Alkimos archive

…ας πούμε επιτέλους αλήθειες!

Μαύρα μαντάτα για την παγκόσμια οικονομία

Η συνωμοσία της Wall: Το Μεγάλο Κραχ του 2012

(Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

(Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

Η συντριβή του Τιτανικού δεν ήταν αποτέλεσμα κακοτεχνίας, τεχνικής βλάβης ή φουρτούνας. Ήταν απο-τέλεσμα υπέρμετρης αυτοπεποίθησης και εφησυχασμού. Ο αβύθιστος Τιτανικός βρίσκεται στο μεταξύ, εδώ και έναν αιώνα περίπου, στα βάθη του ωκεανού. Και μόνο ο υπαινιγμός για ναυάγιο, αυτού του θαύματος της ναυσιπλοΐας, εκείνη την εποχή, θα προκαλούσε ηχηρά γέλια και έτσι κάπως αντιμετωπίστηκε από τον καπετάνιο η ειδοποίηση για επικείμενη σύγκρουση με παγόβουνο. Ο αστάθμητος παράγοντας!

Έτσι έμοιαζε και η παγκόσμια οικονομία, μέχρι πρότινος, αβύθιστη. Και εντούτοις. Ο αστάθμητος παράγοντας που εμφανίστηκε εδώ σαν παγόβουνο και που έχει προκαλέσει σοβαρά ρήγματα είναι, κατά γενική ομολογία, η απληστία. Τι συνέβη τελικά; Σε ποια κατάσταση βρίσκεται σήμερα ο οικονομικός Τιτανικός; Αληθεύουν τα μηνύματα ανάκαμψης ή μήπως πρόκειται για τακτική εφησυχασμού προς αποφυγή πανικού;

Προσθέτοντας τη χρηματιστηριακή «θεωρία συνωμοσίας» στις κινδυνολογίες όσων προβλέπουν το «τέλος του κόσμου» το 2012, ο αρθρογράφος/αναλυτής του MarketWatch, κ. Paul B. Farrell (Euro2Day) προβλέπει ότι το απόλυτο οικονομικό και κοινωνικό κραχ θα επέλθει σε τρία χρόνια.

«Κάτι υπάρχει στον αέρα… Το νιώθεις… Έρχεται ένας νέος ‘ταύρος’; Ίσως -αλλά θα είναι ένας ταύρος μαινόμενος, ο οποίος θα αφήσει πίσω του κι άλλα συντρίμμια», πιστεύει ο κ. Paul B. Farrell.

Ο αναλυτής εκτιμά ότι ένας κύκλος φούσκας έχει ήδη αρχίσει να σχηματίζεται. «Νιώθεις την ένταση της ενέργειας να φουσκώνει, όπως ήταν πριν από τα γκρεμίσματα του 1998, του 2000 και του 2007. Τα προβλήματα της παράνοιας των dot-com, δεν τα λύσαμε ποτέ. Κάναμε τα πράγματα χειρότερα, γαλουχώντας την καταστροφή των subprime πιστωτικών παραγώγων με φθηνό χρήμα, την οικονομική ιδεολογία ‘Reaganomics’ και δύο δαπανηρούς πολέμους. Δεν μάθαμε ποτέ το μάθημά μας, δεν λύσαμε κανένα πρόβλημα. Σήμερα, η κατάσταση συνεχίζει να επιδεινώνεται».

Μέσα στη φασαρία, τονίζει ο αναλυτής, η συνωμοσία της Wall Street έχει φορτώσει τους φορολογουμένους με 23,7 τρισ. δολάρια σε καινούργια χρέη, από διασώσεις. Ο λογαριασμός θα πρέπει κάποια στιγμή να πληρωθεί. Για την ώρα, η φούσκα φουσκώνει, χάρη στις τράπεζες της Wall Street που αποδεικνύονται, όχι «πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν», αλλά «πολύ άπληστες για να καταρρεύσουν».

Είναι βέβαιο, συνεχίζει ο κ. Farrell, ότι ο ταύρος, η φούσκα και η κατάρρευση είναι πρακτικώς αναπόφευκτα και κινούνται ταχύτερα από όσο σε άλλους κύκλους, με αποτέλεσμα το τέλος να είναι πολύ κοντά, το 2012. Πώς μπορεί κάποιος να κερδίζει από αυτό το αναπόφευκτο; «Μπείτε στην αγορά για δύο χρόνια και μετά κάντε την προσευχή σας, να σας έχει μείνει αρκετό μυαλό για να βγείτε πριν από το κραχ (οι περισσότεροι δεν τα καταφέρνουν: σε εκείνο το σημείο η ευφορία σε τυφλώνει, γίνεται εθιστική σαν κοκαΐνη)», αναφέρει ο οικονομολόγος.

