφώσει.

    Μεγάλωσα μόνη μου ένα παιδί με χίλιους αγώνες και θυσίες και δυστυχώς δεν είχα τη πολυτέλεια να κάθομαι μαζί του το μεσημέρι στο τραπέζι, γιατί έκανα δύο δουλειές και εκείνο την ίδια στιγμή έπρεπε να πάει στα μαθήματα ξένων γλωσσών. Βλέπετε είναι απαραίτητο να γεμίζουμε το βιογραφικό μας με πλείστα όσα προσόντα, γλώσσες, πανεπιστήμια και μεταπτυχιακά. Και όμως τα κατάφερα να βγάλω ένα σωστό άνθρωπο στη κοινωνία, διδάσκοντας τον να τηρεί τους νόμους, την ηθική και τις αξίες, χωρίς να χρησιμοποιήσω κανενός είδους βούρδουλα.
    Ούτε χαβιάρι τρώω, ούτε πολυτελές αυτοκίνητο έχω και κάθε μέρα στριμώχνομαι στα απελπιστικά μέσα συγκοινωνίας με τον συνεχή κίνδυνο κλοπής των προσωπικών μου αντικειμένων.
    Δεν είμαι από χωριό αλλά από αυτή τη μεγάλη πόλη και λυπάμαι πράγματι έτσι όπως έχει καταντήσει και αναγκάζομαι να κλειδαμπαρώνομαι από νωρίς και να φοβάμαι να κυκλοφορήσω μόνη τη νύχτα. Πάντως αν και έχω πτυχίο Πανεπιστημίου και ίδρωσα για να το αποκτήσω και αν δεν βρω δουλειά, δεν θα διστάσω να μαζέψω ελιές ή να κάνω οτιδήποτε άλλο. Και κάλτσες ξέρω να μαντάρω και να κάνω στριφώματα.
    Λυπάμαι γιατί στο κείμενο στο οποίο έχω απαντήσει δεν έχετε καταλάβει ότι το να ξαναγυρίσουμε στη «λίθινη» εποχή δεν θα μας συνετίσει. Δεν θα σβήσει την ρεμούλα και την ασυδωσία. Ποιος θα τιμωρηθεί όταν εγώ η συνεπής φορολογούμενη πολίτης συνεχώς και αδιαλλείπτως όλα τα χρόνια πληρώνω τους φόρους και τα ένσημα μου και θα φτάσω στα γεράματα μου να μην έχω χρήματα ούτε για κλωστή να μαντάρω τις κάλτσες μου;
    Το κόκκινο πιπέρι και τη βίτσα που προτείνετε σαν μέσα καταστολής ή όποια άλλα μεσαιωνικά βασανιστήρια μπορεί να επικαλεστείτε, ας τα εφαρμόσετε στους όποιους ενόχους διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα και κατασπατάλησαν τα όνειρα του απλού Ελληνα.
    Εγώ θα συνεχίσω να κάνω και δυο και τρεις δουλειες για να τα βγάλω πέρα και θα δώσω τα πάντα για αυτά τα ιερά χώματα και τους ήρωες που μου διασφάλισαν αυτό το κομμάτι ουρανό που από κάτω του βρίσκομαι και χαίρομαι να υψώνω τη σημαία μου στο μπαλκόνι μου όλο το χρόνο και να μη ξεχνάω ποτέ ότι είμαι Ελληνίδα.

    Σχόλιο από Αμαρυλλίς | 07/06/2010 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s