Αν θέλετε κι άλλες αποδείξεις για το επικείμενο, ακούστε κάποιους που δεν «λαδώνουν» πια τη μηχανή της Wall Street, αλλά τη γνωρίζουν καλά, όπως ο κ. Michael Lewis, πρώην trader στη Wall και συγγραφέας του βιβλίου «Πανικός: Η ιστορία της σύγχρονης οικονομικής παράνοιας». Δήλωσε πρόσφατα στο Newsweek: «Υπάρχει μια εσφαλμένη αίσθηση πως τελείωσε και ότι η κρίση πέρασε». Όχι, απλώς οι διασώσεις έχουν αναβάλει το αναπόφευκτο. Κι όταν αυτό θα έρθει θα είναι δυνατότερο και πιο κακό, πραγματική καταστροφή, πιστεύει ο κ. Lewis.

Πριν από μερικους μήνες, ο καθηγητής Οικονομικης Ιστορίας του Harvard, κ. Niall Ferguson, είχε δηλώσει με σαφείς ψυχαναλυτικές διαθέσεις: «Οι αγορές είναι καθρέφτες της ανθρώπινης ψυχής… Όπως τα άτομα μπορεί να πάθουν κατάθλιψη, ενδέχεται και να υποστούν πλήρη κατάρρευση». Στα 400 χρόνια Ιστορίας των χρηματιστηρίων έχουμε δει μια μακράν συνέχεια από οικονομικές φούσκες, τονίζει ο κ. Ferguson. Από καιρό σε καιρό, τα ενεργητικά στοιχεία εκτινάσσονται σε μη βιώσιμα επίπεδα, για να καταρρεύσουν αργότερα.

ΤΑ 5 ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ

Είναι ένας τόσο προσφιλής κύκλος, που μπορεί εύκολα να αναλυθεί σε πέντε στάδια, όπως τα ορίζει ο ιστορικός οικονομίας κ. Charles Kindleberger:

1. Μετατόπιση: «Κάποια αλλαγή στις οικονομικές συνθήκες δημουργεί νέες και κερδοφόρες ευκαιρίες». Οι ιστορικές διασώσεις της περυσινής χρονιάς, οι εκλογές, η νέα ιδεολογία.
2. Ευφορία: «Δημιουργείται μια αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία, όπου οι αυξήσεις εταιρικών κερδών οδηγούν σε ταχεία ανάπυξη των τιμών ενεργητικών». Η Goldman είναι η απόδειξη.

3. Μανία και φούσκα: «Οι προοπτικές για εύκολα χρηματιστηριακά κέρδη προσελκύουν ‘παρθένους’ επενδυτές, οι οποίοι με τη σειρά τους προσελκύουν τους απατεώνες που θέλουν να τους ρουφήξουν τα χρήματά τους». Οι επόμενες φούσκες το 2010 και το 2011.
4. Κατάθλιψη: «Οι επαΐοντες insiders αντιλαμβάνονται ότι τα κέρδη δεν υπάρχει περίπτωση να στοιχειοθετούν τις νέες, εξωφρενικές αξίες ενεργητικών που έχουν εμφανιστεί και αρχίζουν να ρευστοποιούν κέρδη». Η Wall Street βιώνει ξανά το 2007 – 2008.
5. Μετάπτωση ή απαξίωση: «Οι τιμές των ενεργητικών πέφτουν, οι μη επαΐοντες outsiders ποδοπατιώνται στις εξόδους και η φούσκα σκάει». Το άγριο 2008 επαναλαμβάνεται το 2012.

Ποιος είναι ο ένοχος; Κατά τον κ. Ferguson, η Federal Reserve: «Αν δεν δημιουργηθεί εύκολη πίστωση, δεν μπορεί να δημιουργηθεί φούσκα. Γι’ αυτό και τόσο πολλές φούσκες έχουν τις ρίζες τους στις αμαρτίες και στις παραλείψεις των κεντρικών τραπεζών». Γι’ αυτό και η επόμενη φούσκα είναι πρακτικώς βέβαιη: διότι υπάρχει η έκρηξη χρεών 23,7 τρισ. δολ. της Ουάσιγκτον.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΧ

Το θέμα είναι ότι οι Αμερικανοί δεν θα ανεχτούν για πολύ να ξετινάξει η «Συνωμοσία της Wall Street» τους επενδυτές και τους φορολογουμένους. Η Wall Street έχει γίνει πλούσια, φορτώνοντάς μας βουνά από χρέη, που θα βαραίνουν πολλές γενιές ακόμα.

Γι’ αυτό και ο αρθρογράφος του MarketWatch περιμένει ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα, μία δεύτερη Αμερικανική Επανάσταση. Περιμένει το «Μεγάλο Κραχ 2» περί το 2012 και αμφιβάλλει ότι οι Αμερικανοί φορολογούμενοι θα καθίσουν παθητικοί για άλλη μία φορά, όπως έκαναν το 1930, το 2000, πέρυσι και πρόπερσι.

«Την επόμενη φορά, οι ψηφοφόροι θα αντιγράψουν μία σελίδα της Ιστορίας που αφορά σε προηγούμενες επαναστάσεις στις αποικίες της Αμερικής, της Γαλλίας, της Ρωσίας. Θα ξεσπάσει μια πανίσχυρη καταιγίδα μαζικής διεθνούς πιστωτικής κατάρρευσης, που θα γκρεμίσει τη Wall Street και το σκιώδες κεντρικό τραπεζικό σύστημα των 670 τρισ. δολ. Και οι παράπλευρες απώλειες θα είναι μαζικές και ευρύτατες».

Σχόλιο:

Σαφώς, θα πρέπει να παραμείνουμε ψύχραιμοι και να αντιμετωπίζουμε την κάθε πληροφορία με σκεπτικισμό, αλλά θα πρέπει να έχουμε εντούτοις υπόψη, αυτό που είχε πει κάποτε ο Λένιν: «Η εμπιστοσύνη είναι καλή, ο έλεγχος όμως είναι καλύτερος». Ο καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος για τον δικό του Τιτανικό, που είναι ο εαυτός του, οι δικοί του άνθρωποι, ο χώρος επιρροής του. Εκεί τον έλεγχο τον έχουμε εμείς, και γι αυτό θα πρέπει να είμαστε άγρυπνοι σχετικά με τις επιδιώξεις, τις αποφάσεις και τις επιλογές μας. Άγρυπνοι για όσα συμβαίνουν γύρω μας και ενήμεροι, ώστε να μην πιαστούμε στον ύπνο…

.

Advertisements

15/08/2009 - Posted by | Οικονομία | , , ,

2 Σχόλια »

  1. Χωρίς να έχω τα φώτα των αναφερομένων αρθογράφων, θεωρώ «ακαδημαϊκά απίθανο» να μην υπάρξει κρίση μετά την περσινή χρηματιστηριακή βουτιά. Απλά, με την τρομερή ρευστότητα που μπήκε στο σύστημα, «δεν έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι μας». Αλλά το πρόβλημα, συμφωνώ απόλυτα, είναι μπροστά μας. Πιστέυω θα παιχτεί όχι τόσο σε επανάσταση ενός λαού που αναφέρεται, αλλά σε συγκριτική δυστυχία ανάμεσα σε λαούς όπου μερικοί θα υποστούν πολύ πιο βαρειές συνέπειες από άλλους. Από μία παράλογη προοπτική, όσο πιο δυσάρεστη η προσαρμογή στις αρχικές φάσεις, τόσο μεγαλύτερο το συγκριτικό πλεονέκτημα. Δεν είναι μόνο αμερικανικό το πρόβλημα, είναι παγκόσμιο. Είχε προαναγγελθεί ότι ο κόσμος θα χωριστεί στα τρία: Αμερική, Ευρώπη, Ασία. Η Ευρώπη (Γερμανία) μοιάζει να προσεγγίζει την Ρωσία και θα εξαρτάται όλο και περισσότερο για ενέργεια (αλλά με τι αντάλλαγμα;). Οι ΗΠΑ πιστέυω θα αποκτήσουν έναν περίεργο σύμμαχο, την Κίνα. Φοβάμαι μήπως η αστάθεια του συστήματος εκτονωθεί με τρόπο πιο δυσάρεστο από τον Πρώτο και τον Δεύτερο.

    Φοβάμαι ότι σε τέτοιες περιστάσεις η επαγρύπνηση δεν φτάνει και τελικά είσαι μέσα στα δέντρα και δεν βλέπεις το δάσος. Η επόμενη δεκαετία θα είναι δυσάρεστη και λυπάμαι για τα πιτσιρίκια που μεγαλώνουν. Η δεκαετίες του 50, 60 και 70 θα είναι παράδεισος σχετικά με τα πιθανά άσχημα σενάρια…

    Σχόλιο από ammmodytes vipera meridionalis | 15/08/2009 | Απάντηση

  2. Συγχαρητηρια για ακομη μια φορα Αλκιμε για την επιλογη των θεματων.Οπως παντα με τις πηγες σου,ουσιαστικος.
    Ισως ο μοναδικος ιστοχωρος που θιγει τετοια θεματα.
    Χαιρομαι ειλικρινα!Καλη δυναμη.

    Σχόλιο από Observer | 26/08/2009 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s